rak nerkowokomórkowy z przerzutami
Rak nerkowokomórkowy z przerzutami (mRCC – metastatic Renal Cell Carcinoma) to zaawansowana postać nowotworu złośliwego wywodzącego się z komórek nabłonka kanalików nerkowych. Choroba charakteryzuje się rozsiewem komórek nowotworowych poza pierwotne ognisko w nerce do innych narządów, najczęściej do płuc, wątroby, kości, mózgu oraz węzłów chłonnych.
Około 30% pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym ma przerzuty w momencie rozpoznania, a u kolejnych 20-40% chorych dochodzi do rozsiewu nowotworu po leczeniu ogniska pierwotnego. Rak nerkowokomórkowy z przerzutami charakteryzuje się znacznie gorszym rokowaniem – 5-letnie przeżycie wynosi około 10-15%, w porównaniu do 70-90% w przypadku choroby ograniczonej do nerki.
Współczesne leczenie mRCC opiera się na terapiach celowanych (inhibitory kinaz tyrozynowych, inhibitory mTOR), immunoterapii (inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego) oraz ich kombinacjach. Przełomem w leczeniu były schematy zawierające niwolumab z ipilimumabem czy pembrolizumab z aksytynibem, które znacząco poprawiły rokowanie. U wybranych pacjentów z ograniczoną liczbą przerzutów rozważa się również metastazektomię (chirurgiczne usunięcie zmian przerzutowych).
Stratyfikacja ryzyka według kryteriów IMDC (International Metastatic RCC Database Consortium) pozwala podzielić pacjentów na grupy rokowania korzystnego, pośredniego i niekorzystnego, co ma kluczowe znaczenie przy wyborze optymalnej strategii terapeutycznej. Leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia z udziałem urologów, onkologów, radiologów interwencyjnych oraz specjalistów medycyny paliatywnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Sunitinib Bluefish, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest lekiem stosowanym w leczeniu wybranych nowotworów u dorosłych pacjentów. W terapii guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) jest wskazany jako leczenie drugiej linii po niepowodzeniu terapii imatynibem, zarówno w przypadku guzów nieoperacyjnych, jak i przerzutów. W leczeniu raka nerkowokomórkowego (MRCC) może być stosowany jako terapia pierwszej linii, zarówno w zaawansowanym stadium miejscowym, jak i przy obecności przerzutów. W przypadku wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) lek jest wskazany u pacjentów z nieoperacyjnym nowotworem, obecnością przerzutów oraz udokumentowaną progresją choroby.
guz nieoperacyjny, imatynib, leczenie onkologiczne, leczenie systemowe nowotworów, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, resekcja chirurgiczna, rozsiew nowotworu, sunitynib, twarda kapsułka, wysoko zróżnicowany nowotwór, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z kumulacją stężenia leku 3-4-krotną oraz metabolitu dezetylosunitynibu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, a łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Lek jest wolno wchłaniany (tmax 6-12 h), wiąże się silnie z białkami osocza (95% sunitynib, 90% metabolit), a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie następuje głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 h i 80-110 h.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, BCRP, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, eliminacja leku, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, inhibitor izoenzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, substrat BCRP, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie sunitynibu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Subinit 25 mg
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Jego główny metabolit zachowuje podobny profil farmakodynamiczny. Skuteczność i bezpieczeństwo sunitynibu zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u pacjentów z opornymi na imatynib nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET). W przypadku GIST kluczowymi parametrami oceny były czas do progresji nowotworu (TTP) oraz przeżycie całkowite, natomiast w MRCC i pNET oceniano odpowiednio czas przeżycia bez progresji (PFS) i przeżycie bez progresji choroby.
analiza okresowa, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie ślepe, czas do progresji nowotworu, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, lek przeciwnowotworowy, MRCC, nieoperacyjny nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, PDGFR, pNET, progresja choroby, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, VEGFR, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Asikreba 25 mg
Lek Asikreba zawiera sunitynibu jabłczan i jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, różniących się kolorem i oznaczeniami dla łatwej identyfikacji. Wskazania do stosowania obejmują: nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) u dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym guzem i/lub przerzutami, po niepowodzeniu terapii imatynibem z powodu oporności lub nietolerancji; zaawansowany rak nerkowokomórkowy (MRCC) z przerzutami, gdzie wcześniejsze leczenie imatynibem nie jest wymagane; oraz wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) z progresją choroby i przerzutami lub nieoperacyjnością. Kapsułki 37,5 mg zawierają substancje pomocnicze E110 i E102, co jest istotne u pacjentów z nadwrażliwością na te barwniki.
działanie niepożądane, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, kapsułka twarda, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkologia kliniczna, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynibu jabłczan, tartrazyna, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Vipharm 25 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując porównywalny profil w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po 6-12 godzinach. Sunitynib wykazuje kumulację przy podawaniu wielokrotnym, prowadząc do 3-4-krotnego wzrostu stężenia leku i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego podstawowego czynnego metabolitu, osiągając stan stacjonarny między 10 a 14 dniem terapii. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu hamującemu fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stężenie maksymalne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asikreba 37,5 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Asikreba, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania, obejmującym receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, angiogenezy oraz rozwoju przerzutów, co jest szczególnie istotne w terapii nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Zarówno sunitynib, jak i jego aktywny metabolit wykazują podobną aktywność farmakodynamiczną, co potwierdza skuteczność terapeutyczną leku. W badaniach klinicznych u pacjentów z GIST opornych lub nietolerujących imatynibu, stosowanie sunitynibu w dawce 50 mg/dobę według schematu 4/2 znacząco wydłużało medianę czasu do progresji (TTP) do 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3-34,1) w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4-10,1) w grupie placebo.
angiogeneza nowotworowa, badanie podwójnie zaślepione, czas do progresji nowotworu, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, progresja choroby, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, szlak sygnałowy, toksyczność leku, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Glenmark 25 mg
Terapia sunitynibem (Sunitinib Glenmark) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w onkologii. Lek dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, a dawkowanie zależy od wskazania. W leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę przez 4 tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W terapii nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się 37,5 mg raz na dobę bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, nie przekraczając 75 mg ani nie schodząc poniżej 25 mg w GIST i MRCC, oraz maksymalnie 50 mg w pNET. W przypadku nietolerancji możliwe jest czasowe wstrzymanie leczenia.
hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie przeciwnowotworowe, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, terapia skojarzona, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib G.L. Pharma 25 mg
Terapia sunitynibem (Sunitinib G.L. Pharma) powinna być prowadzona przez lekarza doświadczonego w onkologii, z uwzględnieniem wskazań i indywidualnych cech pacjenta. W leczeniu GIST i MRCC zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg/dobę w schemacie 4 tygodnie leczenia/2 tygodnie przerwy (schemat 4/2), z możliwością modyfikacji dawki w zakresie 25-75 mg, co 12,5 mg. W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się dawkę 37,5 mg/dobę podawaną ciągle, z możliwością zwiększenia do 50 mg. Modyfikacje dawkowania zależą od tolerancji i bezpieczeństwa terapii, a w przypadku interakcji z lekami wpływającymi na CYP3A4 (np. ryfampicyna, ketokonazol) konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki, unikając jednoczesnego stosowania lub zwiększając/zmniejszając dawkę sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) przy induktorach, oraz do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) przy inhibitorach CYP3A4.
hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Klertis 12,5 mg
Leczenie sunitynibem (Klertis) powinno być prowadzone przez doświadczonych onkologów, z indywidualnym dostosowaniem dawki w zależności od wskazania, tolerancji pacjenta oraz interakcji lekowych. Standardowa dawka dla GIST i MRCC wynosi 50 mg/dobę w schemacie 4/2 (4 tygodnie leczenia, 2 tygodnie przerwy), z możliwością modyfikacji w zakresie 25-75 mg/dobę, zmienianej stopniowo o 12,5 mg. W pNET zalecana dawka to 37,5 mg/dobę podawana ciągle, z zakresem dawkowania 25-50 mg/dobę. W przypadku działań niepożądanych możliwe są przerwy w terapii oraz stopniowe zmiany dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami modulującymi CYP3A4: silne induktory mogą wymagać zwiększenia dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast silne inhibitory mogą wymagać redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), zawsze z monitorowaniem tolerancji.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP3A4, działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia przeciwnowotworowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Suganet 25 mg
Sunitynib, inhibitor kinaz tyrozynowych z grupy L01EX01, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na zahamowanie wzrostu guza, neoangiogenezy i powstawania przerzutów. Jego główny metabolit zachowuje aktywność farmakologiczną, co zwiększa efektywność terapeutyczną. W badaniach klinicznych u pacjentów z GIST opornych lub nietolerujących imatynibu, stosowanie sunitynibu w dawce 50 mg wg schematu 4/2 tygodni wydłużyło medianę czasu do progresji (TTP) do 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo. Ponadto, wykazano istotne statystycznie wydłużenie przeżycia całkowitego (OS) z HR 0,491 (95% CI: 0,290–0,831), co potwierdza kliniczną skuteczność leku w tej populacji.
angiogeneza nowotworowa, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie ślepe, czas do wystąpienia progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, GIST, guz neuroendokrynny trzustki, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, leczenie przeciwnowotworowe, neoangiogeneza, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objaw toksyczności, oporność na imatynib, progresja choroby, proliferacja, przerzut nowotworowy, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asikreba 12,5 mg
Leczenie sunitynibem (Asikreba) powinno być prowadzone przez lekarzy doświadczonych w terapii przeciwnowotworowej, z uwzględnieniem specyficznego dawkowania zależnego od wskazania. W GIST i raku nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) stosuje się schemat 50 mg/dobę przez 4 tygodnie, następnie 2-tygodniową przerwę (schemat 4/2), co daje 6-tygodniowy cykl. W nowotworach neuroendokrynnych trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Modyfikacje dawki są możliwe w zakresie 25–75 mg/dobę (GIST, MRCC) i do 50 mg/dobę (pNET), z korektą co 12,5 mg, zależnie od tolerancji i parametrów bezpieczeństwa. W badaniu III fazy dla pNET maksymalna dawka wynosiła 50 mg/dobę. Kapsułki podaje się doustnie, z posiłkiem lub bez, a dostępne dawki to 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg i 50 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii.
cytochrom CYP3A4, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Bluefish 25 mg
Leczenie Sunitinib Bluefish powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej, z uwzględnieniem specyfiki dawkowania zależnej od typu nowotworu. W przypadku stromalnego guza przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (4/2). Dla nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się 37,5 mg doustnie raz na dobę w sposób ciągły. Dawkowanie może być modyfikowane o 12,5 mg w zależności od tolerancji pacjenta, z maksymalnymi dawkami odpowiednio 75 mg dla GIST i MRCC oraz 50 mg dla pNET. W trakcie terapii należy monitorować interakcje z lekami wpływającymi na CYP3A4, unikając silnych induktorów i inhibitorów tego enzymu lub odpowiednio dostosowując dawkę sunitynibu (maksymalnie do 87,5 mg/dobę przy induktorach i minimalnie do 37,5 mg/dobę przy inhibitorach dla GIST i MRCC, oraz do 62,5 mg i 25 mg odpowiednio dla pNET).
enzym CYP3A4, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa choroba nerek, stromalny guz przewodu pokarmowego, sunitinib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Krka 25 mg
Sunitinib Krka to lek przeciwnowotworowy dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, zawierający sunitynibu jabłczan. Wskazania do stosowania obejmują zaawansowane, nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory: podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowany lub przerzutowy rak nerkowokomórkowy (RCC/MRCC) oraz wysoko zróżnicowane nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) z progresją choroby. Lek jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych pacjentów i wymaga przepisywania przez specjalistów onkologów. Charakterystyczne cechy kapsułek ułatwiają identyfikację dawki, co jest istotne w celu uniknięcia błędów terapeutycznych.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Klertis 50 mg
Sunitynib w formie cyklaminianu, dostępny w preparacie Klertis w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg w postaci twardych kapsułek, jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów u dorosłych pacjentów. Pierwszym wskazaniem są nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) u pacjentów z niepowodzeniem wcześniejszej terapii imatynibem, spowodowanym opornością lub nietolerancją. Drugim wskazaniem jest zaawansowany lub przerzutowy rak nerkowokomórkowy (RCC/MRCC). Trzecim wskazaniem są wysoko zróżnicowane, nieoperacyjne lub przerzutowe nowotwory neuroendokrynne trzustki (pNET) z potwierdzoną progresją choroby. Dawkowanie leku powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając dostępność trzech różnych dawek preparatu.
GIST, MRCC, nieoperacyjny GIST, nietolerancja na imatynib, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór nieoperacyjny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby nowotworowej, przerzut, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, RCC, sunitynib, terapia imatynibem, twarda kapsułka, wysoko zróżnicowany nowotwór neuroendokrynny trzustki, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Klertis 25 mg
Sunitynib (lek Klertis) w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia trzech typów nowotworów u dorosłych: nieoperacyjnych i/lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) niezależnie od wcześniejszego leczenia oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Preparat dostępny jest w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg sunitynibu cyklaminianu, podawanych w formie kapsułek o charakterystycznym kolorze i rozmiarze (od 15,9 mm do 21,7 mm długości), co ułatwia identyfikację dawki. Terapia powinna być prowadzona przez doświadczonych onkologów, którzy monitorują skuteczność i bezpieczeństwo leczenia oraz dostosowują schemat dawkowania do indywidualnych potrzeb pacjenta.
działanie niepożądane, imatynib, kapsułka twarda, leczenie nowotworów, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog, oporność na lek, progresja choroby, przerzut nowotworowy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia nowotworów, złośliwość guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Medical Valley
Sunitynib wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych induktorów i inhibitorów tego enzymu ze względu na ryzyko zmiany stężenia leku w osoczu i potencjalnej utraty skuteczności lub nasilenia działań niepożądanych. W trakcie terapii obserwuje się różnorodne reakcje skórne, od odbarwienia i suchości skóry po ciężkie reakcje, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Zgłaszano również poważne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, dróg moczowych i mózgu, z ryzykiem zgonu, szczególnie u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Należy monitorować morfologię krwi, parametry krzepnięcia oraz objawy kliniczne krwotoków. Do najczęstszych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego należą biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha i zapalenie jamy ustnej, które można leczyć objawowo.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofili, białkomocz, bradykardia, czas protrombinowy, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok z nosa, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica nowotworu, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja, pioderma zgorzelinowa, płytki krwi, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozwarstwienie tętnicy, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zdarzenie krwotoczne, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Bluefish 50 mg
Sunitynib Bluefish, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych (ATC: L01EX01), wykazuje skuteczność w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) opornych lub nietolerujących imatynibu, raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Mechanizm działania polega na hamowaniu receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na zahamowanie wzrostu guza, neoangiogenezy i rozsiewu nowotworu. Podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakologiczną jak substancja macierzysta. W badaniach klinicznych stosowano dawkę 50 mg/dobę według schematu 4 tygodnie leczenia/2 tygodnie przerwy (4/2), co potwierdziło wydłużenie czasu do progresji (TTP) i przeżycia całkowitego (OS) u pacjentów z GIST po niepowodzeniu terapii imatynibem.
badanie fazy III, czynnik komórek pnia, czynnik stymulujący powstawanie kolonii, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eskalacja dawki, glejopochodny czynnik neurotroficzny, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, leczenie cytokinami, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, płytkowy czynnik wzrostu, progresja choroby, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor kinazy tyrozynowej, sunitynib, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Bluefish 25 mg
Sunitynib Bluefish to inhibitor kinaz tyrozynowych dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, stosowany u dorosłych pacjentów w leczeniu trzech głównych wskazań onkologicznych: nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST lek jest wskazany jako terapia drugiej linii po niepowodzeniu leczenia imatynibem (oporność lub nietolerancja), przy nieoperacyjnym guzie i/lub obecności przerzutów. W RCC sunitynib może być stosowany zarówno w pierwszej, jak i kolejnych liniach leczenia zaawansowanego miejscowo lub przerzutowego raka. W przypadku pNET preparat jest przeznaczony do leczenia guzów wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub z przerzutami, z udokumentowaną progresją choroby.
badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, GIST, inhibitor kinaz tyrozynowych, leczenie imatynibem, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na leczenie, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, RCC, rezonans magnetyczny, sunitynib, tomografia komputerowa, wysoko zróżnicowany guz - Leksykon substancji czynnych
Sunitynib – Działania niepożądane
Sunitynib, inhibitor kinaz tyrozynowych, jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC), nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Terapia sunitynibem wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnego rodzaju krwotoki, które mogą prowadzić do zgonu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), niedoczynność tarczycy (występującą u 16% pacjentów z MRCC), nadciśnienie tętnicze (w tym ciężkie u 4,7% pacjentów), zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, zmęczenie oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej). W badaniach klinicznych u 7115 pacjentów częstość występowania działań niepożądanych bardzo częstych (≥1/10) obejmowała m.in. neutropenię, niedoczynność tarczycy, nadciśnienie tętnicze, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz zespół ręka-stopa.
dysfagia, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, inhibitor kinazy tyrozynowej, kardiomiopatia, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rozwarstwienie tętnicy, rumień wielopostaciowy, torsade de pointes, udar mózgu, wysięk osierdziowy, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Krka 12,5 mg
Sunitinib Krka jest dostępny w postaci kapsułek twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, zawierających sunitynibu jabłczan. Lek jest wskazany do leczenia nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) u dorosłych pacjentów po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zarówno z przerzutami, jak i bez nich, oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) u dorosłych z progresją choroby. Wskazania te podkreślają rolę sunitynibu jako terapii drugiego rzutu w zaawansowanych i opornych na wcześniejsze leczenie nowotworach.
GIST, imatynib, MRCC, nieoperacyjny nowotwór z przerzutami, nietolerancja leku, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stopień zróżnicowania nowotworu, sunitynib - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Synthon 12,5 mg
Sunitynib jabłczan, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych od 7115 pacjentów, u których odnotowano poważne działania niepożądane, w tym niewydolność nerek, serca, zator tętnicy płucnej, perforację przewodu pokarmowego oraz krwotoki z różnych układów. Często występują także zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (stopień 3 u 10-16%, stopień 4 u 1,6-2,4%), małopłytkowość (stopień 3 u 3,7-8,2%, stopień 4 u 0,4-1,2%) i niedokrwistość. Krwawienia, w tym krwotoki z guza, obserwowano u 18-39% pacjentów w zależności od typu nowotworu i fazy leczenia, z ciężkimi krwotokami (stopień ≥3) u 4,5% pacjentów z MRCC. Ponadto, terapia może indukować niedoczynność tarczycy, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.
białkomocz, dysfagia, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, posocznica, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień wielopostaciowy, sunitynibu jabłczan, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, wysięk osierdziowy, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita grubego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie przełyku, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Klertis 50 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, od łagodnych do potencjalnie zagrażających życiu. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki, w tym mózgowe i z guza nowotworowego. Często obserwuje się nadciśnienie tętnicze (do 33,9% u pacjentów z MRCC), zaburzenia hematologiczne (neutropenia stopnia 3. i 4. u 10-16% pacjentów, małopłytkowość stopnia 3. i 4. do 8,2%), a także niedoczynność tarczycy rozwijającą się u 6,2-16% chorych w zależności od wskazania. Krwawienia występują u 18-39% pacjentów, z krwotokami stopnia ≥3 u 4,5% chorych z MRCC. Zgłaszano również rzadkie, ale poważne zdarzenia, takie jak zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, miopatia, rabdomioliza, martwica kości szczęki i żuchwy oraz wydłużenie odstępu QTc (>500 ms u 0,5% pacjentów). Długoterminowa terapia (≥2 lat) nie wiązała się z pojawieniem się nowych działań niepożądanych, choć częstość niedoczynności tarczycy wzrastała z czasem.
dysfunkcja wątroby, encefalopatia hiperamoniczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, krwotok mózgowy, lewokomorowa niewydolność serca, małopłytkowość, martwica kości szczęki, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nekrotyczne zapalenie powięzi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwory neuroendokrynne trzustki, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, przemijający atak niedokrwienny, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Vipharm 12,5 mg
Sunitinib Vipharm, dostępny w kapsułkach twardych zawierających jabłczan sunitynibu w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest wskazany w leczeniu trzech głównych grup nowotworów u dorosłych pacjentów: nieoperacyjnych i/lub z przerzutami nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (oporność lub nietolerancja), zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zarówno w terapii pierwszej, jak i kolejnych linii oraz wysoko zróżnicowanych, nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Dawkowanie leku jest dostosowywane indywidualnie, a kapsułki charakteryzują się różnym kolorem wieczka i korpusu, co ułatwia identyfikację dawki (12,5 mg – brązowe, 25 mg – jasnobrązowe wieczko i brązowy korpus, 50 mg – jasnobrązowe wieczko i korpus).
działanie niepożądane, GIST, imatynib, interakcje lekowe, jabłczan sunitynibu, MRCC, nadzór onkologiczny, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stadium zaawansowania nowotworu, terapia pierwszej linii - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitynib Adamed 25 mg
Sunitynib Adamed, dostępny w kapsułkach twardych zawierających 25 mg sunitynibu, jest wskazany do leczenia zaawansowanych nowotworów u dorosłych pacjentów, w tym guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, raka nerkowokomórkowego (MRCC) w stadium zaawansowanym lub z przerzutami jako leczenie pierwszej linii oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z udokumentowaną progresją choroby. W GIST lek stosuje się wyłącznie u pacjentów z guzami nieoperacyjnymi lub rozsianą chorobą, po oporności lub nietolerancji imatynibu. W MRCC sunitynib może być stosowany bez wcześniejszej terapii, natomiast w pNET wymagana jest potwierdzona progresja oraz wysoki stopień zróżnicowania guza. Preparat zawiera 142,59 mg mannitolu w każdej kapsułce, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego składnika.
działanie niepożądane, GIST, guz nieoperacyjny, imatynib, kapsułka twarda, mannitol, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na lek, pNET, preparat przeciwnowotworowy, progresja choroby, przerzuty nowotworowe, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sunitinib Glenmark 50 mg
Sunitinib Glenmark, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z trzema głównymi typami nowotworów: nieoperacyjnymi i/lub przerzutowymi nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem (z powodu oporności lub nietolerancji), zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (w tym z przerzutami) oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET) z progresją choroby i niemożnością leczenia operacyjnego. W przypadku GIST sunitinib stanowi terapię drugiej linii po nieskuteczności imatynibu, natomiast w raku nerkowokomórkowym może być stosowany niezależnie od wcześniejszych linii leczenia. W pNET kluczowe jest potwierdzenie progresji choroby oraz zaawansowanie uniemożliwiające resekcję chirurgiczną lub obecność przerzutów.
GIST, guz nieoperacyjny, imatynib, kapsułka twarda, leczenie operacyjne, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, progresja choroby, przerzut odległy, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, resekcja guza, zaawansowany rak nerkowokomórkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Glenmark 50 mg
Dawkowanie sunitynibu (Sunitinib Glenmark) jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych oraz indywidualnej tolerancji pacjenta. W leczeniu stromalnych nowotworów przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę, stosowana w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (schemat 4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dla GIST i MRCC zakres dawkowania wynosi 25-75 mg/dobę, a dla pNET 25-50 mg/dobę. W przypadku jednoczesnego stosowania leków wpływających na CYP3A4, takich jak silne induktory (np. ryfampicyna) lub inhibitory (np. ketokonazol), konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki sunitynibu, z maksymalnymi dawkami do 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) i 62,5 mg/dobę (pNET) przy induktorach oraz minimalnymi dawkami 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) i 25 mg/dobę (pNET) przy inhibitorach, wraz z intensywnym monitorowaniem tolerancji leczenia.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Vipharm 25 mg
Lek Sunitinib Vipharm dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg i stosowany jest w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), natomiast w pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dawka dobowa nie powinna przekraczać 75 mg ani być mniejsza niż 25 mg w GIST i MRCC, a w pNET maksymalna dawka stosowana w badaniach III fazy wynosiła 50 mg/dobę. W przypadku pominięcia dawki, nie należy jej podwajać, a kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
GIST, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Terapia sunitynibem (Sunitinib G.L. Pharma) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w leczeniu przeciwnowotworowym. W leczeniu nowotworu podścieliskowego przewodu pokarmowego (GIST) oraz raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę, stosowana w schemacie 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (4/2). W przypadku nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) dawka wynosi 37,5 mg doustnie raz na dobę, podawana ciągle bez przerw. Dawkowanie można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji i bezpieczeństwa, z maksymalną dawką 75 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 50 mg/dobę dla pNET. W przypadku stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyna) dawkę można zwiększyć do 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast przy silnych inhibitorach CYP3A4 (np. ketokonazol) dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), z koniecznością monitorowania tolerancji.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie leku, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, leczenie skojarzone, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, tolerancja leku, wskazanie terapeutyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Glenmark 50 mg
Leczenie sunitynibem wymaga szczególnej uwagi na interakcje lekowe, zwłaszcza z inhibitorami CYP3A4, które są głównym szlakiem metabolicznym tego leku. Jednoczesne podanie sunitynibu z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna czy sok grejpfrutowy, prowadzi do istotnego wzrostu stężenia sunitynibu w osoczu – Cmax wzrasta o 49%, a AUC0-∞ o 51%. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki do 37,5 mg/dobę dla GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę dla pNET, z dokładnym monitorowaniem tolerancji. Ponadto, należy zachować ostrożność przy stosowaniu inhibitorów BCRP ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia sunitynibu, choć dane kliniczne są ograniczone. Wskazane jest także unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i przewodu pokarmowego oraz potencjalne obciążenie wątroby.
arytmia, AUC, biegunka, biodostępność leku, erytromycyna, GIST, hepatotoksyczność, hipotensja, inhibitor BCRP, inhibitor cytochromu CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nudności, parametry farmakokinetyczne, perforacja przewodu pokarmowego, profil działań niepożądanych, przedawkowanie sunitynibu, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, stężenie maksymalne, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zapalenie jamy ustnej, zatorowość płucna, zawroty głowy