pole powierzchni pod krzywą
Pole powierzchni pod krzywą to koncepcja matematyczna mająca istotne zastosowanie w farmakologii i farmakokinetyce, gdzie jest oznaczana jako AUC (Area Under the Curve). Parametr ten stanowi integralną część analizy stężenia leku w osoczu w funkcji czasu.
AUC dostarcza informacji o całkowitej ekspozycji organizmu na lek, co jest kluczowe przy ustalaniu dawkowania i ocenie biodostępności. Większa wartość AUC oznacza zwiększoną ekspozycję organizmu na substancję czynną, co może wpływać zarówno na skuteczność terapeutyczną, jak i ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
W praktyce klinicznej AUC wykorzystuje się do monitorowania terapii lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, dostosowywania dawek u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz porównywania biodostępności różnych postaci leku. Parametr ten jest również niezbędny w badaniach biorównoważności preparatów generycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 20 mg + 25 mg
Olmesartan medoksomil, prolek przekształcany szybko do aktywnego olmesartanu, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 25,6% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%) i jest eliminowany zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%), z okresem półtrwania 10-15 godzin. Hydrochlorotiazyd, podawany w dawkach 12,5 mg lub 25 mg, osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68% i jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej z moczem, z okresem półtrwania również 10-15 godzin. Wspólne podanie obu substancji powoduje umiarkowane, nieklinicznie istotne zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
AUC olmesartanu, biodostępność olmesartanu, Cmax, dostępność ogólnoustrojowa, esteraza błony śluzowej, faza eliminacji, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens olmesartanu, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, maksymalne stężenie olmesartanu, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie wątrobowo-żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Polsart dostępnego w dawkach 40 mg i 80 mg, jest wybiórczym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Charakteryzuje się biodostępnością około 50%, wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza (albuminy i kwaśna alfa-1-glikoproteina) oraz dużą objętością dystrybucji (~500 l). Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych metabolitów glukuronidowych. Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę, szczególnie dla dawek powyżej 40 mg, z nieproporcjonalnym wzrostem Cₘₐₓ i AUC. Pokarm zmniejsza AUC o 6% przy dawce 40 mg i o 19% przy dawce 160 mg, jednak stężenia w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostają podobne niezależnie od przyjęcia leku z jedzeniem lub na czczo. Okres półtrwania eliminacji przekracza 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja następuje głównie z kałem (>99% w postaci niezmienionej), z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%).
albumina, antagonista receptora angiotensyny II, biodostępność bezwzględna, dawkowanie dobowe, dializa, dystrybucja tkankowa, efekt hipotensyjny, efekt pierwszego przejścia, interakcja lekowa, klirens osoczowy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole powierzchni pod krzywą, przepływ wątrobowy krwi, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Ramidilan HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1 godzina) i biodostępnością aktywnego metabolitu ramiprylatu na poziomie 45%, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramiprylat wiąże się z enzymem ACE, co wydłuża jego eliminację. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest zmniejszony, a u osób z zaburzeniami wątroby metabolizm ramiprylu jest opóźniony, co wpływa na zwiększenie stężenia ramiprylu w osoczu. Amlodypina osiąga Tmax w 6-12 godzin, ma biodostępność 64-80%, silne wiązanie z białkami osocza (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest zmniejszony, a AUC wzrasta o 40-60%. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (Tmax około 2 godziny) z biodostępnością 70%, wiąże się z białkami osocza w 40-70%, a jego okres półtrwania wynosi 6-15 godzin. Wydalany jest głównie przez nerki w postaci niezmienionej (95%). U pacjentów z niewydolnością nerek i serca klirens hydrochlorotiazydu jest zmniejszony, co wydłuża jego okres półtrwania.
amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, enzym konwertujący angiotensynę, esterazy wątrobowe, hydrochlorotiazyd, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami surowicy, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się wysoką biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml przy 2000 j.m., 1,3 j.m./ml przy 150 j.m./kg mc.). Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki, z niewielką zmiennością wewnątrzosobniczą i międzyosobniczą oraz brakiem kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Objętość dystrybucji anty-Xa wynosi około 4,3 litra, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni naczyniowej. Okres półtrwania wynosi 5-7 godzin, a klirens anty-Xa to 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja nerkowa obejmuje około 40% dawki (w tym 10% aktywnych metabolitów). Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, osiągając maksima po 3-4 godzinach (np. 0,13 j.m./ml przy 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę). Wpływ masy ciała, wieku i czynności nerek jest istotny dla dawkowania, zwłaszcza u pacjentów z niską masą ciała, otyłych, z zaburzeniami czynności nerek lub marskością wątroby, gdzie obserwuje się zmienioną ekspozycję i klirens leku.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, AUC, biodostępność bezwzględna, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Jaxteran 120 mg
Fumaran dimetylu, substancja czynna leku Jaxteran, ulega szybkiej hydrolizie przedukładowej do aktywnego metabolitu, fumaranu monometylu, który osiąga Tmax w 2-2,5 godziny po podaniu doustnym. Po dawce 240 mg dwa razy na dobę u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym mediana Cmax wynosi 1,72 mg/L, a AUC 8,02 mg·h/L, wykazując liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 120-360 mg. Kapsułki dojelitowe opóźniają wchłanianie do około godziny po podaniu, a przyjmowanie leku z posiłkiem poprawia tolerancję działań niepożądanych bez istotnego wpływu na ekspozycję. Fumaran monometylu wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (27-40%), a objętość dystrybucji wynosi 60-90 litrów. Metabolizm przebiega głównie przez hydrolizę esterazami i cykl kwasów trikarboksylowych, bez udziału układu CYP, z eliminacją głównie przez wydychanie CO₂ (60%), mocz (15,5%) i kał (0,9%). Okres półtrwania metabolitu wynosi około 1 godziny, a akumulacja nie występuje przy wielokrotnym podawaniu.
analiza wariancji, badanie niekontrolowane, cykl kwasów trikarboksylowych, cytochrom P450, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, farmakokinetyka liniowa, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, hydroliza przedukładowa, JAXTERAN, kapsułka dojelitowa, lek macierzysty, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry bezpieczeństwa, pole powierzchni pod krzywą, powłoczka dojelitowa, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaczerwienienie skóry, zdrowy ochotnik, znakowanie węglem - Leksykon substancji czynnych
Ceftobiprol – Właściwości farmakokinetyczne
Ceftobiprol, będący substancją czynną produktu leczniczego Zevtera, wykazuje liniową farmakokinetykę z Cmax około 29,2-33,0 μg/mL i AUC 90,0-102 μg•h/mL po dawkach 500 mg podawanych w 2-godzinnej infuzji u zdrowych dorosłych. Okres półtrwania wynosi około 3,1-3,3 godziny, a klirens 4,89-4,98 L/h. U dzieci i młodzieży z prawidłową czynnością nerek ekspozycja jest zbliżona do dorosłych, z Cmax w zakresie 26,6-35,2 μg/mL i AUC 245-312 μg•h/mL, zależnie od wieku i schematu dawkowania. Ceftobiprol wiąże się z białkami osocza w 16%, jest minimalnie metabolizowany, a głównym mechanizmem eliminacji jest przesączanie kłębuszkowe z aktywną reabsorpcją, z około 89% dawki wydalanej w moczu w postaci niezmienionej (83%) i metabolitu nieaktywnego (5%). Farmakokinetyka jest podobna po pojedynczej i wielokrotnej dawce, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są już pierwszego dnia terapii.
aktywna reabsorpcja, ceftobiprol, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, metoda enzymatyczna, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, transportery wychwytu wątrobowego, wiązanie z białkami osocza, współczynnik ekstrakcji, wzór Cockcrofta-Gaulta, wzór Schwartza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sumilar HCT 10 mg + 10 mg + 25 mg
Sumilar HCT to preparat zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, których farmakokinetyka charakteryzuje się specyficznymi właściwościami. Ramipryl szybko się wchłania (tmax 1 godzina), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (73%), a ramiprylat 56%, jest intensywnie metabolizowany w wątrobie i wydalany głównie przez nerki. Amlodypina ma biodostępność 64-80%, tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami (97,5%) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Hydrochlorotiazyd szybko się wchłania (tmax około 2 godzin), biodostępność wynosi 70%, wiązanie z białkami 40-70%, a okres półtrwania 6-15 godzin; jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej (60-80% w ciągu 72 godzin).
amlodypina, biodostępność, całkowita biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja leku, efektywny okres półtrwania, enzym konwertujący angiotensynę, erytrocyt, hydrochlorotiazyd, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pole powierzchni pod krzywą, pozorna objętość dystrybucji, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne we krwi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memorion 10 mg
Donepezyl chlorowodorek, substancja czynna leku Memorion, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z Tmax wynoszącym 3-4 godziny po podaniu doustnym oraz długi okres półtrwania około 70 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po około 3 tygodniach terapii. Wchłanianie donepezylu nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%). Donepezyl jest metabolizowany przez układ cytochromu P450 do kilku metabolitów, z których 6-O-desmetylodonepezyl (11% dawki) wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (57% całkowitej radioaktywności, w tym 17% w postaci niezmienionej substancji) oraz w mniejszym stopniu przez kał (14,5%). Nie stwierdzono istotnego udziału krążenia jelitowo-wątrobowego w eliminacji donepezylu.
5-O-desmetylodonepezyl, 6-O-desmetylodonepezyl, aktywność farmakodynamiczna, biotransformacja, cis-N-tlenek donepezylu, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, donepezyl chlorowodorek, farmakokinetyka, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, otępienie naczyniowe, otępienie typu Alzheimera, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betaloc ZOK 100 95 mg
Metoprolol bursztynian, zawarty w preparacie Betaloc ZOK, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na technologii przedłużonego uwalniania, co umożliwia stabilne stężenie leku w osoczu przez około 24 godziny mimo krótkiego okresu półtrwania (średnio 3,5 godziny, zakres 1-9 godzin). Tabletka składa się z kuleczek otoczonych błoną polimerową, co zapewnia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin. Biodostępność ogólnoustrojowa metoprololu wynosi około 50%, z redukcją o 20-30% w porównaniu do formy o zwykłym uwalnianiu, jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną (AUEC pozostaje niezmienione). Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów. Wydalanie z moczem przekracza 95%, z czego około 5% w postaci niezmienionej, choć w niektórych przypadkach może sięgać do 30%.
biodostępność metoprololu, biodostępność ogólnoustrojowa, blokada receptorów β-adrenergicznych, CYP2D6, cytochrom P450, działanie β-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, GFR, klirens całkowity, klirens pozorny, marskość wątroby, metoprolol bursztynian, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, postać farmaceutyczna, przedłużone uwalnianie, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespolenie wrotno-czcze - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clexane 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki (np. 0,2 j.m./ml dla 2000 j.m., 1,3 j.m./ml dla 150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, przy czym ekspozycja na lek wzrasta o 15-65% w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami do 0,19 j.m./ml. Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a klirens anty-Xa wynosi około 0,74 l/h po dawce 150 j.m./kg mc. podawanej dożylnie. Wydalanie nerkowe obejmuje około 40% dawki, z klirensem nerkowym aktywnych metabolitów stanowiącym 10% dawki.
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność wewnątrzosobnicza