inhibitor COX-2

Inhibitory COX-2 (cyklooksygenazy-2) to selektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które blokują działanie enzymu cyklooksygenazy-2, odpowiedzialnego za produkcję prostaglandyn wywołujących stan zapalny, ból i gorączkę.

W przeciwieństwie do klasycznych NLPZ, inhibitory COX-2 w znacznie mniejszym stopniu hamują działanie COX-1, enzymu chroniącego błonę śluzową żołądka, przez co wykazują niższe ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Do tej grupy leków należą m.in. celekoksyb, etorykoksyb czy rofekoksyb (wycofany z rynku).

Leki te znajdują zastosowanie w leczeniu bólu i stanów zapalnych w schorzeniach takich jak choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów czy ostre bóle pooperacyjne. Pomimo korzystniejszego profilu bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego, inhibitory COX-2 wiążą się z podwyższonym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru, co wymaga ostrożności przy ich przepisywaniu, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Olmita 20 mg + 5 mg

Olmita, lek złożony zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Olmesartan, antagonista receptora angiotensyny II, wchodzi w interakcje z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na stężenie potasu (leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu), które mogą prowadzić do hiperkaliemii, wymagając ścisłego monitorowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie litu może powodować wzrost jego stężenia i toksyczność, a NLPZ mogą osłabiać działanie hipotensyjne olmesartanu i pogarszać funkcję nerek. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotonia ortostatyczna, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, izoenzym CYP3A4, klarytromycyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, kwas żółciowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający kwas żołądkowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, prawastatyna, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, wodorotlenek glinowo-magnezowy, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – Coxydyna 120 mg

Przedawkowanie etorykoksybu, substancji czynnej preparatu Coxydyna (dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg), może prowadzić do działań niepożądanych typowych dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych, ze szczególnym uwzględnieniem selektywnych inhibitorów COX-2. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnej toksyczności przy pojedynczych dawkach do 500 mg lub dawkowaniu do 150 mg/dobę przez 21 dni. Jednak w praktyce klinicznej zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania, w których dominowały objawy ze strony układu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, ryzyko owrzodzeń i krwawień), sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, tachykardia, ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych) oraz nerkowego (obrzęki, zmniejszenie filtracji kłębuszkowej, ostra niewydolność nerek), zwykle po dawkach przekraczających 150 mg/dobę.
Coxydyna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, etorykoksyb, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie etorykoksybu, tabletka powlekana, tachykardia, toksyczność leku, układ nerkowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zdarzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Medical Valley 80 mg

Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Współistniejące stosowanie telmisartanu z digoksyną powoduje wzrost stężenia digoksyny w osoczu o 49% (Cmax) i 20% (Cmin), co wymaga ścisłego monitorowania poziomów digoksyny podczas inicjacji, modyfikacji i zakończenia terapii. Ponadto, telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprymem. W takich przypadkach konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, a jednoczesne stosowanie diuretyków oszczędzających potas i telmisartanu jest generalnie niezalecane ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii.
alkohol etylowy, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturat, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, furosemid, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, substytut soli kuchennej, suplement potasu, tachykardia odruchowa, takrolimus, telmisartan, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Plus 200 mg + 12,8 mg

Produkt leczniczy Nurofen Plus zawiera ibuprofen (200 mg) oraz fosforan kodeiny półwodny (12,8 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Ibuprofen, jako NLPZ, może hamować działanie przeciwpłytkowe kwasu acetylosalicylowego, zwiększać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści angiotensyny II, leki moczopędne) oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności w połączeniu z cyklosporyną czy takrolimusem. Ponadto, ibuprofen w połączeniu z kortykosteroidami, SSRI i lekami przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Kodeina natomiast wchodzi w interakcje z inhibitorami MAO (przeciwwskazana przez 2 tygodnie po ich stosowaniu), hydroksyzyną, depresantami OUN, lekami przeciwmuskarynowymi oraz innymi opioidami, nasilając depresję OUN, ryzyko zaparć i niedrożności jelit. Istotne jest także antagonizowanie działania kodeiny przez nalokson i naltrekson oraz zmniejszenie jej efektu przeciwbólowego przez abirateron (hamowanie CYP2D6).
abirateron, agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, chinidyna, cisapryd, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2D6, depresant OUN, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, domperidon, działanie toksyczne, filtracja kłębuszkowa, fosforan kodeiny, glikozyd nasercowy, hydroksyzyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwmuskarynowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lit, loperamid, meksyletyna, metoklopramid, metotreksat, mifepryston, moklobemid, nalokson, naltrekson, nefrotoksyczność, niedrożność jelit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, takrolimus, tryptan, układ krwiotwórczy, warfaryna, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 90 mg

Etorykoksyb, aktywny składnik leku Coxitex, jest selektywnym inhibitorem COX-2 z grupy NLPZ, stosowanym w leczeniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na etorykoksyb lub inne NLPZ, zwłaszcza u pacjentów z reakcjami alergicznymi takimi jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Coxitex jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywną chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Ponadto, nie powinien być stosowany u osób z zastoinową niewydolnością serca w klasie II-IV wg NYHA, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (>140/90 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych oraz chorobą naczyń mózgowych.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, duszność, działanie niepożądane, etorykoksyb, filtracja kłębuszkowa, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, przemijające niedokrwienie mózgu, reakcja nadwrażliwości, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, stężenie albumin, udar mózgu, zaburzenie funkcji nerek płodu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Losartan Krka 50 mg

Losartan potasowy jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9 do aktywnego metabolitu karboksykwasu, co czyni go podatnym na interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. flukonazol zmniejsza stężenie metabolitu o około 50%) oraz induktorami CYP2C9 (np. ryfampicyna obniża stężenie o około 40%). Spożycie soku grejpfrutowego, hamującego enzymy CYP450, również może obniżać poziom aktywnego metabolitu, co wymaga unikania tej substancji podczas terapii. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz substancji wywołujących niedociśnienie (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, baklofen). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy łączeniu losartanu z diuretykami oszczędzającymi potas, heparyną, trimetoprimem oraz suplementami potasu, co wymaga monitorowania stężenia potasu i unikania niektórych skojarzeń.
aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, induktor enzymów, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, karboksykwas, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpsychotyczny, lit, losartan potasowy, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, spadek ciśnienia tętniczego, spironolakton, stężenie potasu, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg

Preparat Valsartan + hydrochlorothiazide Krka wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z litem ze względu na ryzyko zwiększenia jego toksyczności oraz z diuretykami oszczędzającymi potas, suplementami potasu i zamiennikami soli zawierającymi potas, co może prowadzić do hiperkaliemii. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wchodzi w interakcje z inhibitorami ACE, innymi ARB oraz aliskirenem, zwiększając ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Ponadto, stosowanie NLPZ, w tym inhibitorów COX-2 i kwasu acetylosalicylowego w dawkach >3 g/dobę, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek. Zalecane jest monitorowanie czynności nerek i elektrolitów, zwłaszcza potasu, podczas terapii skojarzonej.
amina presyjna, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie niepożądane, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, stężenie litu w surowicy, stężenie potasu w osoczu, tolerancja glukozy, torsades de pointes, transporter wychwytu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan z hydrochlorotiazydem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Etoricoxib Teva 30 mg

Etoricoxib Teva to selektywny inhibitor COX-2 dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg w formie tabletek powlekanych, przeznaczony do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia. Lek wskazany jest do leczenia objawowego choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa oraz dny moczanowej, a także do krótkotrwałego leczenia umiarkowanego bólu po zabiegach stomatologicznych. Dawkowanie i postać leku umożliwiają indywidualizację terapii w zależności od potrzeb pacjenta i specyfiki schorzenia.
ból pozabiegowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dolegliwości bólowe, działanie niepożądane, etorykoksyb, farmakoterapia, inhibitor COX-2, objawy zapalne, ostra faza choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny pooperacyjny, stan zapalny stawów, tabletka powlekana, zabiegi stomatologiczne, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Leksykon leków
Interakcje leku – LisiHEXAL 10 10 mg

Lek LisiHEXAL 10 zawierający lizynopryl 10 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania lizynoprylu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak antagoniści receptora angiotensyny II czy aliskiren, ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z cukrzycą typu 2 stosowanie takiej kombinacji jest przeciwwskazane. Dodatkowo, stosowanie lizynoprylu z lekami moczopędnymi, zwłaszcza oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub trimetoprimem, może prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Włączenie lizynoprylu do terapii z diuretykami tiazydowymi lub pętlowymi może wywołać nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, dlatego zaleca się rozważenie przerwania diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lizynoprylem.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, efekt przeciwnadciśnieniowy, eplerenon, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lit, lizynopryl, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, spironolakton, triamteren, triazotany glicerolu, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Toptelmi 40 mg

Telmisartan, substancja czynna leku Toptelmi, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, które może wzrosnąć maksymalnie o 49% i minimalnie o 20% podczas jednoczesnego stosowania. Telmisartan zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, inhibitorami ACE, NLPZ, lekami immunosupresyjnymi, heparyną oraz trimetoprimem. Jednoczesne stosowanie litu może prowadzić do odwracalnego wzrostu jego stężenia i toksyczności. Zaleca się unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbiturany, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, osłabiona czynność nerek, ostra niewydolność nerek, parametry farmakokinetyczne, podwójna blokada RAA, ramipryl, spironolakton, suplement potasu, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zamiennik soli zawierający potas
Leksykon leków
Interakcje leku – Uldiulan 50 mg

Chlortalidon, substancja czynna preparatu Uldiulan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń równowagi elektrolitowej oraz modyfikować skuteczność innych leków. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia potasu i magnezu w surowicy oraz kontrola EKG przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących wywołać torsade de pointes (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, fenotiazyny, butyrofenony). Współpodawanie chlortalidonu z litem zwiększa ryzyko kardiotoksyczności i neurotoksyczności litu z powodu zmniejszonego wydalania, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia litu i dostosowania dawki. Dodatkowo, stosowanie chlortalidonu z glikozydami naparstnicy w warunkach hipokaliemii i hipomagnezemii zwiększa ryzyko arytmii serca, co podkreśla konieczność regularnej kontroli elektrolitów.
arytmia komorowa, beta-adrenolityk, chlortalidon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydopodobny, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, granulocytopenia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, lek cytotoksyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anapran EC

Podczas terapii produktem Anapran EC (naproksen) zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności wątroby, nerek oraz układu krążenia, a także u osób z historią chorób przewodu pokarmowego, astmy oskrzelowej czy alergii. Naproksen może maskować objawy gorączki i stanu zapalnego, wpływa na funkcję płytek krwi (wydłużając czas krwawienia) oraz może powodować wzrost aktywności enzymów wątrobowych. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. W przypadku wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego lub owrzodzenia leczenie należy natychmiast przerwać. Zaleca się monitorowanie czynności nerek, wątroby oraz układu krążenia, zwłaszcza u osób z czynnikami ryzyka, stosujących leki moczopędne, inhibitory ACE, ARB lub leki przeciwzakrzepowe.
aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma oskrzelowa, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, dysfagia, enzym wątrobowy, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie, perforacja, płytka krwi, polip nosa, pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja bronchospastyczna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Olmita 40 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Olmita, zawierający olmesartan medoksomil oraz amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Olmesartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, w połączeniu z inhibitorami ACE lub aliskirenem, zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków jest niewskazane. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu przy stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu oraz innych produktów podwyższających jego poziom. Interakcje z litem mogą prowadzić do zwiększenia jego stężenia i toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli. NLPZ, w tym inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Olmity i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podawanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, amlodypina, azol przeciwgrzybiczy, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, działanie hipotensyjne, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Alikval Duo 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Alikval Duo, zawierający wildagliptynę i metforminę, wykazuje zróżnicowany profil interakcji lekowych. Wildagliptyna charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakokinetycznych, nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450 ani ich nie indukuje, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi tym szlakiem. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pioglitazon, metformina, gliburyd), digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. Należy jednak zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wildagliptyny z inhibitorami ACE ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Działanie hipoglikemizujące wildagliptyny może być osłabione przez tiazydy, kortykosteroidy, leki stosowane w chorobach tarczycy oraz sympatykomimetyki.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, Alikval Duo, antagonista receptora angiotensyny II, glikokortykosteroid, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MATE, inhibitor OCT2, inhibitory ACE, jodowy środek kontrastowy, kanalik nerkowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, sympatykomimetyk, wildagliptyna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zelsiglat 100 mg

Przedawkowanie celekoksybu, substancji czynnej preparatu Zelsiglat, wymaga szczególnej uwagi klinicznej, mimo ograniczonych danych z praktyki. Badania na zdrowych ochotnikach wykazały, że pojedyncze dawki do 1200 mg oraz dawki wielokrotne do 1200 mg podawane dwa razy na dobę przez 9 dni nie wywoływały istotnych działań niepożądanych. Jednak u pacjentów z chorobami współistniejącymi lub przyjmujących inne leki ryzyko powikłań może być znacznie wyższe. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, krwawienia, perforacje przy dawkach >1200 mg jednorazowo lub >2400 mg/dobę), objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości), zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, wahania ciśnienia, zaostrzenie niewydolności serca), dysfunkcję nerek (obrzęki, ostra niewydolność) oraz uszkodzenie wątroby (podwyższenie enzymów, uszkodzenie hepatocytów). Reakcje alergiczne mogą wystąpić niezależnie od dawki u osób nadwrażliwych.
bilans płynów, celekoksyb, enzymy wątrobowe, funkcje życiowe, hemodializa, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, monitorowanie kardiologiczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parametry funkcji wątroby, parametry krzepnięcia, perforacja przewodu pokarmowego, przedawkowanie celekoksybu, skurcz oskrzeli, tachykardia, uszkodzenie hepatocytów, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Skład i postać leku – Doloxib 30 mg

Doloxib to lek w formie tabletek powlekanych zawierający etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2 z grupy NLPZ, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednią ilość substancji czynnej oraz stały zestaw substancji pomocniczych w rdzeniu, takich jak wapnia wodorofosforan bezwodny, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, talk i magnezu stearynian. Otoczka tabletek zawiera hypromelozę, hydroksypropylocelulozę, makrogol 6000, talk, dwutlenek tytanu (E 171) oraz barwniki różniące się w zależności od dawki (np. żelaza tlenek brązowy dla 60 mg, żółty dla 90 mg i czerwony dla 120 mg). Tabletki mają charakterystyczny wygląd i rozmiar, co ułatwia ich identyfikację kliniczną.
blister OPA/Al/PVC/Al, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, etorykoksyb, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, inhibitor COX-2, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, makrogol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niezgodność farmaceutyczna, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, wodorofosforan wapnia
Leksykon substancji czynnych
Chlortalidon – Interakcje

Chlortalidon, tiazydopodobny diuretyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. NLPZ (np. indometacyna, ASA, inhibitory COX-2) mogą osłabiać działanie diuretyczne i hipotensyjne chlortalidonu oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów z hipowolemią. Leki przeciwnadciśnieniowe (inhibitory ACE, β-adrenolityki, antagoniści wapnia) nasilają efekt hipotensyjny, co wymaga przerwania chlortalidonu 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorem ACE. Hipokaliemia indukowana chlortalidonem zwiększa ryzyko arytmii, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów nasercowych (np. digoksyny) oraz leków wywołujących torsade de pointes (klasy Ia i III leków przeciwarytmicznych, niektóre neuroleptyki). Konieczne jest monitorowanie stężeń elektrolitów i EKG. Chlortalidon może także osłabiać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, co wymaga dostosowania dawek.
ACTH, agonista receptora β2, allopurynol, amantadyna, amfoterycyna B, amiodaron, antagonista wapnia, arytmia komorowa, atropina, beprydyl, biperyden, chinidyna, chlortalidon, cholestyramina, cyklofosfamid, cyklosporyna, cyzapryd, diazoksyd, dna moczanowa, dyzopiramid, działanie hiperglikemizujące, działanie hipoglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, erytromycyna, fluorochinolon, fluorouracyl, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, granulocytopenia, guanetydyna, halofantryna, hamowanie szpiku kostnego, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, insulina, karbenoksolon, kolestypol, kwas acetylosalicylowy, lek cholinolityczny, lek cytotoksyczny, lek moczopędny tiazydopodobny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lit, metotreksat, metyldopa, mizolastyna, nadczynność przytarczyc, neurotoksyczność litu, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, pochodna kurary, sól wapnia, sotalol, torsade de pointes, witamina D, zaburzenie rytmu serca, żywica jonowymienna, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Revival Plus 20 mg + 25 mg

Lek Revival Plus, zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest ryzyko zwiększenia stężenia litu w surowicy krwi podczas jednoczesnego stosowania z litem, co wynika z obniżenia klirensu nerkowego litu przez hydrochlorotiazyd, co może prowadzić do toksyczności litu. W przypadku konieczności takiej terapii zaleca się ścisłe monitorowanie poziomu litu. Ponadto, baklofen może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe leku, co wymaga ostrożności i regularnego monitorowania ciśnienia tętniczego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach powyżej 3 g/dobę, inhibitory COX-2 oraz niewybiórcze NLPZ, mogą osłabiać efekt hipotensyjny zarówno olmesartanu, jak i hydrochlorotiazydu, co również wymaga kontroli skuteczności terapii.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, interakcja lekowa, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, tiazydowy lek moczopędny, zatrucie litem, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmycar 80 mg + 12,5 mg

Telmycar, zawierający telmisartan 80 mg i hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Preparat może zwiększać stężenie litu w surowicy, co wymaga ścisłego monitorowania w przypadku jednoczesnego stosowania. Hydrochlorotiazyd wpływa na gospodarkę potasową, nasilając ryzyko hipokaliemii przy lekach powodujących utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy) oraz hiperkaliemii przy lekach zwiększających stężenie potasu (np. inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas). Wskazane jest regularne monitorowanie stężenia potasu i wykonywanie EKG, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy, leków przeciwarytmicznych klas Ia i III oraz leków mogących wywołać torsades de pointes. Jednoczesne podawanie digoksyny z telmisartanem może zwiększać jej stężenie w osoczu o 20-49%, co wymaga kontroli terapeutycznej.
amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hiperglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie natriuretyczne, glikozyd naparstnicy, hamowanie czynności szpiku kostnego, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, preparat przeciwnadciśnieniowy, środek przeciwcholinergiczny, stężenie digoksyny, stężenie litu, tachykardia odruchowa, telmisartan z hydrochlorotiazydem, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie rytmu serca, żywica wymieniająca aniony
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xaleba 90 mg

Lek Xaleba, zawierający etorykoksyb, jest selektywnym inhibitorem COX-2 dostępnym w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, przeznaczonym do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia. Wskazania obejmują leczenie bólu i stanu zapalnego w chorobie zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnym zapaleniu stawów, zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa oraz w ostrej fazie dny moczanowej. Ponadto, lek jest stosowany krótkotrwale w leczeniu umiarkowanego bólu po zabiegach stomatologicznych. Tabletki mają charakterystyczny wygląd i zawierają laktozę jednowodną w ilościach od 1,2 mg (30 mg tabletka) do 4,9 mg (120 mg tabletka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
błona maziowa stawów, choroba autoimmunologiczna, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka stawowa, dna moczanowa, etorykoksyb, inhibitor COX-2, kwas moczowy, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny, tabletka powlekana, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, zabieg stomatologiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dexak 25 mg

Dekskeoprofen w dawce 25 mg w postaci granulatu w saszetce jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o licznych przeciwwskazaniach. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na deksketoprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią astmy aspirynowej, polipów nosa, pokrzywki czy obrzęku naczynioruchowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywna choroba wrzodowa, krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacje, przewlekła dyspepsja, choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), skazy krwotoczne, ciężka niewydolność serca, umiarkowana lub ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min), ciężkie zaburzenia czynności wątroby (10-15 pkt w skali Child-Pugh), ciężkie odwodnienie oraz ciąża w III trymestrze i okres karmienia piersią.
astma, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niewydolność serca, ciężkie odwodnienie, czynna choroba wrzodowa, czynne krwawienie, deksketoprofen, fibrat, fotoalergia, glikokortykosteroid, inhibitor COX-2, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok z przewodu pokarmowego, łagodna niewydolność serca, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, polip nosa, przewlekła dyspepsja, reakcja fototoksyczna, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Osaver HCT 40 mg + 25 mg

Preparat Osaver HCT, zawierający olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są przeciwwskazane lub wysoce niewskazane jednoczesne stosowania z litem (zwiększone ryzyko toksyczności i konieczność ścisłego monitorowania stężenia litu), inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem (podwójna blokada układu RAA zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek). Ponadto, preparat może wchodzić w interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, co wymaga monitorowania stężenia potasu ze względu na ryzyko hiperkaliemii lub hipokaliemii. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), które mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, beta-adrenolityk, cytochrom P450, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie hiperglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie wazorelaksacyjne, farmakodynamika, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy w surowicy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeczyszczający, lek zwiotczający mięśnie, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, reakcja nadwrażliwości, tolerancja glukozy, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna
Leksykon substancji czynnych
Acenokumarol – Interakcje

Acenokumarol, będący pochodną kumaryny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie przeciwzakrzepowe. Mechanizmy tych interakcji obejmują zaburzenia wchłaniania, hamowanie lub indukcję enzymów wątrobowych (głównie CYP2C9) oraz zmniejszenie dostępności witaminy K1, kluczowej dla γ-karboksylacji czynników krzepnięcia. Leki takie jak allopurynol, amiodaron, antybiotyki makrolidowe, tetracykliny, statyny, inhibitory SSRI czy paracetamol mogą nasilać efekt przeciwzakrzepowy acenokumarolu, zwiększając ryzyko krwawień. Z kolei barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny czy doustne środki antykoncepcyjne mogą osłabiać jego działanie poprzez indukcję enzymów metabolizujących. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na hemostazę (heparyny, NLPZ, kwas acetylosalicylowy), które wykazują bardzo wysoki poziom ważności interakcji, znacznie zwiększając ryzyko krwotoków. Wprowadzenie lub odstawienie leków współistniejących wymaga częstego monitorowania INR, nawet do dwóch razy w tygodniu, oraz ewentualnej modyfikacji dawki acenokumarolu.
aktywator plazminogenu, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, antykoagulacja, badanie układu krzepnięcia, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, enzym CYP2C9, hamowanie agregacji płytek krwi, hamowanie metabolizmu wątrobowego, heparyna drobnocząsteczkowa, hipoglikemia, hormon tarczycy, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor COX-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor trombiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, karboksylacja czynników krzepnięcia, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnowotworowy, metabolizm leku, migotanie przedsionków, ostry zespół wieńcowy, parametr krzepnięcia, pochodna hydantoiny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, ryzyko krwawienia, synteza czynników krzepnięcia, terapia przeciwpłytkowa, układ krzepnięcia krwi, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Skład i postać leku – Xaleba 60 mg

Produkt leczniczy XALEBA dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających etorykoksyb – selektywny inhibitor COX-2 – w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednio 1,2 mg, 2,5 mg, 3,7 mg lub 4,9 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. wapnia wodorofosforan bezwodny, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera laktozę jednowodną, hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171) i triacetynę. Tabletki mają charakterystyczny wygląd i rozmiary (od 6 mm do 10 mm) z oznaczeniami umożliwiającymi łatwą identyfikację dawki.
blister farmaceutyczny, blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, etorykoksyb, hypromeloza, inhibitor COX-2, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, okres ważności leku, podanie doustne, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wiążąca, tabletka powlekana, wodorofosforan wapnia
Leksykon leków
Interakcje leku – Seroxat 20 mg

Paroksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6 i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, co jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego. Ponadto, paroksetyna znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak pimozyd (2,5-krotny wzrost stężenia przy dawce 60 mg paroksetyny) i tiorydazyna, co może prowadzić do wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii typu torsade de pointes. Wskazane jest unikanie kojarzenia paroksetyny z lekami serotoninergicznymi (np. tryptany, tramadol, linezolid, dziurawiec), fentanylem oraz tamoksyfenem, gdzie obserwuje się zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może obniżać skuteczność przeciwnowotworową terapii. W przypadku leków przeciwzakrzepowych, NLPZ i kwasu acetylosalicylowego, paroksetyna zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
atomoksetyna, błękit metylenowy, buprenorfina, chlorek metylotioniny, cholinesteraza osoczowa, CYP2D6, cytochrom P450, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, fozamprenawir, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klomipramina, klozapina, kwas acetylosalicylowy, linezolid, lit, metoprolol, miwakurium, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, objawy antycholinergiczne, odstęp QT, perfenazyna, petydyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, prawastatyna, procyklidyna, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suksametonium, tamoksyfen, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, walproinian sodu, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kostarox 90 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Kostarox, wykazuje niemal całkowitą dostępność biologiczną (~100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) wynoszącym 3,6 µg/ml osiąganym około 1 godziny po dawce 120 mg na czczo. Pole pod krzywą (AUC₀₋₂₄h) wynosi średnio 37,8 µg·h/ml. Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a posiłek bogatotłuszczowy zmniejsza Cₘₐₓ o 36% i wydłuża Tₘₐₓ o 2 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~92%) oraz dużą objętością dystrybucji (~120 l), co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, a stężenia w stanie stacjonarnym osiągane są po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę. Klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg wynosi około 50 ml/min.
bariera krew-mózg, ciężkie zaburzenia wątroby, COX-1, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, duszność, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, inhibitor COX-2, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, posiłek bogatotłuszczowy, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, substancja czynna, umiarkowane zaburzenia wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Interakcje

Cylazapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie go z innymi lekami blokującymi układ RAA (np. ARB, aliskirenem), co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Przeciwwskazane jest także stosowanie cylazaprylu z sakubitrylem z walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Współpodawanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, trimetoprimu, cyklosporyny czy heparyny zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu. Jednoczesne stosowanie litu może prowadzić do wzrostu jego stężenia i toksyczności, zwłaszcza przy dodatkowej terapii diuretykami tiazydowymi. Ponadto, NLPZ (w tym ASA ≥3 g/dobę) mogą osłabiać działanie hipotensyjne cylazaprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga ostrożności i monitorowania u pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku.
aliskiren, amantadyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, atropina, biperyden, cukrzyca, cyklofosfamid, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, doustny lek hipoglikemizujący, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, insulina, kolestypol, kolestyramina, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lit, metotreksat, mielosupresja, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, preparat złota, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, tiojabłczan sodowo-złotowy, toksyczność litu, torsades de pointes, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, żywica jonowymiennna
Leksykon substancji czynnych
Chinapryl – Interakcje

Chinapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W preparatach zawierających chinapryl obecny jest węglan magnezu, który zmniejsza wchłanianie tetracykliny o 28-37%. U pacjentów stosujących leki moczopędne istnieje wysokie ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce chinaprylu, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania i monitorowania. Chinapryl może powodować hiperkaliemię poprzez zmniejszenie stężenia aldosteronu, szczególnie w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu, zamiennikami soli oraz sulfametoksazolem z trimetoprimem, zwłaszcza u osób starszych i z niewydolnością nerek. Ponadto, jednoczesne stosowanie chinaprylu z litowym leczeniem zwiększa stężenie litu w surowicy i ryzyko toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli. Interakcje z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe chinaprylu i prowadzić do odwracalnej ostrej niewydolności nerek, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji nerek.
aldosteron, aliskiren, alkohol etylowy, allopurynol, amiloryd, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, chinapryl, doustny lek przeciwcukrzycowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor DPP-IV, inhibitor mTOR, inhibitor NEP, kortykosteroid, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, leukopenia, monitorowanie funkcji nerek, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, preparat złota, prokainamid, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, stężenie litu, sulfametoksazol z trimetoprimem, suplement potasu, temsyrolimus, tetracyklina, toksyczność litu, triamteren, układ RAA, węglan magnezu, wildagliptyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nurofen dla dzieci 60 mg

Ibuprofen w postaci czopków 60 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub inne NLPZ, w tym u osób z historią skurczu oskrzeli, obrzęku naczynioruchowego, astmy indukowanej NLPZ, nieżytu nosa oraz pokrzywki. Nie należy go stosować u pacjentów z aktywną lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, krwawieniami przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca, a także u osób z krwawieniami z naczyń mózgowych lub zaburzeniami hematopoezy. Lek jest przeciwwskazany u niemowląt poniżej 3 miesiąca życia oraz o masie ciała <6,0 kg. Ponadto, stosowanie w ostatnim trymestrze ciąży jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego płodu i innych powikłań.
astma indukowana NLPZ, choroba wrzodowa, czynność skurczowa macicy, działanie przeciwpłytkowe, ibuprofen, inhibitor COX-2, krwawienie z naczyń mózgowych, kwas acetylosalicylowy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy płodu, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, zaburzenia hematopoezy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Celbic 200 mg

Celekoksyb, substancja czynna leku Celbic (200 mg, kapsułki twarde), wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych oparty na szerokich danych klinicznych i obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu, obejmujących ponad 70 milionów pacjentów. Stosowany w dawkach od 100 mg do 800 mg na dobę, w terapii choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz profilaktyce polipów gruczolakowatych (do 400 mg/dobę przez okres do 3 lat), celekoksyb charakteryzuje się ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego (bóle brzucha, biegunka, nudności), układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze), układu nerwowego (zawroty głowy) oraz objawów ogólnych (obrzęki, objawy grypopodobne). Istotne są także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, reakcje anafilaktyczne czy niewydolność wątroby i nerek.
bezsenność, białkomocz, choroba zwyrodnieniowa stawów, drgawka, działanie niepożądane, funkcja wątroby, gastroprotekcja, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieselektywne NLPZ, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, polip gruczolakowaty, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, reumatoidalne zapalenie stawów, ryzyko sercowo-naczyniowe, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, trombocytopenia, udar, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie nastroju, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie przełyku, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przeciwwskazania – IBUPREX MAX 400 mg

Ibuprofen w dawce 400 mg (IBUPREX MAX) jest NLPZ o szerokim zastosowaniu, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy, zwłaszcza przy występowaniu reakcji takich jak skurcz oskrzeli, astma, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Przeciwwskazania obejmują także czynną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego lub perforację związaną z wcześniejszym stosowaniem NLPZ. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek, chorobą wieńcową oraz ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), ze względu na ryzyko nasilenia dysfunkcji narządów i powikłań sercowo-naczyniowych.
astma, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa, ibuprofen, inhibitor COX-2, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na leki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie organizmu, ostre uszkodzenie nerek, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, właściwości antyagregacyjne, zaburzenia układu krwiotwórczego, zapalenie błony śluzowej nosa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Revival

Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Revival, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, zwłaszcza przy zmniejszonej objętości krwi krążącej i niedoborze sodu, co zwiększa ryzyko objawowego niedociśnienia po pierwszej dawce. Szczególnie narażeni są pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek oraz zwężeniem tętnicy nerkowej, u których może dojść do ostrego niedociśnienia, azotemii i skąpomoczu. Olmesartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min), po niedawno przebytym przeszczepieniu nerki oraz ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 12 ml/min). Zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawkowanie powinno być dostosowane, natomiast u ciężkich zaburzeń stosowanie olmesartanu nie jest zalecane.
antagonista receptora angiotensyny II, atrofia kosmków, azotemia, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, enteropatia typu celiakii, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, kwasica metaboliczna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedobór sodu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, obustronne zwężenie tętnicy nerkowej, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ostre niedociśnienie, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, przewlekła biegunka, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, udar niedokrwienny mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie krążenia mózgowego, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona objętość krwi krążącej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Osaver

Olmesartan medoksomil, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową, niedoborem sodu oraz u osób z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub chorobami nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej. Ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia tętniczego, azotemii, oligurii oraz ostrej niewydolności nerek jest zwiększone, zwłaszcza przy pierwszej dawce leku. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu i kreatyniny, a lek nie jest zalecany przy klirensie kreatyniny <20 ml/min. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u osób powyżej 70. roku życia, z cukrzycą, niewydolnością nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki oszczędzające potas, NLPZ, heparyna, leki immunosupresyjne czy trimetoprim.
antagonista receptora angiotensyny II, atrofia kosmków jelitowych, choroba naczyniowo-mózgowa, choroba niedokrwienna serca, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, kwasica metaboliczna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, objętość wewnątrznaczyniowa, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, przewlekła biegunka, rabdomioliza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Nasivin Zatoki i Katar 200 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Nasivin Zatoki i Katar zawiera ibuprofen (200 mg) oraz pseudoefedrynę (30 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może powodować niebezpieczne wzrosty ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu z nieselektywnymi inhibitorami MAO (przeciwwskazanie), innymi sympatykomimetykami, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz lotnymi halogenopochodnymi środkami znieczulającymi. Ponadto, pseudoefedryna może nasilać ryzyko zaburzeń rytmu serca w połączeniu z glikozydami nasercowymi (np. digoksyną). Ibuprofen, jako NLPZ, zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, zwłaszcza w połączeniu z innymi NLPZ, salicylanami, kortykosteroidami oraz lekami przeciwpłytkowymi i przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, klopidogrel). Istotne jest także hamowanie przez ibuprofen przeciwpłytkowego działania kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach, co może osłabiać jego efekt kardioprotekcyjny.
abcyksymab, alkaloid sporyszu, antagonista receptorów angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-bloker, chinidyna, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, efedryna, eptyfibatyd, fenylefryna, fenylopropanolamina, fenytoina, glikozyd nasercowy, guanetydyna, heparyna, hiperkaliemia, iloprost, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy A, inhibitor oksydazy monoaminowej, klopidogrel, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, metotreksat, metyldopa, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna sulfonylomocznika, pochodna terpenu, preparat naparstnicy, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja atropinopodobna, sulfinpirazon, sympatykomimetyk, takrolimus, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, tyrofiban, układ krwiotwórczy, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibufen dla dzieci FORTE o smaku truskawkowym

Podczas stosowania ibuprofenu w postaci zawiesiny doustnej Ibufen dla dzieci FORTE (200 mg/5 ml) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z określonymi schorzeniami, w tym z toczniem rumieniowatym układowym, mieszaną chorobą tkanki łącznej, przewlekłymi zapalnymi chorobami jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami czynności serca, nerek i wątroby, a także u pacjentów po dużych zabiegach chirurgicznych. Ibuprofen może nasilać objawy tych chorób, prowadzić do jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, obrzęków, nadciśnienia, niewydolności serca, pogorszenia funkcji nerek i wątroby oraz zwiększać ryzyko powikłań krwotocznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, astmą oskrzelową oraz osoby w podeszłym wieku, u których ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza krwawień z przewodu pokarmowego, jest podwyższone.
astma oskrzelowa, choroba alergiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba przewodu pokarmowego, ibuprofen, inhibitor COX-2, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, perforacja, powikłanie krwotoczne, przewlekła zapalna choroba jelit, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg

Produkt złożony Vildagliptin + Metformin hydrochloride (50 mg + 1000 mg) nie był przedmiotem dedykowanych badań interakcji, jednak dane dotyczące poszczególnych składników wskazują na niski potencjał wildagliptyny do interakcji farmakokinetycznych, gdyż nie jest ona substratem ani inhibitorem enzymów CYP450. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z pioglitazonem, metforminą, gliburydem, digoksyną, warfaryną, amlodypiną, ramiprylem, walsartanem i symwastatyną. Należy jednak zwrócić uwagę na ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE oraz możliwość osłabienia działania hipoglikemizującego wildagliptyny przez tiazydy, kortykosteroidy, leki tarczycowe i sympatykomimetyki. Spożycie alkoholu podczas terapii metforminą znacząco zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z niedożywieniem, zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, antagonista receptora angiotensyny II, cytochrom P450, działanie hipoglikemizujące, EGFR, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor MATE, inhibitor OCT2, interakcje lekowe, jodowy środek kontrastowy, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina, monitorowanie glikemii, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, politerapia, sympatykomimetyk, wildagliptyna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom Max Sprint 400 mg

Ibuprom Max Sprint (ibuprofen 400 mg w kapsułkach miękkich) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, zwłaszcza u osób z historią reakcji alergicznych takich jak katar alergiczny, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy astma oskrzelowa po NLPZ. Lek nie powinien być stosowany u chorych z czynną lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, przebytym krwawieniem z przewodu pokarmowego lub perforacją związaną z NLPZ, ze względu na ryzyko nasilenia uszkodzeń błony śluzowej. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność wątroby, nerek oraz serca (klasa IV wg NYHA), gdzie stosowanie ibuprofenu może prowadzić do poważnego pogorszenia funkcji narządów. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów ze skazą krwotoczną oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych NLPZ, w tym inhibitorów COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba wrzodowa, hamowanie czynności macicy, ibuprofen, inhibitor COX-2, katar alergiczny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, nawracająca choroba wrzodowa, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przewód tętniczy płodu, skaza krwotoczna, sorbitol ciekły, toczeń rumieniowaty układowy, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie funkcji nerek, zamknięcie przewodu tętniczego
Leksykon leków
Interakcje leku – Trandolapril Aurobindo 2 mg

Trandolapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego, zagrażającego życiu. Leki takie jak racekadotryl, inhibitory mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz wildagliptyna również zwiększają ryzyko obrzęku naczynioruchowego i wymagają ścisłego nadzoru. Istotne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu trandolaprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, trimetoprimem, kotrimoksazolem, cyklosporyną i heparyną, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, stosowanie litu z trandolaprylem jest niezalecane z powodu zwiększonego ryzyka toksyczności litu, wymagając ścisłego monitorowania jego stężenia.
aliskiren, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azotan, beta-adrenolityk, błona poliakrylonitrylowa, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, ewerolimus, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, kotrimoksazol, lek cytostatyczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, leukopenia, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, prokainamid, propranolol, przednerkowa niewydolność nerek, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, spironolakton, sulfonamid hipoglikemizujący, syrolimus, temsyrolimus, trandolapryl, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wildagliptyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Roticox 30 mg

Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących warfarynę powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek. Etorykoksyb nie wpływa na antyagregacyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W dawce 120 mg etorykoksyb podnosi stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa stężenie etynyloestradiolu w osoczu o 37-60% (dawki 60-120 mg), co ma znaczenie przy doborze doustnych leków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej (wzrost stężeń estronu o 41%, ekwiliny o 76% i 17-β-estradiolu o 22%).
antagonista receptora angiotensyny, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, INR, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nadciśnienie, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, worykonazol, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Doloxib 30 mg

Lek Doloxib zawiera etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg. Preparat jest wskazany do leczenia objawowego choroby zwyrodnieniowej stawów (30 mg), reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (60 mg i 90 mg), a także dny moczanowej w ostrej fazie oraz bólu po zabiegach stomatologicznych (120 mg). Doloxib jest przeznaczony dla pacjentów dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia, a dawkowanie należy dostosować indywidualnie do wskazań i potrzeb pacjenta, uwzględniając postać farmaceutyczną i wielkość tabletki (średnica od 6 do 10 mm).
ból kręgosłupa, ból o umiarkowanym nasileniu, ból pozabiegowy, choroba zwyrodnieniowa stawów, choroby układu sercowo-naczyniowego, dna moczanowa, etorykoksyb, faza ostra, inhibitor COX-2, mechanizm działania leku, objawy zapalne, postać farmaceutyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny stawów, tabletka powlekana, zabiegi chirurgiczne jamy ustnej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coxydyna

Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2 stosowany w terapii przeciwbólowej, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w obrębie przewodu pokarmowego (perforacje, owrzodzenia, krwawienia – PUBs), które mogą mieć charakter śmiertelny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, przyjmujących jednocześnie inne NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, a także u osób z historią chorób przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie etorykoksybu z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Ponadto, lek może podnosić ryzyko zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii, co wymaga stosowania najmniejszej skutecznej dawki i okresowej oceny stanu pacjenta, szczególnie u osób z chorobą zwyrodnieniową stawów i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, cukrzyca, doustne leki przeciwzakrzepowe, dysfunkcja wątroby, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy podmiotowe i przedmiotowe, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacje owrzodzenia krwawienia, prostaglandyny nerkowe, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, zaburzenia czynności lewej komory serca, zaburzenia górnego odcinka przewodu pokarmowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Perindopril Krka 8 mg

Peryndopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka hiperkaliemii, niedociśnienia oraz zaburzeń czynności nerek. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie peryndoprylu z lekami wpływającymi na układ RAA, takimi jak aliskiren (zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek), antagonistami receptora angiotensyny II (ARB) oraz sakubitrylem/walsartanem, co jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i obrzęku naczynioruchowego. Również stosowanie peryndoprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, kotrimoksazolem czy heparyną wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy, gdyż może prowadzić do hiperkaliemii zagrażającej życiu. Zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny, szczególnie w pierwszym miesiącu terapii, a także unikanie dializy z użyciem błon poliakrylonitrylowych ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych.
adrenalina, afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azotan, baklofen, cyklosporyna, dializa, eplerenon, estramustyna, ewerolimus, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor DPP-4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, linagliptyna, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, pozaustrojowa metoda leczenia, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sirolimus, sitagliptyna, spironolakton, temsirolimus, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Roticox

Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2, wiąże się z ryzykiem powikłań żołądkowo-jelitowych, w tym perforacji, owrzodzeń i krwawień, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, stosujących jednocześnie inne NLPZ lub ASA oraz z historią chorób przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie etorykoksybu z kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko działań niepożądanych przewodu pokarmowego, a badania kliniczne nie wykazały przewagi bezpieczeństwa selektywnych inhibitorów COX-2 nad klasycznymi NLPZ w tym zakresie. Ponadto, stosowanie etorykoksybu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, zwłaszcza przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą oraz palących tytoń, a lek nie zastępuje ASA w profilaktyce przeciwpłytkowej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, etorykoksyb, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca zastoinowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, prostaglandyna nerkowa, synteza prostaglandyn, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenia czynności lewej komory serca, zaburzenia górnego odcinka przewodu pokarmowego, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elecoxel 100 mg

Elecoxel (celekoksyb) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 23,56 mg w dawce 100 mg i 47,12 mg w dawce 200 mg) oraz na sulfonamidy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Nie należy go stosować u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, w tym astmą indukowaną NLPZ, ostrym zapaleniem błony śluzowej nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym, pokrzywką lub innymi reakcjami alergicznymi po kwasie acetylosalicylowym lub innych NLPZ. Przeciwwskazania obejmują także czynne choroby przewodu pokarmowego, takie jak czynna choroba wrzodowa, aktywne krwawienie z przewodu pokarmowego oraz choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna). Ze względu na ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i mózgowych, w tym po udarze lub TIA.
albumina w surowicy, astma, celekoksyb, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba zapalna jelit, cukrzyca, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, pokrzywka, polip jamy nosowej, przemijający atak niedokrwienny, skala Child-Pugh, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wątroby, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Enalapryl – Interakcje

Enalapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie enalaprylu z sakubitrylem i walsartanem, co jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na bardzo wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Podobne ryzyko występuje przy kojarzeniu z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus), wildagliptyną oraz alteplazą. Enalapryl może powodować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, trimetoprimem, ko-trimoksazolem, cyklosporyną i heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu. Ponadto, wcześniejsze stosowanie diuretyków tiazydowych lub pętlowych zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego na początku terapii, co można złagodzić przez redukcję dawki diuretyku, zwiększenie podaży płynów oraz stopniowe wprowadzanie enalaprylu.
aliskiren, alteplaza, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azotan, beta-adrenolityk, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, ewerolimus, gospodarka potasowa, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor mTOR, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, metformina, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, opioid, ostra niewydolność nerek, racekadotryl, sakubitryl z walsartanem, spironolakton, środek znieczulający, stężenie potasu, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, syrolimus, temsyrolimus, tiazyd, toksyczność litu, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kidofen 100 mg/5 ml

Lek Kidofen w postaci zawiesiny doustnej (100 mg/5 ml) zawiera ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), którego stosowanie wymaga szczegółowej analizy przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na ibuprofen lub składniki pomocnicze, aktywną lub przebyłą chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, perforację lub krwawienie z przewodu pokarmowego związane z NLPZ, ciężką niewydolność wątroby, nerek i serca, a także jednoczesne stosowanie innych NLPZ, w tym inhibitorów COX-2. Ibuprofen jest także przeciwwskazany w III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz zaburzenia czynności nerek, a także u pacjentów ze skazą krwotoczną z powodu ryzyka nasilenia zaburzeń hemostazy. Zawiesina zawiera dodatkowo sacharozę (1750 mg/5 ml), benzoesan sodu (10 mg/5 ml), sód (4,501-4,721 mg/5 ml) oraz żółcień pomarańczową (E 110, 0,5 mg/5 ml), które mogą stanowić przeciwwskazania u pacjentów z nietolerancjami lub alergiami.
astma oskrzelowa, benzoesan sodu, choroba autoimmunologiczna, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, efekt niepożądany, hemostaza, ibuprofen, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor COX-2, katar alergiczny, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, oligohydramnion, perforacja, płytka krwi, pokrzywka, przewód tętniczy, sacharoza, skaza krwotoczna, trymestr ciąży, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorista 25 mg

Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II metabolizowany głównie przez CYP2C9 do aktywnego metabolitu karboksykwasu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, obniżają stężenie aktywnego metabolitu losartanu o około 50%, natomiast induktory enzymów, np. ryfampicyna, redukują je o 40%, co może wymagać monitorowania ciśnienia tętniczego i dostosowania dawki. Jednoczesne stosowanie losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amiloryd, triamteren, spironolakton), suplementami potasu, heparyną czy produktami zawierającymi trimetoprym znacząco zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, kojarzenie losartanu z litem może prowadzić do zwiększenia stężenia litu i toksyczności, dlatego wskazane jest regularne kontrolowanie jego poziomu.
agonista receptora GABA-B, aliskiren, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, biotransformacja, cytochrom P450, efekt hipotensyjny, flukonazol, fluwastatyna, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, induktor enzymów, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, izoenzym CYP2C9, klirens litu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, losartan potasowy, metabolit karboksykwasu, metabolizm losartanu, niedociśnienie, nieselektywny NLPZ, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, receptor α-adrenergiczny, ryfampicyna, spironolakton, synteza prostaglandyn nerkowych, toksyczność litu, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wychwyt zwrotny monoamin
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Edolox 60 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Edolox, jest selektywnym inhibitorem cyklooksygenazy-2 (COX-2), stosowanym w dawkach do 150 mg/dobę, co pozwala na hamowanie COX-2 bez wpływu na COX-1, minimalizując ryzyko uszkodzeń żołądka i zaburzeń funkcji płytek krwi. Mechanizm działania opiera się na blokowaniu syntezy prostanoidów odpowiedzialnych za ból, stan zapalny i gorączkę, przy jednoczesnym zachowaniu funkcji fizjologicznych COX-1. W badaniach klinicznych etorykoksyb wykazał skuteczność w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów (dawka 60 mg/dobę), reumatoidalnego zapalenia stawów (60 mg i 90 mg/dobę), ostrych zaostrzeń dny moczanowej (120 mg/dobę przez 8 dni) oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa (90 mg/dobę). Działanie przeciwbólowe obserwowano już po 28 minutach od podania dawki 90 mg, a efekty terapeutyczne utrzymywały się do 52 tygodni. W leczeniu bólu pooperacyjnego po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym etorykoksyb 90 mg wykazał skuteczność porównywalną do ibuprofenu 600 mg i przewyższał paracetamol z kodeiną 600 mg/60 mg oraz placebo.
ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, enzym cyklooksygenaza, etorykoksyb, gorączka, inhibitor COX-2, izoenzym COX-2, mediator bólu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owulacja, przezskórna interwencja wieńcowa, reumatoidalne zapalenie stawów, synteza prostaglandyn, układ żołądkowo-jelitowy, zabieg stomatologiczny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie zakrzepowe, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kostarox 30 mg

Etorykoksyb, substancja czynna Kostaroxu, charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym (~100%) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek klinicznych. Po podaniu dawki 120 mg raz na dobę u dorosłych pacjentów na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) wynosi średnio 3,6 µg/ml i osiągane jest po około 1 godzinie (Tₘₐₓ). Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC₀₋₂₄ₕ) wynosi 37,8 µg·h/ml. Etorykoksyb wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~92%) oraz dużą objętość dystrybucji (około 120 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, prowadząc do powstania nieaktywnych lub słabo aktywnych metabolitów, z dominującym kwasem 6′-karboksylowym. Eliminacja zachodzi głównie drogą metaboliczną, z wydalaniem 70% radioaktywności w moczu i 20% w kale, a okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego po 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę.
AUC, bariera krew-mózg, białko osocza, Cmax, COX-1, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, hemodializa, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas 6′-karboksylowy, liniowość farmakokinetyki, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, profil farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, wskaźnik kumulacji, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Valsartan HCT Fair-Med, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zwiększenie stężenia i toksyczności, zalecane ścisłe monitorowanie), niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), które mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać czynność nerek, oraz preparatami wpływającymi na gospodarkę potasową, zwiększającymi ryzyko hiperkaliemii. Walsartan jest substratem transporterów OATP1B1/OATP1B3 i MRP2, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych transporterów (np. ryfampicyna, cyklosporyna, ritonawir), gdyż może to zwiększać ekspozycję na lek. Ponadto, hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię, co zwiększa ryzyko arytmii typu torsades de pointes przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz glikozydów naparstnicy, dlatego konieczne jest monitorowanie elektrolitów.
amina presyjna, biodostępność hydrochlorotiazydu, dna moczanowa, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hormon adrenokortykotropowy, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek cytotoksyczny, lek diuretyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, perystaltyka przewodu pokarmowego, stężenie litu w surowicy, supresja szpiku kostnego, torsades de pointes, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wypływu wątrobowego, walsartan i hydrochlorotiazyd, żywica jonowymienna