zaburzenie zakrzepowo-zatorowe

Zaburzenie zakrzepowo-zatorowe to stan chorobowy charakteryzujący się powstawaniem zakrzepów wewnątrz naczyń krwionośnych oraz możliwością ich przemieszczania się w formie zatorów do innych części układu naczyniowego. Dochodzi wówczas do zaburzenia przepływu krwi, co może prowadzić do niedokrwienia i uszkodzenia tkanek.

Do najczęstszych postaci klinicznych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych należą zakrzepica żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowość płucna (ZP), które często współwystępują. ZŻG dotyczy najczęściej kończyn dolnych, natomiast ZP rozwija się, gdy fragment zakrzepu oderwie się i z prądem krwi przedostanie do tętnic płucnych, powodując ich zablokowanie.

Czynniki ryzyka obejmują unieruchomienie, zabiegi operacyjne, choroby nowotworowe, ciążę i połóg, stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, wrodzone i nabyte trombofilie oraz podeszły wiek. Kluczowe w diagnostyce są badania obrazowe (USG dopplerowskie, angio-TK, scyntygrafia wentylacyjno-perfuzyjna) oraz oznaczenie D-dimerów.

Leczenie obejmuje farmakoterapię przeciwkrzepliwą (heparyny, antagoniści witaminy K, bezpośrednie doustne antykoagulanty), metody mechaniczne oraz w wybranych przypadkach leczenie trombolityczne lub interwencje chirurgiczne. Profilaktyka zaburzeń zakrzepowo-zatorowych ma kluczowe znaczenie u pacjentów z grupy ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl