antagonista receptora leukotrienowego
Antagonista receptora leukotrienowego (LTRA) to klasa leków działających poprzez blokowanie receptorów leukotrienowych. Leukotrieny są mediatorami zapalnymi produkowanymi w szlaku kwasu arachidonowego, które odgrywają kluczową rolę w patogenezie astmy oskrzelowej i innych chorób alergicznych.
Do głównych przedstawicieli antagonistów receptora leukotrienowego należą montelukast, zafirlukast i pranlukast. Mechanizm działania tych leków polega na selektywnym blokowaniu receptorów CysLT1, co prowadzi do zmniejszenia skurczu oskrzeli, obrzęku błony śluzowej i wydzielania śluzu. LTRA wykazują działanie przeciwzapalne, zmniejszają nadreaktywność oskrzeli i łagodzą objawy astmy.
Antagoniści receptora leukotrienowego są stosowani głównie w leczeniu przewlekłej astmy oskrzelowej jako leki drugiego rzutu po glikokortykosteroidach wziewnych. Szczególnie skuteczne są w astmie indukowanej wysiłkiem, astmie z komponentą alergicznego nieżytu nosa oraz astmie aspirynowej. LTRA znajdują również zastosowanie w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i przewlekłej pokrzywki.
Leki z grupy LTRA charakteryzują się dobrym profilem bezpieczeństwa i wygodnym dawkowaniem (zwykle raz na dobę). Do najczęstszych działań niepożądanych należą bóle głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz rzadko występujące reakcje neuropsychiatryczne (zaburzenia nastroju, koszmary senne). Ze względu na mechanizm działania odmienny od glikokortykosteroidów i β2-mimetyków, stanowią wartościową opcję terapeutyczną w leczeniu chorób dróg oddechowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy – Zapobieganie i profilaktyka
Pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy wymagają kompleksowej profilaktyki obejmującej identyfikację i eliminację czynników wyzwalających, takich jak alergeny pokarmowe (np. owoce morza, orzeszki ziemne), leki (NLPZ, inhibitory ACE) oraz czynniki fizyczne (zimno, ciepło, światło). W leczeniu farmakologicznym podstawę stanowią leki przeciwhistaminowe drugiej generacji, takie jak cetyryzyna (do 40 mg/dobę), feksofenadyna (do 180 mg, 4 razy dziennie), loratadyna i desloratadyna, stosowane regularnie w celu zapobiegania nawrotom. W przypadku braku odpowiedzi na standardowe dawki zaleca się ich zwiększenie do 2-4-krotności dawki, łączenie różnych leków przeciwhistaminowych, a także rozważenie antagonistów receptorów H2 i leukotrienowych (np. montelukast). W opornych przypadkach stosuje się omalizumab (150-300 mg s.c. co miesiąc), cyklosporynę lub krótkotrwałe kortykosteroidy (prednizon 0,5-1 mg/kg/dobę przez 3-10 dni). Pacjentów z przewlekłą pokrzywką trwającą ponad 6 tygodni należy kierować do alergologa.
alergen pokarmowy, anafilaksja, androgen, antagonista receptora H2, antagonista receptora leukotrienowego, autostrzykawka z adrenaliną, berotralstat, cetyryzyna, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, danazol, desloratadyna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, ekalantyd, feksofenadyna, ikatybant, inhibitor kalikreiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, koncentrat inhibitora C1, kortykosteroid systemowy, kwas traneksamowy, lanadelumab, leczenie farmakologiczne, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, montelukast, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksandrolon, omalizumab, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka indukowana, pokrzywka ostra, pokrzywka przewlekła, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-IgE, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, schorzenie dermatologiczne, terapia biologiczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Orilukast 10 mg
Orilukast, zawierający 10 mg montelukastu sodowego, generalnie nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn, nie powodując znaczącego upośledzenia funkcji psychomotorycznych. Jednakże u niektórych pacjentów mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak senność i zawroty głowy, które mogą obniżać sprawność psychomotoryczną i zwiększać ryzyko podczas prowadzenia pojazdów. W związku z tym lekarz powinien indywidualnie ocenić wrażliwość pacjenta na lek, szczególnie w początkowym okresie terapii, oraz poinformować o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia tych objawów.
antagonista receptora leukotrienowego, działanie niepożądane, efekt sedatywny, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, lek o działaniu sedatywnym, montelukast, montelukast sodowy, okres adaptacyjny, profil bezpieczeństwa, schorzenie neurologiczne, schorzenie psychiatryczne, senność, upośledzenie funkcji psychomotorycznej, zaburzenie równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast Aurovitas
Montelukast Aurovitas nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy; pacjenci powinni mieć dostęp do krótkodziałającego β2-agonisty wziewnego jako leku doraźnego. Nagłe odstawienie kortykosteroidów wziewnych lub doustnych i zastąpienie ich montelukastem jest niewskazane, gdyż brak jest danych potwierdzających możliwość redukcji dawki kortykosteroidów podczas terapii montelukastem. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zespołu Churga-Strauss, takich jak eozynofilia, wysypka naczyniowa, nasilenie objawów płucnych, powikłania kardiologiczne oraz neuropatia, zwłaszcza w kontekście zmniejszenia dawki glikokortykosteroidów. U pacjentów z astmą i nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy (ASA) konieczne jest unikanie ASA i innych NLPZ pomimo stosowania montelukastu.
antagonista receptora leukotrienowego, eozynofilia, fenyloalanina, fenyloketonuria, glikokortykosteroid, kortykosteroid, montelukast doustny, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, skłonność samobójcza, wysypka naczyniowa, zaburzenie neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Strauss - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Patofizjologia i mechanizm
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) to przewlekła choroba zapalna górnych dróg oddechowych o wysokim udziale komponentu genetycznego (indeks dziedziczności 0,65), charakteryzująca się reakcją immunologiczną typu IgE-zależną. Patogeneza obejmuje fazę wczesną (2-3 godziny) z aktywacją komórek tucznych i uwalnianiem histaminy, leukotrienów oraz prostaglandyn, co prowadzi do objawów takich jak kichanie, wodnisty wyciek z nosa i przekrwienie błony śluzowej. Faza późna (4-6 godzin po ekspozycji) wiąże się z rekrutacją eozynofilów, neutrofilów, limfocytów T i monocytów, utrzymując stan zapalny przez 18-24 godziny i powodując przewlekły obrzęk oraz przebudowę tkanek. Kluczową rolę odgrywają komórki tuczne, limfocyty Th2, eozynofile oraz komórki regulatorowe T i B, które modulują odpowiedź immunologiczną. Nowe odkrycia wskazują na lokalną syntezę IgE, rolę receptorów Toll-podobnych (TLR7 i TLR8) oraz zaburzenia bariery nabłonkowej z uwalnianiem alarmin (TSLP, IL-25, IL-33), co może stanowić cel przyszłych terapii. Fenotyp miejscowego ANN bez podwyższonego poziomu IgE w surowicy jest istotnym klinicznie zjawiskiem.
akupunktura, alergiczny nieżyt nosa, antagonista receptora leukotrienowego, bazofil, cząsteczka adhezyjna, czynnik transkrypcyjny forkhead box P3, dysbioza mikrobioty jelitowej, E-selektyna, eozynofil, fototerapia donosowa, główne białko zasadowe, główny kompleks zgodności tkankowej, histamina, immunoterapia, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka regulatorowa T, komórka tuczna, kortykosteroid donosowy, leukotrien, limfocyt CD4+ TH2, limfocyt T CD4+, limfocyt Th1, limfocyt Th2, mediator chemiczny, metylacja DNA, miejscowy alergiczny nieżyt nosa, nerw trójdzielny, neutrofil, niealergiczny nieżyt nosa, peroksydaza eozynofilowa, probiotyk, prostaglandyna, przekrwienie błony śluzowej nosa, receptor Toll-podobny, swoiste IgE, zapalenie górnych dróg oddechowych, zwój skrzydłowo-podniebienny - Leksykon substancji czynnych
Montelukast – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Montelukast, będący antagonistą receptora leukotrienowego i stosowany w terapii astmy oraz alergicznego nieżytu nosa, zasadniczo nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Charakterystyki produktów leczniczych takich jak Asmenol, Astmodil, Milukante, Monkasta, Singulair oraz innych preparatów zawierających montelukast jednoznacznie wskazują, że nie należy się spodziewać istotnego wpływu na te funkcje. Niemniej jednak, u bardzo niewielkiego odsetka pacjentów mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak senność i zawroty głowy, które potencjalnie mogą zaburzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Częstość tych objawów jest określana jako bardzo rzadka, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa montelukastu w tym zakresie.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół Churga-Straussa (eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością, EGPA) to wielonarządowe autoimmunologiczne zapalenie naczyń, charakteryzujące się astmą, nieżytem nosa oraz eozynofilią obwodową. Profilaktyka pierwotna jest ograniczona z powodu nieznanej etiologii, jednak unikanie antagonistów receptora leukotrienowego w leczeniu astmy na rzecz wziewnych kortykosteroidów może zmniejszyć ryzyko rozwoju EGPA. W trakcie aktywnej fazy choroby istnieje zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej, zwłaszcza u pacjentów po udarze niedokrwiennym, nawet bez sercowych czynników ryzyka. Ze względu na immunosupresję, zaleca się profilaktykę antybiotykową, najczęściej trimetoprim-sulfametoksazolem. Przed zabiegami chirurgicznymi kluczowa jest optymalizacja stanu pacjenta, w tym spirometria incentywna, a także preferowanie znieczulenia regionalnego i staranna kontrola narządów zajętych przez proces chorobowy.
antagonista receptora leukotrienowego, astma, EGPA, eozynofilia alergiczna, eozynofilia obwodowa, eozynofilowe zapalenie naczyń z ziarniniakowatością, immunosupresja, infekcja płucna, kortykosteroid, kwas omega-3, leczenie immunosupresyjne, medycyna funkcjonalna, nieżyt nosa, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, probiotyk, profilaktyka antybiotykowa, schorzenie autoimmunologiczne, stan prozakrzepowy, terapia przeciwzakrzepowa, trimetoprim-sulfametoksazol, trombofilia, udar niedokrwienny, witamina D, wziewny kortykosteroid, zapalenie naczyń, zespół Churga-Straussa, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Monkasta
Montelukast, stosowany w formie doustnej, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy; pacjentów należy poinformować o konieczności posiadania dostępu do krótkodziałających β-agonistów wziewnych, które są lekiem pierwszego rzutu w takich sytuacjach. W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na te leki, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Nie zaleca się nagłego odstawiania kortykosteroidów wziewnych lub doustnych na rzecz montelukastu, gdyż brak jest danych klinicznych potwierdzających możliwość redukcji dawki kortykosteroidów podczas terapii montelukastem. Należy zachować szczególną ostrożność przy modyfikacji terapii kortykosteroidowej, aby uniknąć zaostrzenia objawów astmy.
antagonista receptora leukotrienowego, brak laktazy, dziedziczna nietolerancja galaktozy, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, krótko działający β-agonista, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry napad astmy, układowa eozynofilia, zaostrzenie płucne, zapalenie naczyń, zespół Churga-Strauss, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast Sandoz
Montelukast Sandoz jest lekiem stosowanym w terapii astmy, jednak nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów astmy, które wymagają zastosowania krótko działających wziewnych beta-agonistów. W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na te leki, pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem, co może wskazywać na pogorszenie kontroli astmy. Montelukast nie powinien być stosowany jako nagły zamiennik kortykosteroidów wziewnych lub doustnych, a wszelkie zmiany w dawkowaniu kortykosteroidów muszą być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarskim. U pacjentów leczonych montelukastem odnotowano rzadkie przypadki układowej eozynofilii i zespołu Churga-Strauss, szczególnie po redukcji lub odstawieniu kortykosteroidów, co wymaga monitorowania objawów takich jak eozynofilia, wysypka naczyniowa, zaostrzenie objawów płucnych, powikłania kardiologiczne oraz neuropatia.
antagonista receptora leukotrienowego, astma aspirynowa, beta-agonista wziewny, depresja, eozynofilia, eozynofilia układowa, fenyloketonuria, kortykosteroidy, kortykosteroidy wziewne, lek beta-sympatykomimetyczny, myśli samobójcze, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, reakcja alergiczna, wysypka naczyniowa, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaostrzenie objawów płucnych, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Skład i postać leku – Montelukast Aurovitas 10 mg
Montelukast Aurovitas w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych zawiera montelukast sodowy jako substancję czynną, odpowiadającą 10 mg montelukastu na tabletkę. Lek należy do grupy antagonistów receptora leukotrienowego, stosowanych w terapii przeciwastmatycznej. Każda tabletka zawiera 88,62 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze podzielone są na składniki rdzenia (laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hydroksypropyloceluloza, magnezu stearynian) oraz otoczki (hydroksypropyloceluloza, hypromeloza 6 cP, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek żółty i czerwony, wosk Carnauba), które wpływają na właściwości farmaceutyczne i estetyczne produktu.
antagonista receptora leukotrienowego, blister wielowarstwowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, lek przeciwastmatyczny, montelukast sodowy, nietolerancja cukrów, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, stearynian magnezu, tabletka powlekana, wosk karnauba - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Romilast
Podczas terapii montelukastem należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o charakterze neuropsychiatrycznym, takich jak zmiany w zachowaniu, depresja oraz skłonności samobójcze, które mogą utrzymywać się przy kontynuacji leczenia. W przypadku pojawienia się tych objawów zaleca się natychmiastowe przerwanie terapii. Montelukast nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy; pacjent powinien mieć dostęp do krótkodziałającego β2-agonisty wziewnego, a zwiększone zapotrzebowanie na ten lek wymaga pilnej konsultacji lekarskiej. Nie należy nagle zastępować glikokortykosteroidów doustnych lub wziewnych montelukastem, gdyż brak jest danych klinicznych potwierdzających możliwość redukcji dawki glikokortykosteroidów podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.
antagonista receptora leukotrienowego, aspartam, beta-agonista krótko działający, eozynofilia układowa, fenyloketonuria, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, mannitol, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, skłonności samobójcze, wysypka naczyniowa, zaburzenia neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast Bluefish Pharma
Montelukast Bluefish Pharma, 5 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy i nie powinien zastępować krótkodziałających β-agonistów wziewnych stosowanych doraźnie. W przypadku zwiększonego zapotrzebowania na β-agonistę, konieczna jest pilna konsultacja lekarska. Nie zaleca się nagłego odstawiania kortykosteroidów wziewnych lub doustnych na rzecz montelukastu, gdyż brak jest danych klinicznych potwierdzających możliwość bezpiecznego zmniejszenia dawki kortykosteroidów podczas terapii montelukastem. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów zespołu Churga-Strauss, takich jak eozynofilia, wysypka naczyniowa, pogorszenie objawów płucnych, powikłania kardiologiczne oraz neuropatia, zwłaszcza przy zmianach w dawkowaniu kortykosteroidów.
antagonista receptora leukotrienowego, beta-agonista wziewny, eozynofilia, eozynofilia układowa, fenyloketonuria, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kortykosteroid wziewny, krew obwodowa, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zaburzenie neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Monkasta 5 mg
Monkasta w dawce 5 mg (montelukast sodowy) jest antagonistą receptora leukotrienowego stosowanym jako terapia dodatkowa u pacjentów z przewlekłą astmą oskrzelową o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego, u których kontrola objawów jest niewystarczająca mimo stosowania wziewnych kortykosteroidów i doraźnych β2-agonistów. Lek może również zastąpić małe dawki wziewnych kortykosteroidów u pacjentów z łagodną astmą, bez ciężkich zaostrzeń wymagających doustnych kortykosteroidów, zwłaszcza gdy występują trudności techniczne lub niechęć do stosowania inhalatorów. Ponadto, Monkasta 5 mg jest wskazana w profilaktyce astmy wysiłkowej u dzieci od 6. roku życia, gdzie skurcz oskrzeli indukowany wysiłkiem jest dominującym objawem. Przed włączeniem leku konieczna jest ocena częstości objawów, zapotrzebowania na leki doraźne, ograniczeń aktywności, wyników spirometrii i PEF oraz częstości zaostrzeń.
antagonista receptora leukotrienowego, astma łagodna do umiarkowanej, astma oskrzelowa, astma wysiłkowa, badanie spirometryczne, fenotyp astmy, kortykosteroid wziewny, krótko działający β-agonista, lek doraźny, montelukast, montelukast sodowy, skurcz oskrzeli wysiłkowy, steroidoterapia systemowa, szczytowy przepływ wydechowy, tabletka do rozgryzania i żucia, terapia dodatkowa, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Orilukast 4 mg
Montelukast, będący składnikiem Orilukastu, jest antagonistą receptora leukotrienowego CysLT1, stosowanym w leczeniu obturacyjnych chorób dróg oddechowych. Mechanizm działania polega na blokowaniu efektów leukotrienów cysteinylowych (LTC4, LTD4, LTE4), które wywołują skurcz oskrzeli, zwiększone wydzielanie śluzu, wzrost przepuszczalności naczyń oraz napływ eozynofilów. Montelukast wykazuje szybkie działanie rozszerzające oskrzela, obserwowane już po 2 godzinach od podania doustnego, a dawka 10 mg/dobę u dorosłych znacząco poprawia parametry spirometryczne: FEV1 wzrasta o 10,4% (vs 2,7% placebo), poranny PEFR o 24,5 L/min (vs 3,3 L/min placebo), a zużycie β-agonistów zmniejsza się o 26,1% (vs 4,6% placebo). Ponadto, montelukast redukuje liczbę eozynofilów we krwi obwodowej i drogach oddechowych, co koreluje z poprawą kontroli astmy zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (2-14 lat). W terapii skojarzonej z wziewnym beklometazonem montelukast zwiększa FEV1 o 5,43% (vs 1,04% monoterapia) i zmniejsza zużycie β-agonistów o 8,7% (vs wzrost 2,64% monoterapia), umożliwiając szybszą reakcję na leczenie.
antagonista receptora leukotrienowego, astma łagodna, astma sporadyczna, beta-agonista, choroba obturacyjna dróg oddechowych, eozynofil, komórka tuczna, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, kromoglikan sodowy, leczenie kortykosteroidami, leukotryen cysteinylowy, montelukast sodowy, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, napływ eozynofilów, natężona objętość wydechowa pierwszosekundowa, parametr spirometryczny, plwocina, powysiłkowy skurcz oskrzeli, przepuszczalność naczyń krwionośnych, receptor CysLT1, receptor leukotrienu cysteinylowego, skurcz oskrzeli, szczytowy przepływ wydechowy, zaostrzenie astmy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Milukante 5 mg
Przeciwwskazania do stosowania montelukastu w postaci tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na substancję czynną – montelukast sodowy – lub na którykolwiek z jego metabolitów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również nadwrażliwość na substancje pomocnicze zawarte w preparacie, w tym aspartam (E 951) w dawce 6 mg na tabletkę, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią, oraz mannitol (E 421) w ilości 130 mg na tabletkę, który może wywoływać reakcje u osób z nietolerancją tego składnika. W przypadku stwierdzenia przeciwwskazań konieczne jest rozważenie alternatywnych terapii przeciwastmatycznych lub przeciwalergicznych, które nie wywołują reakcji nadwrażliwości.
antagonista receptora leukotrienowego, aspartam, duszność, fenyloketonuria, leczenie objawowe, lek przeciwalergiczny, lek przeciwastmatyczny, mannitol, montelukast, montelukast sodowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, nietolerancja składnika, objawy nadwrażliwości, obrzęk, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, wysypka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orilukast 4 mg
Lek Orilukast zawiera 4 mg montelukastu (w postaci montelukastu sodowego 4,16 mg) i jest dostępny w formie tabletek do rozgryzania i żucia. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na montelukast lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność aspartamu (E 951) w ilości 0,3 mg na tabletkę, który jest źródłem fenyloalaniny i stanowi zagrożenie dla pacjentów z fenyloketonurią. W takich przypadkach oraz przy udokumentowanych reakcjach alergicznych na montelukast, stosowanie leku jest niewskazane. Tabletki przeznaczone do żucia mogą powodować miejscowe podrażnienia u pacjentów z patologiami błony śluzowej jamy ustnej, co wymaga ostrożności.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast Sandoz
Montelukast Sandoz 4 mg w postaci granulatu wymaga szczególnej uwagi w terapii astmy, zwłaszcza u dzieci w wieku 6 miesięcy do 2 lat, gdzie diagnoza powinna być postawiona przez specjalistę. Lek nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów astmy i nie powinien zastępować kortykosteroidów wziewnych lub doustnych. W przypadku nasilenia objawów lub konieczności częstszego stosowania krótko działających beta-mimetyków wziewnych, pacjent powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Istotne jest monitorowanie objawów wskazujących na eozynofilię układową i potencjalny zespół Churga-Strauss, zwłaszcza przy jednoczesnym zmniejszaniu dawki kortykosteroidów. Pacjenci z astmą aspirynową powinni unikać kwasu acetylosalicylowego i NLPZ mimo stosowania montelukastu.
antagonista receptora leukotrienowego, astma aspirynowa, beta-mimetyk wziewny, depresja, działanie niepożądane neuropsychiatryczne, eozynofilia, kortykosteroid doustny, kortykosteroid wziewny, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, przewlekła astma oskrzelowa, skłonność samobójcza, układowa eozynofilia, wysypka naczyniowa, zaostrzenie objawów płucnych, zapalenie naczyń, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast Aurovitas
Montelukast Aurovitas jest lekiem stosowanym w terapii astmy, jednak nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów astmy i nie może zastępować kortykosteroidów wziewnych ani doustnych. Pacjentów należy poinformować o konieczności stosowania krótkodziałających β-agonistów wziewnych w przypadku zaostrzenia objawów oraz o konieczności niezwłocznego kontaktu z lekarzem, gdy wzrasta zapotrzebowanie na leki doraźne. W trakcie terapii należy monitorować ryzyko wystąpienia układowej eozynofilii i zespołu Churga-Strauss, zwłaszcza przy zmniejszaniu dawki lub odstawianiu glikokortykosteroidów doustnych. Objawy takie jak eozynofilia, wysypka naczyniowa, nasilenie duszności, powikłania kardiologiczne oraz neuropatia wymagają pilnej oceny klinicznej i rewizji schematu leczenia.
antagonista receptora leukotrienowego, astma aspirynowa, eozynofilia, eozynofilia układowa, kortykosteroid wziewny, krótko działający β-agonista, laktoza jednowodna, montelukast, myśli samobójcze, neuropatia, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zaburzenie neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Strauss, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asmenol PPH
Montelukast w formie doustnej (tabletki powlekane) nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy; pacjent powinien mieć dostęp do krótkodziałającego β2-agonisty wziewnego jako leku doraźnego. Nagłe odstawienie lub zastąpienie kortykosteroidów wziewnych lub doustnych montelukastem jest niewskazane ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo takiego postępowania. U pacjentów stosujących montelukast może wystąpić rzadko układowa eozynofilia z objawami zapalenia naczyń (zespół Churga-Strauss), szczególnie przy zmniejszaniu dawki lub odstawieniu kortykosteroidów doustnych, co wymaga monitorowania eozynofilii, zmian skórnych, pogorszenia funkcji płuc, powikłań kardiologicznych oraz neuropatii. U chorych z astmą i nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy należy unikać NLPZ ze względu na ryzyko zaostrzenia astmy.
antagonista receptora leukotrienowego, brak laktazy, eozynofilia, kortykosteroid wziewny, krótko działający β-agonista, laktoza jednowodna, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, układowa eozynofilia, wysypka naczyniowa, zaburzenie neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń, zespół Churga-Strauss, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Astma dziecięca – Leczenie
Astma dziecięca to przewlekła choroba charakteryzująca się zmiennym zwężeniem dróg oddechowych, stanem zapalnym i nadreaktywnością oskrzeli, manifestująca się objawami takimi jak świszczący oddech, duszność, ucisk w klatce piersiowej i kaszel. Leczenie opiera się na indywidualnym planie działania przeciwastmatycznego, regularnych wizytach kontrolnych co 2-6 tygodni na początku terapii, a następnie co 1-6 miesięcy, oraz farmakoterapii stosującej podejście stopniowe (stepwise). Leki kontrolujące obejmują wziewne kortykosteroidy (ICS) – np. budezonid, flutykazon, mometazon, długodziałające β2-agoniści (LABA) – salmeterol, formoterol, antagoniści receptorów leukotrienowych (montelukast) oraz długodziałające leki przeciwcholinergiczne (tiotropium). Leki ratunkowe to krótkodziałające β2-agoniści (SABA) – albuterol, lewalbuterol, terbutalina, oraz krótkodziałające leki przeciwcholinergiczne (bromek ipratropium). Częste stosowanie SABA (>3 razy/tydzień) wskazuje na konieczność modyfikacji terapii podtrzymującej.
albuterol, antagonista receptora leukotrienowego, astma dziecięca, atak astmy, bromek ipratropium, dupilumab, frakcja wydychanego tlenku azotu, immunoterapia alergenowa, inhalator ciśnieniowy, mepolizumab, montelukast, nadreaktywność oskrzeli, omalizumab, siarczan magnezu, świszczący oddech, terapia SMART, tiotropium, ucisk w klatce piersiowej, wziewny kortykosteroid, zaostrzenie astmy, zaostrzenie objawów, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe pokrzywki – Leczenie
Pokrzywka przewlekła definiowana jest jako obecność bąbli pokrzywkowych utrzymujących się ponad 6 tygodni, z leczeniem ukierunkowanym na kontrolę objawów i poprawę jakości życia pacjenta. Terapia pierwszego rzutu opiera się na lekach przeciwhistaminowych drugiej generacji, takich jak cetyryzyna (10-40 mg/dzień), loratadyna (10-40 mg/dzień) czy feksofenadyna (180-720 mg/dzień), które cechują się minimalną sedacją i działaniem antycholinergicznym. W przypadku braku odpowiedzi na standardowe dawki, zaleca się ich zwiększenie nawet do czterokrotności dawki standardowej. Leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji (np. hydroksyzyna 10-50 mg/dzień) stosuje się jako terapię uzupełniającą, zwłaszcza przy nasilonych objawach nocnych. W terapii opornej na leczenie przeciwhistaminowe wskazane jest zastosowanie omalizumabu (300 mg podskórnie co 4 tygodnie), który wykazuje skuteczność u około 65% pacjentów. Dodatkowo, leki takie jak montelukast (10 mg/dzień) mogą być stosowane u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ lub pokrzywką z zimna.
antagonista receptora H2, antagonista receptora leukotrienowego, azatiopryna, bąbel pokrzywkowy, cetyrzyna, cyklosporyna, desloratadyna, doksepina, dupilumab, działanie antycholinergiczne, feksofenadyna, fototerapia, glikokortykosteroid systemowy, hydroksychlorochina, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor kinazy tyrozynowej, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, loratadyna, lotion kalaminowy, metotreksat, montelukast, mykofenolan mofetylu, omalizumab, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka przewlekła, pokrzywka z zimna, prednizolon, prednizon, przeciwciało monoklonalne, receptor H1, remibrutinib, rilzabrutinib, sulfasalazyna, takrolimus, wąskopasmowe promieniowanie UVB, zafirlukast - Leksykon chorób i schorzeń
Kurczowe zapalenie skóry na zimno – Zapobieganie i profilaktyka
Kurczowe zapalenie skóry na zimno (cold urticaria) to pokrzywka fizykalna manifestująca się bąblami pokrzywkowymi i/lub obrzękiem naczynioruchowym po ekspozycji na zimno. Profilaktyka opiera się przede wszystkim na unikaniu ekspozycji na niskie temperatury, zimną wodę, zimne pokarmy i napoje oraz przedmioty o niskiej temperaturze. Zalecane jest noszenie ciepłej odzieży, unikanie gwałtownych zmian temperatury oraz ostrożność podczas aktywności wodnych i na świeżym powietrzu. Leki przeciwhistaminowe drugiej generacji (np. cetyryzyna, loratadyna, desloratadyna, lewocetyryzyna, feksofenadyna) stosowane profilaktycznie przed ekspozycją na zimno są podstawą farmakoterapii. W razie nieskuteczności standardowych dawek dopuszcza się ich zwiększenie do czterokrotności. W terapii opornej rozważa się omalizumab, hydroksyzynę, doksepinę, ketotifen, cyproheptadynę oraz antagonistów receptorów leukotrienowych.
adrenalina, alergolog, anafilaksja, antagonista receptora leukotrienowego, bąbel pokrzywkowy, cetyryzyna, cyproheptadyna, dermatolog, desensytyzacja, desloratadyna, doksepina, epinefryna, feksofenadyna, histamina, hydroksyzyna, immunolog, ketotifen, komórka tuczna, kortykosteroid, kurczowe zapalenie skóry na zimno, lek biologiczny, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, loratadyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, pokrzywka fizykalna, pokrzywka z zimna, reakcja anafilaktyczna, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Milukante 10 mg
Milukante, zawierający montelukast sodowy w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych, posiada jedno główne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na montelukast lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej (100 mg/tabletkę), co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. W takich przypadkach konieczne jest rozważenie alternatywnych terapii, aby uniknąć powikłań związanych z nietolerancją składników preparatu.
Przed rozpoczęciem terapii Milukante wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, ze zwróceniem uwagi na wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na montelukast lub inne leki z grupy antagonistów receptorów leukotrienowych oraz na potencjalną nietolerancję substancji pomocniczych, w tym laktozy. W razie wątpliwości zaleca się wykonanie testów alergologicznych. Dodatkowo, ze względu na postać farmaceutyczną (beżowa, okrągła, dwuwypukła tabletka powlekana), należy uwzględnić ewentualne trudności w podawaniu leku pacjentom z zaburzeniami połykania, choć nie jest to formalne przeciwwskazanie.
antagonista receptora leukotrienowego, laktoza jednowodna, Milukante, montelukast, montelukast sodowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy typu Lapp, nietolerancja galaktozy, przeciwwskazanie do stosowania, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, test alergologiczny, wywiad alergologiczny, zaburzenia połykania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast LEK-AM
Montelukast LEK-AM 4 mg, stosowany doustnie, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy, które wymagają zastosowania krótko działających β-agonistów wziewnych. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności stosowania leków doraźnych oraz o konieczności kontaktu z lekarzem w przypadku zwiększonego zapotrzebowania na te leki, co może wskazywać na pogorszenie kontroli astmy. Nie zaleca się nagłego odstawiania glikokortykosteroidów wziewnych lub doustnych na rzecz montelukastu, gdyż brak jest danych klinicznych potwierdzających możliwość redukcji dawek glikokortykosteroidów podczas terapii montelukastem. W trakcie leczenia należy zachować ostrożność przy modyfikacji schematu przeciwastmatycznego.
antagonista receptora leukotrienowego, aspartam, eozynofilia, eozynofilia układowa, fenyloketonuria, glikokortykosteroid wziewny, krótko działający beta-agonista, mannitol, montelukast, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Strauss - Leksykon chorób i schorzeń
Alergiczny nieżyt nosa – Zapobieganie i profilaktyka
Alergiczny nieżyt nosa (ANN) jest przewlekłą chorobą immunologiczną, której profilaktyka opiera się na trzystopniowym podejściu: pierwotnym (eliminacja czynników środowiskowych i zawodowych), wtórnym (unikanie alergenów i czynników drażniących) oraz trzeciorzędowym (zapobieganie zaostrzeniom i poprawa kontroli choroby). Kluczowe jest ograniczenie ekspozycji na najczęstsze alergeny, takie jak roztocza kurzu domowego, pyłki roślin, sierść zwierząt i zarodniki pleśni, poprzez stosowanie pokrowców przeciwalergicznych, utrzymanie wilgotności powietrza na poziomie 30-50%, częste pranie w temperaturze ≥60°C, używanie odkurzaczy z filtrem HEPA oraz unikanie aktywności zwiększających kontakt z alergenami. W farmakoterapii profilaktycznej skuteczne są leki przeciwhistaminowe II generacji (np. cetyryzyna 10 mg/dobę) oraz donosowe kortykosteroidy stosowane regularnie i długoterminowo, zgodnie z wytycznymi ARIA. Alternatywnie stosuje się kromoglikan sodowy, antagonistów receptorów leukotrienowych oraz kombinacje leków donosowych u pacjentów z opornymi objawami.
akarycyd, alergen zwierzęcy, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, antagonista receptora leukotrienowego, atopowe zapalenie skóry, cetyryzyna, choroba immunologiczna, dym tytoniowy, filtr HEPA, immunoterapia alergenowo-swoista, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia podskórna, immunoterapia swoista alergenowo, kortykosteroid donosowy, kromoglikan sodowy, lek przeciwhistaminowy, prebiotyk, probiotyk, profilaktyka pierwotna, profilaktyka trzeciorzędowa, profilaktyka wtórna, przekrwienie błony śluzowej nosa, pyłek roślin, roztocze kurzu domowego, synbiotyk, terfenadyna, zarodnik pleśni - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Montelukast LEK-AM
Podczas terapii montelukastem należy pamiętać, że lek nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów astmy, które wymagają natychmiastowego zastosowania krótko działających β-agonistów wziewnych. Pacjentów należy poinformować o konieczności kontaktu z lekarzem w przypadku zwiększonego zapotrzebowania na te leki. Montelukast nie powinien być stosowany jako nagła alternatywa dla glikokortykosteroidów wziewnych lub doustnych, gdyż ich nagłe odstawienie może prowadzić do pogorszenia kontroli astmy. Brak jest danych potwierdzających możliwość bezpiecznego zmniejszenia dawki glikokortykosteroidów podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.
antagonista receptora leukotrienowego, astma aspirynowa, dziedziczna nietolerancja galaktozy, eozynofilia, eozynofilia układowa, glikokortykosteroidy, kontrola astmy, krótko działający β-agonista wziewny, laktoza jednowodna, montelukast doustny, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niedobór laktazy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłania kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie osierdzia, zespół Churga-Strauss, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Promonta 10 mg
Montelukast w dawce 10 mg, stosowany doustnie w preparacie Promonta, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy, które wymagają natychmiastowego zastosowania szybko działającego wziewnego β-agonisty. Nagłe odstawienie lub samodzielna redukcja dawki glikokortykosteroidów, zarówno wziewnych, jak i doustnych, podczas terapii montelukastem jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia astmy. U pacjentów leczonych montelukastem istnieje ryzyko rozwoju zespołu Churga-Strauss, objawiającego się układową eozynofilią, zapaleniem naczyń, pogorszeniem objawów płucnych, powikłaniami kardiologicznymi oraz neuropatią, co wymaga monitorowania i weryfikacji leczenia. Ponadto, u pacjentów z astmą nadwrażliwą na kwas acetylosalicylowy (ASA) montelukast nie eliminuje konieczności unikania ASA i NLPZ.
antagonista receptora leukotrienowego, beta-agonista, dieta niskosodowa, eozynofilia, glikokortykosteroid wziewny, laktoza jednowodna, montelukast, myśli samobójcze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zapalenie naczyń, zespół Churga-Strauss, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asmenol 10 mg
Montelukast, substancja czynna leku Asmenol, jest selektywnym antagonistą receptorów leukotrienów cysteinylowych (CysLT1), kluczowych mediatorów zapalenia w astmie i alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów CysLT1 obecnych m.in. w komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych, makrofagach i eozynofilach, co prowadzi do hamowania skurczu oskrzeli, zmniejszenia wydzielania śluzu, redukcji obrzęku śluzówki oraz ograniczenia napływu granulocytów kwasochłonnych. Montelukast wykazuje szybkie działanie bronchodylatacyjne, pojawiające się już po 2 godzinach od podania doustnego dawki 5 mg, oraz synergistyczne efekty z β-agonistami, co jest istotne w terapii skojarzonej astmy. Ponadto lek hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę reakcji alergicznej, co zapobiega zaostrzeniom choroby.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora leukotrienowego, działanie przeciwzapalne, efekt bronchodylatacyjny, eozynofil, fenyloketonuria, granulocyt kwasochłonny, komórka macierzysta szpiku, komórka mięśni gładkich, komórka prozapalna, komórka tuczna, lek przeciwastmatyczny, leukotrien cysteinylowy, makrofag, montelukast, montelukast sodowy, napływ eozynofilów, nietolerancja laktozy, plwocina, przepuszczalność naczyń krwionośnych, receptor CysLT, receptor leukotrienów cysteinylowych, skurcz oskrzeli, terapia skojarzona astmy, wydzielanie śluzu, zaostrzenie astmy, β-agonista - Leksykon chorób i schorzeń
Astma – Patofizjologia i mechanizm
Astma jest przewlekłą chorobą zapalną dróg oddechowych, charakteryzującą się zmienną obturacją oskrzeli, nadreaktywnością oraz przewlekłym zapaleniem, które jest centralnym elementem jej patofizjologii. Kluczową rolę odgrywa nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna z dominacją limfocytów Th2, które poprzez cytokiny IL-4, IL-5 i IL-13 indukują eozynofilowe zapalenie dróg oddechowych. Fenotyp eozynofilowy stanowi około 50% przypadków astmy łagodnej do umiarkowanej oraz znaczną część astmy ciężkiej. Przebudowa dróg oddechowych, obejmująca przerost mięśni gładkich, zwłóknienie podnabłonkowe i hiperplazję gruczołów śluzowych, prowadzi do nieodwracalnej obturacji i utrzymującej się nadreaktywności. Diagnostyka nadreaktywności dróg oddechowych opiera się na testach prowokacji oskrzelowej, a leczenie ukierunkowane jest na kontrolę zarówno skurczu oskrzeli, jak i zapalenia, z wykorzystaniem m.in. leków przeciwzapalnych, bronchodilatatorów oraz terapii biologicznych, takich jak dupilumab (blokujący IL-4 i IL-13) i benralizumab (redukujący eozynofile).
antagonista receptora leukotrienowego, astma alergiczna, astma eozynofilowa, astma niealergiczna, astma zawodowa, benralizumab, bronchodylator, dupilumab, eozynofil, główne białko zasadowe, immunoglobulina E, interleukina-13, interleukina-4, interleukina-5, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy, limfopoetyna zrębu grasicy, montelukast, nadreaktywność oskrzeli, neurotoksyna eozynofilowa, obturacja oskrzeli, peroksydaza eozynofilowa, przebudowa dróg oddechowych, przewlekłe zapalenie, skurcz oskrzeli, syncytialny wirus oddechowy, terapia biologiczna, test prowokacji oskrzelowej, zapalenie dróg oddechowych, zapalenie eozynofilowe, zespół reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych, zwłóknienie podnabłonkowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Montelukast LEK-AM 10 mg
Przeciwwskazania do stosowania leku Montelukast LEK-AM w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych koncentrują się głównie na nadwrażliwości na substancję czynną – montelukast sodowy – oraz na składniki pomocnicze preparatu. Każda tabletka zawiera 10 mg montelukastu oraz 115,89 mg laktozy jednowodnej, co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu węglowodanów, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, uwzględniającego potencjalne reakcje nadwrażliwości, które mogą obejmować zarówno łagodne objawy skórne, jak i ciężkie reakcje anafilaktyczne.
antagonista receptora leukotrienowego, lek przeciwalergiczny, lek przeciwastmatyczny, montelukast sodowy, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, objawy ze strony przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, wywiad alergologiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – ASARIS pMDI (50 mcg + 25 mcg)/ dawkę inh.
Lek ASARIS pMDI, zawierający flutykazonu propionian (50 μg, 125 μg lub 250 μg) oraz salmeterol (25 μg), posiada istotne przeciwwskazania związane głównie z nadwrażliwością na substancje czynne lub składniki pomocnicze. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, gdyż reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się jako wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie czy reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia tych objawów terapia powinna zostać natychmiast przerwana, a pacjent poddany odpowiedniemu leczeniu objawowemu. Preparat dostępny jest w trzech dawkach flutykazonu propionianu (50 μg, 125 μg, 250 μg) z stałą dawką salmeterolu (25 μg), w formie mikronizowanej zawiesiny w nośniku HFA-134a.
aerozol inhalacyjny, antagonista receptora leukotrienowego, astma, długo działający β2-agonista, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid wziewny, krótko działający β2-agonista, leczenie objawowe, lek przeciwastmatyczny, mikronizacja, nadwrażliwość, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, salmeterol, skurcz oskrzeli, teofilina, wysypka skórna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Orilukast
Orilukast (montelukast 5 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych o charakterze neuropsychiatrycznym, takich jak zmiany w zachowaniu, depresja oraz skłonności samobójcze, które mogą utrzymywać się przy kontynuacji terapii. W przypadku pojawienia się tych objawów konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy – w takich sytuacjach należy stosować krótko działające wziewne beta-agonisty. Nagłe odstawienie kortykosteroidów i zastąpienie ich montelukastem jest niewskazane, gdyż brak jest danych potwierdzających możliwość redukcji dawki kortykosteroidów podczas terapii montelukastem.
antagonista receptora leukotrienowego, astma aspirynowa, beta-agonista wziewny, eozynofilia układowa, fenyloketonuria, kortykosteroid wziewny, montelukast, montelukast sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłanie kardiologiczne, skłonności samobójcze, tabletka do rozgryzania, wysypka naczyniowa, zdarzenia neuropsychiatryczne, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Singulair 5
Montelukast w dawce 5 mg, stosowany doustnie, nie jest wskazany do leczenia ostrych napadów astmy i powinien być stosowany jako element długoterminowej kontroli astmy. Pacjenci muszą mieć zapewniony dostęp do krótkodziałających β-agonistów wziewnych jako leków doraźnych, a częstsze niż zwykle ich stosowanie wymaga pilnej konsultacji lekarskiej. Nie zaleca się nagłego odstawiania glikokortykosteroidów wziewnych lub doustnych podczas włączania montelukastu, gdyż brak jest danych klinicznych potwierdzających możliwość redukcji dawki glikokortykosteroidów doustnych. W trakcie terapii należy monitorować ryzyko wystąpienia zespołu Churga-Strauss, zwłaszcza u pacjentów z eozynofilią, wysypką naczyniową, nasileniem objawów płucnych, powikłaniami kardiologicznymi lub neuropatią, co wymaga natychmiastowej oceny i modyfikacji leczenia.
antagonista receptora leukotrienowego, eozynofilia, eozynofilia układowa, glikokortykosteroidy, kontrola astmy, krótko działający β-agonista, montelukast doustny, myśli samobójcze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, neuropatia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy płucne, ostry napad astmy, powikłania kardiologiczne, wysypka naczyniowa, zaburzenia nastroju, zaburzenia neuropsychiatryczne, zapalenie naczyń krwionośnych, zespół Churga-Strauss