inhibitor CYP2C9

Inhibitor CYP2C9 to substancja, która hamuje aktywność enzymu cytochromu P450 2C9 (CYP2C9), jednego z kluczowych enzymów metabolizujących leki w wątrobie. CYP2C9 uczestniczy w biotransformacji około 15-20% wszystkich leków metabolizowanych przez układ cytochromu P450, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych, doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), leków przeciwpadaczkowych, doustnych leków hipoglikemizujących oraz niektórych leków przeciwnadciśnieniowych.

Inhibitory CYP2C9 mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę leków będących substratami tego enzymu, prowadząc do zwiększenia ich stężenia w osoczu i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych. Do klinicznie istotnych inhibitorów CYP2C9 należą m.in. amiodaron, flukonazol, mikonazol, worykonazol, metronidazol, sulfonamidy, fluwoksamina oraz sok grejpfrutowy. Siła hamowania enzymu może być różna – od słabej do silnej – co wpływa na istotność kliniczną interakcji.

Znajomość inhibitorów CYP2C9 jest szczególnie ważna przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak warfaryna, gdzie nawet niewielkie zmiany w stężeniu leku mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym krwawień. W praktyce klinicznej, przy równoczesnym stosowaniu inhibitora CYP2C9 z lekiem będącym substratem tego enzymu, może być konieczne dostosowanie dawki substratu lub rozważenie alternatywnej terapii, by uniknąć potencjalnie niebezpiecznych interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flucorta 200 mg

Flukonazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką, co umożliwia łatwą zmianę drogi podania bez zmiany ekspozycji na lek. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 0,5–1,5 godziny po podaniu na czczo, a stan stacjonarny osiągany jest po 4–5 dniach terapii, z możliwością przyspieszenia do 2 dni przy zastosowaniu dawki nasycającej. Lek wykazuje dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (80% stężenia osoczowego), skóry (stężenia w warstwie rogowej do 73 μg/g przy dawce 50 mg/dobę) oraz paznokci (4,05 μg/g po 4 miesiącach terapii 150 mg/tydzień). Flukonazol jest wydalany głównie przez nerki (80% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 30 godzin u dorosłych, co pozwala na dawkowanie raz na dobę lub raz na tydzień w wybranych wskazaniach.
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, flukonazol, grzybica paznokci, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, inhibitor CYP2C9, kandydoza pochwy, klirens kreatyniny, klirens leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, procedura nerkozastępcza, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, warstwa rogowa, zaburzenie czynności nerek, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazolum Aflofarm 5 mg/ml

Flukonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP2C9 oraz umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i CYP2C19, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu flukonazolu, co wynika z jego długiego okresu półtrwania. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podania flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (powyżej 400 mg/dobę flukonazolu), astemizol, pimozyd, chinidyna oraz erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9, m.in. benzodiazepin krótkodziałających (midazolam, triazolam), warfaryny (wydłużenie czasu protrombinowego dwukrotnie), inhibitorów reduktazy HMG-CoA (atorwastatyna, symwastatyna, fluwastatyna), fentanylu (ryzyko depresji oddechowej), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus, takrolimus) oraz fenytoiny (wzrost AUC o 75%). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
alkaloid barwinka, amfoterycyna B, antagonista wapnia, benzodiazepina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, flukonazol, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, klirens osoczowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, miopatia i rabdomioliza, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, odstęp QTc, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 100 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Trelema, wykazuje niski potencjał interakcji międzylekowych, jednak wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp PR (w tym przeciwpadaczkowych blokujących kanały sodowe) oraz leków przeciwarytmicznych ze względu na ryzyko dalszego wydłużenia odstępu PR. W badaniach in vitro i in vivo stwierdzono, że lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a także nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu odbywa się częściowo przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a silne inhibitory tych enzymów (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga zachowania ostrożności. Silne induktory enzymów (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą natomiast obniżać ekspozycję na lek, co jest istotne przy rozpoczynaniu lub kończeniu terapii.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, depresja OUN, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja układowa, enzymy CYP, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metabolizm CYP3A4, metformina, odstęp PR, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Catalent 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤75 mg/dobę), co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych oraz SSRI, zwiększając ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. NLPZ mogą osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (ACEI, antagoniści receptora angiotensyny II) i diuretyków, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjentów. Interakcje z innymi lekami, takimi jak metotreksat, cyklosporyna, takrolimus, czy inhibitory CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności lub toksyczności ibuprofenu, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności i ewentualnej korekty dawki.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, baklofen, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie niepożądane, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, SSRI, sulfinpyrazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – MIG dla dzieci Forte o smaku truskawkowym 40 mg/ml

Ibuprofen, substancja czynna produktu MIG dla dzieci Forte o smaku truskawkowym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, ze względu na wysokie ryzyko choroby wrzodowej i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek ASA, co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, NLPZ mogą zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, a także zmniejszać skuteczność leków moczopędnych i hipotensyjnych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Wysokie ryzyko nefrotoksyczności występuje także przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z cyklosporyną lub takrolimusem.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, działanie kardioprotekcyjne, fenytoina, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Tiotropium – Interakcje

Bromek tiotropiowy, jako długo działający antagonista receptorów muskarynowych (LAMA), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod względem interakcji farmakologicznych w terapii POChP. Dostępne dane kliniczne nie wskazują na istotne interakcje z sympatykomimetykami rozszerzającymi oskrzela, metyloksantynami (np. teofiliną), doustnymi i wziewnymi glikokortykosteroidami (ICS), a także długo działającymi β2-agonistami (LABA). Stosowanie tych leków jednocześnie z tiotropium nie wpływa na ekspozycję na tiotropium i nie powoduje klinicznie istotnych działań niepożądanych. Jedynym istotnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie tiotropium z innymi lekami przeciwcholinergicznymi ze względu na ryzyko sumowania działań niepożądanych. W przypadku preparatów złożonych, takich jak Spiolto Respimat (tiotropium + olodaterol), należy zwrócić uwagę na potencjalne interakcje farmakodynamiczne związane z komponentem adrenergicznym, zwłaszcza u pacjentów stosujących β-blokery, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne lub leki wydłużające odstęp QTc.
agonista adrenergiczny, antagonista receptorów muskarynowych, beta-bloker, bromek tiotropiowy, długo działający β2-agonista, działanie przeciwcholinergiczne, enzym CYP, flukonazol, glikokortykosteroid, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor P-glikoproteiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardioselektywny beta-bloker, ketokonazol, lek adrenergiczny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwcholinergiczny, metyloksantyna, olodaterol, ośrodkowy układ nerwowy, produkt złożony, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, steroid doustny, steroid wziewny, sympatykomimetyk rozszerzający oskrzela, teofilina, terapia skojarzona, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, wziewny kortykosteroid
Leksykon leków
Interakcje leku – Agomelatyna Egis 25 mg

Agomelatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 (90%) oraz w mniejszym stopniu przez CYP2C9 i CYP2C19 (łącznie 10%). Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują dramatyczne zwiększenie ekspozycji na agomelatynę (do 60-krotnego wzrostu, zakres 12-412 razy), co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP1A2, np. estrogeny, propranolol i enoksacyna, mogą kilkukrotnie zwiększać stężenie agomelatyny, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjenta. Induktory enzymów CYP450, takie jak ryfampicyna, oraz palenie tytoniu (≥15 papierosów/dobę) obniżają biodostępność agomelatyny, co może wymagać dostosowania dawki. Agomelatyna nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm innych leków i nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450.
agomelatyna, benzodiazepina, biodostępność agomelatyny, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dysfagia, enoksacyna, estrogen, flukonazol, fluwoksamina, induktor enzymu, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C9, lek przeciwdepresyjny, lit, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, paroksetyna, propranolol, ryfampicyna, silny inhibitor CYP1A2, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, umiarkowany inhibitor CYP1A2, właściwość prodrgawkowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym, ze względu na potencjalne hamowanie kardioprotekcyjnego działania ASA oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Równoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi i SSRI znacząco podnosi ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może także osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz leków moczopędnych, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza w podeszłym wieku, może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. W takich przypadkach zalecane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta. Ponadto, jednoczesne stosowanie ibuprofenu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas może wywołać hiperkaliemię, co wymaga kontroli stężenia potasu w surowicy.
agregacja płytek krwi, alkohol, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-adrenolityk, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor CYP2C9, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroid, krwiak, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, mifeprystonu, moklobemid, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, ritonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, worykonazol, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zydowudyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 10 mg/ml

Lakozamid, substancja czynna preparatu Trelema, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie będąc transportowanym przez glikoproteinę P. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano znaczącego wpływu lakozamidu na AUC midazolamu (metabolizowanego przez CYP3A4) przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, choć Cmax midazolamu wzrosło o 30%. Lakozamid nie wpływał również na farmakokinetykę omeprazolu (300 mg dwa razy na dobę) ani nie był istotnie modyfikowany przez omeprazol (40 mg raz na dobę). Współistniejące stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci. Lakozamid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (<15%), co ogranicza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
blokery kanałów sodowych, CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, Hypericum perforatum, induktor enzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, OUN, ryfampicyna, rytonawir, Trelema, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Bluefish 100 mg

Sildenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tych enzymów. Silni inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, powodują znaczące zwiększenie Cmax (o 300%) i AUC (o 1000%) syldenafilu, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania jednoczesnego stosowania. Sakwinawir, erytromycyna, cymetydyna oraz ketokonazol i itrakonazol również zwiększają ekspozycję na syldenafil, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej do 25 mg. Z kolei induktory enzymatyczne, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu w osoczu odpowiednio o 62,6% i znacznie więcej, co może wymagać zwiększenia dawki lub zmiany terapii. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z nikorandylem, prowadząca do ryzyka ciężkiej hipotensji, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alkohol etylowy, antagonista kanału wapniowego, azytromycyna, bozentan, cymetydyna, diuretyk pętlowy, efekt hipotensyjny, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm syldenafilu, nikorandyl, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tiazydowy lek moczopędny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Biofibrat 267 mg

Biofibrat, zawierający 267 mg fenofibratu mikronizowanego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Fenofibrat nasila działanie doustnych antykoagulantów, co wymaga redukcji dawki tych leków o około 1/3 i ścisłego monitorowania INR w celu minimalizacji ryzyka krwawień. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną, które może prowadzić do odwracalnej niewydolności nerek, co wymaga regularnej kontroli funkcji nerek i natychmiastowego przerwania fenofibratu w przypadku pogorszenia parametrów nerkowych. Ponadto, kojarzenie fenofibratu ze statynami lub innymi fibratami zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego konieczne jest monitorowanie objawów mięśniowych oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK). Współstosowanie z glitazonami może prowadzić do paradoksalnego obniżenia stężenia HDL, co wymaga regularnej kontroli lipidogramu i ewentualnej modyfikacji terapii.
antykoagulant doustny, cholesterol HDL, cyklosporyna, cytochrom P-450, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat mikronizowany, fibrat, frakcja HDL cholesterolu, glitazon, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoforma CYP2D6, izoforma CYP3A4, kinaza kreatynowa, kwas fenofibrynowy, mikrosom wątroby, miopatia, niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, statyna, suplement diety, tiazolidynedion, toksyczność mięśniowa, wskaźnik INR, wskaźnik terapeutyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fluconazole Polfarmex

Flukonazol, stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U pacjentów z obniżoną filtracją kłębuszkową konieczna może być modyfikacja dawkowania. Hepatotoksyczność, choć rzadka, może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby, zwłaszcza u chorych z ciężkimi schorzeniami współistniejącymi; objawy takie jak znaczna astenia, jadłowstręt, nudności, wymioty i żółtaczka wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Flukonazol jest przeciwwskazany w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy ze względu na niską skuteczność (<20% wyleczeń) w porównaniu z gryzeofulwiną. W przypadku kryptokokozy i głębokich grzybic endemicznych (parakokcydioidomikoza, sporotrychoza, histoplazmoza) dane dotyczące skuteczności i dawkowania są ograniczone, co wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego.
astenia, działanie hepatotoksyczne, filtracja kłębuszkowa, głęboka grzybica endemiczna, gryzeofulwina, grzybica skóry owłosionej głowy, histoplazmoza, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inwazyjne zakażenie grzybicze, jadłowstręt, kryptokokoza, kryptokokoza płuc, leczenie przeciwgrzybicze, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, metabolizm cytochromu P450, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parakokcydioidomikoza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skórna reakcja alergiczna, sporotrychoza limfatyczno-skórna, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Lekap 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tych enzymów. Silni inhibitory CYP3A4, tacy jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (Cmax wzrost do 300%, AUC do 1000% w przypadku rytonawiru), co wymaga redukcji dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, jak erytromycyna (500 mg 2x/dobę) i cymetydyna (800 mg), również podnoszą stężenia syldenafilu odpowiednio o 182% i 56%, co może wymagać dostosowania dawki. Silni induktorzy CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenia syldenafilu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Bozentanu, induktor CYP3A4, zmniejsza AUC syldenafilu o 62,6% i Cmax o 55,4%, podczas gdy syldenafil zwiększa AUC bozentanu o 49,8% i Cmax o 42%, co wskazuje na konieczność monitorowania i ewentualnej korekty dawek obu leków.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, azytromycyna, bozentan, cykliczny guanozynomonofosforan, cymetydyna, cytochrom P450, diuretyk pętlowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, tiazydowy lek moczopędny, tlenek azotu, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Diclomax 25 mg

Diklofenak potasowy (Diclomax 25 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu diklofenaku z lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwpłytkowymi, SSRI, heparyną pozajelitową, pentoksyfiliną oraz u pacjentów HIV-pozytywnych leczonych zydowudyną. Również kojarzenie diklofenaku z kortykosteroidami podnosi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. W terapii nadciśnienia diklofenak może osłabiać działanie beta-adrenolityków, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ jest niewskazane ze względu na wzrost działań niepożądanych bez korzyści terapeutycznych. Ponadto, połączenie z chinolonami może indukować drgawki, a z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi obserwowano sporadyczne epizody hipoglikemii i hiperglikemii.
antagonista receptora angiotensyny II, chinolon, cholestyramina, diazepam, digoksyna, diklofenak potasowy, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, hemofilia, heparyna, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, NLPZ, ostra niewydolność nerek, pentoksyfilina, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, ryfampicyna, SSRI, takrolimus, wrzód żołądka, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lackepila 150 mg

Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, takimi jak karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I, ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu PR, choć badania kliniczne nie potwierdziły istotnego wydłużenia odstępu PR przy współpodawaniu z karbamazepiną i lamotryginą. Farmakokinetycznie lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a silne inhibitory tych enzymów (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności. Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego, mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid, co również wymaga monitorowania podczas rozpoczynania lub zakończenia terapii tymi lekami.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, enzymy CYP, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, omeprazol, pregabalina, ryfampicyna, rytonawir, spowolnienie psychomotoryczne, warfaryna, wydłużanie odstępu PR, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia równowagi
Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Bluefish 50 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2C9, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tych enzymów. Inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (zwiększający Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%), sakwinawir, ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna oraz cymetydyna, powodują znaczące zwiększenie stężenia syldenafilu w surowicy, co wymaga rozważenia obniżenia dawki początkowej do 25 mg. Szczególnie rytonawir jest przeciwwskazany w skojarzeniu z syldenafilem, a jeśli stosowanie jest konieczne, dawka syldenafilu nie powinna przekraczać 25 mg na 48 godzin. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenie syldenafilu (AUC o 62,6% i Cmax o 55,4% w przypadku bozentanu), co może wymagać zwiększenia dawki leku.
alkohol etylowy, antagonista kanału wapniowego, azytromycyna, bozentan, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens syldenafilu, lek beta-adrenolityczny, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm syldenafilu, nikorandyl, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiazydowy lek moczopędny, tlenek glinu, tlenek magnezu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon substancji czynnych
Linagliptyna – Interakcje

Linagliptyna wykazuje niski potencjał do wywoływania klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych, będąc słabym inhibitorem kompetycyjnym CYP3A4 oraz słabym do umiarkowanego inhibitorem mechanizmu działania tego izoenzymu, bez wpływu na inne CYP i bez indukcji enzymów. Jest substratem glikoproteiny P (P-gp) z minimalnym hamowaniem transportu digoksyny. Najważniejszą klinicznie interakcją jest znaczące zmniejszenie ekspozycji linagliptyny (AUC o 39,6% i Cmax o 43,8%) oraz redukcja hamowania DPP-4 o około 30% podczas jednoczesnego stosowania z ryfampicyną – silnym induktorem P-gp i CYP3A4, co może obniżyć skuteczność terapeutyczną. W przypadku rytonawiru – inhibitora P-gp i CYP3A4 – obserwowano dwukrotne zwiększenie AUC i trzykrotne Cmax linagliptyny oraz 4-5-krotne zwiększenie stężenia frakcji niezwiązanej, jednak bez klinicznie istotnej kumulacji, co nie wymaga modyfikacji dawki. Brak istotnych interakcji stwierdzono także z metforminą (850 mg TID), glibenklamidem (1,75 mg), digoksyną, warfaryną, symwastatyną (40 mg) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (lewonorgestrel, etynyloestradiol).
digoksyna, farmakodynamika linagliptyny, glibenklamid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hamowanie DPP-4, hipoglikemia, induktor glikoproteiny P, induktor P-gp, inhibitor CYP2C9, inhibitor glikoproteiny p, izoenzym CYP3A4, metabolizm warfaryny, monitorowanie glikemii, niedocukrzenie, parametr farmakokinetyczny, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, substrat glikoproteiny P, symwastatyna, transporter kationów organicznych, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Axoprofen 200 mg

Ibuprofen, substancja czynna leku Axoprofen 200 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, co zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować przeciwpłytkowe działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego, potencjalnie ograniczając jego efekt kardioprotekcyjny przy długotrwałym stosowaniu. Istotne są także interakcje z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy i nerkowy, takimi jak inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II oraz leki moczopędne, które mogą prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. W przypadku terapii skojarzonej zaleca się monitorowanie parametrów nerkowych oraz unikanie odwodnienia pacjentów, zwłaszcza osób w podeszłym wieku.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, beta-adrenolityk, bisfosfonian, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, dysfagia, fenytoina, flukonazol, hemotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksypetyfilina, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Olfen hydrożel 10 mg/g

Olfen hydrożel zawierający diklofenak sodowy w stężeniu 10 mg/g cechuje się minimalnym ryzykiem istotnych klinicznie interakcji lekowych ze względu na niską absorpcję ogólnoustrojową przy miejscowej aplikacji. Substancja działa głównie miejscowo, co ogranicza ekspozycję systemową i zmniejsza prawdopodobieństwo interakcji typowych dla doustnych NLPZ. Alkohol etylowy może nieznacznie zwiększać przepuszczalność skóry i miejscowe wchłanianie diklofenaku, co teoretycznie może podnosić ryzyko podrażnienia błony śluzowej żołądka oraz reakcji nadwrażliwości skórnej. W przypadku stosowania na dużych powierzchniach skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub przez dłuższy czas, istnieje potencjalne ryzyko interakcji z lekami wpływającymi na hemostazę (np. warfaryna, acenokumarol, ASA, klopidogrel) oraz lekami nefrotoksycznymi, choć poziom istotności klinicznej tych interakcji jest bardzo niski do niskiego.
absorpcja ogólnoustrojowa, acenokumarol, amiodaron, błona śluzowa żołądka, diklofenak sodowy, flukonazol, hemostaza, hydrożel, inhibitor CYP2C9, izopropanol, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek nefrotoksyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, opatrunek okluzyjny, warfaryna, żel z diklofenakiem
Leksykon substancji czynnych
Olodaterol – Interakcje

Olodaterol, składnik aktywny Spiolto Respimat, wykazuje ograniczony potencjał do farmakokinetycznych interakcji, nie hamując istotnie enzymów cytochromu P450 ani transporterów leków w stężeniach klinicznych. Badania wykazały, że jednoczesne stosowanie z flukonazolem (inhibitor CYP2C9) nie wpływa na ekspozycję olodaterolu, natomiast ketokonazol (silny inhibitor CYP3A4 i P-gp) zwiększa ekspozycję o około 70%, co jednak nie wymaga modyfikacji dawki. W terapii POChP olodaterol może być bezpiecznie łączony z krótko działającymi beta-mimetykami i wziewnymi kortykosteroidami bez istotnych interakcji klinicznych. Należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków adrenergicznych, beta-blokerów, pochodnych ksantyny, steroidów systemowych oraz diuretyków nieoszczędzających potasu, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak hipokaliemia czy antagonizm receptorowy.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, agonista receptora beta-adrenergicznego, antagonizm receptorowy, antybiotyk makrolidowy, beta-bloker, beta-mimetyk, bromek tiotropium, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, diuretyk nieoszczędzający potasu, działanie adrenergiczne, działanie arytmogenne, działanie przeciwcholinergiczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP2C9, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P-glikoproteiny, kortykosteroid wziewny, lek kardioselektywny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, odstęp QTc, olodaterol, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ksantyny, POChP, selektywny agonista, Spiolto Respimat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – IBU-SPA 400 mg + 100 mg

Produkt leczniczy IBU-SPA zawierający 400 mg ibuprofenu i 100 mg kofeiny wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Ibuprofen wchodzi w interakcje z innymi NLPZ, kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi, przeciwzakrzepowymi oraz SSRI, zwiększając ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie z digoksyną, litem i fenytoiną może podnosić ich stężenia w surowicy, co wymaga monitorowania przy dłuższym stosowaniu (>3 dni). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami moczopędnymi, inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami i antagonistami receptora angiotensyny II, gdyż ibuprofen może ograniczać ich działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Wysokie ryzyko toksyczności występuje także przy jednoczesnym stosowaniu z metotreksatem (wzrost toksyczności przy podaniu ibuprofenu w okresie ±24h od metotreksatu) oraz z cyklosporyną i takrolimusem (nefrotoksyczność). Inhibitory CYP2C9 (worykonazol, flukonazol) mogą zwiększać ekspozycję na ibuprofen o 80-100%, co wymaga rozważenia redukcji dawki.
antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, barbituran, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie chronotropowe, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, fenytoina, fluwoksamina, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sympatykomimetyk, takrolimus, teofilina, tyroksyna, wirus HIV, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Losacor 50 mg

Losartan potasowy, metabolizowany głównie przez CYP2C9 do aktywnego metabolitu kwasu karboksylowego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, zmniejszają ekspozycję metabolitu o 50%, a induktor ryfampicyna redukuje jego stężenie o 40%, co może osłabiać skuteczność terapeutyczną. Współpodawanie losartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz substancjami obniżającymi ciśnienie (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) zwiększa ryzyko niedociśnienia, wymagając ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), heparyny, suplementów potasu oraz substytutów soli zawierających potas, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cytochrom P450 2C9, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, efekt wazodylatacyjny, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, metabolit kwasu karboksylowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen dla dzieci Junior 100 mg

Ibuprofen, substancja czynna Nurofen dla dzieci Junior, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, oraz kwasem acetylosalicylowym, ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego i osłabienie działania kardioprotekcyjnego ASA. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, a także osłabiać efektywność leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) i diuretyków, co może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi. Dodatkowo, interakcje z kortykosteroidami, SSRI, glikozydami nasercowymi (digoksyna), lit, metotreksatem, cyklosporyną, takrolimusem, zydowudyną, antybiotykami chinolonowymi, doustnymi lekami hipoglikemicznymi oraz inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazol, flukonazol) wymagają szczególnej ostrożności, monitorowania i czasem modyfikacji dawkowania.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, czarny stolec, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, drgawki, duszność, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, substrat CYP2C9, sulfinpirazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, uszkodzenie hepatocytów, warfaryna, worykonazol, wysypka skórna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Acenocumarol WZF 4 mg

Acenokumarol, będący pochodną kumaryny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie przeciwzakrzepowe. Mechanizmy tych interakcji obejmują zaburzenia wchłaniania, indukcję lub hamowanie enzymów wątrobowych (szczególnie CYP2C9) oraz zmniejszenie dostępności witaminy K1, niezbędnej do γ-karboksylacji czynników krzepnięcia. Leki nasilające działanie acenokumarolu to m.in. antybiotyki szerokospektralne (amoksycylina, makrolidy, fluorochinolony), leki hipolipemizujące (fibraty, statyny), leki przeciwarytmiczne (amiodaron, chinidyna), a także inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i glukozamina, która podwyższa wskaźnik INR. Szczególną uwagę należy zwrócić na inhibitory CYP2C9, które hamują metabolizm acenokumarolu, oraz na leki wpływające na hemostazę (heparyny, leki przeciwpłytkowe, NLPZ), które znacząco zwiększają ryzyko krwawień. W praktyce klinicznej zaleca się częstsze monitorowanie INR, nawet do dwóch razy w tygodniu, zwłaszcza podczas wprowadzania lub odstawiania leków współistniejących.
acenokumarol, antybiotyk makrolidowy, badanie krzepnięcia krwi, barbiturany, CYP2C9, cytochrom P450, czynność wątroby, doustny antagonista witaminy K, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, fibrat, fluorochinolon, gastroprotekcja, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP2C9, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, kwas salicylowy, lek przeciwarytmiczny, metabolizm acenokumarolu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna hydantoiny, pochodna imidazolu, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor COX-2, steroid anaboliczny, witamina K1, wskaźnik INR, γ-karboksylacja czynników krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – IbuTeva Max 400 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które należy uwzględnić podczas terapii skojarzonej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym ze względu na hamowanie kardioprotekcyjnego działania ASA oraz zwiększone ryzyko krwawień przy łącznym podawaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, heparyna) i przeciwpłytkowymi (klopidogrel, tyklopidyna). Ibuprofen może również zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki) i moczopędnych, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną lub takrolimusem. Wysokie ryzyko toksyczności obserwuje się także przy łączeniu ibuprofenu z metotreksatem, gdzie hamowanie wydzielania nerkowego metotreksatu może prowadzić do wzrostu jego stężenia i nasilenia działań niepożądanych.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, fenytoina, glikozyd nasercowy, hematotoksyczność, hemofilia, hiperkalemia, hipoglikemia, HIV, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, probenecyd, sulfinpyrazon, sulfonylomocznik, takrolimus, warfaryna, worykonazol, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Diklofenak sodowy – Interakcje

Diklofenak sodowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które wymagają ścisłego monitorowania i dostosowania terapii. Istotne jest osłabienie działania leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II), co może prowadzić do obniżenia skuteczności leczenia nadciśnienia. Współistniejące stosowanie diklofenaku z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas niesie ryzyko hiperkaliemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Diklofenak może również zwiększać stężenie digoksyny i glikozydów nasercowych, nasilając objawy niewydolności serca, a także zmniejszać wydalanie litu, co wymaga kontroli jego poziomu w osoczu. Ponadto, interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, heparyna) zwiększają ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR i ostrożności, zwłaszcza u osób starszych. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania diklofenaku z kwasem acetylosalicylowym ze względu na zmniejszenie stężenia diklofenaku w osoczu oraz z innymi NLPZ i kortykosteroidami z powodu zwiększonego ryzyka owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego.
antagonista receptora angiotensyny II, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, diklofenak sodowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, drgawki, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, glikozyd nasercowy, hamowanie agregacji płytek, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, insulina, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mifepryston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, stężenie potasu w surowicy, sulfinpirazon, synteza prostaglandyn nerkowych, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gexiro 32 mg/ml + 9,6 mg/ml

Produkt leczniczy Gexiro, zawierający paracetamol 32 mg/ml oraz ibuprofen 9,6 mg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie Gexiro jest przeciwwskazane z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym w dawce >75 mg/dobę oraz innymi preparatami zawierającymi paracetamol, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i nerek. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), co wymaga monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, paracetamol może zwiększać toksyczność leków hepatotoksycznych (alkohol, leki przeciwdrgawkowe, izoniazyd, ryfampicyna) oraz wpływać na metabolizm leków takich jak lamotrygina czy zydowudyna. Ibuprofen natomiast zwiększa ryzyko krwawień w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi, SSRI, warfaryną oraz kortykosteroidami, a także może zmniejszać skuteczność leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami czy antagonistami receptora angiotensyny II.
aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, barbiturat, beta-adrenolityk, biodostępność, bisfosfonian, chloramfenikol, cyklosporyna, domperydon, działanie nefrotoksyczne, enzym mikrosomalny wątroby, enzymy mikrosomalne wątroby, fenytoina, flukloksacylina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoniazyd, karbamazepina, kolestyramina, kortykosteroid, kotrymoksazol, krwawienie do stawu, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak, kwas acetylosalicylowy, kwas fosforowolframowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek cholinolityczny, lek hepatotoksyczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek prokinetyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, lit w psychiatrii, metoklopramid, metotreksat, mifepriston, narkotyczny lek przeciwbólowy, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okspentyfilina, oksydaza glukozy, opróżnianie żołądka, ostra niewydolność nerek, paracetamol, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, propantelina, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, SSRI, stężenie cukru we krwi, stężenie glukozy, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, wskaźnik INR, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Bromazepam – Właściwości farmakokinetyczne

Bromazepam charakteryzuje się szybkim i znacznym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 60-85% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Po wielokrotnym podaniu dawki 3 mg trzy razy na dobę, stężenia w stanie stacjonarnym są 3-4-krotnie wyższe niż po pojedynczej dawce, osiągając średnio 120 ng/ml po 5-9 dniach. Bromazepam wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 litrów (0,6-0,9 l/kg mc.), co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania dwóch głównych metabolitów: 3-hydroksybromazepamu (o mniejszej aktywności) oraz farmakologicznie nieaktywnego 2-(2-amino-5-bromo-3-hydroksybenzoilo)-pirydyny. Okres półtrwania bromazepamu wynosi 15-28 godzin (średnio około 20 h), a klirens 40-60 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy i wydalanie metabolitów przez nerki, z niezmienionym lekiem wydalanym w moczu w ilości około 2% dawki.
3-hydroksybromazepam, albumina, benzodiazepina, białka osocza, biodostępność bromazepamu, CYP1A2, cytochrom P450, farmakokinetyka, flukonazol, fluwoksamina, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP, klirens, koniugaty glukuronidowe, kwaśna α1-glikoproteina, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Aclexa 100 mg

Celekoksyb, będący inhibitorem COX-2 i metabolizowany głównie przez CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie celekoksyb z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenie czasu protrombinowego, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. W przypadku terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, diuretykami oraz beta-adrenolitykami, celekoksyb może obniżać skuteczność przeciwnadciśnieniową i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania funkcji nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie z cyklosporyną lub takrolimusem zwiększa nefrotoksyczność, a z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego – ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Celekoksyb jest także inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do istotnego wzrostu stężeń substratów tego enzymu, takich jak metoprolol (wzrost stężenia o 1,5 raza) i dekstrometorfan (2,6-krotny wzrost), co wymaga rozważenia korekty dawek leków przeciwdepresyjnych, neuroleptyków i przeciwarytmicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, celekoksyb, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, metabolizm CYP2C9, metotreksat, nawodnienie pacjenta, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie żołądka, powikłanie krwotoczne, substancja czynna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Naklofen Duo 75 mg

Diklofenak wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z litem i digoksyną może prowadzić do wzrostu ich stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania poziomów tych leków. Diklofenak może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe leków moczopędnych, β-blokerów oraz inhibitorów ACE, dlatego konieczne jest regularne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Istotne jest także monitorowanie stężenia potasu w surowicy podczas terapii lekami oszczędzającymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Współstosowanie diklofenaku z innymi NLPZ lub kortykosteroidami zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, a z lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi – ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego nadzoru klinicznego. Ponadto, jednoczesne podawanie diklofenaku z SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, a z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi może powodować zmiany w kontroli glikemii, co wymaga monitorowania stężenia glukozy we krwi.
antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak, drgawki, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie sedatywne, fenytoina, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit w osoczu, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potas w surowicy, probenecyd, takrolimus, trimetoprym, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Sandoz 100 mg

Syldenafil jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, znacząco zwiększają stężenia syldenafilu (np. rytonawir podwaja AUC o 1000% i zwiększa Cmax o 300%), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do 25 mg na 48 godzin lub całkowitego unikania kojarzenia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, cymetydyna) również podnoszą ekspozycję na lek (AUC wzrasta o 182% i 56%), co sugeruje konieczność rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4, takie jak bozentan i ryfampicyna, obniżają stężenia syldenafilu (AUC zmniejsza się o 62,6% przy bozentanie), co może wymagać zwiększenia dawki. Inne leki, w tym inhibitory CYP2C9, CYP2D6, leki moczopędne, inhibitory ACE, beta-adrenolityki i antagoniści wapnia, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę syldenafilu.
amlodypina, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, antagonista wapnia, azotan, azytromycyna, bozentan, cymetydyna, cytochrom P450, doksazosyna, działanie hipotensyjne alkoholu, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wapnia, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens syldenafilu, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek blokujący neurony adrenergiczne, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek uwalniający tlenek azotu, lek zobojętniający, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, szlak tlenek azotu/cGMP, tolbutamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – ZolpiGen 10 mg

Zolpidem (ZolpiGen 10 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z alkoholem, opioidami oraz lekami o działaniu hamującym ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak neuroleptyki, leki nasenne, przeciwlękowe, przeciwdepresyjne (m.in. bupropion, dezypramina, fluoksetyna, sertralina, wenlafaksyna) oraz leki przeciwpadaczkowe i przeciwhistaminowe. Alkohol nasila sedację i ryzyko zaburzeń świadomości, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Opioidy zwiększają ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego zaleca się ograniczenie dawki i czasu leczenia. Interakcje z inhibitorami CYP3A4, takimi jak fluwoksamina i ketokonazol, prowadzą do wzrostu stężenia zolpidemu (np. ketokonazol zwiększa AUC o 83%), co nasila działanie sedatywne. Induktory CYP3A4, jak ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego, obniżają stężenie i skuteczność zolpidemu (zmniejszenie Cmax o 33,7% i AUC o 30% przy zielem dziurawca). Cyprofloksacyna również zwiększa stężenie zolpidemu i nie jest zalecana do jednoczesnego stosowania.
bupropion, chlorpromazyna, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P-450, depresant OUN, depresja oddechowa, depresja OUN, dezypramina, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, farmakodynamika, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, halucynacje wzrokowe, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, ketokonazol, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, opioid, ranitydyna, ryfampicyna, sedacja, sertralina, warfaryna, wenlafaksyna, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Aurovitas 600 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają starannego monitorowania oraz dostosowania terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może hamować jego działanie przeciwpłytkowe, co może osłabiać kardioprotekcję, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, dlatego takie połączenia należy bezwzględnie unikać. Ibuprofen może również nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W przypadku metotreksatu, szczególnie w dużych dawkach, ibuprofen może zmniejszać jego klirens i zwiększać toksyczność, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania oraz regularnej kontroli czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może podnosić stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, co wymaga monitorowania tych leków.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, efekt urykozuryczny, fenytoina, flukonazol, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaptopryl, klirens metotreksatu, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hamujący agregację płytek krwi, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Bosentan Sandoz GmbH 125 mg

Bozentan jest induktorem izoenzymów CYP2C9, CYP3A4 oraz prawdopodobnie CYP2C19, co prowadzi do zmniejszenia stężenia w osoczu leków metabolizowanych przez te enzymy, wymagając często dostosowania ich dawkowania. Metabolizm bozentanu odbywa się głównie przez CYP2C9 i CYP3A4, a hamowanie tych enzymów, np. przez flukonazol lub ketokonazol, może znacząco zwiększyć jego stężenie w osoczu (np. ketokonazol podwaja stężenie bozentanu). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bozentanu z cyklosporyną A, które powoduje wzrost stężenia bozentanu nawet 30-krotnie początkowo i 3-4-krotnie w stanie stacjonarnym, co jest przeciwwskazane. Podobne ryzyko dotyczy takrolimusu i syrolimusu, gdzie zaleca się ścisłe monitorowanie. Indukcja enzymów przez bozentan obniża stężenia leków takich jak glibenklamid (o 40%), warfaryna (S-warfaryna o 29%, R-warfaryna o 38%), symwastatyna (o 34%) oraz tadalafil (ekspozycja o 42%), co może wymagać korekty dawkowania i monitorowania efektów terapeutycznych.
aminotransferazy, beta-hydroksykwas, bozentan, cyklosporyna A, digoksyna, epoprostenol, etynyloestradiol, flukonazol, glibenklamid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C9, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, lopinawir z rytonawirem, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, newirapina, noretysteron, ryfampicyna, rytonawir, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, tadalafil, takrolimus, tętnicze nadciśnienie płucne, warfaryna, wolny metabolizer, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Vivacor 12,5 mg

Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany przez izoenzymy CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może zwiększać biodostępność leków takich jak digoksyna (wzrost ekspozycji o 20%) i cyklosporyna (wzrost o 10-20%), co wymaga monitorowania stężeń i ewentualnej modyfikacji dawek. Amiodaron i jego metabolit powodują 2,3-krotne zwiększenie stężenia karwedylolu, natomiast ryfampicyna zmniejsza jego ekspozycję o około 60%, co wpływa na skuteczność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP2D6, jak fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają AUC enancjomerów R(+) o 77% i S(-) o 35%, jednak bez istotnych klinicznie działań niepożądanych. Karwedylol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii.
agonista receptora beta-adrenergicznego, amiodaron, antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, antagonista wapnia, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, cyklosporyna, cytochrom P450, deetyloamiodaron, digoksyna, działanie beta-adrenolityczne, działanie bradykardyzujące, działanie bronchodylatacyjne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowo ujemne, działanie niepożądane, efekt inotropowo ujemny, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, hamowanie glikoproteiny P, hipoglikemia, hipotensja objawowa, indukcja glikoproteiny P, inhibitor CYP2C9, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory CYP2D6, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, karwedylol, katecholaminy, klonidyna, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, zaburzenie przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Diaril 1 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, zwiększają AUC glimepirydu około dwukrotnie, co może prowadzić do nasilenia hipoglikemii, natomiast induktory CYP2C9 (np. ryfampicyna) osłabiają jego efekt. Ponadto, współstosowanie glimepirydu z lekami przeciwzapalnymi (fenylobutazon, azapropazon), innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, metformina), salicylanami, antybiotykami (chloramfenikol, sulfonamidy, tetracykliny), lekami przeciwkrzepliwymi (pochodne kumaryny) oraz lekami kardiologicznymi i neurologicznymi może nasilać działanie hipoglikemizujące, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Z kolei leki takie jak estrogeny, progestageny, diuretyki tiazydowe, glikokortykosteroidy, neuroleptyki czy leki adrenergiczne mogą osłabiać działanie glimepirydu, prowadząc do wzrostu glikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne (beta-blokery, klonidyna, rezerpina), które mogą maskować objawy hipoglikemii, utrudniając jej rozpoznanie i zwiększając ryzyko ciężkich epizodów.
acetazolamid, adrenalina, allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, AUC, barbituran, beta-bloker, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, CYP2C9, diazoksyd, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, fenylobutazon, fenytoina, fibrat, flukonazol, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza, hipoglikemia, hormon płciowy, hormon tarczycy, indukcja enzymatyczna, induktor CYP2C9, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor MAO, klarytromycyna, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, lek adrenergiczny, lek cytotoksyczny, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzapalny, lek sympatykolityczny, metformina, mikonazol, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, rezerpina, ryfampicyna, steroid anaboliczny, sulfonamid, sympatykomimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirolam Intima Vag 500 mg

Klotrymazol w dawce 500 mg podawany dopochwowo (preparat Pirolam Intima Vag) charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym (3-10%), co minimalizuje ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych. Niemniej jednak, ze względu na umiarkowane hamowanie izoenzymu CYP3A4 i słabe hamowanie CYP2C9, istnieje potencjalne ryzyko zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez te enzymy, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie klotrymazolu z lekami immunosupresyjnymi takrolimusem i syrolimusem, gdzie interakcje są klinicznie istotne i wymagają monitorowania stężenia tych leków w osoczu oraz obserwacji objawów toksyczności. W przypadku innych leków metabolizowanych przez CYP3A4 ryzyko jest niskie, a wpływ na CYP2C9 jest znikomy. Nie stwierdzono bezpośrednich interakcji z alkoholem, jednak zaleca się umiarkowane spożycie ze względu na ogólny wpływ alkoholu na stan zdrowia i skuteczność terapii.
infekcja grzybicza, infekcja pochwy, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klotrymazol, krążenie ogólnoustrojowe, lek immunosupresyjny, metabolizm leków, mikrosomy wątroby, podrażnienie miejscowe, środek antykoncepcyjny, stężenie leku w osoczu, syrolimus, tabletka dopochwowa, takrolimus
Leksykon leków
Interakcje leku – IBUM dla dzieci 60 mg

Podczas terapii ibuprofenem (IBUM 60 mg czopki) u dzieci należy uwzględnić liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia. Ibuprofen nie powinien być stosowany jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ oraz glikokortykosteroidami ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz potencjalne hamowanie działania przeciwpłytkowego ASA. Szczególną ostrożność wymaga kojarzenie ibuprofenu z lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne), gdyż może dochodzić do osłabienia ich działania i ryzyka pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych i w podeszłym wieku. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie. Ponadto, ibuprofen może zwiększać stężenia glikozydów naparstnicy, fenytoiny i litu, a także hamować wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co jest szczególnie istotne przy dużych dawkach metotreksatu, gdzie stosowanie ibuprofenu jest niewskazane.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, działanie sedatywne, flukonazol, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kontrola glikemii, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, polipragmazja, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flucofast

Flukonazol (Flucofast) jest przeciwwskazany w leczeniu grzybicy skóry owłosionej głowy ze względu na niską skuteczność (<20% wyleczeń) w porównaniu z gryzeofulwiną. Dane dotyczące dawkowania w kryptokokozie pozauśrodkowounerwowej oraz głębokich grzybicach endemicznych (parakokcydioidomikoza, sporotrychoza limfatyczno-skórna, histoplazmoza) są niewystarczające. Należy uwzględnić rosnącą oporność gatunków Candida innych niż C. albicans, zwłaszcza C. krusei i C. auris (naturalna oporność) oraz C. glabrata (zmniejszona wrażliwość), co może wymagać alternatywnej terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania zgodnie z charakterystyką produktu. Flukonazol może wywołać niewydolność kory nadnerczy, szczególnie u pacjentów jednocześnie leczonych prednizonem.
AIDS, astenia, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, choroba mięśnia sercowego, cytochrom P450, flukonazol, gryzeofulwina, grzybica endemiczna, grzybica skóry owłosionej głowy, halofantryna, hipokaliemia, hipomagnezemia, histoplazmoza, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inwazyjne zakażenie grzybicze, jadłowstręt, kandydoza, kardiomiopatia, kryptokokoza, kryptokokoza płuc, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, nudność, ośrodkowy układ nerwowy, parakokcydioidomikoza, powierzchowna grzybica, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skórna reakcja alergiczna, sporotrychoza limfatyczno-skórna, terfenadyna, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne uszkodzenie wątroby, torsade de pointes, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie HIV, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa, żółtaczka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lexotan 3 mg

Bromazepam, substancja czynna Lexotanu, charakteryzuje się szybką absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po podaniu, z biodostępnością około 60%. Pokarm może obniżać biodostępność, choć kliniczne znaczenie jest niejasne. Lek wykazuje liniową kinetykę, a stan stacjonarny osiągany jest po 5-9 dniach stosowania. Po dawce 3 mg trzykrotnie dziennie, średnie Cmax w stanie stacjonarnym wynosi około 120 ng/ml, co jest 3-4 razy wyższe niż po pojedynczej dawce. Bromazepam wiąże się w 70% z białkami osocza (albumina, α1-glikoproteina), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem układu CYP450, prawdopodobnie głównie CYP1A2, co potwierdzają interakcje z fluwoksaminą, natomiast CYP3A4 i CYP2C9 mają ograniczone znaczenie. Okres półtrwania bromazepamu wynosi około 20 godzin, a klirens około 40 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem w moczu koniugatów metabolitów: 27% 3-hydroksybromazepamu i 40% 2-(2-amino-5-bromo-3-hydroksybenzoilo)-pirydyny. W postaci niezmienionej wydalane jest jedynie 2% dawki.
benzodiazepiny, biodostępność bromazepamu, biotransformacja leku, bromazepam, CYP1A2, cytochrom P450, farmakokinetyka bromazepamu, hydroksybromazepam, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja lek-receptor, izoenzymy CYP, kinetyka leku, klirens leku, koniugaty glukuronidowe, kwaśna alfa-1-glikoproteina, Lexotan, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku
Leksykon leków
Interakcje leku – Falsigra 100 mg

Syldenafil, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w surowicy i bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (500 mg 2x/dobę) i sakwinawir (1200 mg 3x/dobę), powodują odpowiednio 11-krotne i ponad dwukrotne zwiększenie AUC syldenafilu (100 mg), co wymaga ograniczenia dawki syldenafilu do maksymalnie 25 mg na 48 godzin lub unikania jednoczesnego stosowania. Erytromycyna (500 mg 2x/dobę) zwiększa AUC o 182%, natomiast azytromycyna (500 mg/dobę) nie wykazuje istotnego wpływu. Cymetydyna (800 mg) podnosi stężenie syldenafilu o 56%. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna) ani z inhibitorami CYP2D6, tiazydowymi i pętlowymi diuretykami, inhibitorami ACE, beta-adrenolitykami czy antagonistami kanału wapniowego, choć u pacjentów z nadciśnieniem jednoczesne stosowanie syldenafilu (100 mg) i amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego o 8/7 mmHg (skurczowe/rozkurczowe).
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, cymetydyna, cytochrom P450, dipirydamol, diuretyk pętlowy, doksazosyna, erytromycyna, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P450, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, teofilina, tolbutamid, warfaryna, wazodilatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Voltaren SR 100 100 mg

Diklofenak sodowy, zawarty w preparacie Voltaren SR 100, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP2C9, takie jak worykonazol, zwiększają stężenie diklofenaku w osoczu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Leki wiążące kwasy żółciowe (kolestypol, cholestyramina) opóźniają lub zmniejszają wchłanianie diklofenaku, dlatego zaleca się podawanie diklofenaku co najmniej 1 godzinę przed lub 4-6 godzin po tych lekach. Współstosowanie diklofenaku z lekami przeciwzakrzepowymi, antyagregacyjnymi, innymi NLPZ, kortykosteroidami oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia i rozważenia gastroprotekcji. Ponadto, diklofenak może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, inhibitory ACE) i moczopędnych, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności, zwłaszcza u osób starszych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek oraz odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
beta-bloker, chinolon przeciwbakteryjny, cholestyramina, choroba wrzodowa, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak sodowy, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, fenytoina, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja z alkoholem, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek wiążący kwasy żółciowe, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, prostaglandyna nerkowa, receptor GABA, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie litu, takrolimus, trimetoprym, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Olfen UNO 150 mg

Diklofenak sodowy, w tym postać Olfen UNO 150 mg o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współpodawanie z digoksyną, litem, lekami moczopędnymi, beta-adrenolitykami, inhibitorami ACE oraz diuretykami oszczędzającymi potas wymaga monitorowania stężeń leków i parametrów biochemicznych (np. stężenia digoksyny, litu, potasu, ciśnienia tętniczego, czynności nerek) ze względu na ryzyko zwiększenia toksyczności, hiperkaliemii oraz zmniejszenia skuteczności przeciwnadciśnieniowej. Jednoczesne stosowanie diklofenaku z innymi NLPZ, kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi, antyagregacyjnymi oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Ponadto, diklofenak może hamować klirens metotreksatu, zwiększając jego toksyczność, a także nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu, co wskazuje na konieczność stosowania mniejszych dawek i kontroli funkcji nerek.
beta-adrenolityk, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak sodowy, diuretyk oszczędzający potas, działanie hepatotoksyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, hiperkaliemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, klirens nerkowy, kolestypol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, uszkodzenie błony śluzowej, worikonazol, żywiczan diklofenaku
Leksykon leków
Interakcje leku – Acatar Zatoki Tabs 200 mg + 6,1 mg

Produkt leczniczy Acatar Zatoki Tabs zawiera ibuprofen (200 mg) oraz fenylefrynę chlorowodorek (6,1 mg), co powoduje złożony profil interakcji farmakologicznych. Ibuprofen wykazuje istotne interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym kwasem acetylosalicylowym (ASA), zwiększając ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować przeciwpłytkowe działanie niskich dawek ASA, potencjalnie ograniczając jego efekt kardioprotekcyjny przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, ibuprofen może zmniejszać skuteczność leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, a ich jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko odwracalnej niewydolności nerek, szczególnie u osób starszych i odwodnionych. Istotne jest także monitorowanie stężenia potasu przy stosowaniu diuretyków oszczędzających potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ibuprofen może zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny i litu, co przy dłuższym stosowaniu wymaga kontroli poziomów tych leków. Współpodawanie z lekami przeciwkrzepliwymi (np. warfaryną), lekami przeciwpłytkowymi oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień, podobnie jak stosowanie z glikokortykosteroidami, co wymaga ostrożności i rozważenia gastroprotekcji. Ibuprofen nasila toksyczność metotreksatu, cyklosporyny i takrolimusu, a także może wpływać na metabolizm pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga monitorowania glikemii i funkcji nerek. Interakcje z inhibitorami CYP2C9 (worikonazol, flukonazol) mogą zwiększać ekspozycję na ibuprofen nawet o 80-100%, co wskazuje na konieczność redukcji dawki ibuprofenu w takich przypadkach.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora beta-adrenergicznego, arytmia, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, działanie uspokajające, fenylefryna, fenytoina, flukonazol, glikokortykosteroid, guanetydyna, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, krwawienie dostawowe, kwas acetylosalicylowy, lek hamujący agregację płytek, lek moczopędny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, mekamylamina, metotreksat, metyldopa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, worikonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibufen dla dzieci o smaku malinowym 100 mg/5 ml

Ibuprofen w preparacie Ibufen dla dzieci (100 mg/5 ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym oraz innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu ibuprofenu z kortykosteroidami, lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz lekami moczopędnymi, ze względu na ryzyko owrzodzeń, krwawień oraz nefrotoksyczności. Monitorowanie funkcji nerek, ciśnienia tętniczego oraz elektrolitów (zwłaszcza potasu) jest niezbędne. Ibuprofen może również nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), przeciwpłytkowych i SSRI, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, błona śluzowa żołądka, cholestyramina, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie drażniące, działanie nefrotoksyczne, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przewód pokarmowy, rytonawir, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, worykonazol, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Pharmaclan 200 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na zmniejszenie skuteczności leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki, leki moczopędne) oraz ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u osób odwodnionych i w podeszłym wieku. Ibuprofen może zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, a także nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu. Istotne jest także zwiększenie ekspozycji na ibuprofen o 80-100% podczas jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), co wymaga rozważenia redukcji dawki. Ponadto, ibuprofen może zwiększać toksyczność metotreksatu, zwłaszcza gdy jest podawany w ciągu 24 godzin od jego zastosowania, oraz nasilać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych, przeciwpłytkowych, SSRI i kortykosteroidów.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-adrenolityk, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepriston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksypentyfilina, owrzodzenie i krwawienie, pochodna sulfonylomocznika, preparat litu, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazole Polfarmex 200 mg

Flukonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP2C9, umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 oraz inhibitorem CYP2C19, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu ze względu na długi okres półtrwania flukonazolu. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (≥400 mg/dobę), astemizol, pimozyd, chinidyna oraz erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i kardiotoksyczności. Flukonazol zwiększa stężenia leków takich jak fentanyl (opóźnienie eliminacji, ryzyko depresji oddechowej), takrolimus (5-krotne zwiększenie stężenia, nefrotoksyczność), cyklosporyna (1,8-krotne zwiększenie AUC), statyny (ryzyko miopatii i rabdomiolizy), warfaryna (wydłużenie czasu protrombinowego do 2-krotności), benzodiazepiny krótkodziałające (midazolam, triazolam), a także celekoksyb (Cmax +68%, AUC +134%) i fenytoinę (AUC +75%, Cmin +128%). Wymagana jest modyfikacja dawek i ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych podczas terapii skojarzonej.
alkaloid barwinka, bilirubina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwgrzybicze, guzy rzekome mózgu, hepatotoksyczność, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, kinaza kreatyniny, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, napromieniowanie całego ciała, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, odstęp QT, odstęp QTc, okres półtrwania, parametry krzepnięcia, przeszczep szpiku kostnego, rabdomioliza, torsade de pointes, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon substancji czynnych
Glimepiryd – Interakcje

Glimepiryd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, działa poprzez stymulację wydzielania insuliny z komórek beta trzustki. Jego metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C9, co ma kluczowe znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, mogą podwoić pole pod krzywą (AUC) glimepirydu, nasilając ryzyko hipoglikemii, natomiast induktory tego enzymu (np. ryfampicyna) osłabiają jego działanie. Współistniejące stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, insuliny, metforminy, salicylanów, antybiotyków, leków przeciwzakrzepowych z grupy kumaryny oraz innych wymienionych substancji może prowadzić do nasilenia lub osłabienia działania hipoglikemizującego glimepirydu, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki.
acetazolamid, adrenalina, allopurinol, antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, AUC, barbiturany, chloramfenikol, cukrzyca typu 2, CYP2C9, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, diazoksyd, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, estrogen, fenytoina, flukonazol, G6PD, glikokortykosteroid, glimepiryd, glukagon, glukoneogeneza, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor izoenzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, INR, izoenzym cytochromu P450, klarytromycyna, klonidyna, kolesewelam, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna sulfonylomocznika, progestagen, rezerpina, ryfampicyna, sekwestrant kwasów żółciowych, sulfonamid, sympatykomimetyk, tetracyklina, wydzielanie insuliny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Forte APTEO MED 400 mg

Ibuprofen FORTE APTEO MED (400 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym salicylanami, zwiększa ryzyko choroby wrzodowej przewodu pokarmowego oraz krwawień, co jest szczególnie istotne przy łączeniu z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może hamować kardioprotekcyjne działanie ASA. Ibuprofen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych, co zwiększa ryzyko krwawień. Ponadto, może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) i prowadzić do pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem (odwodnienie, wiek podeszły). Współstosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas może wywołać hiperkaliemię. Istotne jest także zwiększone ryzyko krwawień przy łączeniu z SSRI oraz nefrotoksyczność w przypadku kojarzenia z cyklosporyną lub takrolimusem.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, cyklosporyna, digoksyna, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, hemofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, klirens nerkowy, kolestyramina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb dwuklapowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, wylew dostawowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Aurovitas 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie przeciwpłytkowe małych dawek ASA, potencjalnie ograniczając jego efekt kardioprotekcyjny. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ znacząco zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, w tym owrzodzeń i krwawień, co jest przeciwwskazaniem do łączenia tych leków. Ibuprofen nasila również działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W przypadku metotreksatu, ibuprofen może zwiększać jego stężenie i toksyczność, zwłaszcza przy dużych dawkach i u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga kontroli funkcji nerek. Ponadto, NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści angiotensyny II), zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u osób odwodnionych lub w podeszłym wieku.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie urykozuryczne, fenytoina, flukonazol, funkcja nerek, ginkgo biloba, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaptopryl, klirens, klirens metotreksatu, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie do stawów, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie żołądkowo-jelitowe, probenecyd, rytonawir, SSRI, stężenie w surowicy, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, wirus HIV, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna