krwotok śródczaszkowy
Krwotok śródczaszkowy to stan chorobowy charakteryzujący się nagłym wylaniem krwi do przestrzeni wewnątrzczaszkowej. Klasyfikuje się go na krwotok podtwardówkowy, nadtwardówkowy, podpajęczynówkowy oraz śródmózgowy, w zależności od lokalizacji anatomicznej wynaczynienia krwi.
Etiologia krwotoku śródczaszkowego obejmuje urazy głowy, nadciśnienie tętnicze, malformacje naczyniowe (tętniaki, naczyniaki), zaburzenia krzepnięcia, stosowanie leków przeciwzakrzepowych oraz choroby nowotworowe. Czynnikami ryzyka są również podeszły wiek, nadużywanie alkoholu i narkotyków.
Objawy kliniczne krwotoku śródczaszkowego to silny ból głowy o nagłym początku, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), nudności, wymioty, drgawki oraz objawy ogniskowe, takie jak niedowład, zaburzenia mowy czy widzenia. Typowe są również objawy wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego – bradykardia, zaburzenia oddychania i wzrost ciśnienia tętniczego.
Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne oraz obrazowanie – tomografię komputerową (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI). W przypadku podejrzenia krwotoku podpajęczynówkowego wykonuje się punkcję lędźwiową, jeśli wyniki CT są niejednoznaczne. Badania laboratoryjne pozwalają ocenić parametry krzepnięcia.
Leczenie krwotoku śródczaszkowego zależy od jego typu, przyczyny i stanu pacjenta. Może obejmować interwencję neurochirurgiczną (ewakuacja krwiaka, klipsowanie tętniaka), leczenie przeciwobrzękowe, przeciwdrgawkowe, kontrolę ciśnienia tętniczego i ciśnienia śródczaszkowego. Rokowanie zależy od rozległości krwawienia, jego lokalizacji, wieku pacjenta i chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Biwalirudyna Accord 250 mg
Biwalirudyna Accord, stosowana jako bezpośredni inhibitor trombiny w dawce 250 mg (proszek do sporządzania koncentratu roztworu do wstrzykiwań/infuzji), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim ryzykiem krwawień, które są zgodne z jej mechanizmem działania. Najczęstsze poważne działania niepożądane to duże krwotoki, w tym śródczaszkowe, oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny. W badaniach klinicznych HORIZONS, ACUITY i REPLACE-2 częstość dużych krwawień wynosiła od ≥1/100 do <1/10, a małych krwawień ≥1/10, z istotnie niższą ich częstością w porównaniu do terapii heparyną i inhibitorami GPIIb/IIIa. Trombocytopenia występowała z częstością od 0,1% do 1,6%, najczęściej u pacjentów jednocześnie leczonych kwasem acetylosalicylowym, klopidogrelem i inhibitorami GP IIb/IIIa. Zakrzepica w stencie była obserwowana częściej w pierwszej dobie u pacjentów leczonych biwalirudyną (1,5% vs. 0,3%, p=0,0002), jednak w dalszym okresie (do 30 dni i po roku) różnice nie były statystycznie istotne. Wzrost wskaźnika INR u pacjentów przyjmujących jednocześnie warfarynę wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
biwalirudyna, bradykardia, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, duszność, enoksaparyna, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor trombiny, INR, krwiomocz, krwioplucie, krwotok, krwotok osierdziowy, krwotok otrzewnowy, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przełyku, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, ostry zespół wieńcowy, poziom hemoglobiny, przezskórna interwencja wieńcowa, smoliste stolce, tamponada serca, trombocytopenia, uszkodzenie reperfuzyjne, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica tętnicy wieńcowej, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zespół ciasnoty międzypowięziowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dabigatran Eteksylan Stada 110 mg
Dabigatran Eteksylan Stada w dawce 110 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), a także u osób z aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniem. Przeciwwskazania obejmują również stany zwiększające ryzyko poważnych krwawień, takie jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy mózgu lub rdzenia kręgowego, zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki naczyniowe oraz istotne nieprawidłowości naczyniowe w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Ponadto, dabigatran jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby o potencjalnie niekorzystnym wpływie na przeżycie oraz u osób po wszczepieniu sztucznej zastawki serca ze względu na niewystarczającą skuteczność w profilaktyce powikłań zakrzepowo-zatorowych.
Stosowanie dabigatranu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, pochodne heparyny oraz doustne antykoagulanty (np. warfaryna, rywaroksaban, apiksaban), jest przeciwwskazane, z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zmiana terapii przeciwzakrzepowej, utrzymanie drożności cewników naczyniowych lub zabieg ablacji cewnikowej w migotaniu przedsionków. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów glikoproteiny P (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia dabigatranu i zwiększonego ryzyka krwawień. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena funkcji nerek i wątroby oraz dokładna analiza ryzyka krwawienia i potencjalnych interakcji lekowych, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjenta i skuteczność leczenia przeciwzakrzepowego.
ablacja cewnikowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rdzeń kręgowy, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kogavant 90 mg
KOGAVANT zawiera tikagrelor w dawce 90 mg w formie tabletek powlekanych i był oceniany w dużych badaniach fazy 3 (PLATO i PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. W badaniu PLATO częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była wyższa w grupie tikagreloru (7,4%) niż klopidogrelu (5,4%), a w PEGASUS u pacjentów przyjmujących tikagrelor 60 mg + ASA wynosiła 16,1% wobec 8,5% w grupie ASA. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia i duszność. Krwawienia obejmowały różne lokalizacje, w tym krwawienia śródczaszkowe (0,3% tikagrelor vs 0,2% klopidogrel w PLATO) oraz krwawienia z przewodu pokarmowego i innych narządów. W badaniu PLATO poważne krwawienia ogółem występowały u 11,6% pacjentów leczonych tikagrelorem i 11,2% leczonych klopidogrelem, natomiast w PEGASUS poważne krwawienia wg TIMI były częstsze przy tikagrelorze 60 mg (2,3%) niż ASA (1,1%). Duszność występowała u 13,8% pacjentów na tikagrelorze w PLATO i 14,2% w PEGASUS (tikagrelor 60 mg), z większym ryzykiem u chorych z astmą lub POChP.
badanie kliniczne fazy 3, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, duszność napadowa nocna, duszność powysiłkowa, hiperurykemia, krwawienie, krwawienie podskórne, krwawienie śródczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tikagrelor, zakrzepowa plamica małopłytkowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mantreda 15 mg
Bezpieczeństwo stosowania rywaroksabanu zostało ocenione w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania i dawkowania, np. w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po zabiegach ortopedycznych wynosi 6,8%, a niedokrwistość 5,9%. Ryzyko krwawień jest wyższe u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz stosujących leki wpływające na hemostazę. U kobiet obserwuje się nasilenie i wydłużenie krwawień menstruacyjnych. Krwawienia mogą mieć charakter jawny lub utajony, prowadząc do niedokrwistości pokrwotocznej, a ich objawy obejmują m.in. osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność i wstrząs.
antykoagulant, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, krwawienie menstruacyjne, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Legrex 60 mg
Lek Legrex zawierający 60 mg tikagreloru jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tikagrelor lub substancje pomocnicze, aktywnym krwawieniem patologicznym, przebytym krwotokiem śródczaszkowym oraz ciężką niewydolnością wątroby. Ponadto, stosowanie tikagreloru jest przeciwwskazane w skojarzeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir i atazanawir, ze względu na ryzyko znacznego zwiększenia ekspozycji na lek i powikłań krwotocznych. W tych sytuacjach konieczne jest zastosowanie alternatywnej terapii przeciwpłytkowej dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.
W przypadkach umiarkowanej niewydolności wątroby, podwyższonego ryzyka krwawień (np. po zabiegach operacyjnych, zaburzenia hemostazy, choroba wrzodowa w fazie aktywnej, jednoczesne stosowanie innych leków przeciwzakrzepowych) oraz u pacjentów z ryzykiem bradykardii (z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II/III stopnia lub przyjmujących leki zwalniające rytm serca) zaleca się szczególną ostrożność i ścisłe monitorowanie. Pacjenci z przewlekłymi chorobami układu oddechowego, zwłaszcza POChP i astmą, powinni być informowani o możliwości nasilenia duszności podczas terapii tikagrelorem. Decyzja o zastosowaniu leku powinna być oparta na indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
agregacja płytek krwi, antybiotyk makrolidowy, astma, atazanawir, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba układu oddechowego, choroba wrzodowa, duszność, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, nefazodon, niewydolność wątroby, POChP, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rytonawir, tabletka powlekana, tikagrelor, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bigetra 75 mg
Dabigatran eteksylat w dawce 75 mg (Bigetra) jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), zaburzeniami czynności wątroby, czynnym istotnym krwawieniem oraz w stanach zwiększających ryzyko poważnych krwawień, takich jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje naczyniowe mózgu i rdzenia. Przeciwwskazane jest także łączenie dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (UHF, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) poza wyjątkowymi sytuacjami klinicznymi, oraz z silnymi inhibitorami glikoproteiny P (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir), które zwiększają stężenie leku i ryzyko krwawień. Dabigatran nie jest wskazany u pacjentów po wszczepieniu sztucznej zastawki serca ze względu na niewystarczającą skuteczność oraz u osób z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu.
ablacja cewnikowa, antykoagulant doustny, choroba wrzodowa, dabigatran eteksylat, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nowotwór złośliwy, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, rdzeń kręgowy, reakcja anafilaktyczna, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Danengo 150 mg
Dabigatran eteksylat (Danengo 150 mg) jest doustnym antykoagulantem, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), aktywnym klinicznie krwawieniem oraz u osób z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym z owrzodzeniem przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi, niedawnym urazem lub zabiegami neurochirurgicznymi, krwotokiem śródczaszkowym, żylakami przełyku, malformacjami tętniczo-żylnymi, tętniakami naczyniowymi oraz istotnymi nieprawidłowościami naczyniowymi mózgu lub rdzenia kręgowego. Ponadto, dabigatran jest przeciwwskazany w terapii skojarzonej z innymi antykoagulantami (heparyna UFH, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii czy podtrzymanie drożności cewników centralnych. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz w przypadku jednoczesnego podawania silnych inhibitorów glikoproteiny P (np. ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir) ze względu na ryzyko zwiększenia ekspozycji na dabigatran i powikłań krwotocznych.
ablacja cewnikowa, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zamiana terapii przeciwzakrzepowej, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telexer 110 mg
Dabigatran eteksylan (Telexer 110 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 mL/min u dorosłych oraz eGFR < 50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), ze względu na ryzyko kumulacji leku i zwiększonego ryzyka krwawień. Lek nie powinien być stosowany w przypadku aktywnego, istotnego klinicznie krwawienia oraz u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym przy obecności owrzodzeń przewodu pokarmowego, nowotworów złośliwych, niedawnych urazów lub zabiegów neurochirurgicznych, krwotoków śródczaszkowych, żylaków przełyku, malformacji tętniczo-żylnych czy tętniaków naczyniowych. Przeciwwskazane jest także łączenie dabigatranu z innymi antykoagulantami, z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii lub podtrzymanie drożności cewników centralnych przy użyciu niefrakcjonowanej heparyny (UHF). Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób stosujących silne inhibitory glikoproteiny P (np. ketokonazol, cyklosporyna, dronedaron), które mogą zwiększać stężenie dabigatranu i ryzyko krwawienia.
ablacja cewnikowa, antykoagulant, apiksaban, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, dabigatran eteksylan, doustny antykoagulant, dronedaron, EGFR, glekaprewir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pibrentaswir, pochodna heparyny, refluks żołądkowo-przełykowy, rywaroksaban, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, warfaryna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hemostazy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – RIXACAM 20 mg
Bezpieczeństwo stosowania rywaroksabanu (RIXACAM) zostało ocenione w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych w badaniach fazy II i III. Najczęstszym działaniem niepożądanym były krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%), co jest zgodne z mechanizmem działania leku jako bezpośredniego inhibitora czynnika Xa. Krwawienia mogą występować z różnych tkanek i narządów, prowadząc do niedokrwistości pokrwotocznej, której nasilenie i objawy zależą od lokalizacji i rozległości krwawienia. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano m.in. niedokrwistość, trombocytozę, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia do oka, mięśni, układu moczowo-płciowego oraz powikłania pooperacyjne. W szczególnych przypadkach krwawienia mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak ostra niewydolność nerek, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, trwałe uszkodzenia neurologiczne czy wstrząs hipowolemiczny.
hiperbilirubinemia, inhibitor czynnika Xa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mięśniowy, krwotok mózgowy, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, menorrhagia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy naczyniowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telexer 110 mg
Lek Telexer, zawierający 110 mg dabigatranu eteksylanu, został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 otrzymywało dabigatran. Profil bezpieczeństwa wskazuje na różną częstość działań niepożądanych w zależności od wskazania: 9% po planowych zabiegach wymiany stawu biodrowego/kolanowego (do 42 dni), 22% u pacjentów z migotaniem przedsionków (do 3 lat), 14% w leczeniu ŻChZZ/ZP oraz 15% w prewencji ŻChZZ/ZP. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, występujące u 10,5-19,4% pacjentów w zależności od badania i wskazania. Poważne krwawienia, choć rzadkie, mogą zagrażać życiu lub prowadzić do kalectwa. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czynność nerek, dabigatran eteksylat, duże krwawienie, hemoglobina, krwawienie, krwiomocz, krwioplucie, krwotok domięśniowy, krwotok płucny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z odbytnicy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, uszkodzenie wątroby, wrzód żołądka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Crusia 60 mg/0,6 ml (6000 j.m.)
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej, substancji czynnej leku Crusia, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych wynikających z nasilonego działania przeciwzakrzepowego, głównie poprzez hamowanie czynnika Xa. Drogi podania wpływają na ryzyko przedawkowania: dożylne i pozaustrojowe wiążą się z szybkim i znacznym wzrostem stężenia leku, natomiast podskórne, najczęściej stosowane, również mogą prowadzić do krwawień. Podanie doustne jest mniej niebezpieczne ze względu na słabe wchłanianie. Objawy przedawkowania obejmują krwawienia powierzchowne (np. siniaki, krwawienia z dziąseł), wewnętrzne (do jam ciała, przestrzeni zaotrzewnowej, stawów), z przewodu pokarmowego (świeża krew w wymiotach, smoliste stolce), z dróg moczowych (krwiomocz) oraz krwotok śródczaszkowy, który manifestuje się nagłym bólem głowy, wymiotami i zaburzeniami świadomości. Dawki wywołujące objawy to przekroczenie dawki terapeutycznej, szczególnie powyżej dwukrotności dawki leczniczej, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do krwawień.
aktywność anty-Xa, czynnik Xa, dawka terapeutyczna, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hipotensja, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie powierzchowne, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie wewnętrzne, krwawienie z dróg moczowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwotok śródczaszkowy, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozaustrojowe, powikłanie krwotoczne, protamina, świeżo mrożone osocze, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wstrząs krwotoczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ticatrom 90 mg
Bezpieczeństwo stosowania tikagreloru oceniano w dwóch dużych badaniach fazy 3 (PLATO i PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były krwawienia oraz duszność, z częstością przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynoszącą 7,4% w grupie tikagreloru (PLATO) i 16,1% w grupie tikagreloru 60 mg z ASA (PEGASUS), w porównaniu do odpowiednio 5,4% i 8,5% w grupach kontrolnych. Krwawienia obejmowały szerokie spektrum lokalizacji, od krwawień podskórnych i z dziąseł po ciężkie krwotoki z przewodu pokarmowego, wewnątrzczaszkowe i zaotrzewnowe. Duszność występowała bardzo często (≥1/10), zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu, często ustępując samoistnie bez konieczności odstawienia leku. Ponadto obserwowano hiperurykemię, która może predysponować do rozwoju dny moczanowej, co wymaga monitorowania parametrów laboratoryjnych u pacjentów z ryzykiem tych zaburzeń.
dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, dysfunkcja nerek, hematospermia, hiperurykemia, krwawienie z dziąseł, krwiomocz, krwioplucie, krwotoczne zapalenie pęcherza, krwotok do oka, krwotok do ucha, krwotok mięśniowy, krwotok pomenopauzalny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z wrzodu żołądka, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie krwotoczne, skaza krwotoczna, tikagrelor, zakrzepowa plamica małopłytkowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Orebriton
Tikagrelor (Orebriton 90 mg) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do krwawień, stosujących jednocześnie NLPZ, doustne antykoagulanty lub leki fibrynolityczne. Przeciwwskazany jest u pacjentów z aktywnym krwawieniem, przebytym krwotokiem śródczaszkowym oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawienia transfuzja płytek i desmopresyna nie są skuteczne, natomiast leczenie przeciwfibrynolityczne i rekombinowany czynnik VIIa mogą poprawić hemostazę. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, a leczenie po OZW z przebytym niedokrwiennym udarem mózgu nie powinno przekraczać 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u ciężkimi zaburzeniami stosowanie jest przeciwwskazane.
antagoniści receptora angiotensyny, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, doustne leki przeciwzakrzepowe, hiperurykemia, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, leki fibrynolityczne, leki przeciwfibrynolityczne, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor P2Y12, rekombinowany czynnik VIIa, tikagrelor, transfuzja płytek, umiarkowana niewydolność wątroby, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zali 75 mg
Lek Zali (dabigatran eteksylanu) w dawce 75 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), a także u osób z istotnymi zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane w przypadku aktywnego, klinicznie istotnego krwawienia oraz u pacjentów z czynnikami ryzyka poważnego krwawienia, takimi jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawny uraz lub zabieg neurochirurgiczny, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki naczyniowe oraz istotne nieprawidłowości naczyniowe w obrębie mózgu lub rdzenia kręgowego. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie leku Zali z innymi antykoagulantami (np. heparyną, warfaryną, rywaroksabanem) poza określonymi wyjątkami, oraz z silnymi inhibitorami glikoproteiny P (np. ketokonazol, cyklosporyna, dronedaron), ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia dabigatranu i powikłań krwotocznych.
ablacja cewnikowa, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności nerek, czynniki ryzyka krwawienia, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, nieprawidłowość naczyniowa, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, sztuczna zastawka serca, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, uraz mózgu, zaburzenia czynności wątroby, zamiana terapii przeciwzakrzepowej, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ticagrelor MSN 60 mg
Profil bezpieczeństwa tikagreloru został oceniony w dwóch dużych badaniach fazy 3 (PLATO i PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. W badaniu PLATO odnotowano wyższą częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych w grupie tikagreloru (7,4%) w porównaniu do klopidogrelu (5,4%), a w PEGASUS – 16,1% w grupie tikagreloru 60 mg + ASA vs 8,5% w grupie ASA. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia oraz duszność, która wystąpiła u 13,8% pacjentów leczonych tikagrelorem (vs 7,8% klopidogrel) w PLATO i u 14,2% w PEGASUS (tikagrelor 60 mg). Duszność miała najczęściej łagodne do umiarkowanego nasilenie, pojawiała się na początku terapii i ustępowała w ciągu 7 dni u około 30% pacjentów. U pacjentów z astmą lub POChP ryzyko duszności było istotnie wyższe (3,29% vs 0,53% dla tikagreloru vs klopidogrelu). Tikagrelor nie wpływał na czynność płuc i nie wiązał się z pogorszeniem chorób układu oddechowego.
astma POChP, ból głowy, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, duszność napadowa nocna, duszność powysiłkowa, duszność spoczynkowa, hiperurykemia, krwawienie, krwotok do oka, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, splątanie, tikagrelor, zaburzenia krwi, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Tikagrelor – Przeciwwskazania stosowania
Tikagrelor, stosowany w profilaktyce zdarzeń zakrzepowych u pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich: nadwrażliwość na tikagrelor lub substancje pomocnicze, czynne krwawienie patologiczne, przebyte krwotoki śródczaszkowe oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Szczególnie istotne jest wykluczenie aktywnego krwawienia ze względu na mechanizm działania leku polegający na hamowaniu agregacji płytek, co może nasilać krwawienia. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby metabolizm tikagreloru jest zaburzony, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Przed terapią należy wykonać badania funkcji wątroby, takie jak aktywność aminotransferaz (ALT, AST), stężenie bilirubiny, czas protrombinowy oraz poziom albumin.
agregacja płytek krwi, albumina, aminotransferaza, antybiotyk, atazanawir, bilirubina, czas protrombinowy, działanie przeciwpłytkowe, funkcja wątroby, hemostaza, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwawienie śródczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, nefazodon, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, reakcja nadwrażliwości, rytonawir, tikagrelor, zdarzenie zakrzepowe - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran eteksylan – Przeciwwskazania stosowania
Dabigatran eteksylan jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), czynnym istotnym klinicznie krwawieniem oraz u osób z wysokim ryzykiem poważnego krwawienia, w tym z owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi o wysokim ryzyku krwawienia, niedawnymi urazami lub zabiegami neurochirurgicznymi. Przeciwwskazane jest także stosowanie dabigatranu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wpływającymi na przeżycie (np. aktywna choroba wątroby, enzymy wątrobowe >2x ULN, marskość wątroby), po wszczepieniu sztucznej zastawki serca wymagającej antykoagulacji oraz w trakcie jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów P-glikoproteiny (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir). Leczenie skojarzone z innymi antykoagulantami jest przeciwwskazane poza określonymi sytuacjami klinicznymi (np. przejście między lekami, podtrzymanie drożności cewników, ablacja cewnikowa).
Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie ocenić funkcję nerek (oznaczyć CrCL lub eGFR), funkcję wątroby oraz ryzyko krwawienia, a także wykluczyć obecność sztucznej zastawki serca i nadwrażliwość na składniki leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 ml/min) wskazana jest redukcja dawki i ścisłe monitorowanie. Osoby powyżej 75. roku życia wymagają szczególnej ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza przy współistniejących czynnikach ryzyka. Stosowanie dabigatranu wbrew przeciwwskazaniom może prowadzić do kumulacji leku, poważnych krwawień zagrażających życiu, interakcji lekowych zwiększających stężenie dabigatranu oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych, szczególnie u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, czynne krwawienie, dabigatran eteksylan, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, krwotok śródczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próba wątrobowa, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban STADA 15 mg; 20 mg
Rywaroksaban, dostępny w dawkach 15 mg i 20 mg w postaci kapsułek twardych (Rivaroxaban STADA), jest doustnym antykoagulantem stosowanym w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych. Bezpieczeństwo leku oceniono w 19 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz w badaniach pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Ryzyko krwawień, w tym utajonych i jawnych, może prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, a objawy powikłań obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność oraz wstrząs. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych i niedokrwistość. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym oraz tych stosujących inne leki wpływające na hemostazę, a u kobiet na nasilenie krwawień menstruacyjnych.
alloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, cholestaza, doustny antykoagulant, eozynofilowe zapalenie płuc, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, stan zakrzepowo-zatorowy, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tilobrastil 90 mg
Lek Tilobrastil w dawce 90 mg zawiera tikagrelor, antagonista receptora P2Y12, i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywnym krwawieniem patologicznym, przebyłym krwotokiem śródczaszkowym oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Ze względu na mechanizm działania przeciwpłytkowego, stosowanie tikagreloru w tych stanach zwiększa ryzyko poważnych powikłań krwotocznych. Ponadto, jednoczesne podawanie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, nefazodon, rytonawir, atazanawir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia tikagreloru i nasilonych działań niepożądanych, w tym krwawień.
agregacja płytek krwi, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba hematologiczna, działanie przeciwpłytkowe, hemostaza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwwirusowy, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, receptor P2Y12, rytonawir, terapia antyretrowirusowa, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, Tilobrastil, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Daroxomb 150 mg
Dabigatran eteksylan w preparacie Daroxomb jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży), a także u osób z aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniem lub stanami predysponującymi do poważnych krwawień, takimi jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne i okulistyczne, a także zmiany naczyniowe (żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne, tętniaki). Lek zawiera 150 mg dabigatranu eteksylanu w formie mezylanu w każdej kapsułce i jest wydalany głównie przez nerki, co podkreśla konieczność oceny funkcji nerek przed rozpoczęciem terapii.
Stosowanie Daroxombu jest przeciwwskazane w skojarzeniu z innymi antykoagulantami (np. UFH, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty) poza ściśle określonymi sytuacjami klinicznymi, oraz z silnymi inhibitorami P-glikoproteiny, takimi jak ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron i lek złożony glekaprewir/pibrentaswir. Ponadto, dabigatran nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wpływającymi na metabolizm leku i hemostazę, a także u osób po wszczepieniu sztucznej zastawki serca, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych w porównaniu do terapii antagonistami witaminy K.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, dabigatran eteksylat, Daroxomb, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, krwawienie, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryzyko krwawienia, sztuczna zastawka serca, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hemostazy, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban OLIMP 20 mg
Rywaroksaban, oceniany w badaniach klinicznych fazy III u 69 608 dorosłych i 488 pacjentów pediatrycznych, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla leków przeciwzakrzepowych, z dominującymi działaniami niepożądanymi w postaci krwawień. Najczęściej obserwowane są krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%), przy czym częstość powikłań krwotocznych zależy od wskazania klinicznego, dawki i czasu terapii (np. 6,8% w profilaktyce po operacjach ortopedycznych, do 23% w leczeniu i profilaktyce nawrotów ZŻG i ZP). U pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub stosujących inne leki wpływające na hemostazę ryzyko krwawień jest zwiększone. W porównaniu z antagonistami witaminy K częściej występują krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość. Klinicznie istotne powikłania mogą manifestować się objawami takimi jak osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność czy wstrząs, a także powikłaniami wtórnymi do ciężkiego krwawienia, np. zespół ciasnoty przedziałów powięziowych czy nefropatia związana z antykoagulantami.
andeksanet alfa, antagonista witaminy K, antykoagulant, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie domięśniowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mirexan 75 mg
Dabigatran eteksylat (Mirexan 75 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży). Leku nie należy stosować przy aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniu oraz u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym z owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi, niedawnym urazem mózgu lub rdzenia kręgowego, krwotokiem śródczaszkowym, żylakami przełyku, malformacjami tętniczo-żylnymi, tętniakami naczyniowymi oraz istotnymi nieprawidłowościami naczyniowymi w obrębie OUN. Przeciwwskazane jest także łączenie dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. heparyny, warfaryny), z wyjątkiem określonych sytuacji klinicznych, takich jak zamiana terapii czy podtrzymanie drożności cewników centralnych. Ponadto Mirexan nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz w skojarzeniu z silnymi inhibitorami P-glikoproteiny (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir). U pacjentów po wszczepieniu sztucznej zastawki serca lek jest niewskazany ze względu na brak skuteczności i bezpieczeństwa w porównaniu z antagonistami witaminy K.
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, choroba autoimmunologiczna, dabigatran eteksylat, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, malformacja tętniczo-żylna, małopłytkowość, migotanie przedsionków, Mirexan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sztuczna zastawka serca, tętniak naczyniowy, układ krzepnięcia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aspirin Cardio 100 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 100 mg stosowany w prewencji kardiologicznej, jak w preparacie Aspirin Cardio, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, udokumentowany w badaniu ARRIVE (6270 pacjentów na ASA, mediana ekspozycji 5 lat). Najczęstsze działania obejmują niedokrwistość z niedoboru żelaza (często), niedokrwistość pokrwotoczną (niezbyt często), zawroty głowy (często), krwiaki (często), krwawienia z nosa i przewodu pokarmowego (często), a także zapalenie przewodu pokarmowego i chorobę wrzodową (niezbyt często). Rzadkie, ale poważne powikłania to perforacja owrzodzenia przewodu pokarmowego, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny, krwotok mózgowy i śródczaszkowy oraz ostra niewydolność nerek. Przedawkowanie ASA może manifestować się szumami usznymi, zawrotami głowy, nudnościami, zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej i poważnymi zaburzeniami neurologicznymi i sercowo-naczyniowymi.
astma aspirynowa, choroba wrzodowa, inhibicja agregacji płytek, krwotok mięśniowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, niedobór dehydrogenazy G6PD, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja owrzodzenia, podwyższone aminotransferazy, prewencja kardiologiczna, reakcja anafilaktyczna, szumy uszne, tabletki dojelitowe, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zapaść sercowo-oddechowa, zespół Fernanda-Widala - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azacitidine EVER Pharma 25 mg/ml
Azacytydyna, stosowana w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML), charakteryzuje się wysokim odsetkiem działań niepożądanych, występujących u 97% pacjentów. W badaniach klinicznych (AZA PH GL 2003 CL 001, CALGB 9221, CALGB 8921) najczęściej obserwowano ciężkie powikłania hematologiczne, takie jak gorączka neutropeniczna (8,0%), niedokrwistość (2,3%), małopłytkowość (3,5%) oraz zakażenia, w tym posocznicę neutropeniczną (0,8%) i zapalenie płuc (2,5%). U pacjentów z AML i >30% blastów w szpiku (badanie AZA-AML-001) gorączka neutropeniczna występowała u 25,0%, a zapalenie płuc u 20,3%, co wskazuje na zwiększone ryzyko powikłań infekcyjnych w tej grupie. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności (39,8%), biegunka (36,9%) i zaparcia (41,9%), oraz reakcje w miejscu podania (77,1%) były najczęściej łagodne (stopień 1.-2.), jednak mogą wpływać na komfort i kontynuację leczenia.
antybiotykoterapia, azacytydyna, choroba śródmiąższowa płuc, cytopenia, gorączka neutropeniczna, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok spojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, kwasica cewek nerkowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, piodermia zgorzelinowa, plamica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, supresja szpiku kostnego, wybroczyna, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, żółtaczka zastoinowa - Leksykon chorób i schorzeń
Przelew płucny – Diagnostyka i diagnoza
Przelew płucny to nagromadzenie płynu w pęcherzykach i tkance śródmiąższowej płuc, prowadzące do zaburzeń wymiany gazowej i niewydolności oddechowej. Diagnostyka opiera się na wywiadzie (duszność, kaszel, pienista plwocina), badaniu przedmiotowym (trzeszczenia, rzężenia, trzeci ton serca S3, obrzęki, poszerzenie żył szyjnych) oraz badaniach obrazowych. RTG klatki piersiowej wykazuje charakterystyczne zmiany: w kardiogennym przelewie płucnym powiększenie sylwetki serca, zacienienia centralne („wzór skrzydeł motyla”), linie Kerleya B i redystrybucję naczyniową; w niekardiogennym nacieki obwodowe bez kardiomegalii. USG płuc z czułością 85-94% i swoistością 92-93% wykrywa linie B, a TK klatki piersiowej różnicuje zmiany typu matowej szyby i pogrubienia przegród. Kluczowe jest oznaczenie BNP/NT-proBNP: >1200 pg/ml wskazuje na kardiogenny, <200 pg/ml na niekardiogenny przelew płucny. Gazometria wykazuje hipoksemię, hipokapnię lub hiperkapnię i kwasicę oddechową w zaawansowanych przypadkach.
choroba wysokościowa, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, echokardiografia, elektrokardiogram, gazometria krwi tętniczej, hiperkapnia, hipokapnia, hipoksemia, kardiomegalia, krwioplucie, krwotok śródczaszkowy, kwasica oddechowa, linie B, linie Kerleya B, napad padaczkowy, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nifedypina, obrzęk obwodowy, odma opłucnowa, peptydy natriuretyczne, poszerzenie żył szyjnych, przelew płucny, przelew płucny kardiogenny, przelew płucny wysokościowy, rtg klatki piersiowej, tomografia komputerowa, troponina, trzeci ton serca, ultrasonografia płuc, uszkodzenie OUN, wymiana gazowa, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Śpiączka – Etiologia i przyczyny
Śpiączka to stan głębokiej nieświadomości wynikający z dysfunkcji obu półkul mózgowych lub uszkodzenia układu siatkowatego aktywującego (RAS). Przyczyny śpiączki dzielą się na strukturalne, takie jak urazy czaszkowo-mózgowe, krwotoki śródczaszkowe (np. krwiak nadtwardówkowy, podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, podpajęczynówkowy), udary mózgu (zarówno niedokrwienne, jak i krwotoczne), guzy mózgu, wodogłowie oraz rozlane uszkodzenie aksonalne, oraz niestrukturalne, obejmujące zaburzenia metaboliczne (np. hipoglikemia <40 mg/dl, hiperglikemia w DKA i HHS), elektrolitowe (hiponatremia <110 mmol/l, hipernatremia >160 mmol/l, hiperkalcemia >3,5 mmol/l, hipermagnezemia >12 mg/dl), niewydolność narządową (encefalopatia wątrobowa, mocznicowa), zaburzenia endokrynologiczne (śpiączka tyreotoksyczna, niedoczynność przysadki i nadnerczy) oraz toksyczne i infekcyjne czynniki. Niedotlenienie mózgu, będące przyczyną około 25% przypadków, może wynikać z zatrzymania krążenia, niewydolności oddechowej, zatrucia tlenkiem węgla czy ciężkiej anemii. Dodatkowo, przewlekłe lub ciężkie napady drgawkowe (status epilepticus, niekonwulsyjny stan padaczkowy) oraz ekstremalne wartości temperatury ciała (hipotermia <28°C, hipertermia >40°C) mogą prowadzić do śpiączki.
ciśnienie śródczaszkowe, encefalopatia mocznicowa, encefalopatia wątrobowa, encefalopatia Wernickego, guz mózgu, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipernatremia, hipertermia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, hiponatremia, hipotermia, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podtwardówkowy, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, kwasica ketonowa, malaria mózgowa, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie mózgu, niekonwulsyjny stan padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, porfiria, ropień mózgu, rozlane uszkodzenie aksonalne, sepsa, śpiączka poanoksyczna, stan padaczkowy, udar mózgu, układ siatkowaty aktywujący, uraz czaszkowo-mózgowy, wodogłowie, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zatrzymanie krążenia, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Igzelym
Tikagrelor wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, zwłaszcza u osób z niedawnymi urazami, zabiegami chirurgicznymi, zaburzeniami krzepnięcia oraz aktywnymi lub niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego. Przeciwwskazany jest u pacjentów z czynnym krwawieniem patologicznym, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawień transfuzja płytek krwi i desmopresyna mogą być nieskuteczne, natomiast leki przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) oraz rekombinowany czynnik VIIa mogą wspomóc hemostazę. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a leczenie u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym z przebytym niedokrwiennym udarem mózgu powinno trwać maksymalnie 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie jest przeciwwskazane.
aktywacja płytek indukowana heparyną, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, desmopresyna, digoksyna, diltiazem, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, duszność, hiperurykemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek fibrynolityczny, lek przeciwfibrynolityczny, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, pauza komorowa, plazmafereza, POChP, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, rekombinowany czynnik VIIa, stężenie kreatyniny, tikagrelor, transfuzja płytek krwi, werapamil, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gerodaza 25 mg/ml
Lek Gerodaza zawierający azacytydynę (25 mg/ml) wykazuje wysoki odsetek działań niepożądanych, obserwowanych u 97% pacjentów z MDS, CMML, AML oraz w populacji pediatrycznej. Najczęstsze działania niepożądane to reakcje hematologiczne (71,4%) – trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, zwykle w stopniu 3-4, zdarzenia żołądkowo-jelitowe (60,6%) – nudności i wymioty w stopniu 1-2 oraz odczyny w miejscu podania (77,1%). Ciężkie działania niepożądane obejmują neutropenię z gorączką (8,0%), niedokrwistość (2,3%), zakażenia (posocznica neutropeniczna 0,8%, zapalenie płuc 2,5%), trombocytopenię (3,5%) oraz krwotoczne powikłania, takie jak krwotok mózgowy (0,5%) i żołądkowo-jelitowy (0,8%). U pacjentów ≥65 lat z AML (>30% blastów) najczęstsze ciężkie działania to gorączka neutropeniczna (25,0%) i zapalenie płuc (20,3%). Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do dorosłych, z dominującymi gorączką, zdarzeniami hematologicznymi i zaburzeniami przewodu pokarmowego.
azacytydyna, choroba śródmiąższowa płuc, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, leukopenia, martwicze zapalenie powięzi, mielosupresja, młodzieńcza białaczka mielomonocytowa, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, posocznica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, pyoderma gangrenosum, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropne zgorzelinowe zapalenie skóry, śpiączka wątrobowa, trombocytopenia, zapalenie płuc, zespół mielodysplastyczny, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azacitidine Sandoz 100 mg
Azacytydyna, stosowana w leczeniu zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML) z 20-30% blastów w szpiku, wiąże się z wysokim ryzykiem działań niepożądanych, które występują u 97% pacjentów. Najczęstsze ciężkie powikłania obejmują gorączkę neutropeniczną (8,0%), niedokrwistość (2,3%), małopłytkowość (3,5%) oraz zakażenia, takie jak posocznica neutropeniczna (0,8%) i zapalenie płuc (2,5%). U pacjentów starszych (≥65 lat) z AML i >30% blastów częstość gorączki neutropenicznej wzrasta do 25,0%, a zapalenia płuc do 20,3%. Działania niepożądane hematologiczne (71,4%) i żołądkowo-jelitowe (60,6%) są powszechne, a reakcje w miejscu podania dotyczą 77,1% pacjentów, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (stopień 1-2). Wśród poważnych powikłań wymienia się również krwotoki mózgowe (0,5%) i żołądkowo-jelitowe (0,8%), reakcje nadwrażliwości (0,25%) oraz zespół rozpadu guza.
azacytydyna, duszność, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok spojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, kwasica cewek nerkowych, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie okrężnicy, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa neutrofilowa dermatoza, pancytopenia, posocznica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja nadwrażliwości, śpiączka wątrobowa, śródmiąższowa choroba płuc, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie dróg moczowych, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zgorzelinowe zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Ugryzienie przez węża – Etiologia i przyczyny
Ugryzienia przez węże, będące ranami wywołanymi przez beznogie gady, stanowią poważny problem zdrowotny, szczególnie w krajach tropikalnych i subtropikalnych. Jad węży, będący złożoną mieszaniną białek i peptydów o działaniu enzymatycznym, wywołuje różnorodne efekty toksyczne, w tym hemotoksyczność (uszkodzenia układu krążenia, koagulopatia, krwawienia), neurotoksyczność (porażenie oddechowe) oraz cytotoksyczność (martwica tkanek). Hemotoksyny i neurotoksyny mogą współistnieć, co komplikuje obraz kliniczny. Koagulopatia wywołana jadem (VICC) różni się mechanizmem od klasycznego DIC i jest spowodowana aktywacją kaskady krzepnięcia przez enzymy podobne do trombiny. Czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu obejmują m.in. gatunek i wiek węża, ilość wprowadzonego jadu, lokalizację ugryzienia, czas do podania antytoksyny oraz stan ogólny pacjenta. Wskaźniki złego rokowania to m.in. trombocytopenia, anemia i podwyższony poziom kinazy kreatynowej (CK). Ugryzienia przez żmijowate często prowadzą do poważnych powikłań, takich jak udar niedokrwienny i krwotok śródczaszkowy, a także ostre uszkodzenie nerek (do 32% przypadków). W USA rocznie odnotowuje się około 45 000 ugryzień, z czego 7 000-9 000 to ugryzienia jadowite, a śmiertelność jest niska (<12 zgonów rocznie). W Indiach natomiast śmiertelność jest znacznie wyższa, z około 50 000-60 000 zgonów rocznie.
antytoksyna, cytotoksyna, hipotensja, jad węża, kinaza kreatynowa, koagulopatia, krwotok śródczaszkowy, małopłytkowość, martwica tkanek, mikroangiopatia zakrzepowa, neurotoksyna, obrzęk płuc, ostre uszkodzenie nerek, ostry zespół niewydolności oddechowej, rabdomioliza, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, schyłkowa niewydolność nerek, udar niedokrwienny mózgu, ugryzienie węża, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zaniedbana choroba tropikalna, zatrucie jadem, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivanoptim 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivanoptim, był oceniany w 19 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz w 4 badaniach fazy II i III z udziałem 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym były krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień i anemii różniła się w zależności od wskazania terapeutycznego, np. profilaktyka ŻChZZ po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego wiązała się z 6,8% krwawień i 5,9% anemii, natomiast leczenie ŻChZZ u dzieci poniżej 18 lat – z 39,5% krwawień i 4,6% anemii. W profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosiła 28 na 100 pacjentolat, a anemii 2,5 na 100 pacjentolat. Profil bezpieczeństwa obejmował także inne działania niepożądane, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z różnych narządów, zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz powikłania krwotoczne, w tym zespół ciasnoty przedziałów powięziowych i nefropatię antykoagulantową.
alloplastyka stawu biodrowego, aminotransferazy, eozynofilowe zapalenie płuc, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia antykoagulacyjna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość pooperacyjna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka ŻChZZ, reakcja anafilaktyczna, Rivanoptim, rywaroksaban, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orebriton 60 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii tikagrelorem (Orebriton 60 mg) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, które mogą zwiększyć ryzyko powikłań krwotocznych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na tikagrelor lub substancje pomocnicze, aktywnym krwawieniem patologicznym, przebytym krwotokiem śródczaszkowym oraz ciężką niewydolnością wątroby. Ze względu na mechanizm działania jako inhibitor receptora P2Y₁₂, stosowanie tikagreloru w tych sytuacjach może prowadzić do nasilenia krwawień i poważnych powikłań, w tym zagrażających życiu. Ponadto, ciężka niewydolność wątroby powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne, zwiększając ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych.
agregacja płytek krwi, antybiotyk makrolidowy, atazanawir, funkcja wątroby, HIV, incydent krwotoczny, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, leczenie przeciwpłytkowe, nadwrażliwość na lek, nefazodon, niewydolność wątroby, powikłanie krwotoczne, preparat przeciwpłytkowy, reakcja alergiczna na lek, receptor P2Y12, rytonawir, stężenie leku w osoczu, tikagrelor - Leksykon substancji czynnych
Biwalirudyna – Działania niepożądane
Biwalirudyna, jako bezpośredni inhibitor trombiny, jest stosowana głównie w procedurach przezskórnych interwencji wieńcowych (PCI). Najważniejszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, które występują często (duże krwawienia ≥ 1/100 i < 1/10, małe krwawienia ≥ 1/10) i mogą obejmować krwotoki śródczaszkowe, do przestrzeni pozaotrzewnowej, płucne oraz z przewodu pokarmowego. W badaniach HORIZONS, ACUITY i REPLACE-2 wykazano, że częstość krwawień jest istotnie niższa u pacjentów leczonych biwalirudyną w porównaniu do heparyny i inhibitorów GPIIb/IIIa. Trombocytopenia występuje z częstością od 0,1% do 1,6%, zwykle u pacjentów jednocześnie przyjmujących kwas acetylosalicylowy i klopidogrel, bez przypadków śmiertelnych. Istotnym ryzykiem jest także zakrzepica w stencie, szczególnie w pierwszej dobie po PCI (1,5% vs. 0,3% w grupie heparyny), co może prowadzić do zawału mięśnia sercowego i zgonu. Ponadto, podawanie biwalirudyny u pacjentów na warfarynie może powodować wzrost INR, co wymaga ścisłego monitorowania.
biwalirudyna, bradykardia, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, duże krwawienie, inhibitor GpIIb/IIIa, krwotok osierdziowy, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość, niestabilna dławica piersiowa, pokrzywka, przezskórna interwencja wieńcowa, reakcja anafilaktyczna, tamponada serca, trombocytopenia, wskaźnik INR, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, zakrzepica cewnika, zakrzepica tętnicy wieńcowej, zakrzepica w stencie, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał NSTEMI, zawał STEMI, zespół ciasnoty międzypowięziowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivahib 15 mg
Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu został oceniony w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 412 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia, w tym epistaxis (4,5%) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego (3,8%), co jest zgodne z mechanizmem działania leku jako selektywnego inhibitora czynnika Xa. Działania niepożądane obserwowano w różnych populacjach klinicznych, w tym u pacjentów po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, hospitalizowanych z innych przyczyn, leczonych z powodu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, migotania przedsionków oraz u dzieci i młodzieży. W populacji pediatrycznej działania niepożądane miały głównie łagodny do umiarkowanego charakter.
anemia, enzym wątrobowy, epistaxis, hemartroza, inhibitor czynnika Xa, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, krwawienie, krwawienie do gałki ocznej, krwawienie do stawu, krwiomocz, krwotok do siatkówki, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rywaroksaban, wylew podspojówkowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roxan 15 mg
Lek Roxan zawierający 15 mg rywaroksabanu jest stosowany jako przeciwzakrzepowy, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem krwawień, które są najczęstszym działaniem niepożądanym. W badaniach fazy III obejmujących 53 103 pacjentów najczęściej obserwowano krwawienia z nosa (4,5%) oraz krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazań: od 6,8% w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, przez 12,6% u pacjentów hospitalizowanych z powodów niechirurgicznych, do 23% przy leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. Najwyższe ryzyko krwawienia występuje u pacjentów z migotaniem przedsionków (28 na 100 pacjentolat) oraz po ostrym zespole wieńcowym (22 na 100 pacjentolat). Niedokrwistość, jako powikłanie krwawień, występuje z częstością od 1,6% do 5,9% w zależności od wskazań terapeutycznych.
alergiczne zapalenie skóry, aminotransferazy, ból w klatce piersiowej, dławica piersiowa, hipoperfuzja, kreatynina, krwawienie, krwawienie menstruacyjne, krwawienie utajone, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość pooperacyjna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, rywaroksaban, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Plavocorin 75 mg
Plavocorin, zawierający 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu), posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Lek jest przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na klopidogrel lub substancje pomocnicze, a także u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ryzyko zaburzonego metabolizmu leku i zwiększonego ryzyka krwawień. Ponadto, stosowanie Plavocorinu jest przeciwwskazane w przypadku czynnego patologicznego krwawienia, w tym czynnego wrzodu trawiennego, krwotoku śródczaszkowego oraz innych aktywnych krwawień, gdyż lek może nasilać istniejące krwawienia poprzez hamowanie agregacji płytek krwi.
agregacja płytek krwi, antykoagulant, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie antyagregacyjne, klopidogrel, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, kwalifikacja do terapii, lek przeciwpłytkowy, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, wrzód trawienny, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Zwężenie cieśni aorty – Patofizjologia i mechanizm
Zwężenie cieśni aorty (CoA) to wrodzona wada serca, charakteryzująca się zwężeniem światła aorty najczęściej tuż za odejściem lewej tętnicy podobojczykowej, co prowadzi do nadciśnienia tętniczego w górnej części ciała, przerostu lewej komory i niewydolności serca. Patogeneza CoA jest wieloczynnikowa i obejmuje m.in. migrację mięśni gładkich z przewodu tętniczego do ściany aorty oraz zmniejszony przepływ krwi przez aortę w życiu płodowym. Genetyczne czynniki, takie jak mutacje w genie NOTCH1 oraz zespół Turnera, również odgrywają istotną rolę. Morfologicznie obserwuje się fenotypową modulację komórek mięśni gładkich, pogrubienie błony wewnętrznej i zaburzenia w tworzeniu włókien elastycznych, co prowadzi do zmniejszonej elastyczności aorty i rozwoju uogólnionej arteriopatii. W konsekwencji dochodzi do przeciążenia ciśnieniowego powyżej zwężenia i hipoperfuzji narządów poniżej, co zwiększa ryzyko powikłań takich jak przerost lewej komory, niewydolność serca, bakteryjne zapalenie wsierdzia czy krwotok śródczaszkowy.
bakteryjne zapalenie wsierdzia, dwupłatkowa zastawka aortalna, encefalopatia nadciśnieniowa, gen NOTCH1, krwotok śródczaszkowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, przerost lewej komory, przetrwały przewód tętniczy, przewód tętniczy, rozwarstwienie aorty, teoria hemodynamiczna, tętniak aorty, tętniak rzekomy, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, zespół niedorozwoju lewego serca, zespół Shone’a, zespół Turnera, zwężenie cieśni aorty, zwężenie przedprzewodowe, zwężenie zaprzewodowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ecugra 60 mg
Tikagrelor, substancja czynna leku Ecugra dostępnego w dawkach 60 mg i 90 mg, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach fazy 3 PLATO i PEGASUS, obejmujących ponad 39 000 pacjentów. Analizy wykazały wyższą częstość przerwania terapii z powodu działań niepożądanych w grupach leczonych tikagrelorem (7,4% w PLATO vs 5,4% klopidogrel; 16,1% w PEGASUS tikagrelor 60 mg + ASA vs 8,5% ASA monoterapia). Do najczęstszych działań niepożądanych należą krwawienia (z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, podskórne, moczowego) oraz duszność, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej ze względu na potencjalne poważne konsekwencje. Ponadto bardzo często obserwuje się hiperurykemię, co może prowadzić do dny moczanowej, a także często niedociśnienie i objawy neurologiczne (zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy). Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak zakrzepowa plamica małopłytkowa czy krwotok śródczaszkowy.
agregacja płytek krwi, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradyarytmia, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, hiperurykemia, krwawienie, krwawienie do mięśni, krwawienie podskórne, krwawienie z guza, krwawienie z układu moczowego, krwiomocz, krwotok do oka, krwotok do ucha, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok zaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość, niedociśnienie, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, powikłanie krwotoczne, stan splątania, świąd, tikagrelor, wysypka, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zaparcie, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bigetra 110 mg
Dabigatran eteksylat w dawce 110 mg, zawarty w kapsułkach Bigetra, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 ml/min u dorosłych, eGFR <50 ml/min/1,73 m² u dzieci), a także u osób z istotnymi zaburzeniami wątroby. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest aktywne, klinicznie istotne krwawienie oraz schorzenia zwiększające ryzyko poważnych krwotoków, takie jak owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne urazy lub zabiegi neurochirurgiczne, krwotok śródczaszkowy, żylaki przełyku, malformacje tętniczo-żylne oraz tętniaki naczyniowe w obrębie mózgu i rdzenia kręgowego. Ponadto, dabigatran nie powinien być stosowany u pacjentów po wszczepieniu sztucznej zastawki serca ze względu na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych.
Stosowanie dabigatranu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak niefrakcjonowana heparyna, heparyny drobnocząsteczkowe, doustne antykoagulanty (warfaryna, rywaroksaban, apiksaban) jest przeciwwskazane, z wyjątkiem okresów przejściowych lub specyficznych procedur (np. ablacja cewnikowa). Również kojarzenie z silnymi inhibitorami glikoproteiny P (ketokonazol, cyklosporyna, itrakonazol, dronedaron, glekaprewir/pibrentaswir) jest zabronione ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia dabigatranu i powikłań krwotocznych. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 ml/min), wysokim ryzykiem krwawienia, planowanymi zabiegami inwazyjnymi, stosującymi leki wpływające na hemostazę, o masie ciała <50 kg lub >110 kg oraz u osób powyżej 75. roku życia, konieczna jest szczególna ostrożność i indywidualna ocena korzyści i ryzyka przed rozpoczęciem terapii dabigatranem. Zaleca się konsultację specjalistyczną w przypadku wątpliwości.
ablacja cewnikowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dabigatran eteksylat, doustny antykoagulant, farmakokinetyka, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwpłytkowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna heparyny, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, procedura inwazyjna, sztuczna zastawka serca, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zabieg chirurgiczny, zaburzenia czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Actilyse 20 20 mg
Produkt leczniczy Actilyse 20, zawierający alteplazę w dawce 20 mg, stosowany w leczeniu trombolitycznym, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najistotniejsze klinicznie są krwawienia. Krwawienia śródczaszkowe występują bardzo często (≥1/10) u pacjentów leczonych z powodu ostrego udaru niedokrwiennego, dotykając do 15% chorych, choć nie zwiększają one całkowitej śmiertelności ani istotnie nie podnoszą łącznego wskaźnika śmiertelności i ciężkiej niepełnosprawności (modyfikowana skala Rankina 5 lub 6). W leczeniu zawału mięśnia sercowego i masywnej zatorowości płucnej krwawienia śródmózgowe występują często (≥1/100, <1/10). Inne krwawienia, takie jak do przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych, miejsca podania czy krwiaki, również występują często. Profil działań niepożądanych jest podobny jakościowo i ilościowo we wszystkich wskazaniach trombolitycznych. Należy zwrócić uwagę na ryzyko poważnych zaburzeń sercowych, w tym nawracającego niedokrwienia, niewydolności serca z obrzękiem płuc, wstrząsu kardiogennego i zatrzymania krążenia, które mogą zagrażać życiu i występują często (≥1/100, <1/10).
afazja, alteplaza, blok przedsionkowo-komorowy, ból dławicowy, częstoskurcz komorowy, hematokryt, krwawienie podpajęczynówkowe, krwawienie śródczaszkowe, krwiak mózgu, krwioplucie, krwotok śródczaszkowy, leczenie trombolityczne, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostry udar niedokrwienny, ostry zespół mózgowy, reakcja anafilaktyczna, rozkojarzenie elektromechaniczne, skala Rankina, transfuzja krwi, ubytek przegrody międzykomorowej, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zator cholesterolowy, zator tłuszczowy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje naczyniowe ośrodkowego układu nerwowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Malformacje naczyniowe ośrodkowego układu nerwowego (OUN) stanowią heterogenną grupę patologii, których roczne ryzyko krwawienia wynosi około 2-4%, a w przypadku malformacji tętniczo-żylnych mózgu (bAVM) około 12%. Najsilniejszym predyktorem krwawienia jest wcześniejszy epizod krwotoku, z ryzykiem ponownego krwawienia sięgającym 6-25% rocznie w ciągu pierwszych pięciu lat, szczególnie wysokim w pierwszym roku. Skala Spetzlera-Martina (SM) pozostaje standardem w klasyfikacji bAVM i przewidywaniu wyników leczenia, gdzie chirurgia jest preferowana dla zmian stopnia I i II, a radiochirurgia dla małych zmian, natomiast zmiany stopnia IV i V zwykle leczone są zachowawczo. W embolizacji wewnątrznaczyniowej skuteczność prognostyczną wykazują skale Toronto (AUROC 0,905) i AVMEPRS (AUROC 0,751). Czynniki prognostyczne dla obliteracji po radiochirurgii stereotaktycznej obejmują wiek pacjenta, rozmiar gniazda (1,4-1,8 cm związany z 76,5% prawdopodobieństwem obliteracji), objętość, dawkę promieniowania oraz stopień w skali SM.
akcelerator liniowy, dawka promieniowania, deficyt neurologiczny, drenaż żylny, embolizacja wewnątrznaczyniowa, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, malformacja jamista mózgu, malformacja jamista pnia mózgu, malformacja naczyniowa OUN, malformacja naczyniowa pnia mózgu, malformacja tętniczo-żylna, malformacja tętniczo-żylna mózgu, model prognostyczny, napad padaczkowy, okluzja, ośrodkowy układ nerwowy, patofizjologia, plastyczność mózgu, ponowne krwawienie, powikłanie neurologiczne, radiochirurgia, radiochirurgia stereotaktyczna, ryzyko krwawienia, skala Spetzlera-Martina, stratyfikacja ryzyka, uczenie maszynowe, wyleczenie radiologiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Treftenin 5 mg
Przedawkowanie apiksabanu, inhibitora czynnika Xa, prowadzi do zwiększonego ryzyka krwawień o różnej lokalizacji, w tym z przewodu pokarmowego, dróg moczowych, nosa, dziąseł oraz krwotoków śródczaszkowych. Dawki terapeutyczne apiksabanu wynoszą 5 mg, natomiast w badaniach klinicznych zdrowym ochotnikom podawano dawki do 50 mg/dobę (25 mg dwa razy na dobę przez 7 dni lub 50 mg raz na dobę przez 3 dni) bez istotnych działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują przedłużony czas krzepnięcia, niedokrwistość wtórną do krwawienia oraz wstrząs hipowolemiczny w przypadku masywnych krwotoków. Warto podkreślić, że dawka wywołująca objawy jest zależna od indywidualnych czynników ryzyka pacjenta.
apiksaban, czas krzepnięcia, czynnik VIIa, czynnik Xa, hemodializa, hemostaza chirurgiczna, inhibitor czynnika Xa, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok śródczaszkowy, morfologia krwi, niedokrwistość, parametry koagulologiczne, powikłanie krwotoczne, ryzyko krwawienia, schyłkowa niewydolność nerek, świeżo mrożone osocze, Treftenin, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny, zespół protrombiny