granulocyty obojętnochłonne
Granulocyty obojętnochłonne (neutrofile) stanowią najliczniejszą grupę leukocytów we krwi obwodowej, stanowiąc 50-70% wszystkich białych krwinek. Są kluczowym elementem wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, będąc pierwszą linią obrony organizmu przed infekcjami bakteryjnymi i grzybiczymi.
Neutrofile charakteryzują się wielopłatowym jądrem komórkowym oraz obecnością ziarnistości cytoplazmatycznych, które wybarwiają się zarówno barwnikami zasadowymi, jak i kwaśnymi (stąd nazwa „obojętnochłonne”). Ich główną funkcją jest fagocytoza patogenów, uwalnianie enzymów litycznych oraz tworzenie zewnątrzkomórkowych sieci neutrofilowych (NETs) w procesie netozy.
W diagnostyce klinicznej podwyższony poziom neutrofili (neutrofilia) może wskazywać na ostre infekcje bakteryjne, stany zapalne, zawał mięśnia sercowego, urazy czy niektóre nowotwory. Z kolei neutropenia (obniżony poziom neutrofili) może być objawem chorób autoimmunologicznych, zaburzeń szpiku kostnego, niektórych infekcji wirusowych lub reakcji na leki.
Zaburzenia funkcji neutrofili, nawet przy prawidłowej ich liczbie, mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje, co obserwuje się w schorzeniach takich jak przewlekła choroba ziarniniakowa. Nowoczesne metody diagnostyczne pozwalają oceniać nie tylko liczbę, ale również funkcjonalność tych komórek, co ma istotne znaczenie w diagnostyce pierwotnych i wtórnych niedoborów odporności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluxazol 150 mg
Flukonazol, dostępny w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg (preparat Fluxazol), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii przeciwgrzybiczej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (>1/10) to ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka), nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (wzrost ALT, AST, fosfatazy alkalicznej) oraz wysypka skórna. Rzadziej, ale o potencjalnie zagrażającym życiu charakterze, występują reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), ciężkie reakcje skórne (martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona), zaburzenia wątroby prowadzące do niewydolności oraz zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, z wyjątkiem leczenia kandydozy narządów płciowych, które nie jest wskazane u pacjentów pediatrycznych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cytochrom P450, flukonazol, Fluxazol, fosfataza alkaliczna, granulocyty obojętnochłonne, kandydoza narządów płciowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezje, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia błędnika, zapalenie wątroby, zawroty głowy obwodowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carboplatin Accord 10 mg/ml
Karboplatyna w postaci koncentratu 10 mg/ml podawana jest wyłącznie dożylnie, a prawidłowe dawkowanie jest kluczowe ze względu na jej mielosupresyjne działanie. U dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny >60 ml/min) zalecana dawka wynosi 400 mg/m² powierzchni ciała, podawana w infuzji trwającej 15-60 minut. Alternatywnie, dawkowanie można spersonalizować stosując wzór Calverta: Dawka (mg) = docelowa AUC (mg/ml × min) × [GFR (ml/min) + 25], gdzie docelowe AUC zależy od schematu leczenia i stanu pacjenta (np. 5-7 mg/ml × min dla monoterapii u pacjentów dotychczas nieleczonych). Kolejne cykle nie powinny być podawane wcześniej niż po 4 tygodniach, a przed ich rozpoczęciem należy potwierdzić odpowiednie parametry hematologiczne: granulocyty ≥2000/mm³ i płytki ≥100 000/mm³. Cotygodniowa kontrola morfologii krwi jest zalecana w początkowych cyklach w celu monitorowania nadir i dostosowania dawki.
cyklofosfamid, czynnik ryzyka, droga dożylna, działanie mielosupresyjne, granulocyty obojętnochłonne, infuzja dożylna, karboplatyna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, lek mielosupresyjny, leukopenia, mielosupresja, morfologia krwi, nadir, neutropenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, powierzchnia ciała, skala Karnofsky’ego, substancja niebezpieczna, terapia skojarzona, trombocytopenia, wartość AUC, wzór Calverta, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carboplatin Kabi 10 mg/ml
Carboplatin Kabi, dostępny jako koncentrat o stężeniu 10 mg/ml, podawany jest wyłącznie dożylnie. U dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny >60 mL/min) zalecana dawka wynosi 400 mg/m² powierzchni ciała, podawana w infuzji trwającej 15-60 minut. Alternatywnie, dawkowanie można obliczyć wzorem Calverta: Dawka (mg) = docelowa AUC (mg/mL × min) × [GFR (mL/min) + 25], gdzie docelowa AUC wynosi 5-7 mg/mL × min dla pacjentów dotychczas nieleczonych w monoterapii, a 4-6 mg/mL × min dla pacjentów wcześniej leczonych lub stosujących karboplatynę w skojarzeniu z cyklofosfamidem. U pacjentów z klirensem kreatyniny 41-59 mL/min zaleca się dawkę 250 mg/m², a przy 16-40 mL/min – 200 mg/m²; brak jest zaleceń dla klirensu ≤15 mL/min. Dawkowanie należy modyfikować u osób z ryzykiem mielosupresji, w tym u pacjentów z wcześniejszym leczeniem mielosupresyjnym lub obniżoną sprawnością (ECOG 2-4 lub Karnofsky <80), gdzie zaleca się redukcję dawki o 20-25%.
cisplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna, granulocyty obojętnochłonne, infuzja dożylna, karboplatyna, klirens kreatyniny, leczenie mielosupresyjne, leczenie skojarzone, leukopenia, mielosupresja, mitomycyna C, morfologia krwi, neutropenia, niewydolność nerek, nitrozomocznik, płytki krwi, radioterapia, skala Karnofsky’ego, trombocytopenia, wartość AUC, wzór Calverta, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Dawkowanie i sposób podawania
Imatynib jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych i mięsaków złośliwych, z dawkowaniem dostosowanym do jednostki chorobowej, wieku pacjenta oraz fazy choroby. W przewlekłej fazie przewlekłej białaczki szpikowej (CML) u dorosłych zalecana dawka wynosi 400 mg/dobę, w fazie akceleracji i przełomie blastycznym 600 mg/dobę, przy czym dawka 800 mg/dobę podawana jest w dwóch dawkach po 400 mg. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m² pc. na dobę, max. 800 mg). W Ph+ ALL dawka u dorosłych to 600 mg/dobę, u dzieci 340 mg/m² pc. Dla MDS/MPD zalecana dawka to 400 mg/dobę, a w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg. W DFSP stosuje się 800 mg/dobę. Imatynib podaje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, a w przypadku trudności w połykaniu można rozpuścić tabletki w wodzie niegazowanej lub soku jabłkowym (50 ml na 100 mg, 200 ml na 400 mg). Leczenie kontynuuje się do progresji choroby, a w razie braku odpowiedzi lub progresji możliwe jest zwiększenie dawki, z koniecznością monitorowania działań niepożądanych.
aminotransferaza asparaginianowa, dializa, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyty obojętnochłonne, granulocyty zasadochłonne, imatynib, mięsak złośliwy, neutropenia, nowotwór hematologiczny, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, podrażnienie przewodu pokarmowego, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Meaxin 400 mg
Przedawkowanie imatynibu (Meaxin) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji i intensywnego monitorowania. Objawy przedawkowania są zależne od dawki i obejmują m.in. dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha), zmiany skórne (wysypka, rumień, obrzęk), zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, pancytopenia, neutropenia), objawy neurologiczne (ból głowy) oraz biochemiczne (wzrost bilirubiny, aminotransferaz i fosfokinazy kreatynowej). Dawki od 1200 do 1600 mg/dobę wywołują głównie objawy żołądkowo-jelitowe i hematologiczne, natomiast dawki powyżej 1800 mg, a szczególnie pojedyncze dawki 6400 mg i wyższe, mogą prowadzić do poważniejszych zaburzeń hematologicznych i biochemicznych. W populacji pediatrycznej, choć dane są ograniczone, odnotowano podobne objawy po dawkach 400 mg i 980 mg u dzieci w wieku 3 lat.
aminotransferazy, antidotum, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, fosfokinaza kreatynowa, funkcje życiowe, granulocyty obojętnochłonne, interwencja medyczna, leczenie objawowe, morfologia krwi, nawodnienie, nudności, nudności i wymioty, objawy neurologiczne, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk twarzy, oddział intensywnej terapii, pancytopenia, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, płytki krwi, przedawkowanie imatynibu, rytm serca, skurcz mięśni, stężenie bilirubiny, substancja czynna, temperatura ciała, trombocytopenia, wysypka i rumień, zaburzenie biochemiczne, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Apap ból i gorączka C plus 500 mg + 300 mg
Produkt leczniczy APAP ból i gorączka C plus zawiera dwie substancje czynne: paracetamol w dawce 500 mg oraz kwas askorbinowy (witaminę C) w dawce 300 mg. Paracetamol działa przeciwbólowo i przeciwgorączkowo poprzez hamowanie cyklooksygenazy w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn i podwyższenia progu bólowego, bez działania przeciwzapalnego i bez wpływu na agregację płytek krwi. Kwas askorbinowy pełni rolę antyoksydanta, wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwwirusowe, wspomaga syntezę kolagenu oraz aktywuje komórki układu odpornościowego, co jest szczególnie istotne w przebiegu infekcji wirusowych i stanów grypopodobnych.
agregacja płytek krwi, aniony nadtlenkowe, cyklooksygenaza kwasu arachidonowego, działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, działanie przeciwwirusowe, działanie przeciwzapalne, granulocyty obojętnochłonne, immunoglobuliny, infekcja wirusowa, interferon, kininy i serotonina, kwas askorbowy, mediatory bólu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, prostaglandyny, przeciwciała, stan grypopodobny, synteza kolagenu, układ odpornościowy, witamina C, wolne rodniki, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imatinib Altan 400 mg
Leczenie Imatinibem Altan powinno być prowadzone przez doświadczonych hematologów, z uwzględnieniem wskazań klinicznych i odpowiedniego monitorowania. Lek podaje się doustnie podczas posiłku, popijając wodą, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie zależy od wskazania i wynosi: 600 mg/dobę w Ph+ ALL u dorosłych (w skojarzeniu z chemioterapią lub jako monoterapia w nawrocie), 340 mg/m² u dzieci (maksymalnie 600 mg), 400 mg/dobę w MDS/MPD, 100-400 mg/dobę w HES/CEL oraz 800 mg/dobę (w dwóch dawkach po 400 mg) w DFSP. W przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych (np. ANC <1,0 x 10⁹/l, płytki <50 x 10⁹/l), zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki zgodnie z protokołem, a także szczególną ostrożność u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. W przypadku zaburzeń wątroby, dawka początkowa powinna wynosić co najmniej 400 mg/dobę, z możliwością redukcji w razie nietolerancji.
aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, aspiracja szpiku kostnego, białaczka limfoblastyczna Ph+, bilirubina, biopsja, chromosom Philadelphia, dermatofibrosarcoma protuberans, dysfagia, działanie niepożądane pozahematologiczne, farmakokinetyka, granulocyty obojętnochłonne, mięsak złośliwy, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, oporna białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, podrażnienie przewodu pokarmowego, progresja choroby, trombocytopenia, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon substancji czynnych
Chlorambucyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Chlorambucyl, substancja czynna preparatu Leukeran, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mielosupresji, szczególnie obniżenia liczby limfocytów, granulocytów obojętnochłonnych, płytek krwi oraz hemoglobiny. Dawka u pacjentów z naciekiem lub hipoplastycznym szpikiem nie powinna przekraczać 0,1 mg/kg mc./dobę. Konieczne jest unikanie stosowania chlorambucylu u pacjentów po radioterapii lub innych lekach cytotoksycznych ze względu na ryzyko nadmiernej toksyczności hematologicznej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby oraz u grup podwyższonego ryzyka napadów padaczkowych (dzieci z zespołem nerczycowym, pacjenci leczeni pulsami wysokich dawek, osoby z wywiadem padaczkowym). Preparat zawiera 67,65 mg laktozy bezwodnej na tabletkę, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, chlorambucyl, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, laktoza bezwodna, lek alkilujący, lek cytotoksyczny, mielotoksyczność, morfologia krwi, mutagen, naciek szpiku kostnego, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka, ostra białaczka szpikowa, płytki krwi, radioterapia, szczepionka zawierająca żywe organizmy, upośledzona funkcja wątroby, upośledzona odporność, wtórny nowotwór hematologiczny, zespół mielodysplastyczny, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapina Viatris
Olanzapina wymaga starannego monitorowania ze względu na opóźnioną poprawę kliniczną oraz ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. U osób powyżej 65 lat z psychozą związaną z otępieniem obserwuje się dwukrotny wzrost śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotny wzrost zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u pacjentów powyżej 75 lat z otępieniem naczyniowym lub mieszanym. U chorych z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, bez poprawy skuteczności. Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) stanowi zagrożenie życia i wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Należy także monitorować zaburzenia metaboliczne: hiperglikemię, cukrzycę, dyslipidemię oraz przyrost masy ciała, z zaleceniem kontroli glikemii na początku terapii, po 12 tygodniach i co rok, lipidów na początku, po 12 tygodniach i co 5 lat, a masy ciała na początku, po 4, 8, 12 tygodniach i następnie kwartalnie.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, choroba zakrzepowo-zatorowa, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kinaza kreatynowa, kwasica ketonowa, leukopenia, lipidy, mioglobinuria, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, ostra niewydolność nerek, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający atak niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza otępienna, psychoza polekowa, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia lipidowe, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dasatinib Zentiva 140 mg
Leczenie dazatynibem wymaga doświadczenia w terapii białaczek, a dawkowanie jest uzależnione od wskazań klinicznych, wieku i masy ciała pacjenta. U dorosłych z przewlekłą białaczką szpikową w fazie przewlekłej (CML-CP) zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg raz na dobę, natomiast w fazie zaawansowanej CML lub Ph+ ALL – 140 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży dawka jest dobierana według masy ciała: 40 mg dla 10–<20 kg, 60 mg dla 20–<30 kg, 70 mg dla 30–<45 kg oraz 100 mg dla ≥45 kg. Tabletki powlekane i proszek do sporządzania zawiesiny doustnej nie są biorównoważne, a tabletki nie są zalecane u pacjentów <10 kg. Leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji, z możliwością zwiększenia dawki u dorosłych do 140 mg (CML-CP) lub 180 mg (faza zaawansowana/Ph+ ALL) w przypadku braku odpowiedzi. U dzieci z Ph+ CML-CP dawkę można zwiększać zgodnie z określonym schematem, natomiast u dzieci z Ph+ ALL dazatynib stosuje się w skojarzeniu z chemioterapią, bez zwiększania dawki.
aspiracja szpiku kostnego, chromosom Philadelphia, cytopenia, dazatynib, glikokortykosteroidy, granulocyty obojętnochłonne, hematopoetyczny czynnik wzrostu, inhibitor CYP3A4, komórkowość szpiku, lek moczopędny, neutropenia, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, przełom blastyczny, przetoczenie masy czerwonokrwinkowej, przetoczenie płytek krwi, przewlekła białaczka szpikowa, przewlekła faza CML, szpik kostny, wysięk opłucnowy, zaawansowana faza CML, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olzapin
Olzapin (olanzapina) wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania pacjenta przez kilka dni lub tygodni terapii. U pacjentów z otępieniem i objawami psychotycznymi stosowanie olanzapiny jest przeciwwskazane ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 lat z czynnikami ryzyka (np. choroby płuc, sedacja, niedożywienie). U chorych z chorobą Parkinsona olanzapina nasila objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Należy monitorować ryzyko hiperglikemii i zaburzeń metabolicznych, w tym masy ciała, glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i corocznie) oraz profilu lipidowego (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, leki przeciwparkinsonowe, leki przeciwpsychotyczne, leukocyty, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, ostra niewydolność nerek, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza otępienna, rabdomioliza, schizofrenia, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątrobokomórkowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia profilu lipidowego, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Topotecan medac 1 mg/ml
Topotecan medac (1 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką nadwrażliwością na topotekan lub substancje pomocnicze, podczas karmienia piersią oraz przy ciężkim zahamowaniu czynności szpiku kostnego, definiowanym jako liczba granulocytów obojętnochłonnych < 1,5 x 10⁹/l i/lub liczba płytek krwi < 100 x 10⁹/l. Mielosupresja stanowi główne działanie toksyczne leku, co zwiększa ryzyko powikłań u pacjentów z istniejącą dysfunkcją szpiku. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego oraz ocena parametrów hematologicznych, aby uniknąć zagrażających życiu reakcji i powikłań krwotocznych lub infekcyjnych.
ciężka nadwrażliwość, desensytyzacja, farmakokinetyka topotekanu, granulocyty obojętnochłonne, inhibitor topoizomerazy, intensywna chemioterapia, karmienie piersią, leczenie paliatywne, mielosupresja, niewydolność narządów, parametry laboratoryjne, płytki krwi, radioterapia, reakcja alergiczna, rezerwa szpikowa, upośledzenie funkcji nerek, upośledzenie funkcji wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anzorin
Olanzapina (Anzorin) wykazuje opóźniony początek działania terapeutycznego, wymagający monitorowania stanu klinicznego pacjenta przez kilka dni lub tygodni. Lek nie jest wskazany u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższą częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 lat z otępieniem naczyniowym lub mieszanym. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, a jej skuteczność w leczeniu psychozy parkinsonowskiej nie została potwierdzona. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Należy także monitorować ryzyko hiperglikemii i cukrzycy, w tym kwasicy ketonowej, poprzez kontrolę glikemii przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie corocznie, a także masy ciała i profilu lipidowego zgodnie z wytycznymi.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, benzodiazepiny, cholestaza, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, glikemia, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, odstęp QTc, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, próg drgawkowy, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza i zaburzenia zachowania, rabdomioliza, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, walproinian, zaburzenia lipidowe, zachłystowe zapalenie płuc, zahamowanie czynności szpiku, zakrzepica z zatorowością, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Retrovir 250 mg
Retrovir w postaci kapsułek twardych 250 mg, zawierający zydowudynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia z liczbą granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10⁹/l oraz anemia z hemoglobiną poniżej 7,5 g/100 ml (4,65 mmol/l). U noworodków stosowanie leku jest przeciwwskazane przy hiperbilirubinemii wymagającej leczenia innego niż fototerapia oraz przy aktywności aminotransferaz przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy, co wskazuje na ryzyko nasilenia uszkodzenia wątroby.
aminotransferazy, anemia, bilirubina, dysfunkcja wątroby, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, fototerapia, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kapsułki twarde, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, parametry hematologiczne, reakcja nadwrażliwości, reakcje krzyżowe, Retrovir, uszkodzenie wątroby, zaburzenia hematologiczne, zydowudyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Accord 300 mg
Atazanavir Accord, zawierający atazanawiru siarczan, jest stosowany w dawce 400 mg raz na dobę lub 300 mg z rytonawirem 100 mg raz na dobę u dorosłych pacjentów zakażonych HIV. Profil bezpieczeństwa opiera się na badaniach klinicznych obejmujących 1806 pacjentów, z medianą czasu leczenia odpowiednio 52 i 96 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% przy dawce 400 mg, 19% w skojarzeniu z rytonawirem), pojawiająca się zwykle w ciągu kilku dni do miesięcy od rozpoczęcia terapii. Istotne jest monitorowanie funkcji nerek, gdyż obserwowano przypadki przewlekłej choroby nerek, zwłaszcza przy łącznym narażeniu na atazanawir i rytonawir, niezależnie od stosowania tenofowiru. W trakcie terapii należy także kontrolować parametry metaboliczne, ze względu na ryzyko wzrostu masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, atazanawir, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białkomocz, bilirubina całkowita, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, ciężki niedobór odporności, ginekomastia, granulocyty obojętnochłonne, kamica nerkowa, kinaza kreatynowa, krwiomocz, lek przeciwretrowirusowy, martwica kości, miopatia, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczny wykwit skórny, wirusowe zapalenie wątroby, wysypka, zakażenie HIV, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Fair-Med 180 mg
Temozolomid FAIR-MED jest wskazany do leczenia guzów mózgu i powinien być stosowany wyłącznie przez onkologów z doświadczeniem w terapii nowotworów ośrodkowego układu nerwowego. Leczenie obejmuje dwa etapy: fazę skojarzoną z radioterapią (temozolomid 75 mg/m²/dobę przez 42 dni wraz z radioterapią 60 Gy w 30 frakcjach) oraz monoterapię trwającą do 6 cykli. W trakcie fazy skojarzonej konieczne jest monitorowanie morfologii krwi co tydzień, a kontynuacja leczenia wymaga spełnienia kryteriów hematologicznych (granulocyty ≥ 1,5 x 10⁹/l, płytki ≥ 100 x 10⁹/l) oraz toksyczności pozahematologicznej ≤ stopnia 1 wg CTC (z wyjątkiem łysienia, nudności i wymiotów). W przypadku toksyczności hematologicznej lub pozahematologicznej zaleca się przerwanie lub zaprzestanie terapii zgodnie z określonymi progami (np. granulocyty < 0,5 x 10⁹/l lub płytki < 10 x 10⁹/l – zaprzestanie podawania). Po zakończeniu radioterapii rozpoczyna się monoterapię temozolomidem, początkowo w dawce 150 mg/m² przez 5 dni na 28-dniowy cykl, z możliwością zwiększenia dawki do 200 mg/m² od drugiego cyklu, jeśli nie wystąpiła istotna toksyczność.
biodostępność leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka leku, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, klasyfikacja Childa, klirens leku, kryteria CTC, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotowy, łysienie, monoterapia, morfologia z rozmazem, neutropenia, nudności i wymioty, płytki krwi, podeszły wiek, progresja choroby, radioterapia, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atazanavir Zentiva 300 mg
Atazanavir Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, zawiera atazanawir w formie siarczanu i jest stosowany w terapii przeciwretrowirusowej. W badaniach klinicznych obejmujących 1806 dorosłych pacjentów, stosowano dawkę 400 mg raz na dobę lub 300 mg atazanawiru z 100 mg rytonawiru raz na dobę, z medianą leczenia odpowiednio 52 i 96 tygodni. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to nudności (20%), biegunka (10%) oraz żółtaczka (13% w monoterapii, 19% w terapii skojarzonej z rytonawirem), pojawiająca się zwykle w ciągu kilku dni do miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Istotnym problemem jest zwiększone ryzyko przewlekłej choroby nerek, powiązane z ekspozycją na atazanawir i rytonawir, niezależnie od stosowania tenofowiru dizoproksylu. Wśród działań niepożądanych odnotowano także reakcje alergiczne, zaburzenia metaboliczne, psychiczne, neurologiczne, kardiologiczne (w tym torsades de pointes i wydłużenie QT), a także zmiany skórne, w tym rzadkie, ale poważne zespoły jak Stevens-Johnson i DRESS.
aftowe zapalenie jamy ustnej, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, bilirubina całkowita, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, choroby autoimmunologiczne, duszność, ginekomastia, granulocyty obojętnochłonne, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, lipaza, martwica kości, neuropatia obwodowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsades de pointes, wydłużenie odcinka QT, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie woreczka żółciowego, zastój żółci, zespół DRESS, zespół reaktywacji immunologicznej, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lamivudine + Zidovudine Accord 150 mg + 300 mg
Lamivudine + Zidovudine Accord to preparat zawierający 150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny w tabletce powlekanej, stosowany w terapii zakażenia HIV. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta i grupy wiekowej: u dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥ 30 kg zaleca się 1 tabletkę dwa razy na dobę (łącznie 300 mg lamiwudyny i 600 mg zydowudyny na dobę). U dzieci o masie 21-30 kg dawka wynosi ½ tabletki rano i cała tabletka wieczorem lub alternatywnie ½ tabletki trzy razy na dobę (225 mg lamiwudyny i 450 mg zydowudyny na dobę), natomiast u dzieci 14-21 kg stosuje się ½ tabletki dwa razy na dobę (150 mg lamiwudyny i 300 mg zydowudyny na dobę). Preparatu nie stosuje się u dzieci poniżej 14 kg, gdzie zaleca się podawanie oddzielnych preparatów lamiwudyny i zydowudyny w formie roztworów doustnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ścisłe monitorowanie dzieci z grupy 14-30 kg ze względu na ryzyko nadmiernej ekspozycji na zydowudynę oraz możliwość wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza nietolerancji żołądkowo-jelitowej.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka lamiwudyny, granulocyty obojętnochłonne, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lamiwudyna, lamiwudyna i zydowudyna, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, nadmierna ekspozycja, nietolerancja żołądkowo-jelitowa, parametry hematologiczne, roztwór doustny, stężenie hemoglobiny, terapia pacjenta, zaburzona czynność nerek, zakażenie HIV, zydowudyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Fair-Med
Temozolomid, stosowany zwłaszcza w skojarzeniu z radioterapią i steroidami, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań infekcyjnych, takich jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii (PCP) oraz opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które mogą prowadzić do zgonu. Profilaktyka PCP jest zalecana u wszystkich pacjentów poddawanych 42-dniowemu schematowi leczenia, niezależnie od liczby limfocytów, aż do ustąpienia limfopenii do stopnia ≤1. Ponadto, istnieje ryzyko reaktywacji zakażeń wirusem HBV oraz cytomegalowirusem, co wymaga ścisłego monitorowania i konsultacji hepatologicznej przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z dodatnimi wynikami serologicznymi. Temozolomid może również indukować uszkodzenia wątroby, w tym niewydolność wątroby, co wymaga regularnej oceny funkcji wątroby przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza w połowie 42-dniowego cyklu oraz po każdym cyklu terapii.
białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, hepatotoksyczność, kriokonserwacja nasienia, limfopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, Pneumocystis jirovecii, radioterapia, reaktywacja zakażenia wirusowego, temozolomid, trombocytopenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny - Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Przedawkowanie
Imatynib, stosowany w terapii onkologicznej, charakteryzuje się ograniczonym doświadczeniem klinicznym dotyczącym przedawkowania. Objawy toksyczności są zależne od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta, obejmując głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha), zmiany skórne (wysypka, rumień, obrzęk), zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, pancytopenia, neutropenia), a także objawy mięśniowo-szkieletowe (mialgia, kurcze mięśni, podwyższone stężenie fosfokinazy kreatynowej) oraz wątrobowe (podwyższenie bilirubiny i aminotransferaz). Dawki od 1200 do 1600 mg/dobę przez 1-10 dni wywołują głównie objawy żołądkowo-jelitowe i hematologiczne, natomiast dawki wyższe, do 3200 mg/dobę przez 6 dni, nasilają objawy mięśniowe i biochemiczne. Pojedyncze dawki rzędu 6400 mg i 8-10 g powodują ciężkie objawy ogólne, hematologiczne i wątrobowe. U dzieci, nawet dawki 400 mg i 980 mg mogą wywołać poważne objawy, w tym wymioty, biegunkę, brak łaknienia oraz leukopenię.
aminotransferaza, ból brzucha, działanie niepożądane, fosfokinaza kreatynowa, granulocyty obojętnochłonne, hiperbilirubinemia, jadłowstręt, kurcz mięśni, leczenie objawowe, leczenie onkologiczne, leczenie wspomagające, leukopenia, małopłytkowość, mialgia, objawy gastryczne, objawy żołądkowo-jelitowe, pancytopenia, podwyższone transaminazy, przedawkowanie imatynibu, trombocytopenia, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia skórne, zaburzenia wątrobowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 5 mg
Temozolomide Glenmark jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego oraz wznowy lub progresji glejaka złośliwego u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat. Terapia składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (dawka temozolomidu 75 mg/m²/dobę przez 42 dni wraz z radioterapią 60 Gy w 30 frakcjach) oraz monoterapii do 6 cykli (pierwszy cykl 150 mg/m²/dobę przez 5 dni, z możliwością zwiększenia do 200 mg/m² w kolejnych cyklach). Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe, z cotygodniową morfologią krwi podczas leczenia skojarzonego oraz badaniem w 22. dniu cyklu podczas monoterapii. Dawkę należy modyfikować lub przerwać w przypadku granulocytów < 1,5 x 10⁹/l, płytek < 100 x 10⁹/l lub toksyczności pozahematologicznej ≥ stopnia 2 (wg CTC), z dokładnymi kryteriami przerwania opisanymi w tabelach.
badanie morfologiczne krwi, dysfagia, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guz mózgu, leczenie onkologiczne, leczenie przeciwwymiotne, łysienie, monoterapia, monoterapia temozolomidem, morfologia krwi, neutropenia, nudności, radioterapia, temozolomid, Temozolomide Glenmark, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wymioty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paclitaxelum Accord 6 mg/ml
Paclitaxelum Accord (6 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paklitaksel lub substancje pomocnicze, w tym polioksyetylowany olej rycynowy 35 (527 mg/ml) oraz etanol bezwodny (391 mg/ml). Nie należy go stosować u osób z neutropenią – liczba granulocytów obojętnochłonnych powinna wynosić ≥1500/mm³, a u pacjentów z mięsakiem Kaposiego z AIDS ≥1000/mm³. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania do mleka matki. U pacjentów z mięsakiem Kaposiego i ciężkimi, niepoddającymi się leczeniu zakażeniami stosowanie paklitakselu jest również przeciwwskazane z powodu ryzyka pogorszenia stanu immunologicznego.
AIDS, choroba współistniejąca, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, etanol bezwodny, granulocyty obojętnochłonne, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, makrogologlicerolu rycynooleinian, mielosupresja, mięsak Kaposiego, monitorowanie kardiologiczne, neutrofil, Paclitaxelum Accord, paklitaksel, polioksyetylowany olej rycynowy, schemat chemioterapii, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodnictwa serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Temozolomide Glenmark 140 mg
Temozolomid w postaci kapsułek twardych jest wskazany do leczenia nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego oraz wznowy lub progresji glejaka złośliwego, i powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w onkologii neurochirurgicznej. W terapii glejaka wielopostaciowego leczenie składa się z dwóch etapów: leczenia skojarzonego z radioterapią (60 Gy w 30 dawkach) oraz monoterapii. W trakcie leczenia skojarzonego temozolomid podaje się w dawce 75 mg/m² powierzchni ciała (pc.) na dobę przez 42 dni, z cotygodniową kontrolą morfologii krwi i oceną toksyczności hematologicznej i pozahematologicznej wg CTC. W przypadku toksyczności (np. granulocyty <1,5 x 10⁹/l, płytki <100 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna stopień ≥2) podawanie leku należy przerwać lub opóźnić. Po zakończeniu leczenia skojarzonego rozpoczyna się monoterapię do 6 cykli, gdzie dawka początkowa wynosi 150 mg/m² pc. przez 5 dni z 23-dniową przerwą, a w drugim cyklu można ją zwiększyć do 200 mg/m² pc., jeśli tolerancja jest dobra. Monitorowanie morfologii krwi odbywa się w 22. dniu każdego cyklu, a dawkę należy modyfikować w zależności od toksyczności (np. granulocyty <1,0 x 10⁹/l, płytki <50 x 10⁹/l, toksyczność pozahematologiczna stopień 3).
działanie toksyczne, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, guz mózgu, kapsułki twarde, klasyfikacja Childa, klirens leku, leczenie onkologiczne, leczenie skojarzone, leki przeciwwymiotne, łysienie, morfologia krwi, neutropenia, nudności i wymioty, przyjmowanie na czczo, radioterapia celowana, stopień toksyczności, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność pozahematologiczna, trombocytopenia, wznowa lub progresja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Caspofungin Viatris 50 mg
Kaspofungin Viatris, lek z grupy echinokandyn, zawierający kaspofunginę w dawce 50 mg do infuzji, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 1865 dorosłych pacjentów z różnymi formami zakażeń grzybiczych, w tym inwazyjną kandydozą i aspergilozą. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są reakcje w miejscu podania, takie jak zapalenie żyły, rumień, ból i świąd, które rzadko prowadzą do przerwania terapii. Wśród zaburzeń hematologicznych dominują zmniejszenie stężenia hemoglobiny, hematokrytu i liczby białych krwinek, a także rzadziej niedokrwistość, małopłytkowość i leukopenia. U pacjentów z aspergilozą zgłaszano także poważne powikłania, takie jak obrzęk płuc i ARDS. Badania porównujące dawki 50 mg i 150 mg/dobę nie wykazały istotnych różnic w bezpieczeństwie stosowania.
anafilaksja, echinokandyny, enzymy wątrobowe, eozynofilia, granulocyty obojętnochłonne, hematokryt, hipokaliemia, hipomagnezemia, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna kandydoza, kaspofungina, koagulopatia, lek przeciwgrzybiczy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk płuc, octan kaspofunginy, przeszczep allogeniczny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, tachykardia, zakażenie Candida, zapalenie żyły, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Fair-Med
Temozolomid wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. Pneumocystis jirovecii, CMV, HBV) oraz reaktywacji wcześniejszych zakażeń, które mogą prowadzić do zgonu. Szczególnie u pacjentów leczonych skojarzeniem temozolomidu z radioterapią i steroidami obserwowano opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz niewydolność oddechową. Profilaktyka przeciwko PCP jest zalecana u wszystkich pacjentów stosujących 42-dniowy schemat leczenia temozolomidem z radioterapią, niezależnie od liczby limfocytów, a w przypadku limfopenii profilaktykę należy kontynuować do uzyskania stopnia ≤ 1. Monitorowanie funkcji wątroby jest kluczowe, gdyż temozolomid może powodować uszkodzenie wątroby, w tym niewydolność, a także reaktywację wirusowego zapalenia wątroby typu B, co wymaga konsultacji hepatologicznej i regularnej kontroli. Przed terapią należy wykonać badania czynności wątroby, powtarzane w trakcie i po każdym cyklu leczenia.
białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, hepatotoksyczność, kriokonserwacja nasienia, lek przeciwwymiotny, limfopenia, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość aplastyczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, temozolomid, trombocytopenia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie cytomegalowirusem, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Neupogen 960 mcg/ml (48 mln j.m./0,5 ml)
Neupogen (filgrastym) w dawce 960 µg/ml (48 mln j.m./0,5 ml) jest rekombinowanym ludzkim czynnikiem pobudzającym tworzenie kolonii granulocytów, produkowanym metodą r-DNA w E. coli. Lek jest wskazany do skracania czasu neutropenii i zmniejszania częstości gorączki neutropenicznej u pacjentów po chemioterapii cytotoksycznej (z wyłączeniem przewlekłej białaczki szpikowej i zespołów mielodysplastycznych), zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Ponadto stosuje się go po chemioterapii mieloablacyjnej przed przeszczepieniem szpiku, w celu redukcji ciężkiej neutropenii i powikłań infekcyjnych, a także do mobilizacji komórek progenitorowych krwi obwodowej (PBPC) przed transplantacją. Długotrwała terapia jest zalecana u pacjentów z ciężką wrodzoną, cykliczną lub idiopatyczną neutropenią (ANC ≤ 0,5 × 10⁹/l) z nawracającymi zakażeniami oraz u chorych z zaawansowanym zakażeniem HIV i uporczywą neutropenią (ANC ≤ 1,0 × 10⁹/l), gdzie celem jest zmniejszenie ryzyka infekcji bakteryjnych.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka szpikowa, chemioterapia cytotoksyczna, ciężka neutropenia, filgrastym, gorączka neutropeniczna, granulocyty obojętnochłonne, komórki progenitorowe krwi obwodowej, koncentrat do sporządzania roztworu, mobilizacja komórek progenitorowych, neutropenia cykliczna, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, nowotwór złośliwy, powikłanie infekcyjne, przeszczep komórek macierzystych, przeszczepienie szpiku kostnego, roztwór do wstrzykiwań, sorbitol, terapia mieloablacyjna, zakażenie HIV, zespół mielodysplastyczny