Właściwości farmakokinetyczne
Claritine 1 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne leku Claritine

Claritine (loratadyna) w postaci syropu 1 mg/ml wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów, jakim podlega lek po podaniu pacjentowi, z uwzględnieniem wpływu różnych czynników na parametry farmakokinetyczne.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym, loratadyna szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Biodostępność loratadyny i jej czynnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki, co wskazuje na liniową farmakokinetykę leku. Istotny jest fakt, że równoczesne przyjmowanie produktu leczniczego Claritine z pokarmem może spowodować nieznaczne opóźnienie wchłaniania loratadyny, jednak nie wpływa to na ostateczny efekt kliniczny preparatu.²

Dystrybucja

Loratadyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym od 97% do 99%. Natomiast jej czynny metabolit wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (73% do 76%). Okres półtrwania dystrybucji w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi około 1 godziny dla loratadyny oraz 2 godzin dla jej czynnego metabolitu.³

Metabolizm

Po wchłonięciu, loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, który zachodzi głównie z udziałem izoenzymów cytochromu P450: CYP3A4 i CYP2D6. Głównym metabolitem jest desloratadyna, która wykazuje aktywność farmakologiczną i w znacznym stopniu odpowiada za obserwowane działanie kliniczne leku.⁴

Istotnym parametrem farmakokinetycznym jest czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy krwi, który dla loratadyny wynosi od 1 do 1,5 godziny, natomiast dla desloratadyny jest dłuższy i mieści się w przedziale od 1,5 do 3,7 godziny po podaniu.⁵

Eliminacja

Loratadyna i jej metabolity podlegają złożonemu procesowi eliminacji z organizmu. Około 40% podanej dawki wydalane jest z moczem, natomiast 42% z kałem w ciągu 10 dni od podania, głównie w postaci sprzężonych metabolitów. Warto zauważyć, że około 27% podanej dawki wydala się z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin. Mniej niż 1% loratadyny lub desloratadyny wydalane jest w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku.⁶

Okres półtrwania loratadyny i desloratadyny wykazuje znaczną zmienność osobniczą. Średni okres półtrwania dla loratadyny wynosi 8,4 godziny (z zakresem od 3 do 20 godzin), natomiast dla desloratadyny, czyli głównego metabolitu, jest znacznie dłuższy i wynosi średnio 28 godzin (z zakresem od 8,8 do 92 godzin).⁷

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obserwuje się zmieniony profil farmakokinetyczny loratadyny. Zarówno pole powierzchni pod krzywą (AUC), jak i maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny i jej metabolitu są większe niż u osób z prawidłową czynnością nerek. Interesującym faktem jest, że pomimo tych różnic, nie zaobserwowano istotnych zmian w średnich wartościach okresu półtrwania zarówno loratadyny, jak i jej metabolitu w porównaniu do osób zdrowych.⁸

Istotną informacją jest fakt, że u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę loratadyny i jej czynnego metabolitu, co ma znaczenie przy planowaniu terapii u pacjentów dializowanych.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

Czynność wątroby ma istotny wpływ na farmakokinetykę loratadyny. U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby obserwuje się dwukrotne zwiększenie pola powierzchni pod krzywą (AUC) i maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) loratadyny w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Co ciekawe, profil farmakokinetyczny metabolitu (desloratadyny) nie ulega znaczącym zmianom u tych pacjentów.¹⁰

Zaburzenia czynności wątroby wpływają również na okres półtrwania eliminacji, który dla loratadyny wynosi 24 godziny, a dla jej metabolitu 37 godzin. Co istotne, okres ten wydłuża się proporcjonalnie do stopnia uszkodzenia wątroby, co może mieć znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania leku u pacjentów z różnym stopniem dysfunkcji wątroby.¹¹

Pacjenci w podeszłym wieku

Interesującym faktem jest, że wiek nie wpływa znacząco na profil farmakokinetyczny loratadyny. U pacjentów w podeszłym wieku profil farmakokinetyczny loratadyny i jej metabolitu pozostaje podobny do profilu obserwowanego w grupie zdrowych, dorosłych ochotników. Oznacza to, że modyfikacja dawkowania ze względu na wiek nie jest konieczna, pod warunkiem prawidłowej funkcji nerek i wątroby.¹²

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych loratadyny i desloratadyny