polimyksyna B
Polimyksyna B to antybiotyk peptydowy, który należy do grupy polimyksyn. Jest aktywna głównie przeciwko bakteriom Gram-ujemnym, w tym wielu szczepom wielolekoopornym. Mechanizm działania polega na wiązaniu z lipopolisacharydem (LPS) w błonie zewnętrznej bakterii, co prowadzi do zwiększenia przepuszczalności błony komórkowej i ostatecznie do śmierci komórki bakteryjnej.
Klinicznie polimyksyna B jest stosowana w leczeniu zakażeń wywołanych przez oporne bakterie Gram-ujemne, szczególnie Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumannii i Klebsiella pneumoniae. Może być podawana dożylnie w ciężkich zakażeniach systemowych, miejscowo w postaci kropli do oczu i uszu, a także w formie inhalacji w leczeniu zakażeń płuc.
Istotnym ograniczeniem w stosowaniu polimyksyny B jest jej potencjalna nefrotoksyczność i neurotoksyczność. W praktyce klinicznej wymaga monitorowania funkcji nerek i dostosowywania dawki. Ze względu na rosnącą oporność na antybiotyki polimyksyna B zyskała ponownie na znaczeniu jako opcja terapeutyczna w leczeniu zakażeń wielolekoopornymi bakteriami Gram-ujemnymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polibiotic (5 mg + 5000 j.m. + 400 j.m.)/g
Produkt leczniczy Polibiotic w postaci maści o stężeniu (5 mg neomycyny + 5000 j.m. polimyksyny B + 400 j.m. bacytracyny cynkowej)/g jest preparatem miejscowym o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego. Neomycyna, aminoglikozyd, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy białek na poziomie podjednostki 30S rybosomu, wykazując aktywność wobec bakterii Gram-ujemnych i Gram-dodatnich, w tym Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Escherichia coli oraz Pseudomonas aeruginosa. Polimyksyna B, antybiotyk polipeptydowy, uszkadza błonę komórkową bakterii Gram-ujemnych, prowadząc do ich śmierci, wykazując skuteczność m.in. wobec Pseudomonas aeruginosa i Haemophilus influenzae. Bacytracyna cynkowa, również polipeptyd, hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, takich jak Staphylococcus spp. i Streptococcus spp., a dodatkowo wspomaga procesy gojenia ran.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, bacytracyna, bacytracyna cynkowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, błona komórkowa, dwoinka rzeżączki, dwoinka zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, działanie przeciwbakteryjne, gojenie ran, gronkowiec złocisty, neomycyna, paciorkowiec kałowy, pałeczka hemofilna, pałeczka krztuśca, pałeczka legionelli, pałeczka okrężnicy, pałeczka ropy błękitnej, patogen, pneumokok, podjednostka 30S rybosomu, polimyksyna B, prątek gruźlicy, ściana komórkowa, synteza białka, uszkodzenie skóry, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie skórne - Leksykon substancji czynnych
Neomycyna – Właściwości farmakodynamiczne
Neomycyna, antybiotyk aminoglikozydowy o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, hamuje syntezę białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu, co prowadzi do błędnego odczytu mRNA i śmierci komórki bakteryjnej. Wykazuje aktywność przeciwko licznym bakteriom Gram-dodatnim (m.in. Staphylococcus aureus, w tym niektórym szczepom MRSA, Streptococcus pneumoniae, Enterococcus faecalis, Mycobacterium tuberculosis) oraz Gram-ujemnym (m.in. Escherichia coli, Klebsiella spp., Pseudomonas aeruginosa, Neisseria spp.). Nie działa na większość paciorkowców, bakterie Serratia marcescens, Nocardia oraz większość Pseudomonas spp. Nie posiada aktywności przeciwgrzybiczej ani przeciwwirusowej. Neomycyna jest często stosowana w preparatach miejscowych, łączona z bacytracyną, polimyksyną B oraz kortykosteroidami, co pozwala na rozszerzenie spektrum działania i zwiększenie skuteczności terapeutycznej, np. w preparatach dermatologicznych (Betnovate N, Dexapolcort N, Lorinden N) oraz okulistycznych (Maxitrol, Dicortineff, Neomycinum Jelfa).
antybiotyk aminoglikozydowy, Bacillus anthracis, bacytracyna, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Bordetella pertussis, Corynebacterium diphtheriae, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwzapalne, działanie synergistyczne, Escherichia coli, gronkowiec złocisty, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, laseczka wąglika, maczugowiec błonicy, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość krzyżowa, pałeczka krztuśca, pneumokok, podjednostka 30S rybosomu, polimyksyna B, poliomyelitis, prątek gruźlicy, preparat dermatologiczny, preparat okulistyczny, preparat złożony, Pseudomonas aeruginosa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, synteza białek bakteryjnych, szczepionka przeciw błonicy, toksyczność ogólnoustrojowa, zakażenie rany - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka Pentaxim, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis typów 1, 2 i 3 (odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg, skoniugowany z toksoidem tężcowym), jest przeznaczona wyłącznie do stosowania w populacji pediatrycznej. Ze względu na brak badań klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, preparat nie jest wskazany dla tych grup pacjentek. W związku z tym nie ma konieczności oceny wpływu szczepionki na płodność, ciążę czy laktację.
błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, fenyloalanina, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, haemophilus typ b skoniugowana, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, polisacharyd Haemophilus influenzae, streptomycyna, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka TETRAXIM jest adsorbowanym preparatem zawierającym pełną dawkę antygenów przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa) oraz poliomyelitis (inaktywowany). Każda dawka o objętości 0,5 ml zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg) oraz inaktywowany wirus polio typ 1 (29 jednostek antygenu D), typ 2 (7 jednostek) i typ 3 (26 jednostek). Adjuwantem jest wodorotlenek glinu (0,3 mg Al³⁺). Preparat może zawierać śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B oraz 12,5 µg fenyloalaniny, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią.
adjuwant, błonica, Bordetella pertussis, dawka uzupełniająca, droga domięśniowa, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, krztusiec, mięsień naramienny, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowany, przednio-boczna powierzchnia uda, streptomycyna, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus polio inaktywowany, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Magnesium sulfate Kalceks 200 mg/ml
Produkt leczniczy Magnesium sulfate Kalceks to roztwór do wstrzykiwań/infuzji zawierający magnezu siarczan siedmiowodny w stężeniu 200 mg/ml, co odpowiada 2000 mg magnezu siarczanu siedmiowodnego w 10 ml ampułce oraz około 98,6 mg jonów magnezu na gram substancji czynnej. W przeliczeniu na wartości równoważnikowe, 1 g magnezu siarczanu siedmiowodnego dostarcza 8,1 mEq lub 4,1 mmol jonów magnezu. Roztwór jest bezbarwny, klarowny, o pH 5,5-7,0 i osmolalności 875-925 mOsmol/kg. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użytku, podawany dożylnie bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w roztworze chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5%. Po otwarciu ampułki należy zużyć preparat natychmiast, a niewykorzystane resztki usunąć. Nie należy stosować roztworu, jeśli widoczne są cząstki stałe lub inne oznaki zepsucia.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, benzylopenicylina, emulsja lipidowa, hydrokortyzon, jony magnezu, kwas siarkowy, niezgodność farmaceutyczna, polimyksyna B, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, siarczan magnezu, sole wapnia, stabilność chemiczna, streptomycyna, tobramycyna, węglan magnezu, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek magnezu, wodorotlenek sodu - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Przeciwwskazania stosowania
Polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, obecny w szczepionce Pentaxim w ilości 10 mikrogramów i skoniugowany z toksoidem tężcowym, stanowi kluczowy składnik immunogennej formuły. Przeciwwskazania do stosowania tej szczepionki obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na polisacharyd Hib, składniki pomocnicze oraz śladowe ilości substancji używanych w procesie produkcyjnym, takich jak glutaraldehyd, neomycyna, streptomycyna i polimyksyna B. Szczepionka jest również przeciwwskazana u pacjentów z historią zagrażających życiu reakcji alergicznych po wcześniejszym podaniu preparatów zawierających ten antygen. Dodatkowo, odroczenie szczepienia jest wskazane w przypadku gorączki lub ostrej choroby, a bezwzględnym przeciwwskazaniem jest postępująca encefalopatia lub encefalopatia występująca w ciągu 7 dni po podaniu poprzedniej dawki szczepionki przeciw krztuścowi.
antygen krztuśca, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae typ b, nadwrażliwość, neomycyna, ostra choroba, Pentaxim, polimyksyna B, polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, postępująca encefalopatia, reakcja alergiczna, reakcja zagrażająca życiu, streptomycyna, substancja pomocnicza, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka skoniugowana, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Valdocef 500 mg
Cefadroksyl, jako cefalosporyna I generacji, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, erytromycyna, sulfonamidy, chloramfenikol) wykazują antagonizm wobec cefadroksylu, co obniża skuteczność terapii i jest przeciwwskazane. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych, takich jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna), polimyksyna B, kolistyna oraz wysokie dawki diuretyków pętlowych (np. furosemid), które synergistycznie nasilają nefrotoksyczność cefadroksylu, zwiększając ryzyko uszkodzenia nerek. W przypadku terapii skojarzonej konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji nerek. Ponadto, leki przeciwkrzepliwe (warfaryna, acenokumarol) i przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel) mogą zwiększać ryzyko krwawień, dlatego zaleca się częste monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR, APTT) podczas długotrwałego stosowania.
acenokumarol, amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, aPTT, biodostępność leku, cefadroksyl, cefalosporyna, cefoperazon, chloramfenikol, cholestyramina, czynnik krzepnięcia, diuretyk pętlowy, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, erytromycyna, farmakolog kliniczny, furosemid, gentamycyna, inhibitor agregacji płytek, INR, klopidogrel, kolistyna, kwas acetylosalicylowy, lek nefrotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, nefrotoksyczność, parametry krzepnięcia, polimyksyna B, powikłanie krwotoczne, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, tetracyklina, układ odpornościowy, warfaryna, witamina K, wydzielanie kanalikowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Ocena wpływu szczepionki IMOVAX POLIO na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie została potwierdzona dedykowanymi badaniami klinicznymi. Preparat zawiera inaktywowane wirusy poliomyelitis trzech typów w dawkach antygenowych: 29 jednostek D (typ 1), 7 jednostek D (typ 2) oraz 26 jednostek D (typ 3). W składzie znajdują się również minimalne ilości antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz substancji pomocniczych, takich jak fenyloalanina (12,5 µg) i etanol (2 mg w dawce 0,5 ml), których stężenia nie powinny klinicznie wpływać na funkcje psychomotoryczne. Pomimo braku specyficznych danych, możliwe działania niepożądane, takie jak gorączka, bóle głowy czy zawroty głowy, mogą tymczasowo obniżyć zdolność do prowadzenia pojazdów, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności i powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn w przypadku wystąpienia tych objawów.
ampułko-strzykawka, antygen D, ból głowy, działanie niepożądane, etanol, fenyloalanina, funkcja psychomotoryczna, gorączka, inaktywowana szczepionka, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, wirus poliomyelitis, zawiesina do wstrzykiwań, zawrót głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Streptomycinum TZF 1 g
Streptomycyna, jako aminoglikozyd o silnym działaniu antybiotycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania zwiotczającego mięśnie i przedłużenie bloku nerwowo-mięśniowego w połączeniu z lekami zwiotczającymi (np. pankuronium, rokuronium) oraz anestetykami (propofol, sewofluran), co wymaga ścisłej obserwacji i monitorowania czynności oddechowej. Ponadto, jednoczesne stosowanie streptomycyny z diuretykami pętlowymi (kwas etakrynowy, furosemid) i mannitolem zwiększa ryzyko ototoksyczności, co może prowadzić do trwałego uszkodzenia słuchu. Interakcje z innymi lekami nefrotoksycznymi i neurotoksycznymi, takimi jak inne aminoglikozydy (gentamycyna, tobramycyna), cefalorydyna, polimyksyna B, kolistyna oraz cyklosporyna, wykazują synergistyczne działanie toksyczne, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania.
anestezjolog, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, badanie audiometryczne, blok nerwowo-mięśniowy, BUN, cefalorydyna, cefalosporyna I generacji, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, GFR, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, kanamycyna, kolistyna, koordynacja ruchowa, kreatynina, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, lek zwiotczający mięśnie, mannitol, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, pankuronium, paromomycyna, polimyksyna B, propofol, rokuronium, sewofluran, tobramycyna, uszkodzenie słuchu, wentylacja mechaniczna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Maxibiotic (5 mg + 5000 j.m. 400 j.m.)/g
MAXIBIOTIC to miejscowy preparat antybiotykowy zawierający neomycynę (5 mg/g), polimyksynę B (5000 IU/g) oraz bacytracynę cynkową (400 IU/g). Neomycyna, aminoglikozyd, działa bakteriobójczo głównie na bakterie Gram-ujemne, hamując syntezę białek przez wiązanie z podjednostką 30S rybosomu. Polimyksyna B, antybiotyk polipeptydowy, uszkadza błony cytoplazmatyczne bakterii Gram-ujemnych, prowadząc do ich śmierci. Bacytracyna, również polipeptyd, hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, co skutkuje osłabieniem struktury komórkowej i śmiercią drobnoustrojów. Kombinacja tych trzech antybiotyków zapewnia szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, obejmujące zarówno bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne, co czyni preparat skutecznym w leczeniu zakażeń skóry.
aminoglikozyd, antybiotyk do stosowania miejscowego, antybiotyk polipeptydowy, bacytracyna cynkowa, drobnoustrój Gram-ujemny, działanie bakteriobójcze, efekt synergistyczny, Mycobacterium tuberculosis, neomycyna, podjednostka 30S rybosomu, polimyksyna B, Pseudomonas aeruginosa, siarczan neomycyny, siarczan polimyksyny B, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, synteza białek bakteryjnych, synteza ściany komórkowej, zakażenie skóry - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM to pięcioskładnikowa, adsorbowana szczepionka skojarzona, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid i hemaglutynina włókienkowa po 25 µg każdy), inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek) i 3 (26 jednostek) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg, skoniugowany z toksoidem tężcowym). Szczepionka dostępna jest w formie proszku i zawiesiny do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań (0,5 ml dawka po rekonstytucji). Zawiera śladowe ilości glutaraldehydu, antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz fenyloalaninę (12,5 µg/dawka), co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów, zwłaszcza z fenyloketonurią.
Bordetella pertussis, fenoksyetanol, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, Haemophilus influenzae typ b, haemophilus typ b, hemaglutynina włókienkowa, krztusiec, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka skoniugowana, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
W kontekście bezpieczeństwa pacjenta, szczególnie w odniesieniu do zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, szczepionka PENTAXIM, stosowana wyłącznie w populacji pediatrycznej, nie wpływa bezpośrednio na te funkcje. Produkt ten zawiera toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf) i tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf) adsorbowane na wodorotlenku glinu, antygeny Bordetella pertussis (toksoid i hemaglutynina włókienkowa po 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis (typ 1: 29 jednostek antygenu D, typ 2: 7 jednostek, typ 3: 26 jednostek) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg, skoniugowany z toksoidem tężcowym). Zawiera także 0,3 mg Al³⁺ jako adjuwant oraz śladowe ilości antybiotyków i fenyloalaninę (12,5 µg), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią. Ze względu na wiek pacjentów, kwestia wpływu na prowadzenie pojazdów jest formalnie wyłączona.
adjuwant, błonica, Bordetella pertussis, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae typ b, hemaglutynina włókienkowa, krztusiec, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, polisacharyd Haemophilus influenzae, reakcja poszczepienna, sprawność psychomotoryczna, streptomycyna, szczepionka pediatryczna, szczepionka pięciowalentna, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atecortin (5 mg + 10 000 j.m. + 15 mg)/ml
Preparat Atecortin w postaci kropli do oczu i uszu zawiera oksytetracyklinę chlorowodorek (5 mg/ml), siarczan polimyksyny B (10 000 j.m./ml) oraz octan hydrokortyzonu (15 mg/ml). Po podaniu miejscowym farmakokinetyka tych substancji charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem do krążenia ogólnego: octan hydrokortyzonu i oksytetracyklina przenikają w niewielkim stopniu, natomiast siarczan polimyksyny B nie wchłania się z powierzchni błon śluzowych i skóry, nawet w stanach zapalnych. Takie właściwości zapewniają wysokie stężenie leku w miejscu aplikacji przy minimalnym ryzyku działań niepożądanych systemowych, typowych dla kortykosteroidów i antybiotyków podawanych ogólnie.
absorpcja ogólnoustrojowa, antybiotykoterapia miejscowa, Atecortin, błony śluzowe, chlorowodorek oksytetracykliny, działania ogólnoustrojowe, farmakokinetyka, hydrokortyzon, kortykosteroidy, krążenie ogólne, krople do oczu i uszu, oksytetracyklina, podanie miejscowe, polimyksyna B, schorzenia zapalne, tkanki zmienione zapalnie, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, zawiesina leku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM, będąca skojarzoną szczepionką adsorbowaną przeciw błonicy (≥20 j.m. toksoidu błoniczego), tężcowi (≥40 j.m. toksoidu tężcowego), krztuścowi bezkomórkowemu (25 μg toksoidu i 25 μg hemaglutyniny włókienkowej Bordetella pertussis), poliomyelitis inaktywowanemu (typ 1: 29 jednostek antygenu D, typ 2: 7 jednostek, typ 3: 26 jednostek) oraz Haemophilus influenzae typu b (10 μg polisacharydu skoniugowanego z toksoidem tężcowym), posiada ściśle określone przeciwwskazania. Bezwzględnie przeciwwskazane jest podanie szczepionki u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek składnik aktywny lub pomocniczy, w tym śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B oraz fenyloalaniny (12,5 μg), co jest istotne u chorych z fenyloketonurią. Szczepionka nie powinna być stosowana u osób z reakcjami anafilaktycznymi po wcześniejszym podaniu PENTAXIM lub innych szczepionek zawierających antygeny krztuśca, a także u pacjentów z postępującą encefalopatią lub encefalopatią występującą w ciągu 7 dni po poprzednim szczepieniu przeciw krztuścowi.
adiuwant, antygen krztuśca, błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, choroba neurologiczna, drgawka, encefalopatia, encefalopatia postępująca, fenyloketonuria, glutaraldehyd, haemophilus typ b, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, niepożądany odczyn poszczepienny, polimyksyna B, poliomyelitis, polisacharyd Haemophilus influenzae, reakcja anafilaktyczna, remisja, streptomycyna, szczepionka przeciw krztuścowi, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis inaktywowany, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Multibiotic
Lek Multibiotic w postaci maści zawiera neomycyny siarczan (5 mg/g), bacytracyny cynkowej (10 mg/g) oraz polimyksyny B siarczan (0,833 mg/g) i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd) oraz alergie krzyżowe u pacjentów uczulonych na aminoglikozydy lub polimyksyny. Stosowanie leku należy natychmiast przerwać w przypadku objawów alergicznych. Aplikacja na rozległe uszkodzone powierzchnie skóry niesie ryzyko działania ogólnoustrojowego, w tym ototoksyczności (uszkodzenie słuchu, nawet całkowita utrata słuchu), nefrotoksyczności (uszkodzenie nerek) oraz neurotoksyczności (objawy neurologiczne).
alergia krzyżowa, aminoglikozydy, bacytracyna cynkowa, dysfagia, działanie nefrotoksyczne, działanie ogólnoustrojowe, działanie ototoksyczne, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, polimyksyna B, polimyksyny, reakcja alergiczna, upośledzenie słuchu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO to inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, zawierająca 0,5 ml zawiesiny z inaktywowanymi wirusami trzech typów: typ 1 (szczep Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 26 jednostek antygenu D. Produkt spełnia wymagania Farmakopei Europejskiej oraz rekomendacje WHO. Zawiera śladowe ilości antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B), co jest istotne u pacjentów z nadwrażliwością na te substancje. Dodatkowo obecne są substancje pomocnicze, takie jak fenyloalanina (12,5 µg) i etanol (2 mg), a także fenoksyetanol, formaldehyd oraz podłoże Hanksa 199. Szczepionka jest dostępna w ampułko-strzykawkach o objętości 0,5 ml, przechowywana w temperaturze 2–8°C, nie może być zamrażana, a jej okres ważności wynosi 3 lata.
ampułko-strzykawka, antygen D, fenoksyetanol, fenyloalanina, formaldehyd, guma halobutylowa, inaktywacja wirusów, inaktywowana szczepionka przeciw poliomyelitis, inaktywowany wirus poliomyelitis, nadwrażliwość na antybiotyki, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, szczepionka IMOVAX POLIO, szczepionka przeciw poliomyelitis, wirus polio typu 1, wirus polio typu 2, wirus polio typu 3, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna B – Działania niepożądane
Polimyksyna B, stosowana głównie w preparatach miejscowych (maści, krople do oczu i uszu), wykazuje skuteczność przeciwbakteryjną wobec bakterii Gram-ujemnych, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości (świąd, wysypka, zaczerwienienie, obrzęk w miejscu aplikacji) oraz podrażnień narządu wzroku (dyskomfort, zapalenie rogówki u 0,7-0,9% pacjentów stosujących Maxitrol). Polimyksyna B może wywoływać ototoksyczność, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu lub uszkodzeniu błony bębenkowej, prowadzącą do nieodwracalnego uszkodzenia słuchu. Systemowe wchłanianie, zwłaszcza z dużych powierzchni uszkodzonej skóry, niesie ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Długotrwałe stosowanie może również zaburzać mikroflorę fizjologiczną, sprzyjając nadkażeniom bakteryjnym i grzybiczym (Candida), zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów.
antybiotyk peptydowy, bakterie Gram-ujemne, błona bębenkowa, Candida, ciśnienie śródgałkowe, drożdżak, kortykosteroid, mikroflora fizjologiczna, nadkażenie, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oporność bakterii, ototoksyczność, podrażnienie spojówek, pokrzywka, polimyksyna B, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, upośledzenie słuchu, uszkodzenie słuchu, zaburzenie czynności nerek, zaćma steroidowa, zakażenie grzybicze, zapalenie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Multibiotic (5 mg + 10 mg + 0,833 mg)/g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania maści Multibiotic, zawierającej neomycynę, polimyksynę B oraz bacytracynę cynkową, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Neomycyna wykazała nefrotoksyczność po wielokrotnym podaniu domięśniowym u myszy i świnek morskich oraz ototoksyczność po dożylnych podaniach, jednak nie stwierdzono działania kancerogennego ani teratogennego u szczurów. Miejscowa aplikacja neomycyny na skórę królików i świnek morskich była dobrze tolerowana, z wyjątkiem kontaktowej alergii u około 10% zwierząt. Badania nad wpływem neomycyny na rozrodczość, przeprowadzone przy dawkach 10-246 razy wyższych niż stosowane u ludzi, nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani rozwój pre- i postnatalny potomstwa.
alergia kontaktowa, bacytracyna cynkowa, badanie farmakologiczne, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, maść, nefrotoksyczność polimyksyny, neomycyna, ototoksyczność, polimyksyna B, rozwój prenatalny i postnatalny, szczur laboratoryjny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Interakcje leku – Cefotaxim-MIP 1 g 1 g
Cefotaksym, jako cefalosporynowy antybiotyk beta-laktamowy, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Antybiotyki bakteriostatyczne, takie jak tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol i sulfonamidy, wykazują antagonizm wobec cefotaksymu, co może prowadzić do obniżenia jego działania bakteriobójczego i jest wskazaniem do unikania jednoczesnego stosowania. W przypadku aminoglikozydów (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) istnieje niezgodność farmaceutyczna w roztworze do iniekcji, dlatego leki te należy podawać osobno, w różnych miejscach i z zachowaniem odstępu czasowego, aby zapobiec inaktywacji. Ponadto, jednoczesne stosowanie cefotaksymu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy, polimyksyna B, kolistyna oraz diuretyki pętlowe (furosemid, torasemid), zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek, co wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek (stężenie kreatyniny, GFR) i dostosowania dawkowania.
amikacyna, aminoglikozyd, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk bakteriostatyczny, cefalosporyna, cefotaksym, chloramfenikol, diuretyk pętlowy, duszność, erytromycyna, farmakokinetyka cefotaksymu, furosemid, gentamycyna, grupa metylotiotetrazolowa, hipotonia, klirens nerkowy, kolistyna, kreatynina, lek nefrotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, polimyksyna B, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, terapia skojarzona, tetracyklina, tobramycyna, torasemid, uszkodzenie nerek - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Właściwości farmakokinetyczne
Polisacharyd Haemophilus influenzae typ b zawarty w szczepionce Pentaxim występuje w dawce 10 µg na 0,5 ml po rekonstytucji i jest skoniugowany z toksoidem tężcowym, co zwiększa jego immunogenność. Szczepionka zawiera również 0,3 mg Al³⁺ w postaci wodorotlenku glinu jako adiuwant, który adsorbuje pozostałe składniki. Produkt jest dostępny jako biały proszek, który po rekonstytucji tworzy mętną, białawą zawiesinę do wstrzykiwań. Ze względu na mechanizm działania szczepionek, nie są wymagane tradycyjne badania farmakokinetyczne, takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy eliminacja, gdyż szczepionka stymuluje układ odpornościowy do wytworzenia odpowiedzi immunologicznej, a nie działa bezpośrednio na receptory czy enzymy.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka TETRAXIM, zawierająca antygeny przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa) oraz poliomyelitis (inaktywowany), wykazuje wysoką kompatybilność z innymi szczepionkami, takimi jak Act-HIB, MMR, ospa wietrzna oraz WZW typu B. Zaleca się jednoczesne podawanie tych szczepionek w różne miejsca ciała, aby uniknąć interakcji miejscowych i zapewnić optymalną odpowiedź immunologiczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów przyjmujących leki immunosupresyjne, w tym kortykosteroidy systemowe, leki biologiczne oraz przeciwnowotworowe, które mogą osłabiać odpowiedź na szczepienie, co wymaga konsultacji i ewentualnego dostosowania terapii. Ponadto, szczepionka zawiera śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B oraz 12,5 μg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią.
błonica, fenyloalanina, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, kalendarz szczepień, kortykosteroid systemowy, krztusiec, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, ospa wietrzna, polimyksyna B, poliomyelitis, przeciwciało monoklonalne, reakcja alergiczna, streptomycyna, supresja immunologiczna, szczepionka MMR, tężec, WZW typu B - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Właściwości farmakokinetyczne
W szczepionkach przeciw wirusowi polio, takich jak Adacel Polio i Tetraxim, nie przeprowadza się standardowej oceny farmakokinetycznej, gdyż skuteczność mierzona jest odpowiedzią immunologiczną, a nie parametrami farmakokinetycznymi. Inaktywowany wirus polio występuje w trzech serotypach: typ 1 (Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (MEF1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (Saukett) – 26 jednostek antygenu D. W szczepionce Tetraxim wirus jest namnażany w komórkach Vero, co wpływa na profil bezpieczeństwa i immunogenności. Ilości antygenów w Tetraxim odpowiadają wartościom 40-8-32 jednostek antygenu D, mierzone inną metodą immunochemiczną. Antygeny w Adacel Polio adsorbowane są na fosforanie glinu (1,5 mg, 0,33 mg Al³⁺), natomiast w Tetraxim na uwodnionym wodorotlenku glinu (0,3 mg Al³⁺).
adsorpcja, albumina surowicy bydlęcej, antygen D, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, inaktywowany wirus polio, komórki Vero, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, przeciwciała, streptomycyna, wirus polio, wirus polio typ 1, wirus polio typ 2, wirus polio typ 3, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Glutaraldehyd – Przeciwwskazania stosowania
Glutaraldehyd, stosowany jako środek inaktywujący lub konserwujący w procesie produkcji szczepionek, może występować w śladowych ilościach w preparacie TETRAXIM. Pomimo niskiego stężenia, obecność glutaraldehydu stanowi istotne przeciwwskazanie u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na tę substancję. Szczepionka TETRAXIM zawiera jako składniki czynne: toksoid błoniczy (≥20 j.m.), toksoid tężcowy (≥40 j.m.), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg) oraz inaktywowany wirus polio typów 1, 2 i 3. Dodatkowo, preparat może zawierać śladowe ilości antybiotyków aminoglikozydowych (neomycyna, streptomycyna) oraz polipeptydowych (polimyksyna B), które również stanowią przeciwwskazanie u osób z nadwrażliwością na te substancje.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, Bordetella pertussis, encefalopatia postępująca, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, konsultacja alergologiczna, neomycyna, polimyksyna B, reakcja nadwrażliwości, środek inaktywujący, streptomycyna, szczepionka, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka Tetraxim, test diagnostyczny, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wywiad alergologiczny, zaburzenia neurologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO jest podawana w dawce 0,5 ml jako zawiesina do iniekcji, z zalecanym schematem dawkowania dostosowanym do wieku pacjenta i zgodnym z krajowymi wytycznymi. U niemowląt i dzieci starszych stosuje się schemat podstawowy obejmujący 3 dawki podawane co 1-2 miesiące, z pierwszą dawką przypominającą po 6-12 miesiącach od ostatniej dawki podstawowej. U dorosłych nieszczepionych wcześniej zaleca się 2 dawki podstawowe w odstępie 1-2 miesięcy (preferowany 2 miesiące) oraz dawkę przypominającą po 6-12 miesiącach. Szczepionka zawiera inaktywowane wirusy poliomyelitis: typ 1 (szczep Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) – 7 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) – 26 jednostek antygenu D. Podanie odbywa się domięśniowo (preferowane) lub podskórnie, z miejscem iniekcji zależnym od wieku (udo u niemowląt, mięsień naramienny u starszych dzieci, młodzieży i dorosłych).
antygen D, dawka przypominająca, fenyloalanina, IMOVAX POLIO, inaktywowany wirus poliomyelitis, iniekcja domięśniowa, iniekcja podskórna, mięsień naramienny, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, reakcja alergiczna, schemat dawkowania, streptomycyna, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wirus polio typu 1, wirus polio typu 2, wirus polio typu 3 - Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna B – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Polimyksyna B, antybiotyk peptydowy, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nadwrażliwości i działań niepożądanych, zarówno przy stosowaniu miejscowym, jak i ogólnoustrojowym. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować miejscowe wysypki, świąd, podrażnienie, a także uogólnione objawy jak rumień, pokrzywka, a w ciężkich przypadkach anafilaksja i reakcje pęcherzowe. Istotne jest przerwanie terapii przy pierwszych objawach nadwrażliwości. Polimyksyna B może ulegać wchłanianiu systemowemu, zwłaszcza przy aplikacji na duże powierzchnie uszkodzonej skóry, co niesie ryzyko ototoksyczności (uszkodzenie słuchu, nawet utrata słuchu), nefrotoksyczności (uszkodzenie nerek) oraz neurotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub zaburzeniami słuchu, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków nefro- lub ototoksycznych.
aminoglikozyd, anafilaksja, antybiotyk peptydowy, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, lek nefrotoksyczny, nadkażenie, nadwrażliwość, nadwrażliwość krzyżowa, namnażanie drobnoustrojów, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, ototoksyczność, pokrzywka, polimyksyna B, preparat okulistyczny, preparat parenteralny, przewód nosowo-łzowy, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja pęcherzowa, rumień, szczep grzybiczny, toksyczność systemowa, trombocytopenia, upośledzenie słuchu, wchłanianie systemowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie oka - Leksykon substancji czynnych
Netylmycyna – Interakcje
Netylmycyna, aminoglikozyd stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami o potencjale nefro- i ototoksycznym. Szczególnie ryzykowne jest jednoczesne lub następcze stosowanie z cytotoksyczną cisplatyną, antybiotykami polipeptydowymi (polimyksyna B, kolistyna), innymi aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna, streptomycyna), wankomycyną, wiomycyną, cefalosporynami (zwłaszcza cefalorydyną) oraz diuretykami pętlowymi (furosemid, kwas etakrynowy). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia nefrotoksyczności i ototoksyczności, a także do wzajemnej inaktywacji leków beta-laktamowych i aminoglikozydów, skutkującej zmniejszeniem stężenia netylmycyny w osoczu i skróceniem jej okresu półtrwania. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie funkcji nerek (kreatynina, eGFR) i słuchu u pacjentów. W przypadku stosowania więcej niż jednego leku okulistycznego należy zachować co najmniej 5-minutową przerwę między aplikacjami, a maści do oczu aplikować jako ostatnie.
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, cefalorydyna, cefalosporyna, cisplatyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, EGFR, farmakokinetyka leku, furosemid, gentamycyna, inaktywacja substancji czynnej, interakcja z alkoholem, kolistyna, krople do oczu, kwas etakrynowy, lek nefrotoksyczny, maść do oczu, monitorowanie funkcji nerek, netylmycyna, neurotoksyczność, ocena słuchu, okres półtrwania leku, oporność bakteryjna, penicylina, polimyksyna B, poziom kreatyniny, produkt okulistyczny, przepływ nerkowy krwi, przestrzeganie zaleceń, stężenie aminoglikozydu, stężenie leku w osoczu, streptomycyna, stres oksydacyjny, tobramycyna, uszkodzenie narządu słuchu, wankomycyna, wiomycyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)
TETRAXIM to adsorbowana szczepionka w formie białawo-mętnej zawiesiny do wstrzykiwań, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek antygenu D) i 3 (26 jednostek antygenu D). Składniki aktywne są adsorbowane na 0,3 mg Al³⁺ w postaci wodorotlenku glinu. Produkt może zawierać śladowe ilości glutaraldehydu, antybiotyków (neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz 12,5 µg fenyloalaniny, co jest istotne dla pacjentów z fenyloketonurią. Substancje pomocnicze obejmują formaldehyd, kwas octowy lub wodorotlenek sodu do regulacji pH, fenoksyetanol, bezwodny etanol oraz podłoże Hanksa 199 bez czerwieni fenolowej. Produkt dostępny jest w ampułko-strzykawkach o objętości 0,5 ml, w różnych wariantach opakowań, z lub bez dołączonych igieł.
ampułko-strzykawka, antygen Bordetella pertussis, dawka szczepionki, fenoksyetanol, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywacja toksyn bakteryjnych, krztusiec, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, proszek liofilizowany, rekonstytucja szczepionki, streptomycyna, szczepionka przeciw błonicy, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus polio inaktywowany, wodorotlenek glinu uwodniony, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Verorab
Produkt leczniczy VERORAB, szczepionka przeciw wściekliźnie produkowana w hodowlach komórkowych, wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania, zwłaszcza u pacjentów z alergią na antybiotyki takie jak polimyksyna B, streptomycyna czy neomycyna. Zaleca się ścisłe przestrzeganie schematu szczepień oraz dokumentowanie nazwy i numeru serii produktu w dokumentacji medycznej dla zapewnienia identyfikowalności. Po podaniu szczepionki mogą wystąpić reakcje wazowagalne, hiperwentylacja lub reakcje stresowe, które mogą poprzedzać lub towarzyszyć szczepieniu, dlatego konieczne jest wdrożenie procedur zapobiegających urazom. Szczepionka zawiera 4,1 µg fenyloalaniny na dawkę 0,5 ml (0,068 µg/kg dla osoby 60 kg), co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią. Produkt zawiera także mniej niż 1 mmol potasu (39 mg) i sodu (23 mg) na dawkę, co jest ważne dla pacjentów na dietach kontrolujących te pierwiastki.
badanie serologiczne, bezdech, fenyloalanina, fenyloketonuria, hiperwentylacja, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, neomycyna, niedobór odporności, objaw neurologiczny, parestezja, podanie donaczyniowe, polimyksyna B, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, streptomycyna, technika aspiracji, trombocytopenia, wścieklizna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Adacel Polio 0,5 ml
Szczepionka ADACEL POLIO, zawierająca toksoid błoniczy (≥2 j.m.), toksoid tężcowy (≥20 j.m.), antygeny krztuśca (toksoid krztuścowy 2,5 µg, hemaglutynina włókienkowa 5 µg, pertaktyna 3 µg, fimbrie typ 2 i 3 po 5 µg) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1, 2 i 3, jest adsorbowaną zawiesiną na fosforanie glinu (1,5 mg, 0,33 mg Al³⁺). Producent nie przeprowadził specyficznych badań oceniających wpływ preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednak na podstawie profilu bezpieczeństwa i obserwacji klinicznych deklaruje brak istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne. W praktyce klinicznej lekarz powinien poinformować pacjenta o braku dedykowanych badań, ocenie klinicznej wskazującej na nieistotny wpływ oraz o możliwości indywidualnych reakcji organizmu, które mogą wymagać zachowania ostrożności w pierwszych godzinach po szczepieniu.
albumina surowicy bydlęcej, antygen krztuśca, błonica tężec krztusiec, fimbrie, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowany, reakcja alergiczna, streptomycyna, szczepionka ADACEL POLIO, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna cynkowa – Właściwości farmakodynamiczne
Bacytracyna cynkowa jest antybiotykiem polipeptydowym stosowanym miejscowo, obecnym w preparatach takich jak Maxibiotic i Polibiotic w dawce 400 j.m./g. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z nośnikiem lipidowym (undekapenolem), co uniemożliwia transport prekursorów peptydoglikanu i prowadzi do lizy komórki bakteryjnej. Bacytracyna wykazuje aktywność głównie wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym Staphylococcus spp., Streptococcus spp., Clostridium spp. oraz Corynebacterium spp., a także wobec wybranych bakterii Gram-ujemnych, takich jak Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Fusobacterium i Haemophilus influenzae.
Acinetobacter, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, bacytracyna cynkowa, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, biosynteza ściany komórkowej, Bordetella pertussis, Clostridium, corynebacterium, działanie synergistyczne, Enterobacter, Fusobacterium, Haemophilus influenzae, Legionella pneumophila, Maxibiotic, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, neomycyna, nośnik lipidowy, paciorkowiec, podjednostka 30S rybosomu, Polibiotic, polimyksyna B, Proteus, przepuszczalność błony komórkowej, Pseudomonas aeruginosa, Salmonella, shigella, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, synteza białek bakteryjnych, synteza ściany komórkowej, zakażenie skórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM jest preparatem skojarzonym, zawierającym antygeny przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa), poliomyelitis (inaktywowana) oraz Haemophilus influenzae typu b (skoniugowana). W jednej dawce 0,5 ml po rekonstytucji zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥20 j.m. (30 Lf), toksoid tężcowy ≥40 j.m. (10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg i hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowane wirusy poliomyelitis typ 1 (29 jednostek antygenu D), typ 2 (7 jednostek antygenu D), typ 3 (26 jednostek antygenu D) oraz 10 µg polisacharydu Hib skoniugowanego z toksoidem tężcowym. Składniki aktywne są adsorbowane na 0,3 mg uwodnionego wodorotlenku glinu, który pełni funkcję adjuwantu, przedłużając kontakt antygenów z układem immunologicznym i wzmacniając odpowiedź immunologiczną. Nie określono farmakokinetyki szczepionki, gdyż klasyczne parametry farmakokinetyczne nie mają zastosowania w przypadku szczepionek.
adjuwant, antygeny Bordetella pertussis, błonica, fenyloalanina, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, koniugacja z toksoidem tężcowym, krztusiec, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, polisacharyd Haemophilus influenzae, streptomycyna, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, układ immunologiczny, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, wodorotlenek glinu uwodniony - Leksykon substancji czynnych
Amikacyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Amikacyna, aminoglikozydowy antybiotyk o potencjale ototoksycznym i nefrotoksycznym, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza przy terapii przekraczającej 14 dni. Ryzyko uszkodzenia nerwu VIII oraz nerek jest zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wcześniejszymi uszkodzeniami słuchu, chorobami nerwowo-mięśniowymi, a także u osób z mutacjami mitochondrialnego DNA (np. mutacja 1555 A>G w genie rRNA 12S). Ototoksyczność objawia się utratą słyszenia dźwięków wysokiej częstotliwości, zawrotami głowy, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi, a nefrotoksyczność manifestuje się m.in. albuminurią, obecnością wałeczków w moczu, hiperazotemią i zmniejszeniem klirensu kreatyniny. Monitorowanie funkcji nerek (m.in. BUN, kreatynina, klirens kreatyniny) oraz audiometria są kluczowe, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i tych leczonych powyżej 7-10 dni. W przypadku objawów toksycznych konieczne jest przerwanie terapii lub korekta dawki.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, audiogram, azot mocznikowy, badanie audiometryczne, badanie moczu, blokada nerwowo-mięśniowa, cefalorydyna, cisplatyna, czynność nerek, drgawki, działanie kuraropodobne, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, klirens kreatyniny, kolistyna, miastenia, mutacje mitochondrialne DNA, nadkażenie, nadwrażliwość na siarczyny, niewydolność nerek, parkinsonizm, paromomycyna, pirosiarczyn sodu, polimyksyna B, porażenie mięśni oddechowych, Pseudomonas aeruginosa, skurcz oskrzeli, środek znieczulający, szumy uszne, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie nerek, wankomycyna, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia równowagi, zawał plamki żółtej, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna cynkowa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bacytracyna cynkowa, stosowana miejscowo w formie maści często w połączeniu z neomycyną i polimyksyną B, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym uczulenia krzyżowego w grupach aminoglikozydów i polimyksyn. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nadkażenia drobnoustrojami niewrażliwymi, w tym grzybami, co wymaga monitorowania. W trakcie terapii mogą wystąpić miejscowe podrażnienia, a w przypadku ich nasilenia lub braku poprawy konieczne jest przerwanie leczenia i konsultacja lekarska. Preparaty te nie powinny być stosowane na rozległe uszkodzenia skóry bez zachowania szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wchłaniania i poważnych działań niepożądanych, takich jak ototoksyczność, nefrotoksyczność oraz objawy neurotoksyczne.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk miejscowy, bacytracyna cynkowa, drobnoustroje niewrażliwe, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, maść antybiotykowa, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, podrażnienie miejscowe, polimyksyna, polimyksyna B, preparat miejscowy, reakcja alergiczna, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Syntarpen 1 g
Syntarpen to preparat zawierający 1 g kloksacyliny sodowej w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, charakteryzujący się wysoką zawartością sodu – 55,01 mg na gram substancji czynnej. Produkt nie zawiera substancji pomocniczych, co oznacza, że każda fiolka zawiera wyłącznie substancję aktywną. Preparat występuje w fiolkach szklanych o pojemności 20 ml, zabezpieczonych korkiem gumowym i aluminiowym kapslem. Przed podaniem lek wymaga rozpuszczenia w wodzie do wstrzykiwań, a sposób przygotowania roztworu zależy od drogi podania: domięśniowo – 1 g w 4 ml wody, dożylnie w formie wstrzyknięcia – 1 g w 20-40 ml wody, infuzyjnie – 1 g w około 500 ml roztworu bazowego (0,9% NaCl lub 5% glukozy). Infuzję dożylną należy podawać przez 30-40 minut, a wstrzyknięcie dożylne powoli, przez około 2 minuty, aby uniknąć działań niepożądanych.
aminoglikozyd, erytromycyna, fiolka, hydrolizat białkowy, infuzja dożylna, interakcja lekowa, kloksacylina, niezgodność farmaceutyczna, polimyksyna B, preparat krwi, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, substancja czynna, Syntarpen, tetracyklina, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Interakcje leku – Adacel Polio 0,5 ml
Szczepionka ADACEL POLIO, zawierająca toksoidy błoniczy i tężcowy, antygeny krztuśca oraz inaktywowane wirusy polio, może być bezpiecznie podawana jednocześnie z inaktywowaną szczepionką przeciw grypie, szczepionką przeciw WZW typu B oraz rekombinowaną szczepionką przeciw HPV, pod warunkiem iniekcji w różne kończyny. W badaniach klinicznych u osób ≥60 lat potwierdzono bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego podania z inaktywowaną szczepionką przeciw grypie. Jednoczesne podanie z szczepionką HPV może powodować umiarkowane obniżenie średnich geometrycznych mian przeciwciał anty-HPV, jednak kliniczne znaczenie tego zjawiska nie jest ustalone. Szczepionka może być także podawana z immunoglobulinami, pod warunkiem iniekcji w różne miejsca ciała, zgodnie z powszechnymi wytycznymi szczepień.
albumina surowicy bydlęcej, antygen krztuśca, formaldehyd, glutaraldehyd, immunoglobulina, inaktywowana szczepionka przeciw grypie, inaktywowany wirus polio, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, lek cytotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, nadwrażliwość, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, radioterapia, reakcja poszczepienna, streptomycyna, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciw HPV, szczepionka przeciw WZW B, szczepionka żywa atenuowana, toksoid błoniczy i tężcowy - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wirus polio, wykorzystywany w inaktywowanej formie w szczepionkach skojarzonych takich jak ADACEL POLIO i TETRAXIM, obejmuje trzy serotypy: Typ 1 (Mahoney) – 29 jednostek antygenu D, Typ 2 (MEF1) – 7 jednostek antygenu D oraz Typ 3 (Saukett) – 26 jednostek antygenu D. W obu preparatach stosowane są komórki Vero do namnażania wirusa, a zawartość antygenów jest porównywalna, choć w TETRAXIM podano ekwiwalentne wartości 40-8-32 jednostek antygenu D według innej metody immunochemicznej. Szczepionki zawierają śladowe ilości substancji pomocniczych, takich jak formaldehyd (tylko ADACEL POLIO), glutaraldehyd, streptomycyna, neomycyna, polimyksyna B oraz albumina surowicy bydlęcej (tylko ADACEL POLIO), które nie stanowią zagrożenia w świetle badań przedklinicznych. Adiuwanty glinowe zastosowane w preparatach to fosforan glinu (1,5 mg, odpowiadający 0,33 mg Al3+) w ADACEL POLIO oraz wodorotlenek glinu (odpowiadający 0,3 mg Al3+) w TETRAXIM, bez wykazania istotnych zagrożeń toksykologicznych.
adiuwant, albumina surowicy bydlęcej, antygen D, badanie toksykologiczne, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, immunogenność antygenu, inaktywowany wirus polio, metoda immunochemiczna, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, poliomyelitis, poliowirus, profil bezpieczeństwa szczepionki, serotyp wirusa, streptomycyna, szczepionka skojarzona, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wirus polio, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adacel Polio 0,5 ml
Szczepionka Adacel Polio (Tdap-IPV) jest adsorbowaną, bezkomórkową szczepionką łączoną przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz poliomyelitis, przeznaczoną do stosowania jako dawka przypominająca u osób powyżej 3. roku życia po zakończeniu podstawowego cyklu szczepień. W jednej dawce 0,5 ml zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥2 j.m. (2 Lf), toksoid tężcowy ≥20 j.m. (5 Lf), antygeny krztuśca (toksoid krztuścowy 2,5 µg, hemaglutynina włókienkowa 5 µg, pertaktyna 3 µg, fimbrie typ 2 i 3 5 µg) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1 (29 jednostek antygenu D), 2 (7 jednostek) i 3 (26 jednostek). Preparat zawiera także fosforan glinu (1,5 mg, 0,33 mg Al³⁺) jako adsorbent. Szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, glutaraldehydu, antybiotyków (streptomycyna, neomycyna, polimyksyna B) oraz albuminy surowicy bydlęcej, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z alergiami.
albumina surowicy bydlęcej, ampułko-strzykawka, antygeny krztuśca, bierna ochrona przed krztuścem, błonica tężec krztusiec poliomyelitis, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, fimbrie, formaldehyd, fosforan glinu, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, nadwrażliwość na składniki szczepionki, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna B, streptomycyna, szczepienie kobiet w ciąży, szczepienie podstawowe, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Oksytetracyklina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Oksytetracyklina, jako antybiotyk z grupy tetracyklin, jest stosowana w preparatach złożonych, takich jak Atecortin (krople do oczu i uszu), Oxycort (maść i aerozol na skórę) oraz Oxycort A (maść do oczu). W okresie ciąży Atecortin jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności i braku alternatyw, natomiast Oxycort jest przeciwwskazany. Oxycort A wymaga szczególnej ostrożności i stosowany jest jedynie po starannej ocenie bilansu korzyści i ryzyka. Podobne zalecenia dotyczą stosowania podczas laktacji: Atecortin nie jest zalecany, Oxycort jest przeciwwskazany, a Oxycort A wymaga ostrożności i rozważenia przerwania karmienia piersią. Należy pamiętać, że zarówno kortykosteroidy, jak i tetracykliny mogą przenikać do mleka matki, co stwarza potencjalne ryzyko dla dziecka.
aerozol na skórę, Atecortin, bilans korzyści i ryzyka, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, hydrokortyzon, karmienie piersią, kortykosteroid, krople do oczu i uszu, laktacja, maść do oczu, maść na skórę, mleko matki, oksytetracyklina, OXYCORT, Oxycort A, płodność, polimyksyna B, postać farmaceutyczna, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, substancja aktywna, tetracyklina, zawiesina