toksyczność wątrobowa
Toksyczność wątrobowa (hepatotoksyczność) to uszkodzenie wątroby spowodowane ekspozycją na leki, substancje chemiczne, suplementy diety lub toksyny. Jest to poważny problem kliniczny, który może manifestować się jako ostre lub przewlekłe uszkodzenie hepatocytów, prowadzące do różnych form dysfunkcji wątroby.
Mechanizmy hepatotoksyczności obejmują bezpośrednie uszkodzenie komórek wątroby (toksyczność bezpośrednia), reakcje immunologiczne (idiosynkratyczna hepatotoksyczność) oraz zaburzenia metaboliczne. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć, predyspozycje genetyczne, interakcje lekowe, choroby współistniejące oraz stan odżywienia pacjenta.
Manifestacje kliniczne toksyczności wątrobowej mogą obejmować bezobjawowy wzrost enzymów wątrobowych, żółtaczkę, niewydolność wątroby, a w skrajnych przypadkach niewydolność wielonarządową. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych przyczyn uszkodzenia wątroby, analizie czasowego związku z ekspozycją na potencjalny czynnik hepatotoksyczny oraz ocenie biochemicznej i histopatologicznej.
Leczenie polega przede wszystkim na eliminacji czynnika uszkadzającego, leczeniu objawowym oraz w ciężkich przypadkach rozważeniu przeszczepu wątroby. Monitorowanie pacjentów przyjmujących leki o potencjale hepatotoksycznym jest kluczowym elementem profilaktyki i wczesnego wykrywania uszkodzenia wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Grindeks 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową, głównie wątroby i nerek, przy ekspozycji ustrojowej przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia człowieka, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu dawki terapeutycznej nie zaobserwowano istotnych efektów toksycznych. U szczurów stwierdzono zmiany w budowie siekaczy przy ekspozycji 67-krotnie wyższej niż kliniczna, jednak ich znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, zaburzenia oddechowe) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, podczas gdy przy 6-krotnym przekroczeniu dawki nie obserwowano takich zmian. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał rakotwórczy był istotny jedynie u szczurów przy ekspozycji 58-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, drżenie, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rak wątroby, siekacz, sytagliptyna, toksyczność mięśniowa, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność neurologiczna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa, układ autonomiczny, uszkodzenie OUN, wskaźnik mleko/osocze, wymioty, wzmożone ślinienie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie oddychania, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vicks Antigrip Max (1000 mg + 16 mg + 4 mg)/sasz.
Produkt leczniczy Vicks AntiGrip Max zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: paracetamol (1000 mg), fenylefrynę (16 mg) oraz chlorfenaminę (4 mg). Paracetamol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (75-85%), szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w surowicy po 0,5-2 godzinach) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (10%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (90-95%) z kinetyką liniową do dawki 2 g, po przekroczeniu której aktywowane są szlaki prowadzące do hepatotoksycznych metabolitów. Okres półtrwania wynosi 1-4 godziny, z wydłużeniem u pacjentów z niewydolnością wątroby, przedawkowaniem, osób starszych i dzieci. Fenylefryna cechuje się niską biodostępnością (38%) i szybkim, nieregularnym wchłanianiem, metabolizowana jest głównie przez monoaminooksydazę w jelicie cienkim i wątrobie, z okresem półtrwania 2-3 godziny. Chlorfenamina wykazuje biodostępność 25-45%, maksymalne stężenie po 2-3 godzinach, silny efekt pierwszego przejścia wątrobowego oraz długi okres półtrwania 14-25 godzin, co wpływa na dłuższe utrzymywanie się efektów farmakologicznych i potencjalnych działań niepożądanych.
białka osocza, biodostępność, chlorfenamina, cysteina, dystrybucja leku, działanie niepożądane, efekt farmakologiczny, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, fenylefryna, glutation, hepatotoksyczność, kinetyka liniowa, kompartment organizmu, kwas glukuronowy, maleinian, monoaminooksydaza, nefrotoksyczność, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paracetamol, płyn ustrojowy, przewód pokarmowy, siarczan, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, substancja czynna, toksyczność wątrobowa, wodorowinian - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Davercin 250 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa cyklicznego 11,12-węglanu erytromycyny A, substancji czynnej leku Davercin, wykazała niski potencjał toksyczności ostrej z LD50 wynoszącym 5,8 g/kg m.c. u szczurów oraz 4,05 g/kg m.c. u myszy po podaniu doustnym. W badaniach przewlekłych (90 dni) na szczurach stosowano dawki odpowiadające 0,0125%, 0,025% i 0,05% LD50, nie obserwując istotnych zmian patologicznych w narządach takich jak wątroba, nerki, płuca, śledziona i jelita. Zaobserwowano jedynie przejściowe, niewielkie powiększenie wątroby, które ustąpiło w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowe badania hepatotoksyczności wykazały brak wzrostu toksyczności wątrobowej, mimo proporcjonalnego do wzrostu produkcji żółci zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych.
cykliczny węglan erytromycyny A, Davercin, dawka letalna średnia, działanie hepatotoksyczne, enzym wątrobowy, erytromycyna, jelito, nerka, obraz krwi, parametry hematologiczne, płuco, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, śledziona, substancja czynna, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność wątrobowa, układ krwiotwórczy, wątroba, wytwarzanie żółci - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosutinib Stada 400 mg
Analiza bezpieczeństwa leku Bosutinib Stada, stosowanego w dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg u 1372 pacjentów z białaczką, wykazała wysoką częstość działań niepożądanych. Mediana czasu leczenia wynosiła od 11,1 do 61,6 miesięcy w różnych grupach pacjentów. Działania niepożądane wystąpiły u 98,3% pacjentów, a ciężkie (stopień 3. lub 4.) u 68,7%. Najczęstsze objawy to biegunka (80,4%, ciężka u 10,6%), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%, ciężka u 19,7%), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%, ciężka u 5,0%), zmęczenie (32,0%), podwyższenie aktywności AlAT (28,0%, ciężka u 14,6%), niedokrwistość (27,2%, ciężka u 10,3%), gorączka (23,4%), podwyższenie AspAT (22,5%, ciężka u 6,7%) oraz ból głowy (20,3%). Neutropenia i wzrost lipazy w stopniu ciężkim występowały u 10,6% i 10,1% pacjentów, odpowiednio.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białaczka, białaczka z chromosomem Ph+, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bosutynib, gorączka, hepatotoksyczność, krwawienie do OUN, małopłytkowość, martwica trzustki, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nudności, odwodnienie, podwyższony poziom AspAT, posocznica, przewlekła białaczka szpikowa, reakcje skórne, toksyczność wątrobowa, wymioty, wysypka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia wątrobowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Entecavir Polpharma 1 mg
Przedawkowanie entekawiru, stosowanego w terapii wirusowego zapalenia wątroby typu B, wiąże się z potencjalnym ryzykiem toksyczności, choć dostępne dane kliniczne wskazują na relatywnie niskie zagrożenie poważnymi działaniami niepożądanymi. Badania wykazały, że zdrowi ochotnicy przyjmujący dawki do 20 mg/dobę przez 14 dni lub jednorazowo do 40 mg nie doświadczyli niespodziewanych efektów toksycznych. Mimo to, brak jest precyzyjnych danych dotyczących dawki wywołującej specyficzne objawy toksyczności, a teoretycznie możliwe są uszkodzenia wątroby oraz zaburzenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami nerek.
dawkowanie terapeutyczne, działanie niepożądane, entekawir, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, lek przeciwwirusowy, monitorowanie pacjenta, objawy toksyczności, przedawkowanie entekawiru, tabletka powlekana, toksyczność wątrobowa, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salofalk 4 g/60 ml
Przedawkowanie mesalazyny zawartej w zawiesinie doodbytniczej Salofalk (4 g mesalazyny w 60 ml zawiesiny) nie wykazuje jednoznacznych dowodów na toksyczność narządową, zwłaszcza w obrębie nerek i wątroby. Pomimo ograniczonych danych klinicznych, zaleca się kompleksowe monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR, badanie ogólne moczu) oraz wątroby (ALT, AST, bilirubina, fosfataza alkaliczna) u pacjentów po przedawkowaniu. Należy również uwzględnić potencjalne reakcje na substancje pomocnicze, takie jak pirosiarczyn potasu (280,8 mg) i benzoesan sodu (60 mg), które mogą wywołać reakcje nadwrażliwości, zwłaszcza u osób z astmą lub alergiami. Monitorowanie elektrolitów i stanu nawodnienia jest wskazane ze względu na możliwość zaburzeń równowagi elektrolitowej przy znacznym przedawkowaniu.
badanie ogólne moczu, benzoesan sodu, działanie toksyczne, elektrolity surowicy, fosfataza alkaliczna, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, kreatynina mocznik GFR, kwas 5-aminosalicylowy, leczenie objawowe, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, parametry życiowe, pirosiarczyn potasu, płukanie żołądka, przedawkowanie mesalazyny, reakcja nadwrażliwości, stan nawodnienia, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność wątrobowa, węgiel aktywowany, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawiesina doodbytnicza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Imatinib Sandoz
Imatinib Sandoz, będący inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL, wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza z inhibitorami proteazy, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, makrolidami oraz substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. cyklosporyna, takrolimus, fentanyl). Silne induktory CYP3A4 (np. deksametazon, fenytoina, ryfampicyna) mogą obniżać ekspozycję na imatynib, zwiększając ryzyko niepowodzenia terapii. U pacjentów po tyreoidektomii konieczne jest monitorowanie TSH z uwagi na ryzyko niedoczynności tarczycy. Ze względu na metabolizm wątrobowy (tylko 13% wydalane przez nerki), wskazane jest systematyczne monitorowanie funkcji wątroby, zwłaszcza u chorych z GIST i współistniejącymi przerzutami wątrobowymi, gdyż obserwowano przypadki uszkodzenia, niewydolności i martwicy wątroby. Ponadto, u około 2,5% pacjentów z CML występuje zatrzymanie płynów manifestujące się wysiękiem opłucnowym, obrzękami, wodobrzuszem czy obrzękiem płuc, co wymaga regularnej kontroli masy ciała, szczególnie u osób starszych i z chorobami serca.
aktywność ADAMTS13, aktywność aminotransferaz, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, faza akceleracji CML, fototoksyczność, hormon tyreotropowy, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, kwaśna alfa-glikoproteina, małopłytkowość, martwica wątroby, mikroangiopatia zakrzepowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk płuc, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, rearanżacja genu PDGFR, stężenie bilirubiny, stężenie troponiny, substrat CYP3A4, toksyczność wątrobowa, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodobrzusze, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zatrzymanie płynów, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny/mieloproliferacyjny, zespół rozpadu guza, żołądek arbuzowaty - Leksykon leków
Interakcje leku – Atazanavir Accord 300 mg
Atazanawir, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez hamowanie tego enzymu, co prowadzi do istotnych zmian stężeń leków współstosowanych. Szczególnie istotne są interakcje z rytonawirem, który silniej hamuje CYP3A4, co wymaga dostosowania schematu leczenia i uwzględnienia zmienionego profilu interakcji po wycofaniu rytonawiru. Przeciwwskazane jest łączenie atazanawiru z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak kwetiapina, alfuzosyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, triazolam, midazolam (doustny), lomitapid oraz alkaloidy ergotaminy. Ponadto, jednoczesne stosowanie atazanawiru z produktami zawierającymi grazoprewir, glekaprewir i pibrentaswir jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężeń tych leków i potencjalnego uszkodzenia wątroby (wzrost aktywności AlAT). W przypadku jednoczesnego stosowania atazanawiru i rytonawiru z grazoprewirem obserwuje się wzrost AUC grazoprewiru o 958%, Cmax o 524% i Cmin o 1064%, co podkreśla konieczność unikania takiego połączenia.
aktywność AlAT, alkaloid ergotaminy, atazanawir z rytonawirem, benzodiazepina, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie niedociśnienie, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, doustna antykoncepcja, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leczenie HCV, lek prokinetyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, oddział intensywnej opieki medycznej, ośrodkowy układ nerwowy, schorzenie wątroby, substrat CYP3A4, toksyczność wątrobowa, wąski indeks terapeutyczny, wzrost aktywności AlAT, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności oddechowej, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amisan
Amisulpryd w dawce 400 mg wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS) objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami autonomicznymi, rabdomiolizą oraz wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CPK). Lek przeciwdziała dopaminie, co może nasilać objawy choroby Parkinsona i wymaga ograniczonego stosowania u tych pacjentów. Istotne jest monitorowanie funkcji wątroby z uwagi na ryzyko toksyczności wątrobowej oraz kontrola EKG ze względu na wydłużenie odstępu QT i potencjalne ryzyko torsade de pointes, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia, bradykardią, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz rodzinnym wydłużeniem QT. Amisulpryd nie powinien być łączony z innymi neuroleptykami ani lekami wydłużającymi QT.
agranulocytoza, amisulpryd, autonomiczny układ nerwowy, bradykardia, choroba Parkinsona, dyskineza, działanie przeciwdopaminergiczne, epizod naczyniowo-mózgowy, guz przysadki, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kinaza kreatynowa, lek przeciwpsychotyczny, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, próg drgawkowy, psychoza w otępieniu, rabdomioliza, sztywność mięśni, toksyczność wątrobowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zespół odstawienny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prefemin PMS 20 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania suchego wyciągu z Vitex agnus-castus L., fructus, zawartego w leku Prefemin PMS, są ograniczone i opierają się głównie na dwóch badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym na modelu szczurzym. Pierwsze badanie trwało 4 tygodnie, a drugie 26 tygodni. W obu eksperymentach zaobserwowano objawy hepatotoksyczności, jednak mechanizm tego działania oraz jego potencjalne znaczenie kliniczne dla ludzi pozostają niejasne. Brak jest również danych dotyczących mutagenności i rakotwórczości wyciągu, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa preparatu w długoterminowym stosowaniu.
- Leksykon substancji czynnych
Trabektedyna – Właściwości farmakodynamiczne
Trabektedyna, alkaloid roślinny o kodzie ATC L01CX01, wykazuje specyficzne wiązanie z DNA w małym rowku, powodując zgięcie helisy i indukując zaburzenia cyklu komórkowego poprzez modulację czynników transkrypcyjnych oraz ścieżek naprawy DNA. W badaniach klinicznych potwierdzono jej aktywność antyproliferacyjną wobec mięsaków tkanek miękkich, raka piersi, niedrobnokomórkowego raka płuc, raka jajnika oraz czerniaka. W randomizowanym badaniu u pacjentów z mięsakami tkanek miękkich, schemat dawkowania 1,5 mg/m² w 24-godzinnej infuzji co 3 tygodnie wykazał istotne wydłużenie mediany czasu do progresji (3,7 vs 2,3 miesiąca; HR=0,734; p=0,0302) w porównaniu do schematu 0,58 mg/m² w 3-godzinnej infuzji raz w tygodniu. Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 13,9 miesiąca (CI 12,5-18,6) z 60,2% rocznym wskaźnikiem przeżyć. W badaniu fazy III u pacjentów z tłuszczakomięsakami i mięsakami gładkokomórkowymi, trabektedyna (1,5 mg/m² co 3 tygodnie) nie wykazała istotnej różnicy w całkowitym przeżyciu w porównaniu z dakarbazyną (13,7 vs 13,1 miesiąca; HR=0,927; p=0,4920), jednak poprawiła przeżycie bez progresji (4,2 vs 1,5 miesiąca; HR=0,55; p<0,0001) oraz wskaźnik korzyści klinicznej (34,2% vs 18,5%; p<0,0002).
całkowity odsetek odpowiedzi, chondromięsak mezenchymalny, cykl komórkowy, cytochrom P450, czas do progresji, czerniak złośliwy, działanie antyproliferacyjne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas deoksyrybonukleinowy, lek przeciwnowotworowy, maziówczak, mielosupresja, mięsak Ewinga, mięsak gładkokomórkowy, mięsak jasnokomórkowy, mięsak tkanek miękkich, mięsak związany z translokacją, nawrotowy rak jajnika, niedrobnokomórkowy rak płuc, odstęp QT, pegylowana liposomalna doksorubicyna, przeżycie bez progresji, przeżycie całkowite, rak jajnika, rak piersi, tłuszczakomięsak, tłuszczakomięsak śluzowaty okrągłokomórkowy, toksyczność wątrobowa, trabektedyna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Erwinase 10 000 IU
Kryzantaspaza, enzym L-asparaginaza pochodzący z Erwinia chrysanthemi, jest stosowana głównie w terapii białaczki limfoblastycznej. Najczęstsze działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, niedociśnienie, wstrząs anafilaktyczny) oraz zaburzenia krzepnięcia krwi, manifestujące się obniżeniem stężenia antytrombiny III, białek C i S, fibrynogenu, plazminogenu oraz wydłużeniem czasu protrombinowego i częściowej tromboplastyny. Zaburzenia te mogą prowadzić do poważnych powikłań zakrzepowo-zatorowych, obejmujących naczynia obwodowe, płucne i ośrodkowy układ nerwowy, z ryzykiem zgonu lub trwałych następstw. Dodatkowe czynniki ryzyka to choroba podstawowa, leczenie steroidami oraz stosowanie centralnych cewników żylnych. Większość działań niepożądanych jest odwracalna, jednak w przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii bez możliwości jej wznowienia.
afazja, anafilaksja, antytrombina III, białaczka limfoblastyczna, białko C i S, białkomocz, cukrzycowa kwasica ketonowa, czas protrombinowy, dysfagia, encefalopatia, gorączka neutropeniczna, halucynacja, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, hipofibrynogenemia, jadłowstręt, kryzantaspaza, L-asparaginaza, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie trzustki, napad drgawkowy, nefropatia moczanowa, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedowład, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odczynowe zapalenie stawów, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeciwciało przeciwlekowe, reakcja nadwrażliwości, stan splątania, stłuszczenie wątroby, tachykardia, toksyczność wątrobowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, żółtaczka cholestatyczna, żylne zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Arsenic trioxide Sandoz 1 mg/ml
Trójtlenek arsenu wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT/QTc, co może prowadzić do torsade de pointes oraz całkowitego bloku serca, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, azytromycyna), leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna) oraz leków powodujących hipokalemię lub hipomagnezemię (diuretyki, amfoterycyna B). Zaleca się ścisłe monitorowanie EKG oraz poziomów elektrolitów (potasu i magnezu) i suplementację w razie potrzeby. Trójtlenek arsenu może również wykazywać działanie hepatotoksyczne, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o znanym działaniu hepatotoksycznym, takich jak tetracykliny, amoksycylina z kwasem klawulanowym, izoniazyd, ryfampicyna, NLPZ, statyny oraz leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy). Regularne monitorowanie parametrów wątrobowych jest wskazane.
amfoterycyna B, antybiotyki makrolidowe, całkowity blok serca, cytostatyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, fluorochinolon, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, hipokalemia, hipomagnezemia, induktor CYP, inhibitor CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hepatotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbiałaczkowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, toksyczność wątrobowa, torsade de pointes, trójtlenek arsenu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca