addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe
Addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe odnosi się do zjawiska wzajemnego wzmacniania efektu obniżenia ciśnienia tętniczego, gdy stosowane są dwa lub więcej leków hipotensyjnych jednocześnie. Mechanizm ten stanowi podstawę terapii skojarzonej w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
Zasada addytywności polega na tym, że leki działające poprzez różne mechanizmy fizjologiczne (np. diuretyki, beta-blokery, inhibitory ACE, sartany, blokery kanału wapniowego) mogą uzupełniać swoje działanie, co prowadzi do bardziej efektywnej kontroli ciśnienia przy zastosowaniu mniejszych dawek poszczególnych preparatów. Dzięki temu można uzyskać lepszy efekt terapeutyczny przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka wystąpienia działań niepożądanych zależnych od dawki.
W praktyce klinicznej addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe wykorzystuje się szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem opornym lub w przypadkach, gdy monoterapia nie zapewnia optymalnej kontroli wartości ciśnienia. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, terapia skojarzona jest często zalecana już na początku leczenia u pacjentów z nadciśnieniem 2. lub 3. stopnia oraz u osób z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy zawierający amlodypinę (10 mg), walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg) stanowi trójskładnikową terapię przeciwnadciśnieniową, łączącą antagonistę wapnia, selektywnego antagonisty receptora angiotensyny II oraz tiazydowy lek moczopędny. Mechanizmy działania poszczególnych składników są komplementarne: amlodypina rozszerza naczynia krwionośne poprzez blokadę kanałów wapniowych, walsartan hamuje działanie angiotensyny II na receptor AT1, a hydrochlorotiazyd zwiększa wydalanie sodu i chlorków, zmniejszając objętość osocza. W badaniu klinicznym u 2271 pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym (średnie wyjściowe ciśnienie 170/107 mmHg) terapia trójskładnikowa obniżyła ciśnienie skurczowe o 39,7 mmHg i rozkurczowe o 24,7 mmHg po 8 tygodniach, co było istotnie lepszym wynikiem niż w przypadku terapii dwuskładnikowych (obniżenia w zakresie 31,5-33,5 mmHg skurczowego i 19,5-21,5 mmHg rozkurczowego). Kontrola ciśnienia (<140/90 mmHg) została osiągnięta u 71% pacjentów stosujących terapię trójskładnikową, w porównaniu do 45-54% w grupach dwuskładnikowych (p<0,0001).
addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, cholesterol HDL, ciężkie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu II, dystalne nerkowe kanaliki kręte, działanie inotropowe, hiperkaliemia, komplementarny mechanizm działania, nefropatia cukrzycowa, nerkowy opór naczyniowy, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, nowotwór złośliwy wargi, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, przezbłonowy przepływ jonów wapnia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, samoistne nadciśnienie tętnicze, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego