depersonalizacja
Depersonalizacja to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się uczuciem oderwania lub oddzielenia od własnego ciała, myśli lub tożsamości. Pacjenci doświadczający depersonalizacji często opisują wrażenie, jakby obserwowali siebie z zewnątrz lub przez mgłę, co prowadzi do poczucia nierealności lub utraty kontaktu z własnym ja.
W praktyce klinicznej depersonalizacja może występować jako objaw w przebiegu różnych zaburzeń psychicznych, takich jak zaburzenia lękowe, depresja, PTSD czy schizofrenia. Może również stanowić główny symptom w zaburzeniu depersonalizacyjno-derealizacyjnym, gdy objawy utrzymują się przewlekle i znacząco wpływają na funkcjonowanie pacjenta.
Diagnostyka depersonalizacji opiera się głównie na wywiadzie klinicznym, przy czym należy wykluczyć organiczne przyczyny objawów, takie jak padaczka, migrena, choroby neurodegeneracyjne czy efekty działania substancji psychoaktywnych. Leczenie powinno być ukierunkowane na terapię podstawowego zaburzenia psychicznego, a w przypadku przewlekłego zaburzenia depersonalizacyjno-derealizacyjnego skuteczność wykazuje terapia poznawczo-behawioralna oraz selektywne inhibitory wychwytu serotoniny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 100 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Linefor, była badana klinicznie u ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w kontrolowanych badaniach placebo metodą podwójnie ślepej próby. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10), które również stanowiły główną przyczynę przerwania terapii (12% w grupie pregabaliny vs. 5% placebo). Inne często występujące objawy obejmowały ataksję, zaburzenia koordynacji, drżenia, zaburzenia mowy, niepamięć, parestezje oraz zaburzenia równowagi (≥1/100 do <1/10). Rzadziej notowano poważniejsze objawy neurologiczne, takie jak drgawki, omdlenia czy zaburzenia poznawcze (≥1/1000 do <1/1000). W terapii bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza senności. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży był zbliżony do dorosłych, z dominującą sennością i infekcjami górnych dróg oddechowych.
anorgazmia, ataksja, bezsenność, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, dyskineza, ginekomastia, jaskrawe widzenie, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenia erekcji, zaburzenia wątroby, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oriven 150 mg
Wenlafaksyna, dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg, 150 mg i 225 mg (produkt Oriven), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęstsze objawy (>1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Istotne są także zaburzenia psychiatryczne, takie jak bezsenność, stany splątania, depersonalizacja, nietypowe sny, nerwowość, obniżone libido oraz ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza w trakcie leczenia i po jego przerwaniu. Neurologicznie należy monitorować ryzyko zespołu serotoninowego, złośliwego zespołu neuroleptycznego, drgawek, dystonii oraz dyskinezy późnej. Ze strony układu sercowo-naczyniowego obserwuje się groźne arytmie (torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór) oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, a także tachykardię, nadciśnienie tętnicze i kardiomiopatię stresową. Rzadkie, ale poważne działania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną, pancytopenię, trombocytopenię oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, akatyzja, ból głowy, delirium, depersonalizacja, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, mania, myśli samobójcze, nadmierne pocenie się, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nudności, pancytopenia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w jamie ustnej, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia orgazmu, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Venlafaxine Actavis 150 mg
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), może istotnie wpływać na funkcje psychomotoryczne, co przekłada się na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na bezpieczeństwo należą: ból głowy, zawroty głowy, senność, drżenie, parestezje, zaburzenia równowagi, nieprawidłowa koordynacja, tachykardia oraz niedociśnienie ortostatyczne. Szczególnie ryzykowne są okresy: początkowego stosowania, modyfikacji dawki (np. przy dawce 150 mg), odstawiania leku oraz jednoczesnego stosowania innych leków psychoaktywnych lub spożywania alkoholu. U pacjentów z niewydolnością wątroby, nerek oraz osób w podeszłym wieku ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone ze względu na zmienioną farmakokinetykę i farmakodynamikę oraz współistniejące choroby.
benzodiazepina, bezsenność, depersonalizacja, dyskineza, działanie sedatywne, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kołatanie serca, koordynacja psychomotoryczna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek psychoaktywny, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowa koordynacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, obniżone libido, omdlenie, opioid, parestezja, rozszerzenie źrenic, SNRI, splątanie, stan majaczeniowy, tachykardia, wenlafaksyna, zaburzenie akomodacji, zaburzenie funkcji poznawczej, zaburzenie psychiczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie smaku, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie widzenia, zaburzenie zdolności oceny sytuacji, zawrót głowy, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symfaxin ER 37,5 mg
Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, obejmujący liczne układy i narządy. Do bardzo często występujących działań należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Rzadkie, ale poważne powikłania hematologiczne to agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i trombocytopenia. Wenlafaksyna może wywoływać reakcje anafilaktyczne, zaburzenia endokrynologiczne (np. hiponatremia związana z nieprawidłowym wydzielaniem ADH, hiperprolaktynemię), a także szerokie spektrum zaburzeń psychicznych, w tym bezsenność, stany maniakalne, myśli i zachowania samobójcze, które wymagają szczególnej uwagi, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego dominują ból głowy, zawroty głowy, senność, akatyzja, drżenia, a także rzadkie, ale zagrażające życiu zespoły: złośliwy zespół neuroleptyczny i zespół serotoninowy.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hipertonia, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krwotok maciczny, krwotok miesięczny, majaczenie, migotanie komór, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz miokloniczny, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zapalenie trzustki, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Citabax 20 20 mg
Terapia cytalopramem wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o charakterze głównie łagodnym i przemijającym, z największym nasileniem w pierwszych 1-2 tygodniach leczenia. Objawy takie jak nasilone pocenie się, suchość w ustach, bezsenność, senność, biegunka, nudności oraz uczucie zmęczenia wykazują zależność od dawki leku, co ma istotne znaczenie dla indywidualizacji terapii. Wśród działań niepożądanych obserwowanych u >1% pacjentów dominują zaburzenia snu, senność, bóle głowy, suchość w ustach, nudności, biegunka, a także objawy ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego (np. kołatanie serca, rzadziej bradykardia, tachykardia, wydłużenie odstępu QT) oraz zaburzenia psychiczne, w tym lęk, pobudzenie i zmniejszenie popędu płciowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego, napadów drgawkowych, hiponatremii, a także poważnych reakcji alergicznych i zaburzeń hematologicznych, takich jak trombocytopenia.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, mlekotok, myśl samobójcza, nadwrażliwość na światło, napad drgawkowy grand mal, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość komorowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, próba czynnościowa wątroby, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, SSRI, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie orgazmu, zaburzenie pozapiramidowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 25 mg
Program badań klinicznych pregabaliny objął ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Profil bezpieczeństwa wskazuje, że większość działań niepożądanych miała łagodne lub umiarkowane nasilenie. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie pregabaliny i 5% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, które również stanowiły główną przyczynę przerwania terapii. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania, obejmując zaburzenia neurologiczne, psychiczne, okulistyczne, metaboliczne, żołądkowo-jelitowe, wątrobowe, skórne, sercowe, naczyniowe, oddechowe, mięśniowo-szkieletowe, rozrodcze, ogólne, hematologiczne, immunologiczne, ucha i błędnika oraz nerek i dróg moczowych. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko uzależnienia, objawy odstawienia oraz konieczność stopniowego zmniejszania dawki.
anorgazmia, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bolesne miesiączkowanie, bradykardia zatokowa, brak miesiączki, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, drżenie, drżenie zamiarowe, dyskineza, działanie niepożądane OUN, ginekomastia, hipoglikemia, jaskra, jaskrawe widzenie, letarg, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy częściowy, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niedowidzenie, nieostre widzenie, niepokój ruchowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omam, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczna nekroliza naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata pola widzenia, uzależnienie od leku, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, wysypka grudkowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie pamięci, zaburzenie połykania, zaburzenie równowagi, zachowanie samobójcze, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zawrót głowy położeniowy, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxydolor 80 mg
Oksykodon, substancja czynna leku Oxydolor, wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, z których najpoważniejszą jest depresja oddechowa, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz osłabionych. Inne istotne działania obejmują zaburzenia oddychania, zwężenie źrenic, skurcz oskrzeli i mięśni gładkich oraz zmniejszenie odruchu kaszlowego. Bardzo często obserwuje się zaparcia, nudności i wymioty, a także suchość w jamie ustnej, ból brzucha, biegunkę i niestrawność. Często występują zaburzenia psychiczne, takie jak lęk, splątanie, depresja, niepokój, bezsenność i nadpobudliwość psychoruchowa. Niezbyt często pojawiają się objawy takie jak pobudzenie, euforia, dysforia, omamy, zmniejszone libido oraz uzależnienie od leku. Występują również rzadkie reakcje anafilaktyczne i zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego.
cholestaza, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, dysfunkcja zwieracza Oddiego, hipogonadyzm, kolka żółciowa, krwiomocz, mimowolne skurcze mięśni, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, odruch kaszlowy, oksykodon, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, przedawkowanie opioidów, reakcja anafilaktyczna, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, smoliste stolce, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, uzależnienie od leku, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia koordynacji, zaburzenia mikcji, zaburzenia percepcji, zatrzymanie moczu, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół odstawienny noworodka, zwężenie źrenic - Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Działania niepożądane
Maprotylina, tetracykliczny lek przeciwdepresyjny zawarty w produkcie Ludiomil, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są zazwyczaj łagodne i przemijające, jednak ich nasilenie nie zawsze koreluje z dawką czy stężeniem leku w osoczu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku ze względu na zwiększoną wrażliwość na działania przeciwcholinergiczne, neurologiczne, psychiczne i sercowo-naczyniowe oraz ryzyko kumulacji leku. Wśród działań niepożądanych wyróżnia się zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza, trombocytopenia), rzadkie przypadki zespołu SIADH z hiponatremią, a także liczne objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, drgawki kloniczne mięśni), psychiczne (niepokój, mania, zaburzenia snu, myśli samobójcze) oraz sercowo-naczyniowego (tachykardia zatokowa, arytmie, rzadko torsade de pointes). Monitorowanie morfologii krwi oraz stanu klinicznego pacjenta jest wskazane, zwłaszcza przy długotrwałej terapii.
agranulocytoza, akatyzja, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, alergiczne zapalenie skóry, arytmia, ataksja, depersonalizacja, drgawka, drgawka kloniczna mięśni, dyskineza, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, ginekomastia, hipomania, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, kołatanie serca, leukopenia, majaczenie, migotanie komór, mlekotok, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, omamy, parestezja, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan maniakalny, stan splątania, szum uszny, tachykardia komorowa, tachykardia zatokowa, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, zaburzenie akomodacji, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie psychotyczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alpraxil
Alpraxil, zawierający alprazolam z grupy benzodiazepin, powinien być stosowany z zachowaniem szczególnej ostrożności, głównie ze względu na ryzyko uzależnienia, objawów odstawienia oraz interakcji z innymi lekami, zwłaszcza opioidami. Terapia powinna trwać maksymalnie 2-4 tygodnie, a ewentualne wydłużenie wymaga ponownej oceny klinicznej. Pacjentów należy informować o konieczności stopniowego odstawiania leku oraz o możliwych objawach odstawienia, które mogą pojawić się nawet między dawkami przy stosowaniu dużych dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko depresji oddechowej i nadmiernej sedacji przy jednoczesnym stosowaniu alprazolamu i opioidów, co wymaga minimalizacji dawek, skrócenia czasu terapii oraz ścisłej obserwacji pacjenta.
alprazolam, amnezja następcza, ataksja, benzodiazepina, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, działanie uspokajające, hipomania, jaskra zamkniętego kąta, lek opioidowy, myśli samobójcze, napad padaczkowy, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, reakcja paradoksalna, tolerancja leku, uzależnienie, zależność psychiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertranorm 100 mg
Sertralina (Sertranorm) wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla SSRI, z najczęstszymi objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, suchość w ustach) oraz układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, senność, drżenie). U mężczyzn z zespołem lęku społecznego istotnym działaniem jest zaburzenie ejakulacji (14% vs 0% placebo). Objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność i nudności, pojawiają się przy nagłym przerwaniu terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny, manifestujące się pobudzeniem, splątaniem, gorączką, nadciśnieniem tętniczym, tachykardią i sztywnością mięśni. Profil działań niepożądanych jest podobny u pacjentów z różnymi zaburzeniami psychicznymi oraz u dzieci i młodzieży, gdzie najczęściej występują bóle głowy (22%), bezsenność (21%), biegunka (11%) i nudności (15%).
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, depresja, drżenie, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, koszmar senny, krwotok poporodowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica rozpływna naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, myśli samobójcze, napad paniki, nerwowość, niepokój, niestrawność, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nudności, objaw odstawienny, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie, rabdomioliza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, suchość w ustach, wydłużenie odcinka QT, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie seksualne, zaburzenie snu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Citabax 10 10 mg
Stosowanie cytalopramu (lek Citabax) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, które są zazwyczaj łagodne i przemijające, najczęściej pojawiają się w pierwszych 1-2 tygodniach terapii. Działania niepożądane wykazują zależność od dawki i obejmują m.in. nasilone pocenie się, suchość w ustach, bezsenność, senność, biegunkę, nudności oraz uczucie zmęczenia. Najczęściej obserwowane objawy to zaburzenia snu, senność, suchość w ustach, nudności, osłabienie i zmniejszenie łaknienia. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, takie jak hiponatremia, trombocytopenia, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes), a także zespół serotoninowy, który jest stanem zagrażającym życiu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami serca, hipokaliemią oraz u kobiet, ze względu na ryzyko powikłań kardiologicznych i okulistycznych (ostre jaskry z wąskim kątem przesączania).
akatyzja, bruksizm, cytalopram, depersonalizacja, dyskineza, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, mlekotok, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość komorowa, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, SSRI, suchość w ustach, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie orgazmu, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie wytrysku, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bulgaplin 50 mg
Program badań klinicznych pregabaliny (Bulgaplin) objął ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby, co pozwoliło na dokładne określenie profilu bezpieczeństwa leku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, które występowały bardzo często (≥1/10) i stanowiły główne przyczyny przerwania terapii (12% w grupie pregabaliny vs. 5% placebo). Większość działań niepożądanych miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. Szczególną uwagę zwraca zwiększona częstość działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza senności, u pacjentów leczonych z powodu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego. Działania niepożądane obejmowały szeroki zakres układów i narządów, m.in. zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie; rzadko: myśli samobójcze), neurologiczne (bardzo często: zawroty głowy, senność; często: ataksja, zaburzenia koordynacji), zaburzenia widzenia (często: nieostre widzenie, podwójne widzenie), a także reakcje alergiczne i zaburzenia metaboliczne.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anorgazmia, arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawka, drgawka kloniczna mięśni, drżenie, dysgrafia, dyskineza, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, hipokineza, jaskrawe widzenie, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objaw odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omam, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, splątanie, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie połykania, zachowanie samobójcze, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zawrót głowy położeniowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramal Retard 150 150 mg
Tramal Retard (chlorowodorek tramadolu) w dawkach 100 mg, 150 mg i 200 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami występującymi u ponad 10% pacjentów, takimi jak nudności i zawroty głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Do istotnych działań należą zaburzenia sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, tachykardia, bradykardia, hipotonia ortostatyczna), zaburzenia OUN (senność, bóle głowy, drgawki, zespół serotoninowy), reakcje alergiczne, a także objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, zaparcia). Zahamowanie oddychania może wystąpić przy dawkach przekraczających zalecane lub w połączeniu z innymi lekami hamującymi OUN.
anafilaksja, astma oskrzelowa, biegunka, ból głowy, bradykardia, depersonalizacja, derealizacja, drgawka padaczkowa, drgawki, duszność, dyzuria, hiperkinezja, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, majaczenie, mimowolny kurcz mięśni, mioza, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie się, napad paniki, nieostre widzenie, nudności, obrzęk naczyniowo-nerwowy, omam, omdlenie, osłabienie mięśni szkieletowych, ośrodkowy układ nerwowy, paranoja, parestezje, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, senność, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, szum uszny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, tolerancja farmakologiczna, tramadolu chlorowodorek, uzależnienie lekowe, wymioty, wysypka, zaburzenie koordynacji, zaburzenie snu, zahamowanie oddychania, zaparcie, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diazepam Genoptim
Diazepam Genoptim, będący benzodiazepiną, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko uzależnienia, działań niepożądanych oraz interakcji farmakologicznych. Terapia powinna być krótkotrwała (8-12 tygodni łącznie z redukcją dawki) i nie jest wskazana jako leczenie pierwszego wyboru w chorobach psychotycznych, depresji czy lęku związanego z depresją, ze względu na ryzyko nasilenia tendencji samobójczych. Podczas terapii mogą wystąpić amnezja anterogradowa, reakcje paradoksalne (np. pobudzenie, agresja, omamy), szczególnie u dzieci i osób starszych, co wymaga przerwania leczenia. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem, lekami depresyjnymi OUN oraz opioidami, gdyż może to prowadzić do ciężkiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki lub zgonu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alkoholizmem, uzależnieniami, zaburzeniami osobowości, niewydolnością oddechową, serca, nerek i wątroby oraz u osób w podeszłym wieku, stosując zmniejszone dawki i monitorując stan kliniczny.
alkoholizm, amnezja anterogradowa, benzodiazepina, choroba psychotyczna, depersonalizacja, depresja, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, diazepam, drgawka padaczkowa, efekt z odbicia, lęk z odbicia, miastenia, niedobór laktazy, niepamięć następcza, niepokój ruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, odrealnienie, omam, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, psychoza, reakcja paradoksalna, sedacja, śpiączka, stan padaczkowy, tendencja samobójcza, urojenie, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie osobowości, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramadol Kalceks 50 mg/ml
Tramadol Kalceks w dawce 50 mg/ml podawany dożylnie lub w formie infuzji może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Najczęściej (>10%) obserwuje się nudności i zawroty głowy. Inne często występujące objawy to bóle głowy, senność, wymioty, zaparcia oraz suchość jamy ustnej. Rzadziej notuje się parestezje, drżenia, drgawki, zaburzenia koordynacji, omdlenia, a także reakcje alergiczne takie jak duszność, skurcz oskrzeli czy anafilaksja. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego wymienia się także zespół serotoninowy, szczególnie przy stosowaniu dużych dawek lub w terapii skojarzonej z lekami obniżającymi próg drgawkowy. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych objawów, w tym zwężenia źrenic, zapaści sercowo-naczyniowej, zaburzeń świadomości, drgawek i zahamowania oddychania.
anafilaksja, astma oskrzelowa, biegunka, ból głowy, bradykardia, czkawka, depersonalizacja, derealizacja, drgawki padaczkowe, drżenie, duszność, dyzuria, enzymy wątrobowe, hipoglikemia, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, leczenie opioidami, mimowolny kurcz mięśni, mioza, mydriaza, nadmierne pocenie, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, nudności i zawroty głowy, obrzęk naczyniowo-nerwowy, odruch wymiotny, omamy, omdlenie, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pokrzywka, próg drgawkowy, przedawkowanie tramadolu, reakcja alergiczna, reakcja odstawienna, skurcz oskrzeli, śpiączka, stan splątania, suchość jamy ustnej, świąd, świszczący oddech, szum uszny, tachykardia, uzależnienie, wymioty, wysypka, zaburzenie koordynacji, zaburzenie mowy, zaburzenie świadomości, zahamowanie oddychania, zaparcie, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie moczu, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Midazolam hameln
Midazolam jest silnie działającym lekiem benzodiazepinowym, którego podawanie wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, takich jak osoby powyżej 60 roku życia, pacjenci z przewlekłą niewydolnością oddechową, nerek, wątroby, zaburzeniami czynności serca oraz dzieci, zwłaszcza niestabilne krążeniowo. Podawanie leku powinno odbywać się wyłącznie w warunkach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania funkcji oddechowych i krążeniowych, z ciągłym nadzorem doświadczonego personelu. Szczególną uwagę należy zwrócić na niemowlęta poniżej 6 miesiąca życia oraz wcześniaki, u których ryzyko bezdechu i hipowentylacji jest znaczne. Zaleca się stosowanie niższych dawek i stopniowe ich zwiększanie, a także ścisłe monitorowanie parametrów oddechowych, w tym saturacji krwi tlenem. Szybkie wstrzykiwanie i wysokie dawki zwiększają ryzyko depresji oddechowej, bezdechu oraz zatrzymania krążenia.
benzodiazepina, bezdech, CYP3A4, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, drżenie mięśniowe, encefalopatia, hipowentylacja, lek opioidowy, midazolam, niepamięć następcza, nużliwość mięśni, obturacja dróg oddechowych, omam, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, reakcja paradoksalna, saturacja krwi tlenem, sedacja z zachowaniem świadomości, urojenie, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie oddechu, zespół bezdechu sennego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie depersonalizacji i derealizacji – Leczenie
Zaburzenie depersonalizacji i derealizacji (DPDR) charakteryzuje się uczuciem oderwania od własnego ciała, myśli oraz otoczenia, manifestując się jako depersonalizacja (nierealność siebie) i derealizacja (nierealność świata zewnętrznego). Podstawą leczenia jest psychoterapia, w tym terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia psychodynamiczna, dialektyczno-behawioralna (DBT) oraz EMDR, które uczą pacjentów rozumienia mechanizmów zaburzenia, technik uziemiających oraz radzenia sobie ze stresem i traumą. Wsparcie stanowią także praktyki mindfulness, takie jak medytacja uważności, ćwiczenia oddechowe, progresywna relaksacja mięśni, joga i tai chi. Farmakoterapia nie jest specyficznie zatwierdzona dla DPDR, jednak stosuje się leki przeciwdepresyjne (SSRI: fluoksetyna, sertralina, citalopram), stabilizatory nastroju (lamotrygina, rozpoczynana od 25 mg/dobę z powolnym zwiększaniem co 2 tygodnie), leki przeciwlękowe (benzodiazepiny z ostrożnością) oraz przeciwpsychotyczne, głównie w leczeniu współwystępujących zaburzeń. Powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (rTMS) w obszarze połączenia skroniowo-ciemieniowego (TPJ) wykazuje poprawę u 50% pacjentów po 3 tygodniach i 68% po 6 tygodniach terapii.
benzodiazepiny, biofeedback, citalopram, częściowa hospitalizacja, depersonalizacja, derealizacja, EMDR, fluoksetyna, intensywna opieka ambulatoryjna, klonazepam, lamotrygina, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, mindfulness, połączenie skroniowo-ciemieniowe, PTSD, rTMS, sertralina, SSRI, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, zaburzenie depersonalizacji i derealizacji, zaburzenie używania substancji - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nexpram 20 mg
Escytalopram w dawkach 10 mg i 20 mg, stosowany w terapii zaburzeń depresyjnych i lękowych, może wywoływać liczne działania niepożądane, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch tygodniach leczenia, z tendencją do zmniejszania się nasilenia w trakcie kontynuacji terapii. Szczególnie istotne są powikłania kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QT oraz arytmie komorowe, w tym torsade de pointes, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub wcześniejszymi chorobami serca. Ponadto, istnieje ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, manii oraz zespołu serotoninowego, który stanowi potencjalne zagrożenie życia. Nagłe odstawienie leku może prowadzić do objawów odstawienia, takich jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia mięśniowe i splątanie, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jadłowstręt, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, mlekotok, myśli samobójcze, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zaburzenie snu, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Zaleplon – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Zaleplon, substancja czynna preparatu Morfeo (kapsułki twarde 10 mg), znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie zaburzeń funkcji poznawczych i motorycznych, takich jak sedacja, amnezja, upośledzenie koncentracji, bezład ruchów oraz zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie). Efekty te mogą utrzymywać się nawet następnego dnia po zażyciu leku, zwłaszcza przy niewystarczającej ilości snu. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie zaleplonu z alkoholem lub innymi lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co znacząco zwiększa ryzyko upośledzenia zdolności psychomotorycznych. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na sprawność psychofizyczną należą amnezja, parestezje i senność, a także zaburzenia mowy, zawroty głowy, dyzartria, niedoczulica oraz zaburzenia psychiczne, takie jak depersonalizacja, omamy, splątanie, apatia i somnambulizm.
amnezja, apatia, ataksja, brak koordynacji ruchów, depersonalizacja, depresja oddechowa, dyzartria, efekt następnego dnia, hipotonia, kapsułka twarda, lek o działaniu depresyjnym na OUN, letarg, Morfeo, niedoczulica, obniżona czujność, omam, pamięć operacyjna, parestezja, podwójne widzenie, sedacja, senność, somnambulizm, śpiączka, splątanie, upośledzenie koncentracji, zaburzenie czynności mięśni, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie mowy, zaburzenie narządu wzroku, zaburzenie psychiczne, zaburzenie widzenia, zaleplon, zawrót głowy, zmniejszona koncentracja - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alventa 37,5 mg
Alventa, zawierająca wenlafaksynę w formie chlorowodorku, jest dostępna w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Profil bezpieczeństwa leku wskazuje na najczęstsze działania niepożądane występujące bardzo często (≥1/10), takie jak nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Wśród działań niepożądanych o potencjalnym zagrożeniu życia należy zwrócić uwagę na agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną, pancytopenię, neutropenię, trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki, torsade de pointes, migotanie komór, wydłużenie odstępu QT oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną ostrożność wymaga ryzyko myśli i zachowań samobójczych, obserwowanych zarówno podczas terapii, jak i po jej przerwaniu.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hipomania, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jaskra zamkniętego kąta, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, majaczenie, mania, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, omam, pancytopenia, parestezja, poty nocne, profil bezpieczeństwa leku, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz miokloniczny, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, szum w uszach, tachykardia, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie QT, zaburzenie erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Unituss Junior 60 mg/10 ml
Unituss Junior w formie syropu zawiera lewodropropizynę w dawce 60 mg/10 ml. Na podstawie wieloletnich doświadczeń klinicznych w ponad 30 krajach, działania niepożądane leku występują niezwykle rzadko, z częstością <1:500 000 pacjentów. Opisane działania niepożądane mają charakter bardzo rzadki (<1/10 000) i obejmują m.in. reakcje skórne (pokrzywka, rumień, osutka, świąd, obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), reakcje alergiczne i anafilaksję, objawy neurologiczne (zawroty głowy, drżenia, parestezje), zaburzenia sercowe (kołatanie, tachykardia, bigeminia przedsionkowa), a także rzadkie przypadki poważnych powikłań, takich jak śpiączka hipoglikemiczna, drgawki kloniczno-toniczne, czy pojedynczy przypadek epidermolizy ze skutkiem śmiertelnym u pacjentki w podeszłym wieku leczonej wielolekowo.
aftowe zapalenie jamy ustnej, arytmia, astenia, bigeminia przedsionkowa, bóle brzucha, cholestatyczne zapalenie wątroby, depersonalizacja, drgawki kloniczno-toniczne, działanie niepożądane, epidermoliza, kołatanie serca, lek hipoglikemizujący, lewodropropizyna, obniżone napięcie mięśniowe, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, petit mal, pokrzywka, przenikanie leku, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, śpiączka hipoglikemiczna, syrop przeciwkaszlowy, tachykardia, zapalenie języka, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esogno 2 mg
Eszopiklon (Esogno) był badany klinicznie u 1626 dorosłych pacjentów w dawkach 1-3 mg przez okres do 6 miesięcy, z grupą kontrolną 858 pacjentów otrzymujących placebo. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały zaburzenia smaku, ból głowy, senność, suchość w ustach, zawroty głowy i nudności, występujące u mniej niż 10% pacjentów. U osób starszych profil działań niepożądanych jest podobny, z dodatkowymi objawami takimi jak zamglone widzenie i świąd. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie poważne działania niepożądane, takie jak amnezja wsteczna, depresja, reakcje paradoksalne (np. pobudzenie, agresja, omamy), uzależnienie fizyczne i psychiczne, depresja oddechowa oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja. Ryzyko upadków jest zwiększone zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku.
albuminuria, amnezja wsteczna, anoreksja, depersonalizacja, depresja oddechowa, dysgeuzja, eozynofilia, eszopiklon, fosfataza alkaliczna, fotodermatoza, hipokaliemia, hipokineza, kamica nerkowa, leukopenia, miastenia, migrena, nadciśnienie, nadczynność tarczycy, niedokrwistość hipochromowa, niestabilność emocjonalna, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudności, obniżone libido, obrzęk języka, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, otępienie, parestezja, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, senność, somnambulizm, stan splątania, suchość w ustach, świąd, szumy uszne, wzrost aktywności aminotransferaz, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zamglone widzenie, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Spamilan 5 mg
Produkt leczniczy Spamilan, zawierający buspiron chlorowodorek, wykazuje działania niepożądane najczęściej na początku terapii, które zwykle ustępują przy kontynuacji leczenia lub redukcji dawki. W badaniach klinicznych zaobserwowano istotnie częstsze występowanie zawrotów głowy, bólów głowy, nerwowości, nudności, pobudzenia oraz nadmiernej potliwości skóry (p < 0,10) w porównaniu z placebo. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów z częstością: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10) oraz bardzo rzadko (< 1/10 000). Wśród najczęstszych objawów neurologicznych wymienia się zawroty głowy, bóle głowy i senność, a w zakresie zaburzeń psychicznych – nerwowość, bezsenność, zaburzenia koncentracji i depresję. Rzadkie, ale poważne działania obejmują zespół serotoninowy, drgawki, zaburzenia pozapiramidowe oraz zaburzenia psychotyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji.
akatyzja, amnezja, ataksja, bezsenność, biegunka, ból gardła i krtani, ból głowy, ból kostno-mięśniowy, ból w klatce piersiowej, buspiron chlorowodorek, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, depresja, drżenie, dyskinezy, dystonia, mlekotok, nadmierna potliwość skóry, nerwowość, nieostre widzenie, niepokój ruchowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, parestezje, parkinsonizm, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, stan splątania, suchość w jamie ustnej, szum w uszach, tachykardia, wybroczyny, wymioty, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia snu, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 200 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, wykazuje szeroki profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Działania te mają zwykle łagodne lub umiarkowane nasilenie, co umożliwia kontynuację terapii u większości pacjentów. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo. Profil bezpieczeństwa u dzieci (1 miesiąc do 16 lat) jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak senność, gorączka, zakażenia górnych dróg oddechowych oraz zwiększenie masy ciała. Po odstawieniu pregabaliny mogą wystąpić objawy odstawienia, w tym bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, drgawki i myśli samobójcze, co sugeruje możliwość uzależnienia od leku i wymaga ostrożnego planowania odstawienia, zwłaszcza po długotrwałej terapii.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, dyskineza, dyzuria, gorączka, hipoglikemia, jaskra, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, myśli samobójcze, napad paniki, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedoczulica, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, stupor, tachykardia zatokowa, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Escitalopram LEK-AM 10 mg
Escitalopram, dostępny w dawkach 5, 10, 15 i 20 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych. Profil bezpieczeństwa wskazuje, że większość działań niepożądanych pojawia się w ciągu pierwszych dwóch tygodni terapii, a ich nasilenie i częstość zwykle zmniejszają się z czasem. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (np. bóle głowy – bardzo często, bezsenność, senność, zawroty głowy), przewodu pokarmowego (nudności – bardzo często, biegunka, zaparcia) oraz układu mięśniowo-szkieletowego (bóle stawów i mięśni – często). Istotne są również poważne, choć rzadkie, powikłania takie jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT i arytmie komorowe (w tym torsade de pointes), szczególnie u pacjentów z predyspozycjami kardiologicznymi. Wśród działań niepożądanych o częstości nieznanej wymienia się trombocytopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego oraz manię i myśli samobójcze, które wymagają natychmiastowej interwencji klinicznej.
akatyzja, arytmia komorowa, brak orgazmu, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, hiponatremia, jadłowstręt, krwotok maciczny, myśli samobójcze, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia depresyjne i lękowe, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 25 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pregabalin Stada, wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo. Działania niepożądane są najczęściej łagodne lub umiarkowane, jednak 12% pacjentów przerwało terapię z ich powodu (w porównaniu do 5% w grupie placebo). Najczęstsze objawy to zawroty głowy i senność (≥10%), które są głównymi przyczynami odstawienia leku. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN, z dominującą sennością. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000), co umożliwia priorytetyzację obserwacji klinicznych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, badania kliniczne, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depersonalizacja, dysfagia, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hiperkineza, hipestezja, hipoglikemia, hiporefleksja, krwiomocz, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, podwójna ślepa próba, podwójne widzenie, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, śródmiąższowe zapalenie płuc, stupor, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anafranil SR 75 75 mg
Stosowanie chlorowodorku klomipraminy w postaci tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu (Anafranil SR 75) wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które najczęściej mają łagodny i przemijający charakter. Szczególnie istotne są zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza i trombocytopenia, występujące bardzo często (≥1/10), które mogą prowadzić do zwiększonej podatności na infekcje i skłonności do krwawień, co wymaga regularnego monitorowania morfologii krwi. Wśród innych działań niepożądanych o różnej częstości występowania znajdują się reakcje anafilaktyczne, zapalenie pęcherzyków płucnych, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), a także liczne objawy ze strony układu nerwowego i psychiki, takie jak majaczenie, splątanie, omamy, stany lękowe, pobudzenie, nasilenie depresji oraz myśli i zachowania samobójcze. Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie narażeni na nasilone działania antycholinergiczne oraz zaburzenia neurologiczne i kardiologiczne, ze względu na zmniejszoną zdolność metabolizowania i eliminacji leku.
agranulocytoza, chlorowodorek klomipraminy, choroba Parkinsona, depersonalizacja, dezorientacja, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, hiponatremia, leukopenia, majaczenie, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, omamy, plamica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, SIADH, splątanie, stan pobudzenia maniakalnego, stężenie substancji czynnej w osoczu, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie hematologiczne, zachowanie samobójcze, zapalenie pęcherzyków płucnych, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antidiuretycznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bromox
Lek Bromox (bromazepam), będący benzodiazepiną, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niepamięci następczej, reakcji paradoksalnych (np. niepokój, agresja, urojenia, psychozy) oraz uzależnienia fizycznego i psychicznego. Terapia powinna trwać maksymalnie 8-12 tygodni, z koniecznością stopniowego odstawiania, aby uniknąć zespołu odstawiennego i objawów z odbicia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów geriatrycznych, dzieci, osoby z niewydolnością oddechową lub wątrobową oraz z historią uzależnień. Bromazepam jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i niezalecany jako monoterapia w depresji ze względu na ryzyko samobójstwa. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem, innymi lekami depresyjnymi OUN oraz opioidami, gdyż może to prowadzić do ciężkiej sedacji, depresji oddechowej i zgonu.
benzodiazepina, ból mięśniowy, bromazepam, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, encefalopatia wątrobowa, koszmar senny, nadwrażliwość sensoryczna, napad padaczkowy, napięcie mięśniowe, niedobór laktazy, niepamięć następcza, niepokój psychoruchowy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, omam, opioid, parestezja, pobudzenie psychoruchowe, psychoza polekowa, reakcja alergiczna, reakcja paradoksalna, śpiączka farmakologiczna, tendencja samobójcza, tolerancja farmakologiczna, urojenie, uspokojenie polekowe, uzależnienie fizyczne, zaburzenie depresyjne, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie psychotyczne, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zjawisko z odbicia - Leksykon substancji czynnych
Modafinil – Działania niepożądane
Modafinil, substancja czynna w lekach takich jak Actimodan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości, potwierdzonych zarówno w badaniach klinicznych (n=1561), jak i w praktyce klinicznej. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest ból głowy (ok. 21%), zwykle łagodny lub umiarkowany, zależny od dawki i samoistnie ustępujący. Poważne reakcje obejmują ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, DRESS), reakcje anafilaktyczne oraz ciężkie zaburzenia psychiczne (psychoza, mania, myśli samobójcze). Działania niepożądane dotyczą wielu układów: neurologicznego (zawroty głowy, parestezje, dyskineza, zaburzenia pamięci), psychicznego (nerwowość, bezsenność, lęk, depresja, agresja), sercowo-naczyniowego (częstoskurcz, kołatanie, nadciśnienie, niedociśnienie), pokarmowego (nudności, biegunka, suchość w jamie ustnej) oraz skórnego (wysypka, świąd, ciężkie reakcje dermatologiczne). W badaniach laboratoryjnych obserwowano zależne od dawki wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej i gamma-glutamylotransferazy oraz zmiany masy ciała i nieprawidłowości EKG.
agresja, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, brak koordynacji ruchów, chwiejność emocjonalna, ciężka reakcja skórna, cukrzyca, częstoskurcz, depersonalizacja, depresja, drażliwość, drżenie, duszność, dysfagia, dyskineza, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkineza, kołatanie serca, krwawienie z nosa, lęk, leukopenia, mania, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, migrena, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie się, nadpobudliwość psychoruchowa, nerwowość, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niemiarowość, nieprawidłowość w badaniach czynności wątroby, nieprawidłowy zapis EKG, niestrawność, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudność, obniżenie popędu płciowego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, owrzodzenie jamy ustnej, parestezja, pobudzenie, pobudzenie OUN, pokrzywka, psychoza, reakcja anafilaktyczna, refluks, rozszerzenie naczyń, rumień wielopostaciowy, rzadkoskurcz, skurcz dodatkowy, skurcz łydki, splątanie, suchość w jamie ustnej, świąd, trądzik, urojenie, wymioty, wysypka, wysypka polekowa z eozynofilią, wzdęcie, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie mowy, zaburzenie myślenia, zaburzenie osobowości, zaburzenie pamięci, zaburzenie psychiczne, zaburzenie ruchowe, zaburzenie snu, zapalenie języka, zaparcie, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bromox
Bromazepam (Bromox) wymaga ścisłego przestrzegania środków ostrożności ze względu na ryzyko niepamięci następczej, reakcji paradoksalnych (np. pobudzenie psychoruchowe, agresja, omamy), które są szczególnie częste u dzieci i osób starszych. Terapia powinna trwać maksymalnie 8-12 tygodni, włączając stopniowe odstawianie, aby uniknąć zespołu odstawiennego i efektu odbicia objawów. Należy unikać jednoczesnego stosowania z alkoholem, lekami depresyjnymi OUN oraz opioidami, gdyż może to prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet zgonu. Monitorowanie pacjenta w początkowej fazie leczenia jest kluczowe dla ustalenia minimalnej skutecznej dawki i zapobiegania kumulacji leku. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, osób w podeszłym wieku, pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową oraz ciężką niewydolnością wątroby (przeciwwskazanie). Bromazepam nie jest zalecany jako lek pierwszego rzutu w zaburzeniach psychotycznych ani w monoterapii depresji z lękiem ze względu na ryzyko nasilenia tendencji samobójczych.
bezsenność z odbicia, bromazepam, depersonalizacja, depresanty OUN, depresja oddechowa, derealizacja, efekt amnestyczny, encefalopatia, interakcja z opioidami, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, omamy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, przewlekła niewydolność oddechowa, reakcja paradoksalna, terapia bromazepamem, tolerancja lekowa, uzależnienie lekowe, zaburzenia psychotyczne, zespół abstynencyjny, zespół odbicia, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xetanor 20 mg 20 mg
Paroksetyna, stosowana w dawce 20 mg w preparacie Xetanor, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości występowania, które mogą ulegać zmniejszeniu podczas kontynuacji terapii. Do najczęstszych należą nudności (≥1/10), zaburzenia psychiczne takie jak senność, bezsenność, pobudzenie oraz nietypowe sny (≥1/100), a także objawy neurologiczne, w tym zawroty głowy, drżenie i bóle głowy (≥1/100). Istotne są również zaburzenia metaboliczne, takie jak zwiększenie stężenia cholesterolu i zmniejszenie apetytu (≥1/100), a także ryzyko hiponatremii u osób starszych (≥1/10 000). Rzadkie, ale poważne działania obejmują zespół serotoninowy, ciężkie reakcje alergiczne, małopłytkowość, zaburzenia czynności wątroby oraz ostre stany okulistyczne, np. ostrą jaskrę. W trakcie terapii obserwuje się także zaburzenia hematologiczne, immunologiczne, endokrynologiczne, sercowo-naczyniowe, żołądkowo-jelitowe, skórne, moczowo-płciowe oraz mięśniowo-szkieletowe, co wymaga kompleksowego monitorowania pacjenta.
akatyzja, bradykardia, depersonalizacja, dystonia ustno-twarzowa, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hiponatremia, krwotok poporodowy, lek SSRI, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, ostra jaskra, parestezja, paroksetyna, priapizm, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, szumy uszne, tachykardia zatokowa, toksyczna nekroliza naskórka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyna, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół niewłaściwego wydzielania ADH, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Faxolet ER 150 mg
Faxolet ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do bardzo częstych działań niepożądanych (≥1/10) należą nudności, suchość w ustach, ból głowy (30,3% vs. 31,3% placebo) oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Często obserwuje się również bezsenność, zawroty głowy, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zaparcia, biegunka, wymioty) oraz zaburzenia psychiczne, takie jak nerwowość, pobudzenie, stan splątania i obniżone libido. Rzadziej występują poważne reakcje, m.in. agranulocytoza, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, torsade de pointes, zapalenie wątroby oraz zespół Stevensa-Johnsona. Nagłe przerwanie leczenia może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, pobudzenie, nudności, drgawki i nadciśnienie, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
agranulocytoza, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, hipertermia, hiponatremia, hormon antidiuretyczny, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok z błon śluzowych, migotanie komór, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, objaw odstawienia, objaw wegetatywny, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, poty nocne, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość w ustach, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stresu pourazowego – Objawy
Zespół stresu pourazowego (PTSD) to zaburzenie psychiczne rozwijające się po ekspozycji na traumatyczne zdarzenie, charakteryzujące się czterema głównymi grupami objawów: ponownym przeżywaniem traumy (np. flashbacki, koszmary), unikaniem bodźców związanych z traumą, negatywnymi zmianami w myśleniu i nastroju oraz wzmożonym pobudzeniem (np. nadmierna czujność, zaburzenia snu). Objawy muszą utrzymywać się ponad miesiąc i powodować istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego lub zawodowego, aby rozpoznać PTSD zgodnie z kryteriami DSM-5. Przebieg choroby jest zmienny, z objawami pojawiającymi się zwykle w ciągu pierwszych 3 miesięcy, choć u 25% pacjentów może dojść do opóźnionego początku po 6 miesiącach lub później. Wyróżnia się także podtyp dysocjacyjny oraz kompleksowy PTSD (CPTSD), który wiąże się z dodatkowymi trudnościami w regulacji emocji i relacjach interpersonalnych. U dzieci i młodzieży objawy mogą manifestować się inaczej, np. poprzez zabawę odtwarzającą traumę lub moczenie nocne.
adrenalina, anhedonia, bezsenność, ciało migdałowate, depersonalizacja, depresja, derealizacja, drażliwość, dystres psychiczny, flashback, hipokamp, katecholaminy, kora przedczołowa, kortyzol, koszmary senne, lęk, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, noradrenalina, objawy fizyczne, objawy unikania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, problemy z koncentracją, przewlekły ból, szum w uszach, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, wydarzenie traumatyczne, wzmożona reakcja przestrachu, zaburzenia lękowe, zaburzenia snu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esogno 3 mg
Eszopiklon stosowany w dawkach 1-3 mg u dorosłych pacjentów wykazuje profil działań niepożądanych oparty na badaniach klinicznych obejmujących 1626 pacjentów leczonych eszopiklonem oraz 858 pacjentów otrzymujących placebo. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zaburzenia smaku (nieprzyjemny smak), a także ból głowy, senność, suchość w ustach, zawroty głowy i nudności, występujące u mniej niż 10% pacjentów. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia psychiczne (nerwowość, depresja, lęk, zaburzenia pamięci, amnezja wsteczna), neurologiczne (ataksja, parestezje), okulistyczne (zamglone widzenie u osób starszych), naczyniowe (migrena, nadciśnienie), żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności), skórne (wysypka, świąd) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból pleców, kurcze nóg). Amnezja wsteczna i złożone zachowania podczas snu (somnambulizm) stanowią istotne ryzyko, szczególnie u osób w podeszłym wieku.
albuminuria, aminotransferaza, amnezja wsteczna, ataksja, biegunka, ból głowy, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, eozynofilia, eszopiklon, hipokaliemia, kamień nerkowy, kurcz nogi, leukopenia, miastenia, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedokrwistość hipochromowa, nieprawidłowe myślenie, nieprzyjemny smak, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudność, objaw odstawienny, obrzęk naczynioruchowy, omam, osłabienie mięśni, parestezja, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, senność, somnambulizm, suchość w ustach, szum uszny, uzależnienie fizyczne, zaburzenie pamięci, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zamglone widzenie, zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka, zawrót głowy, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Buspiron – Działania niepożądane
Buspiron, substancja czynna preparatu Spamilan, wykazuje profil działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i zwykle ustępują po kontynuacji leczenia lub redukcji dawki. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i obejmują zawroty głowy (w tym uczucie omdlewania), bóle głowy oraz senność, występujące bardzo często (≥ 1/10). Często (≥ 1/100 do < 1/10) obserwuje się parestezje, nieostre widzenie, zaburzenia koordynacji, drżenie, szum w uszach, nerwowość, bezsenność, zaburzenia koncentracji, depresję, tachykardię, ból w klatce piersiowej, nudności, ból brzucha, suchość w jamie ustnej, biegunkę, zaparcia, wymioty, zimne poty, wysypkę oraz bóle kostno-mięśniowe. Bardzo rzadkie (< 1/10 000) ale poważne działania obejmują zespół serotoninowy, drgawki, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, omamy, depersonalizację, zatrzymanie moczu oraz mlekotok.
akatyzja, amnezja, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból w klatce piersiowej, bóle kostno-mięśniowe, buspiron, depersonalizacja, depresja, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, mlekotok, nerwowość, nieostre widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, parestezja, parkinsonizm, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, senność, stan splątania, suchość w jamie ustnej, szum w uszach, tachykardia, wybroczyny, wymioty, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nasen
Przed rozpoczęciem terapii produktem Nasen (winian zolpidemu) konieczne jest dokładne ustalenie etiologii bezsenności oraz eliminacja czynników ją wywołujących. Terapia nie powinna przekraczać 4 tygodni, włączając fazę stopniowego odstawiania, ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Nagłe odstawienie po długotrwałej terapii może wywołać zespół odstawienny z objawami takimi jak bezsenność rebound, bóle głowy i mięśni, wzmożony lęk, stany splątania, a w ciężkich przypadkach depersonalizacja, derealizacja, omamy czy napady padaczkowe. Zolpidem jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko encefalopatii wątrobowej.
bezsenność, ból głowy i mięśni, depersonalizacja, derealizacja, działanie miorelaksacyjne, efekt z odbicia, encefalopatia wątrobowa, koszmar nocny, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, omamy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, przeczulica słuchowa, psychoza, reakcja paradoksalna, stan splątania, tolerancja lekowa, urojenie, uzależnienie fizyczne i psychiczne, winian zolpidemu, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie biodra - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Midazolam Accord
Midazolam powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy w placówkach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania układu oddechowego i krążenia, z personelem przeszkolonym w rozpoznawaniu i leczeniu poważnych zdarzeń niepożądanych, takich jak depresja oddechowa, bezdech czy zatrzymanie krążenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności układu oddechowego, wątroby, nerek, serca, u osób starszych powyżej 60. roku życia, przewlekle chorych, wyniszczonych oraz u dzieci, zwłaszcza niestabilnych krążeniowo. Wskazane jest stosowanie niższych dawek i stałe monitorowanie stanu pacjenta, zwłaszcza podczas premedykacji i sedacji, aby uniknąć przedawkowania i powikłań. Midazolam może wywoływać niepamięć następczą, której nasilenie jest proporcjonalne do dawki, a także reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja czy drgawki, szczególnie u dzieci i osób starszych. Podawanie leku wymaga uwzględnienia interakcji z inhibitorami i induktorami CYP3A4 oraz ostrożności u pacjentów z zespołem bezdechu sennego i wcześniaków.
benzodiazepina, bezdech, depersonalizacja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, drżenie mięśniowe, encefalopatia, hipowentylacja, niepamięć następcza, nużliwość mięśni, obturacja dróg oddechowych, omamy, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, reakcja paradoksalna, resuscytacja oddechowo-krążeniowa, sedacja płytka, śpiączka, urojenia, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, zespół bezdechu sennego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Velafax 37,5 mg
Wenlafaksyna (Velafax) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Najczęstsze objawy (>1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, które zwykle ustępują w trakcie terapii. Nagłe odstawienie leku może wywołać zespół odstawienny obejmujący zawroty głowy, parestezje, bezsenność, lęk i objawy grypopodobne, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Szczególnie niebezpieczne są poważne powikłania neurologiczne, takie jak zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny i drgawki, które wymagają natychmiastowej interwencji. Kardiologicznie istotne są ryzyka migotania komór, tachykardii komorowej (w tym torsade de pointes), nadciśnienia tętniczego oraz wydłużenia odstępu QT w EKG, co może prowadzić do zagrażających życiu arytmii. Ponadto, wenlafaksyna może indukować myśli i zachowania samobójcze, zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianie dawki, co wymaga ścisłego nadzoru psychiatrycznego. Ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka) oraz poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna) stanowią wskazania do natychmiastowego przerwania terapii i hospitalizacji.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, depersonalizacja, derealizacja, drgawki, eozynofilia płucna, halucynacje, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, małopłytkowość, mania, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, mioklonie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, objawy dyzuryczne, objawy odstawienia, pancytopenia, parestezje, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, szumy uszne, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia wytrysku, zapalenie trzustki, zawroty głowy układowe, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Depralin ODT 10 mg
Podczas terapii escytalopramem (Depralin ODT) najczęściej obserwuje się działania niepożądane typowe dla grupy SSRI, które zwykle pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i mają tendencję do ustępowania przy kontynuacji terapii. Do bardzo często występujących należą ból głowy i nudności, natomiast często zgłaszane są m.in. bezsenność, senność, zawroty głowy, lęk, zmniejszenie lub zwiększenie łaknienia, zmiany masy ciała, zmęczenie oraz biegunka i zaparcia. Rzadziej występują reakcje anafilaktyczne, zespół serotoninowy, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia i tachykardia), a także trombocytopenia, hiponatremia i zaburzenia endokrynologiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub chorobami serca.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jadłowstręt, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, mania, myśl samobójcza, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, SNRI, SSRI, stan splątania, tachykardia, TLPD, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie ruchowe, zespół odstawienia, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levosol 6 mg/ml
Lewodropropizyna w syropie Levosol (6 mg/ml) wykazuje bardzo niską częstość działań niepożądanych, szacowaną na mniej niż 1 na 500 000 pacjentów na podstawie danych z ponad 30 krajów. Działania niepożądane występują bardzo rzadko (<1/10 000) i najczęściej mają łagodny przebieg, ustępując po odstawieniu leku. Zgłaszane objawy obejmują reakcje alergiczne skórne (pokrzywka, rumień, świąd, obrzęk naczynioruchowy), dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, drżenia, parestezje), a także incydenty kardiologiczne (kołatanie serca, tachykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego). Pojedyncze przypadki ciężkich działań niepożądanych, takich jak epidermoliza ze skutkiem śmiertelnym, śpiączka hipoglikemiczna czy reakcje anafilaktyczne, zostały odnotowane głównie u pacjentów z wielolekowością lub współistniejącymi schorzeniami.
aftowe zapalenie jamy ustnej, anafilaksja, astenia, biegunka, bigeminnia przedsionkowa, ból brzucha, ból żołądka, cholestatyczne zapalenie wątroby, depersonalizacja, drażliwość, drgawki kloniczno-toniczne, drżenie, duszność, epidermoliza, hipotensja, kaszel, kołatanie serca, lek hipoglikemizujący, lewodropropizyna, napad petit mal, nudność, obniżenie napięcia mięśniowego, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powiek, omdlenie, osłabienie kończyn dolnych, osutka, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozszerzenie źrenic, rumień, senność, śpiączka hipoglikemiczna, świąd, tachykardia, uogólniony obrzęk, utrata zdolności widzenia, wymioty, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zapalenie języka, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxydolor 40 mg
Oxydolor (chlorowodorek oksykodonu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Najpoważniejszym powikłaniem jest depresja oddechowa, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych. Inne istotne objawy obejmują duszność, skurcz oskrzeli, zwężenie źrenic oraz zmniejszenie odruchu kaszlowego. Do bardzo często występujących działań należą zaparcia, nudności i wymioty, a także senność, uspokojenie polekowe, zawroty głowy i ból głowy. Często obserwuje się zaburzenia psychiczne takie jak lęk, splątanie, depresja, bezsenność oraz nadpobudliwość psychoruchową. Wśród działań niepożądanych występują również objawy ze strony układu pokarmowego, nerwowego, skórnego oraz sercowo-naczyniowego, w tym ryzyko uzależnienia nawet przy stosowaniu dawek terapeutycznych.
chlorowodorek oksykodonu, cholestaza, częstoskurcz nadkomorowy, depersonalizacja, depresja oddechowa, drgawek, dysfunkcja zwieracza Oddiego, hipogonadyzm, kolka żółciowa, krwiomocz, nadpobudliwość psychoruchowa, nadwrażliwość bólowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, ośrodkowy bezdech senny, przedawkowanie opioidu, reakcja anafilaktyczna, reaktywność krzyżowa, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, splątanie, uspokojenie polekowe, uzależnienie lekowe, zaburzenie oddychania, zatrzymanie moczu, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół odstawienny noworodka, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pralex 15 mg
Pralex, zawierający escytalopram w postaci szczawianu, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) dostępnym w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek powlekanych. Lek wskazany jest w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią i bez), fobii społecznej oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (ZOK). Terapia powinna być dostosowana do nasilenia objawów, typu zaburzenia oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta, rozpoczynając zwykle od niższych dawek i stopniowo je zwiększając. Charakterystyczne objawy wskazujące na zastosowanie Pralex to m.in. obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu i łaknienia, napady paniki z objawami somatycznymi i psychicznymi, uporczywy lęk społeczny oraz nawracające obsesje i kompulsje.
agorafobia, anhedonia, depersonalizacja, derealizacja, duży epizod depresyjny, działanie niepożądane, escytalopram, fobia społeczna, interakcja lekowa, kołatanie serca, kompulsja, lek przeciwdepresyjny, lęk społeczny, napad lęku, napęd psychoruchowy, obsesja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia skojarzona, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lorazepam, będący benzodiazepiną, jest stosowany w leczeniu stanów lękowych i bezsenności, jednak wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Może wywoływać ciężkie reakcje anafilaktyczne, w tym obrzęk naczynioruchowy zagrażający życiu, zwłaszcza u pacjentów z historią podobnych reakcji na benzodiazepiny. Lek może powodować depresję oddechową, szczególnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową, dlatego zaleca się stosowanie zmniejszonych dawek. Istotne jest także ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, które wzrasta wraz z dawką i czasem terapii, nawet przy stosowaniu dawek terapeutycznych przez kilka tygodni. Nagłe odstawienie może prowadzić do objawów odstawienia, takich jak drgawki, majaczenie, lęk, czy tachykardia, co wymaga stopniowego zmniejszania dawki. Długotrwałe stosowanie może także prowadzić do zmniejszenia skuteczności nasennej lorazepamu.
agranulocytoza, ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, benzodiazepina, bezsenność, depersonalizacja, depresja oddechowa, efekt z odbicia, encefalopatia wątrobowa, hiperrefleksja, hipertermia, interakcja z opioidami, jaskra z otwartym kątem, jaskra z wąskim kątem, lorazepam, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niepamięć następcza, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, porfiria, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, sedacja, stan lękowy, trombocytopenia, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności oddechowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Vitabalans 5 mg
Oksykodon, stosowany w terapii bólu, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najważniejszych należą zaburzenia układu oddechowego, takie jak depresja oddechowa, duszności, skurcze oskrzeli oraz potencjalne zwężenie źrenic. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo częstych (≥1/10 pacjentów) do bardzo rzadkich (<1/10000). Bardzo często obserwuje się senność, zawroty głowy, bóle głowy, zaparcia, nudności i wymioty, a także świąd skóry. Często występują zaburzenia psychiczne (lęk, depresja, stany splątania), suchość w jamie ustnej, wysypka oraz zaburzenia mikcji. Niezbyt często pojawiają się reakcje alergiczne, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, odwodnienie, drgawki, zaburzenia widzenia i sercowo-naczyniowe (częstoskurcz nadkomorowy, kołatanie serca), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i wątroby.
anoreksja, cholestaza, częstoskurcz nadkomorowy, depersonalizacja, depresja oddechowa, duszność, dysfunkcja zwieracza Oddiego, kołatanie serca, kolka żółciowa, krwiomocz, mimowolny skurcz mięśni, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedrożność jelit, niestrawność, odruch kaszlowy, oksykodon, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, powiększenie węzłów chłonnych, przeczulica słuchowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń, skurcz mięśni gładkich, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, stan splątania, syndrom odstawienia leku u noworodka, trudność w przełykaniu, uzależnienie lekowe, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie łzawienia, zaburzenie mikcji, zaburzenie oddychania, zaburzenie połykania, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie źrenicy, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – LevoDril 60 mg/10 ml
Lewodropropizyna, stosowana w formie syropu LevoDril (60 mg/10 ml), charakteryzuje się bardzo korzystnym profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w ponad 30 krajach. Częstość działań niepożądanych jest niezwykle niska, szacowana na mniej niż 1:500 000, co klasyfikuje je jako bardzo rzadkie. Najczęściej obserwowane działania niepożądane mają łagodny lub umiarkowany przebieg i ustępują po przerwaniu terapii, a jedynie sporadycznie wymagają dodatkowego leczenia farmakologicznego. Do najczęściej zgłaszanych należą reakcje skórne (pokrzywka, rumień, świąd), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także objawy ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, drżenia) i sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, tachykardia). Wszystkie te działania występują z częstością <1/10 000 pacjentów.
aftowe zapalenie jamy ustnej, arytmia, astenia, cholestatyczne zapalenie wątroby, depersonalizacja, drgawki kloniczno-toniczne, duszność, działanie niepożądane, epidermoliza, hipotensja, hipotonia mięśniowa, lek hipoglikemizujący, lewodropropizyna, mydriaza, napad petit mal, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powiek, obrzęk uogólniony, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, śpiączka hipoglikemiczna, tachykardia, zapalenie języka, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Klaustrofobia – Objawy
Klaustrofobia to specyficzne zaburzenie lękowe charakteryzujące się irracjonalnym lękiem przed zamkniętymi lub ograniczonymi przestrzeniami, z częstością występowania około 12,5% populacji, częściej u kobiet. Objawy obejmują zarówno reakcje fizyczne (np. tachykardia, duszność, ból w klatce piersiowej, nudności, hiperwentylację), jak i psychologiczne (np. depersonalizacja, intensywny lęk, strach przed utratą kontroli) oraz behawioralne (unikanie wind, małych pomieszczeń). Ataki paniki trwają zwykle od 5 do 30 minut i mogą być mylone z ostrym zespołem wieńcowym, co wymaga różnicowania diagnostycznego. Nasilenie klaustrofobii może być łagodne, umiarkowane lub ciężkie, a brak leczenia prowadzi do progresji objawów, unikania sytuacji wywołujących lęk oraz ryzyka rozwoju innych zaburzeń psychicznych, w tym depresji i zaburzeń lękowych.
atak paniki, ból klatki piersiowej, depersonalizacja, depresja, duszność, fobia specyficzna, hiperwentylacja, lek antydepresyjny, lek przeciwlękowy, nudności, objaw lękowy, remisja, rezonans magnetyczny, sedacja, stres, stres chroniczny, tachykardia, technika relaksacyjna, terapia ekspozycyjna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia wirtualnej rzeczywistości, tomografia komputerowa, zaburzenie lękowe, zaburzenie paniczne, zaburzenie współwystępujące, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Diazepam, jako benzodiazepina, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko uzależnienia psychicznego i fizycznego, szczególnie przy dawkach przekraczających zalecany czas terapii 8–12 tygodni. Nie jest wskazany jako lek pierwszego wyboru w leczeniu chorób psychotycznych ani w monoterapii depresji z lękiem, ze względu na możliwość nasilenia tendencji samobójczych. Nagłe odstawienie może wywołać zespół odstawienny z objawami takimi jak bóle głowy, lęk, splątanie, a w ciężkich przypadkach drgawki czy omamy. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć efektu z odbicia, czyli nasilenia objawów pierwotnych. Diazepam może powodować niepamięć następczą, zwłaszcza po dużych dawkach, oraz reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie czy agresja, szczególnie u dzieci i osób starszych, co wymaga przerwania leczenia.
alkohol benzylowy, benzodiazepin, choroba psychotyczna, depersonalizacja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, drgawki padaczkowe, efekt z odbicia, interakcja diazepamu z opioidami, jaskra, martwica kanalików nerkowych, miastenia, monoterapia depresji, niedobór laktazy, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, reakcja paradoksalna, stan padaczkowy, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenie lękowe, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pramatis 10 mg
Pramatis, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, wykazuje działania niepożądane typowe dla SSRI, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch tygodniach terapii, z tendencją do ustępowania przy kontynuacji leczenia. Do najczęstszych należą ból głowy (bardzo często), nudności (bardzo często), zaburzenia snu, zawroty głowy, lęk, zmiany apetytu oraz zaburzenia funkcji seksualnych. Istotne są także rzadkie, ale poważne działania, takie jak zespół serotoninowy, reakcje anafilaktyczne, małopłytkowość, hiponatremia, wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes, szczególnie u pacjentów z hipokaliemią lub chorobami serca. U pacjentów powyżej 50. roku życia odnotowano zwiększone ryzyko złamań kości. Przerwanie terapii, zwłaszcza nagłe, może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, pobudzenie psychoruchowe, objawy żołądkowo-jelitowe i wegetatywne, które zwykle mają łagodny lub umiarkowany przebieg, ale mogą być ciężkie i długotrwałe.
akatyzja, anorgazmia, bezsenność, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, drżenie, dyskinezy, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok poporodowy, lęk, małopłytkowość, mania, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie ADH, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, torsade de pointes, zaburzenia czucia, zaburzenia łaknienia, zaburzenia snu, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symescital 5 mg
Escytalopram (Symescital) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla SSRI, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi pojawiającymi się w pierwszych dwóch tygodniach terapii, takimi jak nudności i ból głowy (>1/10). Często obserwuje się również bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia funkcji seksualnych oraz zmęczenie (1/100 do <1/10). Istotne są potencjalnie poważne działania niepożądane, w tym zespół serotoninowy, arytmie komorowe (w tym torsade de pointes), myśli i zachowania samobójcze oraz reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT lub chorobami serca. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, nudności, drżenia i zaburzenia snu, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drżenie, dyskineza, hiponatremia, jadłowstręt, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok poporodowy, łysienie, mania, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, napad lęku, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złamanie kości