autologiczny przeszczep komórek macierzystych

Autologiczny przeszczep komórek macierzystych to procedura medyczna, w której pacjentowi podaje się jego własne komórki macierzyste, wcześniej pobrane i odpowiednio przygotowane. Jest to jedna z form transplantacji szpiku kostnego, stosowana głównie w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego, takich jak szpiczak mnogi, chłoniaki czy niektóre postacie białaczek.

Procedura obejmuje kilka etapów: mobilizację komórek macierzystych z zastosowaniem czynników wzrostu (np. G-CSF), pobranie komórek poprzez aferezę, ich kriokonserwację, a następnie zastosowanie wysokodawkowej chemioterapii w celu eradykacji choroby nowotworowej. Po chemioterapii następuje reinfuzja wcześniej pobranych komórek macierzystych, które zasiedlają szpik kostny i odbudowują układ krwiotwórczy.

Główną zaletą przeszczepu autologicznego jest brak ryzyka reakcji przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), ponieważ użyte komórki pochodzą od samego pacjenta. Jednocześnie jest to też ograniczenie metody – brak efektu przeszczep przeciwko nowotworowi (GvL). Wskazania do autologicznego przeszczepu są ściśle określone i zależą od typu nowotworu, jego stadium, wieku pacjenta i chorób współistniejących.

Powikłania procedury obejmują głównie skutki okresu pancytopenii po wysokodawkowej chemioterapii – ryzyko ciężkich infekcji, krwawień oraz powikłań narządowych. Obecnie jest to jednak procedura o dość dobrym profilu bezpieczeństwa w doświadczonych ośrodkach transplantacyjnych, z śmiertelnością okołoprzeszczepową zwykle poniżej 5%.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Teva 25 mg

Lenalidomide Teva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, zawiera mikronizowany lenalidomidu chlorowodorek uwodniony jako substancję czynną. Lek jest wskazany w leczeniu hematoonkologicznym, w szczególności w terapii szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów wcześniej leczonych (≥1 schemat leczenia). Ponadto, Lenalidomide Teva jest stosowany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz anemią zależną od przetoczeń, gdy inne metody leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.
aberracja cytogenetyczna, anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu leczenia. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są cytopenie, w tym neutropenia (do 79,0% w badaniu CALGB 100104) i trombocytopenia (do 72,3%), które często osiągają stopień 3-4 i mogą prowadzić do gorączki neutropenicznej. Inne często występujące objawy to biegunka (do 54,5%), zmęczenie (do 73,7%), wysypka (do 31,7%) oraz zapalenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (do 10,6%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zwłaszcza u pacjentów leczonych skojarzeniem z deksametazonem, po przeszczepie komórek macierzystych oraz u osób z historią zakrzepicy lub stosujących erytropoetyny. W badaniu MCL-002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza odnotowano zwiększoną śmiertelność w pierwszych 20 tygodniach terapii, szczególnie u chorych z dużym rozmiarem guza (≥5 cm), co wymaga intensywnego monitorowania i ostrożności w tej grupie.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, deksametazon, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, prednizon, rytuksymab, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności. W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. i 4. stopnia, zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki oraz rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Standardowa dawka lenalidomidu w nowo rozpoznanym szpiczaku mnogim wynosi 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem stosuje się lenalidomid 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych. W przypadku leczenia podtrzymującego po autologicznym przeszczepie szpiku (ASCT) dawka początkowa wynosi 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, pod warunkiem dobrej tolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek poniżej 50-75 × 10⁹/l, w zależności od wskazania. Dawkowanie lenalidomidu wymaga modyfikacji u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek, z dawkami początkowymi od 5 do 10 mg w zależności od klirensu kreatyniny i wskazania klinicznego.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, klirens kreatyniny, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 2,5 mg

Lenalidomide Medical Valley jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg i znajduje zastosowanie głównie w leczeniu nowotworów hematologicznych. W terapii szpiczaka mnogiego lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Ponadto, lenalidomid jest wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub pośrednim-1 ryzyku z izolowaną delecją 5q, szczególnie w przypadku anemii zależnej od przetoczeń, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek stosuje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopień 1-3a) w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, koncentrat krwinek czerwonych, laktoza, leczenie podtrzymujące, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu kilku chorób hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lek jest stosowany zarówno w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepu. W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym jest stosowany w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Eugia 15 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań, schematów dawkowania i cech pacjenta. W badaniach klinicznych, takich jak CALGB 100104, IFM 2005-02, SWOG S0777, MM-009, MM-010, MCL-002 i NHL-007, najczęściej obserwowano działania niepożądane hematologiczne (neutropenia do 79%, trombocytopenia do 72,3%, leukopenia do 31,7%, niedokrwistość do 31,4%), zakażenia (zapalenie płuc do 10,6%, zakażenia górnych dróg oddechowych do 26,8%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka do 54,5%, zaparcia do 56,1%), zmęczenie (do 73,7%), skurcze mięśni (do 33,4%) oraz neuropatię obwodową (do 71,8% w skojarzeniu z bortezomibem). Ciężkie działania niepożądane (≥5%) obejmowały m.in. zapalenie płuc, zakażenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, żylne choroby zakrzepowo-zatorowe oraz gorączkę neutropeniczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz zwiększone ryzyko nowotworów wtórnych podczas długotrwałego leczenia podtrzymującego.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, ból brzucha, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, działanie niepożądane lenalidomidu, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowotwór wtórny, pancytopenia, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Zentiva 20 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od schematu terapeutycznego i stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) obserwuje się wysoką częstość neutropenii (60,8-79,0%) i małopłytkowości (23,5-72,3%), co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Częste są także zakażenia płuc (5,7-10,6%), biegunka (38,9-54,5%), zapalenie oskrzeli (47,4%) oraz leukopenia (22,8-31,7%). W terapii skojarzonej lenalidomidem, bortezomibem i deksametazonem (RVd) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, odnotowano m.in. neuropatię obwodową (71,8%), trombocytopenię (57,6%), zaparcia (56,1%) oraz hipokalemię (50,0%). W schematach Rd i Rd18 (lenalidomid z małymi dawkami deksametazonu) częściej niż w MPT występują zapalenia płuc (9,8%), niewydolność nerek (6,3%), biegunka (45,5%) oraz zmęczenie (32,8%).
anoreksja, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, ból pleców, bortezomib i deksametazon, filtracja kłębuszkowa, gorączka, hipokalcemia, kaszel, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, odwodnienie, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, schemat MPT, skurcz mięśniowy, szpiczak mnogi, talidomid, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zapalenie nosa i gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zaparcie, zmęczenie
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Ranbaxy) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zaleceniem rozpoczęcia terapii przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 × 10⁹/l (lub ≥ 75 × 10⁹/l po ASCT). W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, a w neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). Dawkowanie lenalidomidu różni się w zależności od wskazania: np. 25 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, 10 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, czy 10 mg/dobę bez przerwy w leczeniu podtrzymującym po ASCT z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy pominąć i kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie indukcyjne, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg

Lenalidomide Ranbaxy jest wskazany w leczeniu onkohematologicznym, w szczególności w szpiczaku mnogim, zespołach mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniakach z komórek płaszcza i grudkowym. W szpiczaku mnogim stosuje się go zarówno w monoterapii (np. leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej: z deksametazonem (Rd), bortezomibem i deksametazonem (RVd) lub melfalanem i prednizonem (MPR), w 28-dniowych cyklach do progresji choroby lub nietolerancji. W MDS z izolowaną delecją 5q oraz u pacjentów z anemią zależną od transfuzji lenalidomid stosowany jest w monoterapii, co często prowadzi do uniezależnienia od przetoczeń. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie, natomiast w chłoniaku grudkowym stosuje się schemat R² (lenalidomid + rytuksymab) u pacjentów opornych na wcześniejsze leczenie.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie diagnostyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, immunochemioterapia, klirens kreatyniny, melfalan, morfologia krwi, nawrotowy szpiczak mnogi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność nerek, nowotwór wtórny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja skórna, rytuksymab, ryzyko cytogenetyczne, skala ECOG, stadium zaawansowania choroby, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku neutropenii i trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Zalecana dawka początkowa w szpiczaku mnogim wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w dniach 1, 8, 15, 22). W terapii skojarzonej z bortezomibem dawka lenalidomidu to 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych, a bortezomib podaje się podskórnie w dawce 1,3 mg/m² w dniach 1, 4, 8 i 11. Przerwanie lub modyfikacja dawki jest konieczna przy ANC < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczbie płytek < 50 × 10⁹/l, a także w przypadku innych ciężkich działań niepożądanych. W przypadku wystąpienia neutropenii zaleca się rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Dawkowanie wymaga także korekty u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, np. w szpiczaku mnogim przy Clk < 30 ml/min dawka powinna być zmniejszona do 7,5 mg/dobę, a w ESRD do 5 mg/dobę podawanej po dializie.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, lek opioidowy, melfalan, neutrofile, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, reakcja typu tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Medical Valley 5 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od schematu terapeutycznego i populacji pacjentów. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) najczęściej obserwuje się neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), biegunki (38,9-54,5%), zapalenie płuc (ciężkie 9,4-10,6%) oraz zakażenia dróg oddechowych. W schematach u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, takich jak lenalidomid + bortezomib + deksametazon (RVD), dominują neuropatia obwodowa (71,8%), zmęczenie (73,7%), hipokalcemia (50,0%) oraz trombocytopenia (57,6%). W schematach Rd/Rd18 i MPR obserwuje się również istotne częstości biegunek (45,5% i 33,3%), astenii (28,2% i 22,0%) oraz niedokrwistości (5,3-70,7%). Ciężkie działania niepożądane obejmują zapalenie płuc (do 10,6%), niewydolność nerek (6,3%) oraz gorączkę neutropeniczną (6,0%).
astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, bortezomib, ciężkie działania niepożądane, deksametazon, gorączka neutropeniczna, górne drogi oddechowe, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, odwodnienie, prednizon, schemat RVD, skurcze mięśni, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, uszkodzenie nerwów obwodowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie płuc, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zmniejszone łaknienie
Leksykon substancji czynnych
Chlorambucyl – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Chlorambucyl, substancja czynna preparatu Leukeran, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mielosupresji, szczególnie obniżenia liczby limfocytów, granulocytów obojętnochłonnych, płytek krwi oraz hemoglobiny. Dawka u pacjentów z naciekiem lub hipoplastycznym szpikiem nie powinna przekraczać 0,1 mg/kg mc./dobę. Konieczne jest unikanie stosowania chlorambucylu u pacjentów po radioterapii lub innych lekach cytotoksycznych ze względu na ryzyko nadmiernej toksyczności hematologicznej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby oraz u grup podwyższonego ryzyka napadów padaczkowych (dzieci z zespołem nerczycowym, pacjenci leczeni pulsami wysokich dawek, osoby z wywiadem padaczkowym). Preparat zawiera 67,65 mg laktozy bezwodnej na tabletkę, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, chlorambucyl, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, laktoza bezwodna, lek alkilujący, lek cytotoksyczny, mielotoksyczność, morfologia krwi, mutagen, naciek szpiku kostnego, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ostra białaczka, ostra białaczka szpikowa, płytki krwi, radioterapia, szczepionka zawierająca żywe organizmy, upośledzona funkcja wątroby, upośledzona odporność, wtórny nowotwór hematologiczny, zespół mielodysplastyczny, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Lenalidomid jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM), chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowego oraz zespołów mielodysplastycznych. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, parametrów hematologicznych oraz czynności nerek pacjenta. Standardowa dawka początkowa w NDMM z lenalidomidem i deksametazonem wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, z modyfikacjami w przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii (<0,5 × 10⁹/l) i trombocytopenii (<25-50 × 10⁹/l). W leczeniu skojarzonym z bortezomibem i deksametazonem stosuje się 25 mg lenalidomidu w dniach 1-14 cykli 21-dniowych oraz bortezomib podskórnie 1,3 mg/m² w dniach 1, 4, 8 i 11. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka jest dostosowywana odpowiednio do klirensu kreatyniny, np. 10 mg/dobę przy umiarkowanym upośledzeniu (30 ≤ Clk < 50 ml/min) i 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych. Leczenie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i modyfikacji dawki w zależności od stopnia toksyczności, z przerwaniem terapii w przypadku ciężkich działań niepożądanych, takich jak wysypka 4. stopnia, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne.
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, klirens kreatyniny, komórki plazmatyczne, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z różnymi chorobami hematologicznymi, w tym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz chłoniakiem grudkowym stopnia 1–3a. W szpiczaku mnogim lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem z prednizonem, w zależności od stadium choroby i wcześniejszego leczenia. W MDS z anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid jest stosowany w monoterapii u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii w przypadku choroby nawracającej lub opornej na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematologiczna, choroba nawracająca, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Lenalidomid jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid znajduje zastosowanie w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu po niepowodzeniu wcześniejszych terapii (w skojarzeniu z deksametazonem). W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz obecnością izolowanej delecji 5q, szczególnie przy anemii zależnej od przetoczeń. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid łączy się z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych. Dawkowanie leku jest indywidualizowane i dostępne w siedmiu mocach od 2,5 mg do 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, niedobór laktazy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, przeciwciało anty-CD20, reakcja alergiczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 7,5 mg

Linorion (lenalidomid) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Lek znajduje zastosowanie w leczeniu szpiczaka mnogiego (w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz u chorych po co najmniej jednym schemacie leczenia), zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń oraz chłoniaka grudkowego stopnia 1-3a w skojarzeniu z rytuksymabem. W terapii MDS lenalidomid stosowany jest wyłącznie, gdy inne metody leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe. Kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 33,2 mg (2,5 mg dawka) do 332,2 mg (25 mg dawka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami metabolicznymi galaktozy.
aberracja chromosomalna, anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, hematologia, izolowana delecja 5q, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, onkologia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest lekiem immunomodulującym o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. W terapii szpiczaka mnogiego stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem, w zależności od etapu choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Lenalidomid jest także wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od transfuzji, co zmniejsza ich zależność od przetoczeń i ryzyko przeładowania żelazem. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu nawrotowego lub opornego chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematolog, hematoonkologia, małopłytkowość, melfalan, mielosupresja, monoterapia, neutropenia, niewydolność nerek, prednizon, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwciało anty-CD20, przeładowanie żelazem, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zakrzepica, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 10 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierający lenalidomid oraz laktozę. Jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego w różnych scenariuszach: jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów po wcześniejszym leczeniu. Ponadto, lenalidomid stosuje się w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń w zespołach mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są niewystarczające. W leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza lek jest stosowany w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopień 1–3a) zaleca się terapię skojarzoną z rytuksymabem.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza, leczenie podtrzymujące, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomide Ranbaxy jest lekiem przeciwnowotworowym wymagającym ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz chłoniakiem grudkowym. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane indywidualnie na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z uwzględnieniem stopnia toksyczności (3. lub 4. stopień). Przykładowo, leczenie nie powinno być rozpoczynane, gdy ANC jest < 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l w przypadku skojarzenia z deksametazonem. Dawkowanie początkowe lenalidomidu waha się od 10 mg do 25 mg doustnie raz na dobę, podawane w cyklach 21- lub 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem lub prednizonem, w zależności od wskazania. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia zaleca się przerwanie leczenia i wznowienie go po poprawie parametrów w niższej dawce, a w razie neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF).
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, kortykosteroid, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź komórek erytroidalnych, opioidowy lek przeciwbólowy, prednizon, rasburykaza, reakcja typu tumour flare, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

Lenalidomide Gedeon Richter wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zakazem rozpoczynania terapii przy ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/l (lub innych progach zależnych od wskazań). W NDMM bez kwalifikacji do przeszczepu stosuje się 25 mg lenalidomidu p.o. raz dziennie w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem lenalidomid podaje się 25 mg w dniach 1-14 21-dniowych cykli, a bortezomib 1,3 mg/m² s.c. w dniach 1, 4, 8 i 11. Leczenie podtrzymujące po ASCT rozpoczyna się przy ANC ≥1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥75 × 10⁹/l, początkowo 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3./4. stopnia konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii, a w neutropenii rozważa się stosowanie G-CSF.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Leczenie

Chłoniak Hodgkina charakteryzuje się wysoką wyleczalnością, sięgającą ponad 80% u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą, a nawet około 90% w przypadku młodszych pacjentów i wczesnych stadiów. Standardowe leczenie opiera się na chemioterapii, głównie schematach ABVD (adriamycyna, bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna) oraz BEACOPP (bleomycyna, etopozyd, adriamycyna, cyklofosfamid, winkrystyna, prokarbazyna, prednizon), często uzupełnianej radioterapią ograniczoną do obszarów zajętych chorobą (ISRT). W leczeniu zaawansowanych i opornych przypadków stosuje się terapie celowane, takie jak brentuksymab wedotin (konjugat przeciwciała anty-CD30 z MMAE), immunoterapię inhibitorami punktów kontrolnych PD-1 (niwolumab, pembrolizumab) oraz autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych. Wczesna ocena odpowiedzi na leczenie za pomocą PET-CT pozwala na dostosowanie intensywności terapii, umożliwiając deeskalację u pacjentów z dobrym rokowaniem i intensyfikację u chorych z niepełną odpowiedzią.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie PET-CT, bendamustyna, bleomycyna, brentuksymab wedotin, bulky disease, chemioterapia, chemioterapia ratunkowa, chłoniak guzkowy z przewagą limfocytów, chłoniak Hodgkina, choroba Hodgkina, cyklofosfamid, dakarbazyna, doksorubicyna, etopozyd, immunoterapia, inhibitory punktów kontrolnych, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki macierzyste, komórki Reed-Sternberga, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, niedoczynność tarczycy, niwolumab, pembrolizumab, powikłania sercowo-naczyniowe, prednizon, prokarbazyna, przeszczepienie komórek macierzystych, radioterapia, rytuksymab, schemat ABVD, schemat BEACOPP, terapia CAR-T, terapie celowane, winblastyna, winkrystyna, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 25 mg

Linorion, zawierający lenalidomid, jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q oraz chłoniaka grudkowego stopnia 1-3a. W szpiczaku mnogim lek może być stosowany jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w leczeniu nawrotowego lub opornego szpiczaka. W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz obecnością izolowanej delecji 5q, często prowadząc do uniezależnienia od transfuzji. W chłoniaku grudkowym stosuje się go w połączeniu z rytuksymabem w leczeniu nawrotowym. Kapsułki zawierają laktozę w ilościach od 33,2 mg (2,5 mg dawka) do 332,2 mg (25 mg dawka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, delecja 5q, działanie niepożądane, działanie teratogenne, kapsułka twarda, lenalidomid, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, neutropenia, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona z deksametazonem, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kleder 10 mg

Lenalidomid (lek Kleder) dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 5, 10, 15, 20 i 25 mg, stosowany głównie w hematologii i onkologii, w szczególności w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego stopnia l-3a. W szpiczaku mnogim lenalidomid jest stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu po wcześniejszej terapii w połączeniu z deksametazonem. W MDS wskazaniem jest anemia zależna od przetoczeń, niski lub pośredni-1 stopień ryzyka oraz potwierdzona cytogenetycznie izolowana delecja 5q. W chłoniaku MCL lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, a w chłoniaku grudkowym w terapii skojarzonej z rytuksymabem.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba wątroby, deksametazon, działanie teratogenne, funkcja tarczycy, hematolog, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, monoterapia, morfologia krwi obwodowej, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, onkolog, parametry krzepnięcia, pierwsza linia leczenia, prednizon, przeciwciało anty-CD20, reakcja skórna, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 20 mg

Lenalidomide Medical Valley to lek zawierający lenalidomid, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w hematologii onkologicznej. Wskazania obejmują leczenie szpiczaka mnogiego w różnych scenariuszach: monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, terapia skojarzona u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz leczenie nawrotów w skojarzeniu z deksametazonem. Ponadto lek jest stosowany w monoterapii anemii zależnej od przetoczeń u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q oraz w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (monoterapia) i chłoniaka grudkowego (w skojarzeniu z rytuksymabem). Dawkowanie i schemat terapii dobierane są indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego, chorób współistniejących oraz tolerancji leczenia.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematolog, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, melfalan, mielosupresja, monoterapia, nietolerancja laktozy, onkolog kliniczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, remisja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Eugia 5 mg

Lenalidomide Eugia, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, jest lekiem stosowanym w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych. W terapii szpiczaka mnogiego znajduje zastosowanie zarówno jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w leczeniu pierwszej linii (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. Ponadto, w nawrocie lub oporności choroby stosuje się lenalidomid w połączeniu z deksametazonem. W zespole mielodysplastycznym (MDS) z izolowaną delecją 5q i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem wg IPSS, lenalidomid w monoterapii redukuje zależność od transfuzji krwinek czerwonych poprzez hamowanie klonu komórek z delecją 5q i stymulację erytropoezy. Lek jest także wskazany w monoterapii u dorosłych pacjentów z nawracającym lub opornym chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba oporna, deksametazon, delecja 5q, leczenie podtrzymujące, limfocyt B, melfalan, morfologia krwi, neutropenia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, pierwsza linia leczenia, prednizon, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, szpiczak mnogi, teratogen, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem), w zależności od etapu choroby i wcześniejszego leczenia. W MDS lenalidomid jest dedykowany pacjentom z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS, z anemią zależną od przetoczeń i izolowaną delecją 5q, u których inne metody leczenia okazały się nieskuteczne lub niemożliwe do zastosowania. W chłoniaku z komórek płaszcza i grudkowym lenalidomid stosowany jest odpowiednio w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem, głównie u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak oporny na leczenie, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, erytropoeza, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, nietolerancja laktozy, onkohematologia, prednizon, profil bezpieczeństwa, progresja choroby, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Grindeks 15 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe, immunomodulujące, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Jego mechanizm opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, kluczowych dla komórek limfatycznych, wywołując cytotoksyczność i modulację układu immunologicznego. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę komórek nowotworowych, szczególnie w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w zespole mielodysplastycznym z delecją 5q. Ponadto zwiększa odporność komórkową, w tym aktywność limfocytów T, NK i NK T, oraz hamuje produkcję prozapalnych cytokin (TNF-α, IL-6). Jego działanie antyangiogenne polega na hamowaniu migracji, adhezji i tworzenia mikronaczyń przez komórki śródbłonka, co jest istotne w terapii nowotworów hematologicznych. Lenalidomid zwiększa także produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki macierzyste CD34+, co może wspierać funkcję krwiotwórczą.
ADCC, angiogeneza, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białko cereblon, całkowity czas przeżycia, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, cytokina prozapalna, cytotoksyczność, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, hamowanie proliferacji, hemoglobina płodowa, immunomodulacja, indukcja apoptozy, klon komórkowy, komórka hematopoetyczna, komórka limfatyczna, komórka macierzysta hematopoetyczna, komórka NK, kompleks ligazy E3, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, nowotwór hematologiczny, nowotwór limfoproliferacyjny, nowotwór układu krwiotwórczego, odporność komórkowa, odpowiedź całkowita, PFS, progresja choroby, przeżycie bez progresji, rytuksymab, śródbłonek naczyniowy, szpiczak mnogi, toksyczność dawki, właściwość antyangiogenna, właściwość immunomodulująca, właściwość proerytropoetyczna, właściwość przeciwnowotworowa, wskazanie onkohematologiczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Medical Valley 15 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Medical Valley) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa i dostosowywania dawki na podstawie parametrów hematologicznych oraz toksyczności. Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w wybrane dni cyklu). W przypadku neutropenii (ANC <1,0 × 10⁹/l) lub trombocytopenii (<50 × 10⁹/l) leczenie należy przerwać lub zmniejszyć dawkę, a w razie neutropenii rozważyć stosowanie G-CSF. Dawkę lenalidomidu można redukować etapami od 25 mg do 2,5 mg, a deksametazonu od 40 mg do 4 mg, niezależnie od siebie. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek poniżej 50 × 10⁹/l (lub wyższych progów w zależności od schematu). W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy ją pominąć i kontynuować zgodnie z harmonogramem.
allopurynol, ANC, ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu granulocytów, deksametazon, DLT, DRESS, G-CSF, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, lek przeciwzapalny, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, MCL, MDS, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, SJS, szpiczak mnogi, TEN, terapia przeciwnowotworowa, TLS, toksyczna rozpływna martwica naskórka, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaka z komórek płaszcza, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu leczenia. W terapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim najczęstsze działania niepożądane to neutropenia (60,8-79,0%), trombocytopenia (23,5-72,3%), biegunka (38,9-54,5%), wysypka (31,7%) oraz zakażenia dróg oddechowych (9,4-10,6%). W skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu obserwuje się m.in. zmęczenie (73,7%), neuropatię obwodową (71,8%) i hipokalemię (50,0%). W leczeniu zespołów mielodysplastycznych i chłoniaka z komórek płaszcza istotne są ciężkie działania niepożądane, takie jak żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, neutropenia 3-4 stopnia oraz gorączka neutropeniczna, a także zwiększone ryzyko wczesnych zgonów u pacjentów z dużym rozmiarem guza (20% vs. 7% w grupie kontrolnej).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bakteriemia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, parestezja, półpasiec, posocznica, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe i immunomodulacyjne, wiążąc się z białkiem cereblon w kompleksie ligazy E3 kulina RING ubikwityna. Mechanizm ten prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, co skutkuje cytotoksycznością i modulacją układu immunologicznego. Lek hamuje proliferację komórek nowotworowych, indukuje apoptozę, a szczególnie selektywnie działa w zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q. Dodatkowo lenalidomid zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) w terapii skojarzonej z rytuksymabem oraz wykazuje działanie antyangiogenne i proerytropoetyczne, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+. Lek hamuje także produkcję cytokin prozapalnych, co wpływa na mikrośrodowisko nowotworowe.
aberracja chromosomowa, angiogeneza, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białko cereblon, białko DDB1, białko regulatorowe kuliny, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, czynniki transkrypcyjne Aiolos i Ikaros, delecja 5q, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, efekt antyangiogenny, efekt immunomodulacyjny, efekt proerytropoetyczny, efekt przeciwnowotworowy, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, indukcja apoptozy, komórki hematopoetyczne nowotworowe, komórki macierzyste hematopoetyczne, komórki NK, kulina 4, lenalidomid, ligaza E3 kulina RING, mikrośrodowisko nowotworowe, niedokrwistość, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, szpiczak mnogi, ubikwitynacja, właściwości proerytropoetyczne, wskazanie hematoonkologiczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 10 mg

Lenalidomid zawarty w leku Linorion jest dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg i znajduje zastosowanie w leczeniu wybranych nowotworów hematologicznych u dorosłych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q oraz chłoniaka grudkowego (FL) stopnia 1-3a. W szpiczaku mnogim Linorion stosuje się jako monoterapię podtrzymującą po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) oraz w skojarzeniu z deksametazonem u chorych z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie. W MDS lek jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od transfuzji, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, po nieskuteczności innych terapii. W chłoniaku grudkowym Linorion stosuje się wyłącznie w połączeniu z rytuksymabem u pacjentów po wcześniejszych liniach leczenia.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, deksametazon, delecja 5q, immunomodulacja, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, neutrofile, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór hematologiczny, parametry hematologiczne, płytki krwi, prednizon, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kleder 25 mg

Lenalidomid (lek Kleder) stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, który różni się w zależności od schematu terapeutycznego i populacji pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu krwiotwórczego, w tym neutropenii (60-83%), małopłytkowości (21-72%) oraz niedokrwistości (21-71%), a także układu pokarmowego (biegunka 33-55%, zaparcia 34-56%) i ogólnego stanu pacjenta (zmęczenie 22-74%, astenia 22-30%). Ciężkie działania niepożądane obejmują zapalenie płuc (≥9,4%), gorączkę neutropeniczną (6%), żylne choroby zakrzepowo-zatorowe oraz niewydolność nerek (6,3%). W schematach skojarzonych, zwłaszcza z bortezomibem i deksametazonem, obserwuje się zwiększone ryzyko neuropatii obwodowej (71,8%) oraz hipokalcemii (50%).
astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, bortezomib i deksametazon, dysfagia, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, kaszel, kurcze mięśni, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, melfalan i prednizon, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęki obwodowe, odwodnienie, osłabione łaknienie, skurcze mięśni, szpiczak mnogi, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie miąższu płucnego, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zmęczenie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Grindeks 5 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Grindeks) wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z uwzględnieniem monitorowania parametrów hematologicznych, zwłaszcza ANC i liczby płytek krwi. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest < 1,0 x 10⁹/l i/lub liczba płytek < 50 x 10⁹/l (lub < 75 x 10⁹/l w niektórych schematach). Standardowa dawka początkowa wynosi 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 28-dniowych cykli, z możliwością modyfikacji w zależności od toksyczności hematologicznej (trombocytopenia, neutropenia 3./4. stopnia). W przypadku neutropenii zaleca się rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Deksametazon podawany jest w dawce 40 mg p.o. w dniach 1., 8., 15. i 22. cyklu, z możliwością redukcji dawki w przypadku działań niepożądanych. W schematach skojarzonych z bortezomibem i melfalanem dawki lenalidomidu oraz innych leków są dostosowane do stanu pacjenta i parametrów hematologicznych, a leczenie kontynuuje się do progresji choroby lub nietolerancji.
Dawkowanie lenalidomidu wymaga także uwzględnienia czynności nerek: przy umiarkowanych zaburzeniach (CLcr 30-50 ml/min) zaleca się dawkę 10 mg/dobę, przy ciężkich (CLcr < 30 ml/min) 7,5 mg/dobę lub 15 mg co drugi dzień, a u pacjentów dializowanych 5 mg po dializie. U osób starszych (>75 lat) konieczna jest ostrożność i monitorowanie funkcji nerek, a dawka deksametazonu powinna być zmniejszona do 20 mg. Lenalidomid podaje się doustnie, nie należy otwierać ani żuć kapsułek. W przypadku pominięcia dawki, jeśli minęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć; w przeciwnym razie należy pominąć i kontynuować zgodnie z harmonogramem. Leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) rozpoczyna się po normalizacji parametrów hematologicznych, z dawką początkową 10 mg/dobę bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezwzględna liczba neutrofilów, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, leczenie przeciwnowotworowe, melfalan, naciekanie szpiku kostnego, neutropenia, niewydolność nerek, parametry hematologiczne, płytki krwi, prednizon, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność leku, trombocytopenia, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Eugia 15 mg

Lenalidomide Eugia jest lekiem immunomodulującym stosowanym w leczeniu wybranych nowotworów hematologicznych, w tym różnych stadiów szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q oraz określonych chłoniaków (z komórek płaszcza i grudkowego). W szpiczaku mnogim stosuje się go zarówno w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (dawka 10-15 mg/dobę), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem (zwykle 25 mg/dobę w schematach cyklicznych). W zespołach mielodysplastycznych z del(5q) lenalidomid podaje się w monoterapii w dawce 10 mg/dobę, natomiast w chłoniaku z komórek płaszcza i grudkowym stosuje się odpowiednio monoterapię (25 mg/dobę, cykle 21-dniowe) lub terapię skojarzoną z rytuksymabem (20 mg/dobę, cykle 28-dniowe). Wskazania wymagają potwierdzenia diagnostycznego, w tym badań cytogenetycznych i histopatologicznych, a także uwzględnienia historii leczenia i kwalifikacji do przeszczepu.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie szpiku kostnego, białko monoklonalne, bortezomib, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba zakrzepowo-zatorowa, deksametazon, delecja 5q, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

Lenalidomide Gedeon Richter jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w hematologii. W terapii szpiczaka mnogiego lek znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (monoterapia), w leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz u pacjentów wcześniej leczonych (w skojarzeniu z deksametazonem). W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid stosowany jest w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopnia 1-3a) stosuje się go w skojarzeniu z rytuksymabem.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba oporna na leczenie, deksametazon, delecja 5q, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Teva 10 mg

Lenalidomide Teva, zawierający lenalidomid chlorowodorek uwodniony w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, jest wskazany w leczeniu różnych hematoonkologicznych jednostek chorobowych. W szpiczaku mnogim stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Lenalidomid jest również stosowany w nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim po wcześniejszym leczeniu. Ponadto, lek jest wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku z izolowaną delecją 5q, u których wcześniejsze leczenie było niewystarczające, a także w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem u pacjentów z chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1-3a po wcześniejszym leczeniu.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroby współistniejące, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, działanie teratogenne, kapsułki twarde, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, nawrót choroby, parametry hematologiczne, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poems – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zespół POEMS, charakteryzujący się polineuropatią, organomegalią, endokrynopatią, obecnością białka M oraz zmianami skórnymi, pozostaje schorzeniem o złożonej patofizjologii i wielonarządowym charakterze. Mediana przeżycia pacjentów wynosi około 165 miesięcy (13,75 lat) i jest niezależna od liczby objawów, obecności zmian kostnych czy liczby komórek plazmatycznych w chwili diagnozy. Czynniki prognostyczne związane z gorszym przeżyciem to wiek ≥50 lat (HR 4,07; 95% CI 1,41-11,76; p=0,009), nadciśnienie płucne (HR 3,99; 95% CI 1,44-11,04; p=0,008), wysięk opłucnowy (HR 3,81; 95% CI 1,23-11,79; p=0,02) oraz szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej ≤30 ml/min/1,73 m² (HR 8,25; 95% CI 2,18-31,25; p=0,002). Nomogram oparty na tych zmiennych może wspomagać ocenę indywidualnego rokowania.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, biomarker, choroba wielonarządowa, czynniki prognostyczne, filtracja kłębuszkowa, komórki plazmatyczne, marker prognostyczny, melfalan, nadciśnienie płucne, nawrót choroby, nomogram prognostyczny, parametr laboratoryjny, patogeneza, poprawa kliniczna, przedział ufności, przeżycie wolne od nawrotu, punkt końcowy, rokowanie, VEGF, współczynnik ryzyka, wysięk opłucnowy, zespół POEMS, zmiany kostne, zmiany osteosklerotyczne
Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Chłoniak Hodgkina cechuje się wysokim wskaźnikiem wyleczalności, sięgającym około 80%, z 5-letnim przeżyciem netto na poziomie 85-88% w populacjach kanadyjskiej i amerykańskiej, a u pacjentów poniżej 20 roku życia nawet 97%. Stadium choroby w momencie rozpoznania pozostaje kluczowym czynnikiem prognostycznym, z 5-letnim przeżyciem wynoszącym około 90% w stadium I i II, 80% w stadium III oraz ponad 70% w stadium IV. Międzynarodowy Wskaźnik Prognostyczny (IPS) uwzględnia siedem negatywnych czynników ryzyka, takich jak wiek ≥ 45 lat, stadium IV, hemoglobina < 105 g/L, albumina < 40 g/L, leukocytoza ≥ 15 000/mm³, limfopenia < 600/mm³ lub < 8% oraz płeć męska, co pozwala na lepszą stratifikację pacjentów z zaawansowanym chłoniakiem. U dzieci stosuje się system CHIPS, który bierze pod uwagę stadium IV, dużą adenopatię śródpiersia, albuminę ≤ 3,5 g/dL oraz gorączkę jako czynniki prognostyczne.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie PET-CT, białaczka wtórna, biomarker prognostyczny, chemioterapia pierwszego rzutu, chłoniak Hodgkina, choroba Hodgkina, choroba oporna, czynnik prognostyczny, fluorodeoksyglukoza, liczba białych krwinek, liczba limfocytów, makrofagi związane z guzem, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mikrośrodowisko guza, nawrót choroby, nowotwór wtórny, objawy ogólne, poziom albuminy, poziom hemoglobiny, pozytonowa tomografia emisyjna, przeżycie wolne od progresji, remisja całkowita, schemat ABVD, schemat BEACOPP, stadium choroby, stratyfikacja ryzyka
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 10 mg

Lenalidomide Medical Valley to lek zawierający lenalidomid dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierający laktozę jako substancję pomocniczą, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego w trzech głównych scenariuszach: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (auto-HSCT), w terapii skojarzonej pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowego/opornego szpiczaka mnogiego w skojarzeniu z deksametazonem (Len-Dex). Ponadto lenalidomid jest stosowany w monoterapii u pacjentów z zespołem mielodysplastycznym z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz anemią zależną od transfuzji, a także w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) w nawrocie lub oporności oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, lenalidomid, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia podtrzymująca, zespół 5q-, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 7,5 mg

Lenalidomide Gedeon Richter, dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, znajduje zastosowanie w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lek stosowany jest zarówno w monoterapii po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) jako leczenie podtrzymujące, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w skojarzeniu z deksametazonem u chorych po wcześniejszych liniach terapii. W MDS z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz anemią zależną od przetoczeń lenalidomid umożliwia uniezależnienie od transfuzji krwinek czerwonych. W MCL stosowany jest u pacjentów z chorobą nawracającą lub oporną, natomiast w chłoniaku grudkowym łączy się go z rytuksymabem, co potęguje efekt immunomodulujący i przeciwnowotworowy.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, delecja 5q, komórka macierzysta, Międzynarodowy System Prognostyczny, mikrośrodowisko guza, morfologia krwi, neutrofil, niewydolność nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, Program Zapobiegania Ciąży, przeszczep komórek krwiotwórczych, przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych, skojarzenie z deksametazonem, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, teratogenność, test ciążowy, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Linorion 20 mg

Linorion (lenalidomid) jest lekiem immunomodulującym dostępnym w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid znajduje zastosowanie jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, a także w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, gdzie stosowany jest w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem. W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim lenalidomid łączy się z deksametazonem. W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od transfuzji, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz izolowaną delecją 5q, umożliwiając uniezależnienie od transfuzji poprzez stymulację erytropoezy. W chłoniaku grudkowym (stopień 1-3a) lenalidomid stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów po wcześniejszym leczeniu lub z nawrotem choroby.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, erytropoeza, hematoonkologia, hepatotoksyczność, kapsułka twarda, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, małopłytkowość, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, nawrotowy szpiczak mnogi, neutropenia, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja laktozy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja skórna, rytuksymab, szpiczak mnogi, transfuzja koncentratu krwinek czerwonych, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kleder 20 mg

Lenalidomid (produkt leczniczy Kleder) jest stosowany w leczeniu dorosłych pacjentów z nowotworami hematologicznymi, w tym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi (MDS) oraz chłoniakami z komórek płaszcza (MCL) i chłoniakiem grudkowym. W szpiczaku mnogim Kleder jest używany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz po niepowodzeniu wcześniejszych terapii. W MDS wskazaniem jest anemia zależna od przetoczeń, niskie lub pośrednie-1 ryzyko oraz izolowana delecja 5q. W chłoniakach Kleder stosowany jest w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem. Preparat dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 5, 10, 15, 20 i 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białko monoklonalne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematologia, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutrofil, nieprawidłowość cytogenetyczna, nowotwór hematologiczny, onkologia kliniczna, płytki krwi, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany w leczeniu kilku nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po ASCT), jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) w zależności od linii leczenia i kwalifikacji pacjenta. W MDS lenalidomid jest stosowany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są niewystarczające. W MCL i FL lek podaje się odpowiednio w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem, z uwzględnieniem oceny stosunku korzyści do ryzyka.
anemia zależna od przetoczeń, antygen CD20, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza, lenalidomid, melfalan, Międzynarodowy System Prognostyczny, prednizon, przeciwciało monoklonalne, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, schorzenie hematoonkologiczne, szpiczak mnogi, teratogenność, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kleder 25 mg

Lenalidomid (lek Kleder) jest immunomodulatorem o wielokierunkowym działaniu przeciwnowotworowym, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim Kleder jest stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) w monoterapii, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, a także w nawrotowym/opornym przebiegu choroby w połączeniu z deksametazonem. W MDS lek stosowany jest w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od transfuzji, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz izolowaną delecją 5q. W MCL i FL Kleder podaje się odpowiednio w monoterapii lub w skojarzeniu z rytuksymabem (R²) u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie. Dostępność dawek 5, 10, 15, 20 i 25 mg umożliwia indywidualne dostosowanie terapii.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, erytropoeza, lenalidomid, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, nawrotowy szpiczak mnogi, neutropenia, niewydolność nerek, rytuksymab, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w hematologii, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS), chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid jest wykorzystywany jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych u nowo zdiagnozowanych pacjentów, a także w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. W nawrotowym lub opornym szpiczaku mnogim stosuje się lenalidomid z deksametazonem po co najmniej jednej wcześniejszej linii leczenia. W MDS z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid jest wskazany w monoterapii, szczególnie gdy inne metody zawiodły. W MCL lek stosuje się w monoterapii u pacjentów z chorobą nawrotową lub oporną, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid łączy się z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem stopnia 1-3a.
aberracja chromosomalna, anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, koncentrat krwinek czerwonych, lenalidomid, melfalan, nowotwór hematologiczny, prednizon, profil cytogenetyczny, przeciwciało monoklonalne, regeneracja hematologiczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg

Lenalidomide Ranbaxy to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu różnych hematoonkologicznych schorzeń. W terapii szpiczaka mnogiego lek jest używany zarówno jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej (z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w leczeniu nawrotowym lub opornym. W zespołach mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od przetoczeń stosuje się monoterapię u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem. Lenalidomid jest także wskazany w monoterapii chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) w postaci nawracającej lub opornej oraz w terapii skojarzonej z rytuksymabem u dorosłych z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (stopnia 1-3a).
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, funkcja nerek, hematoonkologia, laktoza jednowodna, leczenie nawrotowe, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nietolerancja laktozy, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poems – Zapobieganie i profilaktyka

Zespół POEMS to rzadkie klonalne zaburzenie komórek plazmatycznych, charakteryzujące się polineuropatią, organomegalią, endokrynopatią, obecnością białka monoklonalnego oraz zmianami skórnymi. Wczesna diagnoza jest kluczowa, zwłaszcza u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej polineuropatią, u których leczenie przewlekłej zapalnej polineuropatii demielinizacyjnej (CIDP) nie przynosi efektów. Diagnostyka powinna obejmować ocenę poziomów VEGF, które korelują z aktywnością choroby i mogą służyć jako marker terapeutyczny. Leczenie opiera się na kontroli objawów i opóźnianiu progresji, z autologicznym przeszczepem komórek macierzystych (ASCT) jako preferowaną metodą u pacjentów z chorobą rozsianą (zajęcie szpiku lub >3 osteosklerotyczne zmiany kostne), zapewniającą około 90% trwałych odpowiedzi. Schematy leczenia takie jak MDex (melfalan 10 mg/m² + deksametazon 40 mg, dni 1-4, 9 cykli co 28 dni) wymagają profilaktyki inhibitorami pompy protonowej, a LDex (lenalidomid 10-25 mg dni 1-21 + deksametazon 40 mg dni 1,8,15,22, 12 cykli) – profilaktyki przeciwzakrzepowej aspiryną 100 mg/dobę.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bewacyzumab, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, działanie antyangiogenne, endokrynopatia, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, obrzęk obwodowy, odpowiedź hematologiczna, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przeciwciało monoklonalne, przeszczep krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna, przeżycie wolne od progresji, szpiczak mnogi, talidomid, terapia CAR-T, wysięk opłucnowy, zespół POEMS, zmiany osteosklerotyczne
Leksykon chorób i schorzeń
Neuroblastoma – Leczenie

Neuroblastoma jest najczęstszym pozaczaszkowym guzem litym u dzieci, stanowiąc około 10% nowotworów pediatrycznych i odpowiadając za 15% zgonów nowotworowych w tej grupie. Wskaźnik 5-letniego przeżycia poprawił się znacząco między 1975 a 2020 rokiem, osiągając 93% u dzieci poniżej 1 roku życia oraz 83% u dzieci w wieku 1-14 lat. Leczenie opiera się na klasyfikacji ryzyka (niskie, pośrednie, wysokie) uwzględniającej wiek, stadium, histologię, status MYCN, lokalizację guza, poziomy LDH i ferrytyny oraz odpowiedź na terapię. Pacjenci niskiego ryzyka mają 5-letnie przeżycie około 98%, pośredniego 70-90%, a wysokiego ryzyka około 62%. Terapia niskiego ryzyka obejmuje głównie chirurgię, z selektywnym zastosowaniem chemioterapii (karboplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna, etopozyd) i rzadko radioterapii. U niemowląt z małymi, bezobjawowymi guzami nadnerczy możliwa jest obserwacja bez interwencji.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, całkowite usunięcie guza, chemioterapia indukcyjna, choroba przerzutowa, dehydrogenaza mleczanowa, difluorometyloornityna, inhibitor ALK, komórki NK, leczenie podtrzymujące, lek anty-angiogenny, mutacja ALK, neuroblastoma wysokiego ryzyka, pozaczaszkowy guz lity, remisja choroby, stratyfikacja ryzyka, szczepionka przeciwnowotworowa, terapia CAR-T, terapia MIBG, terapia mieloablacyjna, wskaźnik pięcioletniego przeżycia
Leksykon chorób i schorzeń
Celiakia – Leczenie

Celiakia jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną, w której jedynym skutecznym leczeniem jest ścisła, dożywotnia dieta bezglutenowa eliminująca pszenicę, jęczmień, żyto oraz ich pochodne. Dieta ta pozwala na regenerację kosmków jelitowych i przywrócenie prawidłowego wchłaniania składników odżywczych, co u dzieci następuje zwykle w ciągu 3-6 miesięcy, a u dorosłych nawet do 2 lat. Monitorowanie leczenia obejmuje coroczne wizyty kontrolne, badania serologiczne przeciwciał specyficznych dla celiakii oraz w razie potrzeby biopsję jelita cienkiego. Suplementacja niedoborów mikro- i makroelementów (m.in. żelazo, witaminy B12, D, K, kwas foliowy, cynk, miedź) powinna być prowadzona pod nadzorem specjalistów. W przypadku opryszczkowatego zapalenia skóry stosuje się dapson (50-100 mg/dobę) jako leczenie uzupełniające do diety bezglutenowej.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, azatiopryna, biopsja jelita cienkiego, błona śluzowa jelita cienkiego, budezonid, celiakia, celiakia oporna na leczenie, dapson, dieta bezglutenowa, inhibitor transglutaminazy tkankowej, kladrybina, kosmki jelitowe, limfocyty śródnabłonkowe, mesalazyna, niedobór składników odżywczych, opryszczkowate zapalenie skóry, przeciwciało monoklonalne, przepuszczalność jelitowa, regeneracja kosmków jelitowych, suplementacja parenteralna, terapia enzymatyczna, terapia immunomodulacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, żywienie pozajelitowe
Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus – Leczenie

Pemfigus to grupa autoimmunologicznych chorób pęcherzowych skóry i błon śluzowych, wymagająca indywidualnego podejścia terapeutycznego w zależności od typu i nasilenia objawów. Podstawą leczenia są systemowe glikokortykosteroidy, głównie prednizon lub prednizolon w dawce 0,5-1,5 mg/kg/dobę, które szybko hamują powstawanie nowych pęcherzy i inicjują gojenie zmian. Terapia glikokortykosteroidami przebiega w trzech fazach: kontroli choroby, konsolidacji i podtrzymującej, z stopniowym zmniejszaniem dawki o około 25% co 2 tygodnie po osiągnięciu kontroli. W celu ograniczenia działań niepożądanych, takich jak cukrzyca, osteoporoza czy infekcje, stosuje się leki oszczędzające sterydy, m.in. azatioprynę (1-3 mg/kg/dobę), mykofenolan mofetylu (do 2 g/dobę), cyklofosfamid, metotreksat (10-20 mg/tydzień) oraz cyklosporynę. Rytuksymab, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, jest obecnie złotym standardem terapii pierwszej linii w umiarkowanym i ciężkim pemfigusie, wykazując wyższą skuteczność i mniejszą toksyczność niż monoterapia glikokortykosteroidami.
antybiotyk, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, azatiopryna, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba pęcherzowa skóry, choroba współistniejąca, cukrzyca, cyklofosfamid, cyklosporyna, dapson, glikokortykosteroid systemowy, immunoadsorpcja, immunoglobulina dożylna, inhibitor cytokin, inhibitor kinazy tyrozynowej, iniekcja doogniskowa, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzapalny, limfocyt B, metotreksat, mykofenolan mofetylu, nadciśnienie, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, osocze krwi, osteoporoza, plazmafereza, powikłanie, prednizolon, prednizon, przeciwciało monoklonalne, remisja choroby, rytuksymab, zakażenie