autologiczny przeszczep komórek macierzystych

Autologiczny przeszczep komórek macierzystych to procedura medyczna, w której pacjentowi podaje się jego własne komórki macierzyste, wcześniej pobrane i odpowiednio przygotowane. Jest to jedna z form transplantacji szpiku kostnego, stosowana głównie w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego, takich jak szpiczak mnogi, chłoniaki czy niektóre postacie białaczek.

Procedura obejmuje kilka etapów: mobilizację komórek macierzystych z zastosowaniem czynników wzrostu (np. G-CSF), pobranie komórek poprzez aferezę, ich kriokonserwację, a następnie zastosowanie wysokodawkowej chemioterapii w celu eradykacji choroby nowotworowej. Po chemioterapii następuje reinfuzja wcześniej pobranych komórek macierzystych, które zasiedlają szpik kostny i odbudowują układ krwiotwórczy.

Główną zaletą przeszczepu autologicznego jest brak ryzyka reakcji przeszczep przeciwko gospodarzowi (GvHD), ponieważ użyte komórki pochodzą od samego pacjenta. Jednocześnie jest to też ograniczenie metody – brak efektu przeszczep przeciwko nowotworowi (GvL). Wskazania do autologicznego przeszczepu są ściśle określone i zależą od typu nowotworu, jego stadium, wieku pacjenta i chorób współistniejących.

Powikłania procedury obejmują głównie skutki okresu pancytopenii po wysokodawkowej chemioterapii – ryzyko ciężkich infekcji, krwawień oraz powikłań narządowych. Obecnie jest to jednak procedura o dość dobrym profilu bezpieczeństwa w doświadczonych ośrodkach transplantacyjnych, z śmiertelnością okołoprzeszczepową zwykle poniżej 5%.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 5 mg

Lenalidomide Medical Valley, dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest lekiem stosowanym w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q oraz chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowych. W szpiczaku mnogim znajduje zastosowanie zarówno w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu. W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń i izolowaną delecją 5q, natomiast w chłoniakach stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z rytuksymabem. Decyzja o leczeniu powinna być poprzedzona szczegółową diagnostyką, w tym badaniami cytogenetycznymi, oraz oceną stanu klinicznego i wcześniejszej terapii pacjenta.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie niepożądane, hematolog, melfalan, morfologia krwi, neutrofil, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, onkolog, płytka krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego i zespołów mielodysplastycznych, pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku działań niepożądanych 3. i 4. stopnia. Przykładowo, w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego lenalidomid podaje się w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w określone dni cyklu. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę należy przyjąć, a jeśli więcej – pominąć i kontynuować kolejną dawką zgodnie z harmonogramem. Wymagane wartości hematologiczne do rozpoczęcia terapii to m.in. ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczba płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z modyfikacjami w zależności od schematu i stanu pacjenta.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynność szpiku kostnego, deksametazon, działanie niepożądane, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, łagodne zaburzenie czynności nerek, leczenie przeciwnowotworowe, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, liczba płytek krwi, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Leczenie

Choroba trzewna (celiakia) to przewlekła autoimmunologiczna choroba jelita cienkiego, wywołująca stan zapalny i uszkodzenie błony śluzowej w odpowiedzi na gluten u osób genetycznie predysponowanych. Podstawą leczenia jest ścisła, dożywotnia dieta bezglutenowa eliminująca pszenicę, żyto, jęczmień oraz pszenżyto, gdyż nawet śladowe ilości glutenu mogą powodować uszkodzenia jelita. Objawy ustępują zwykle w ciągu 2 tygodni, jednak całkowite wygojenie błony śluzowej trwa u dzieci 3-6 miesięcy, a u dorosłych nawet 2-3 lata. W terapii istotna jest współpraca z dietetykiem specjalizującym się w celiakii, który edukuje pacjenta w zakresie unikania glutenu, zapobiegania zanieczyszczeniom krzyżowym oraz planowania zbilansowanej diety. W przypadku niedoborów żywieniowych, często obserwowanych u chorych, zaleca się suplementację żelaza (szczególnie przy anemii), wapnia, witaminy D, witamin z grupy B, cynku, miedzi i witaminy K, zwłaszcza w pierwszych 6 miesiącach leczenia.
anemia z niedoboru żelaza, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, azatiopryna, badanie endoskopowe, biofeedback, błona śluzowa jelita cienkiego, budezonid, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba przewlekła, choroba trzewna, dapson, dermatitis herpetiformis, dieta bezglutenowa, gluten, immunoterapia, kladrybina, kortykosteroid, kosmki jelitowe, lek immunosupresyjny, limfocyt T, oporna celiakia, opryszczkowate zapalenie skóry, osteoporoza, pepsyna, prednizon, przeciwciała przeciwendomyzjalne, przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej, przeciwciało monoklonalne, terapia poznawczo-behawioralna, transglutaminaza tkankowa, zanieczyszczenie krzyżowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Glenmark 10 mg

Lenalidomide Glenmark jest dostępny w postaci kapsułek twardych o dawkach 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 25 mg, z zawartością laktozy proporcjonalną do dawki (od 33,0 mg do 332,0 mg). Lek znajduje zastosowanie w leczeniu hematoonkologicznym, w tym w terapii podtrzymującej nowo zdiagnozowanego szpiczaka mnogiego po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (monoterapia), leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu nawrotowego/opornego szpiczaka mnogiego (w skojarzeniu z deksametazonem). Ponadto, lenalidomid stosuje się w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q, anemią zależną od przetoczeń i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, a także w monoterapii chłoniaka z komórek płaszcza w chorobie nawrotowej lub opornej. W chłoniaku grudkowym (FL 1-3a) lek jest stosowany w terapii skojarzonej z rytuksymabem u pacjentów po wcześniejszych liniach leczenia.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematologia, kapsułka twarda, laktoza, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, nietolerancja laktozy, onkologia kliniczna, prednizon, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpiczak nawrotowy, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Medical Valley 25 mg

Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, z częstością występowania działań niepożądanych zależną od schematu leczenia. Najczęstsze hematologiczne działania niepożądane to neutropenia (60,8-83,3%), trombocytopenia (23,5-72,3%), niedokrwistość (5,3-70,7%) oraz leukopenia (22,8-38,8%), które zwiększają ryzyko zakażeń i krwawień, wymagając regularnego monitorowania morfologii krwi. W badaniach CALGB 100104 i IFM 2005-02 zapalenie płuc występowało z częstością do 10,6%, a zakażenia płucne do 9,4%. W terapii skojarzonej lenalidomidu z bortezomibem i deksametazonem (badanie SWOG S0777) istotne były neuropatia obwodowa (71,8%), zmęczenie (73,7%), trombocytopenia (57,6%) oraz hipokalcemia (50,0%). W schematach z lenalidomidem i deksametazonem obserwowano również zapalenie płuc (9,8%) i niewydolność nerek (6,3%).
astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, biegunka, bortezomib, deksametazon, dysfagia, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, odwodnienie, prednizon, przeszczep komórek macierzystych, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, talidomid, terapia melfalanem, trombocytopenia, wysypka, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zmniejszone łaknienie

autologiczny przeszczep komórek macierzystych

Powiązane wpisy

Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 5 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg

Choroba trzewna – Leczenie

Wskazania do stosowania – Lenalidomide Glenmark 10 mg

Działania niepożądane – Lenalidomide Medical Valley 25 mg