azotemia
Azotemia to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym stężeniem związków azotowych we krwi, głównie mocznika, kreatyniny i kwasu moczowego. Stanowi wskaźnik upośledzenia funkcji nerek i może być klasyfikowana jako przednerkowa (związana z hipoperfuzją nerek), nerkowa (wynikająca z uszkodzenia miąższu nerek) lub zanerkowa (spowodowana obstrukcją odpływu moczu).
Przyczynami azotemii przednerkowej są stany zmniejszające przepływ krwi przez nerki, jak odwodnienie, niewydolność serca, wstrząs czy krwotok. Azotemia nerkowa wynika z bezpośredniego uszkodzenia nerek w przebiegu ostrego uszkodzenia nerek, glomerulopatii, nefropatii cewkowo-śródmiąższowej lub przewlekłej choroby nerek. Postać zanerkowa jest następstwem przeszkody w odpływie moczu na poziomie moczowodów, pęcherza moczowego lub cewki moczowej.
Diagnostyka azotemii obejmuje ocenę parametrów nerkowych (mocznik, kreatynina, GFR), badanie moczu, badania obrazowe układu moczowego oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. W leczeniu kluczowe jest usunięcie przyczyny, odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz w ciężkich przypadkach zastosowanie technik nerkozastępczych. Monitorowanie funkcji nerek i stężenia elektrolitów stanowi istotny element opieki nad pacjentem z azotemią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Olimestra
Produkt leczniczy Co-Olimestra, zawierający olmesartan medoksomil (40 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, zaburzeń elektrolitowych oraz niewydolności nerek. U pacjentów z hipowolemią, hiponatremią, ciężką zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek (w tym zwężeniem tętnicy nerkowej) istnieje ryzyko ostrego niedociśnienia, azotemii i oligurii. Stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie kreatyniny < 30 ml/min oraz w umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko hipokaliemii (związanej z hydrochlorotiazydem) oraz hiperkaliemii (związanej z olmesartanem). U pacjentów z cukrzycą może być konieczna korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych, a także kontrola lipidów i kwasu moczowego.
atrofia kosmków jelitowych, azotemia, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, enteropatia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hiponatremia rozcieńczeniowa, hipowolemia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, nadczynność przytarczyc, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, oliguria, ostra niewydolność nerek, ostre niedociśnienie tętnicze, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła biegunka, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczność oddechowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia ukrwienia mózgu, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amikacin Adamed 250 mg/ml
Amikacyna (250 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest aminoglikozydowym antybiotykiem o potencjale ototoksycznym i nefrotoksycznym. Działania niepożądane obejmują nefrotoksyczność manifestującą się skąpomoczem, wzrostem stężenia kreatyniny, albuminurią, azotemią oraz obecnością erytro- i leukocytów w moczu, które w większości przypadków ustępują po odstawieniu leku. Ototoksyczność dotyczy głównie uszkodzenia nerwu ślimakowego, objawiającego się początkowo zaburzeniami słyszenia wysokich tonów, szumami usznymi, niedosłuchem, a w skrajnych przypadkach głuchotą nerwowo-czuciową. Ryzyko tych powikłań jest zwiększone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących inne leki oto- lub nefrotoksyczne, a także przy długotrwałej terapii lub dawkach przekraczających zalecane. Ponadto amikacyna może wywoływać reakcje nadwrażliwości od łagodnych (wysypka, świąd) do ciężkich (anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny), a także objawy neurotoksyczne (drżenie, parestezje, porażenie) i zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów, skurcze mięśni).
albuminuria, antybiotyk aminoglikozydowy, azotemia, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciałko szkliste oka, drżenie, eozynofilia, głuchota nerwowo-czuciowa, hipomagnezemia, kreatynina we krwi, lekooporność bakterii, nadkażenie, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedosłuch, nudności, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skąpomocz, skurcz oskrzeli, ślepota, świąd, szumy uszne, toksyczna nefropatia, uszkodzenie nerwu ślimakowego, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zawał siatkówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods
Produkt Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods (10 mg + 320 mg + 25 mg) wykazuje ryzyko wystąpienia znacznego niedociśnienia tętniczego u 1,7% pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego nadciśnieniem tętniczym bez powikłań, co jest porównywalne z leczeniem walsartanem i hydrochlorotiazydem (1,8%), ale wyższe niż w przypadku innych kombinacji. U pacjentów z niedoborem sodu i/lub odwodnionych może wystąpić objawowe niedociśnienie, dlatego konieczne jest wyrównanie tych zaburzeń przed rozpoczęciem terapii. Monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu i magnezu, jest kluczowe ze względu na ryzyko hipokaliemii, hiponatremii oraz zaburzeń równowagi elektrolitowej, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek, stosujących inne leki wpływające na gospodarkę elektrolitową lub z historią zaburzeń elektrolitowych. Stosowanie suplementów potasu i leków oszczędzających potas jest przeciwwskazane bez ścisłej kontroli stężenia potasu.
antagonista kanałów wapniowych, anuria, azotemia, cholestaza, dna moczanowa, elektrolity w surowicy, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, lek moczopędny, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia z utratą soli, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, przełom nadciśnieniowy, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, roztwór soli fizjologicznej, skąpomocz, stenoza aortalna, stenoza mitralna, tiazyd, toczeń rumieniowaty, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dopaminum hydrochloricum WZF 4% 40 mg/ml
Stosowanie dopaminy chlorowodorku w postaci roztworu do infuzji, w dawce 4%, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, głównie dotyczącymi układu sercowo-naczyniowego i nerwowego. Najczęściej obserwuje się bóle głowy, skurcze dodatkowe pozazatokowe, tachykardię, bóle dławicowe, kołatanie serca, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zwężenie naczyń krwionośnych. Ponadto mogą wystąpić duszność, nudności i wymioty. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne komorowe zaburzenia rytmu serca oraz ryzyko martwicy tkanek w wyniku wynaczynienia leku, które wymaga natychmiastowego podania fentolaminy w dawce 5-10 mg rozpuszczonej w 10-15 ml 0,9% roztworu soli fizjologicznej. Monitorowanie parametrów biochemicznych, w tym azotemii, jest wskazane podczas terapii.
azotemia, ból dławicowy, ból głowy, bradykardia, choroba naczyniowa, dopamina chlorowodorek, duszność, fentolamina, jeżenie włosów, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, martwica tkanek, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności, obniżenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie ciśnienia tętniczego, receptor adrenergiczny, receptor α-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, rozszerzenie źrenic, roztwór do infuzji, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, wynaczynienie, zaburzenie przewodzenia komorowego, zaburzenie przewodzenia śródkomorowego, zaburzenie rytmu serca, zgorzel, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sartesta
Produkt leczniczy Sartesta, zawierający amlodypinę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. Nie zaleca się rozpoczynania terapii AIIRA (walsartan) u kobiet w ciąży ani kontynuacji po potwierdzeniu ciąży ze względu na ryzyko dla płodu. U pacjentów z odwodnieniem lub niedoborem sodu, zwłaszcza przy stosowaniu leków moczopędnych, istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia (0,4% w badaniach kontrolowanych). W takich przypadkach konieczne jest wyrównanie zaburzeń lub ścisła obserwacja. W przypadku niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta na plecach i podanie dożylne roztworu soli fizjologicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii podczas jednoczesnego stosowania leków podnoszących stężenie potasu, co wymaga regularnego monitorowania poziomu potasu w osoczu. U pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych oraz po przeszczepie nerki stosowanie Sartesty powinno być bardzo ostrożne ze względu na ryzyko wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, podwójna blokada RAA, przełom nadciśnieniowy, skąpomocz, układ renina-angiotensyna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Irbesartan Aurovitas 150 mg
Irbesartan Aurovitas, dostępny w dawkach 150 mg i 300 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na irbesartan lub substancje pomocnicze oraz ciąża w drugim i trzecim trymestrze ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu, takich jak hipotensja płodowa, hipoplazja czaszki, zaburzenia rozwoju nerek i małowodzie. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie należy natychmiast przerwać i zastąpić bezpieczniejszą alternatywą terapeutyczną. Ponadto, jednoczesne stosowanie Irbesartanu Aurovitas z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek, gdy współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) jest poniżej 60 ml/min/1,73 m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i hipotensji.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba nerek, cukrzyca, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, hipotensja płodowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, irbesartan, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Casaro
Kandesartan cyleksetyl (Casaro) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niewydolnością serca, nefropatią cukrzycową oraz u osób poddawanych hemodializie. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) oraz aliskirenu ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. W przypadku konieczności podwójnej blokady układu RAA wskazane jest monitorowanie czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z klirensem kreatyniny <15 mL/min, a także u osób z niewydolnością serca, zwłaszcza powyżej 75. roku życia, gdzie dawkę kandesartanu należy zwiększać stopniowo, kontrolując stężenie kreatyniny i potasu (normy kreatyniny w badaniach klinicznych nie obejmowały pacjentów z poziomem >265 μmol/L). U dzieci z GFR <30 mL/min/1,73 m² stosowanie leku wymaga szczególnej uwagi.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, azotemia, choroba naczyniowa mózgu, choroba niedokrwienna serca, diuretyk oszczędzający potas, hemodializa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipoperfuzja narządowa, hipowolemii, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa obturacyjna, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedobór objętości wewnątrznaczyniowej, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, przeszczep nerki, skąpomocz, spironolakton, udar, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valtap HCT
Preparat Valtap HCT, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu, magnezu i wapnia, ze względu na ryzyko hipokaliemii, hiperkaliemii, hiponatremii, hipomagnezemii oraz hiperkalcemii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z odwodnieniem, niedoborem sodu, ciężką przewlekłą niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych oraz zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się regularne kontrolowanie parametrów nerkowych i elektrolitów. Preparat jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej. Należy unikać jednoczesnego stosowania suplementów potasu i leków podwyższających jego stężenie.
antagonista receptora angiotensyny, azotemia, brak laktazy, hiperkalcemia, hiperkalemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan hydrochlorotiazyd, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amikacin Adamed
Amikacyna, aminoglikozyd o działaniu bakteriobójczym, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ototoksyczności i nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, uszkodzeniem słuchu lub narządu przedsionkowego. Przed rozpoczęciem terapii i w trakcie leczenia należy oceniać czynność nerek (klirens kreatyniny, stężenie kreatyniny i BUN) oraz wykonywać audiogramy, zwłaszcza przy terapii trwającej powyżej 7-10 dni. Dawkowanie powinno być dostosowane do funkcji nerek, a leczenie przerwane w przypadku objawów ototoksyczności (szumy uszne, utrata słuchu, zawroty głowy) lub nefrotoksyczności (albuminuria, wałeczki w moczu, skąpomocz). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z mutacją mitochondrialnego DNA 1555 A>G, u których ryzyko uszkodzenia słuchu jest wysokie nawet przy prawidłowych stężeniach leku.
albuminuria, aminoglikozyd, audiogram, azotemia, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciężar właściwy moczu, drętwienie, drgawki, drżenie mięśniowe, gen rRNA 12S, klirens kreatyniny, miastenia, nadwrażliwość, narząd przedsionkowy, nefrotoksyczność, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw przedsionkowy, nerw słuchowy, neurotoksyczność, niewydolność nerek, ototoksyczność, parkinsonizm, porażenie mięśni oddechowych, przesączanie kłębuszkowe, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stężenie kreatyniny, szum uszny, uszkodzenie słuchu, VIII nerw czaszkowy, zawał plamki żółtej, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dopaminum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Dopaminum Hydrochloricum WZF w stężeniach 1% (10 mg/ml) i 4% (40 mg/ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, nerwowego, oddechowego oraz żołądkowo-jelitowego. Najczęściej obserwowane działania to bóle głowy, skurcze dodatkowe pozazatokowe, tachykardia, bóle dławicowe, kołatanie serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, zwężenie naczyń krwionośnych, duszność, nudności i wymioty. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne komorowe zaburzenia rytmu serca oraz ryzyko martwicy tkanek w wyniku wynaczynienia produktu, które wymaga interwencji z zastosowaniem fentolaminy (5-10 mg rozpuszczonej w 10-15 ml 0,9% roztworu soli fizjologicznej). Ponadto, u pacjentów z chorobą naczyniową istnieje ryzyko zgorzeli oraz podwyższenia ciśnienia tętniczego, a także zaburzeń przewodzenia komorowego, bradykardii i rozszerzenia zespołu QRS w EKG.
azotemia, ból dławicowy, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek dopaminy, dopaminum hydrochloricum, duszność, fentolamina, hipotensja, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, martwica tkanek, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, nudności i wymioty, piloerekcja, poszerzenie zespołu QRS, skurcz pozazatokowy, tachykardia, wynaczynienie leku, zaburzenie przewodzenia komorowego, zgorzel, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kandesar
Kandesar (kandesartan cyleksetylu), jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 15 ml/min, gdzie dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane z monitorowaniem ciśnienia tętniczego oraz stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. U pacjentów z niewydolnością serca, szczególnie w wieku ≥75 lat, zaleca się regularną kontrolę funkcji nerek. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania Kandesaru z inhibitorami ACE lub aliskirenem ze względu na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. W trakcie hemodializy dawkę leku należy dobierać ostrożnie, monitorując ciśnienie tętnicze, a u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych istnieje ryzyko wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny. Kandesar nie jest zalecany u pacjentów z hiperaldosteronizmem pierwotnym oraz u kobiet w ciąży lub planujących ciążę, ze względu na potencjalne ryzyko dla płodu.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, brak laktazy, choroba niedokrwienna mózgu, hemodializa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, przeszczepienie nerki, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, spironolakton, stężenie potasu i kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik przesączania kłębkowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vanatex HCT
Produkt leczniczy Vanatex HCT, zawierający walsartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 mg, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiperkaliemia (związana z walsartanem) oraz hipokaliemia, hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipomagnezemia i hiperkalcemia (związane z hydrochlorotiazydem). Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu, sodu, magnezu, wapnia oraz kreatyniny w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min) oraz u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego i wątroby. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych, pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. Należy unikać jednoczesnego stosowania Vanatex HCT z suplementami potasu, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas oraz innymi lekami podwyższającymi stężenie potasu (np. heparyna).
azotemia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, leki moczopędne oszczędzające potas, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oliguria, ostra niewydolność nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, stężenie potasu, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Olimestra
Produkt leczniczy Co-Olimestra, zawierający olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hiponatremia, hiperkaliemia), oraz potencjalnych powikłań nerkowych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min przeciwwskazany, 30-60 ml/min ostrożność) i chorobami układu sercowo-naczyniowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, ciężką zastoinową niewydolnością serca, czy chorobami wątroby, gdzie stosowanie leku może prowadzić do ostrego niedociśnienia, azotemii, oligurii, a nawet ostrej niewydolności nerek. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy oraz unikanie jednoczesnego stosowania leków oszczędzających potas lub suplementów potasu. U pacjentów z cukrzycą może być konieczna korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych ze względu na możliwe pogorszenie tolerancji glukozy.
atrofia kosmków jelitowych, azotemia, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, enteropatia typu celiakii, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, marskość wątroby, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, olmesartan medoksomil, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła biegunka, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie ukrwienia mózgu, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valsacor 160 mg tabletki powlekane
Valsacor 160 mg (walsartan) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na ryzyko hiperkaliemii, dlatego nie zaleca się łączenia z suplementami potasu, diuretykami oszczędzającymi potas czy heparyną bez ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz dializowanych brak jest danych klinicznych, natomiast u osób z klirensem >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki. Leczenie może prowadzić do oliguri, azotemii i rzadko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u kobiet w ciąży, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby należy zachować ostrożność. Niedobór sodu i odwodnienie powinny być skorygowane przed rozpoczęciem terapii, aby uniknąć objawowego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, cholestaza, dializoterapia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zastawka dwudzielna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dnor 100 mg
Allopurynol w dawce 100 mg (produkt leczniczy Dnor) może wywoływać różnorodne działania niepożądane, których częstość występowania jest trudna do precyzyjnego określenia z powodu braku współczesnej dokumentacji klinicznej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, u których ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, małopłytkowość czy ciężkie reakcje nadwrażliwości (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), jest zwiększone. Reakcje skórne, w tym wysypka, świąd, zmiany grudkowo-plamiste i łuskowate, są najczęstszymi objawami niepożądanymi i mogą pojawić się w dowolnym momencie terapii. W przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, a w razie podejrzenia SJS/TEN – trwałe wykluczenie ponownego podawania allopurynolu. Nudności i wymioty, obserwowane zwłaszcza na początku leczenia, można ograniczyć przez przyjmowanie leku po posiłku.
agranulocytoza, allopurynol, aplazja czerwonokrwinkowa, azotemia, biegunka tłuszczowa, bradykardia, choroba nerek i wątroby, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kamica moczowa, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, limfadenopatia angioimmunoblastyczna, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niepłodność męska, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji, zaćma, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby, zmiany plamki żółtej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bespres
Tabletki powlekane Bespres 160 mg zawierające walsartan wymagają szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu preparatów potasu, leków moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas oraz leków podnoszących stężenie potasu (np. heparyna). Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min lub dializowanych, stosowanie walsartanu wymaga ostrożności, gdyż brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa. U osób z klirensem >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki. Walsartan może powodować niedociśnienie tętnicze u pacjentów z niedoborem sodu i/lub odwodnieniem, dlatego przed terapią należy wyrównać te zaburzenia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz w ciąży, a także niezalecany w połączeniu z inhibitorami ACE ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azot mocznikowy, azotemia, cholestaza, dializoterapia, działanie niepożądane, hiperaldosteronizm, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon substancji czynnych
L-ornityna – Działania niepożądane
L-ornityna, podawana w postaci chlorowodorku w preparatach Aminomel 10E (2,42 g/l) i Aminomel 12,5E (3,02 g/l), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, których częstość występowania jest nieznana. Najpoważniejszym zagrożeniem są reakcje immunologiczne, w tym anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, manifestujące się m.in. sinicą, wstrząsem, świstem krtaniowym i obrzękiem dróg oddechowych, które mogą prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i zatrzymania krążenia. Ponadto obserwuje się reakcje nadwrażliwości o szerokim spektrum objawów, takich jak pokrzywka, tachykardia, duszność czy gorączka. Wśród zaburzeń metabolicznych istotna jest hiperkaliemia, stanowiąca potencjalne zagrożenie dla rytmu serca. Dodatkowo, preparaty mogą powodować zaburzenia oddychania oraz poważne uszkodzenia wątroby i dróg żółciowych, w tym hiperamonemię, niewydolność, marskość, zwłóknienie, cholestazę, stłuszczenie, zapalenie i kamicę pęcherzyka żółciowego. Z nerek zgłaszano azotemię, wskazującą na upośledzenie funkcji wydalniczej.
azotemia, cholestaza, encefalopatia wątrobowa, hiperamonemia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kamica pęcherzyka żółciowego, marskość wątroby, niewydolność wątroby, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, roztwór do infuzji, śpiączka wątrobowa, stłuszczenie wątroby, zaburzenie oddychania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie żyły, zatorowość płucna, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmidon
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan (40-80 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek oraz u kobiet w ciąży, u których terapia jest przeciwwskazana. Telmisartan jest wydalany głównie z żółcią, co ogranicza jego stosowanie u pacjentów z zastojem żółci lub ciężką niewydolnością wątroby. U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki istnieje ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Produkt jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych przed rozpoczęciem terapii jest kluczowe, zwłaszcza u pacjentów z niedoborem sodu lub zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cukrzyca utajona, dna moczanowa, hiperazotemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipomagnezemia, hipowolemia wewnątrznaczyniowa, inhibitor ACE, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedokrwienie serca, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zasadowica hipochloremiczna, zastawka dwudzielna, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biodacyna 250 mg/ml
Lek Biodacyna zawiera amikacynę w stężeniach 125 mg/ml lub 250 mg/ml i należy do grupy aminoglikozydów, charakteryzujących się specyficznym profilem toksyczności. Najistotniejsze działania niepożądane obejmują ototoksyczność (uszkodzenie ślimaka prowadzące do utraty słuchu, zwłaszcza wysokich tonów, wykrywane audiometrycznie), nefrotoksyczność (zmiany czynności nerek, które zwykle ustępują po odstawieniu leku) oraz blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Ryzyko tych powikłań wzrasta u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stosujących inne leki oto- lub nefrotoksyczne oraz u osób leczonych długotrwale lub dawkami przekraczającymi zalecenia. Dodatkowo, działania niepożądane obejmują m.in. reakcje anafilaktyczne, hipomagnezemię, zaburzenia neurologiczne, niedosłuch, niedociśnienie, bezdech, nudności, wysypki oraz objawy nefrotoksyczności (skąpomocz, wzrost kreatyniny, albuminuria). Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, od bardzo rzadkich (<1/10 000) do niezbyt częstych (≥1/1000 do <1/100).
albuminuria, amikacyna disiarczan, antybiotyk aminoglikozydowy, azotemia, badanie audiometryczne, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, drżenie, eozynofilia, erytrocyturia, głuchota nerwowo-czuciowa, hipomagnezemia, klirens kreatyniny, leukocyturia, nadkażenie, nefrotoksyczność, niedociśnienie, niedokrwistość, niedosłuch, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezja, podwyższone stężenie kreatyniny, reakcja anafilaktyczna, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczna nefropatia, uszkodzenie ślimaka, VIII nerw czaszkowy, wstrząs anafilaktyczny, zawał siatkówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ramidilan HCT
Produkt leczniczy Ramidilan HCT, zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca (klasy III i IV wg NYHA), zaburzeniami czynności nerek, marskością wątroby oraz u osób z ryzykiem hipokaliemii (<3,5 mmol/l) i hiponatremii. Stosowanie ramiprylu jest przeciwwskazane w ciąży oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub tętnicą jedynej czynnej nerki. Konieczne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, elektrolitów (potasu, sodu, magnezu), kreatyniny i kwasu moczowego, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie powinno być odpowiednio dostosowane. Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z antagonistami receptorów angiotensyny II lub aliskirenu ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
agranulocytoza, antagonista wapnia, azotemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, przełom nadciśnieniowy, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, tiazydowy lek moczopędny, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zanacodar Combi
Produkt leczniczy Zanacodar Combi, zawierający telmisartan 80 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych związanych z jego składem i mechanizmem działania. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), zastojem żółci, ciężką niewydolnością wątroby oraz u kobiet w ciąży. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokaliemii i hiperkaliemii, które mogą wystąpić odpowiednio w wyniku działania hydrochlorotiazydu i telmisartanu, zwłaszcza u pacjentów z marskością wątroby, niewydolnością nerek, niewydolnością serca czy cukrzycą. Ponadto, stosowanie leku u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych wiąże się z ryzykiem ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperazotemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, krótkowzroczność, lek moczopędny tiazydowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadczynność przytarczyc, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, oliguria, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Diovan
Preparat Co-Diovan zawiera 160 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu i wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu, magnezu, wapnia oraz parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik) podczas terapii. Walsartan przeciwwskazany jest w jednoczesnym stosowaniu z suplementami potasu i lekami oszczędzającymi potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, hiponatremię, zasadowicę hipochloremiczną, hipomagnezemię oraz hiperkalcemię. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min bez konieczności modyfikacji dawki), chorobami wątroby, ciężką przewlekłą niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych, a także u osób z ryzykiem niedociśnienia tętniczego i odwodnienia. Przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać niedobory sodu i objętość krwi krążącej.
azotemia, cukrzyca, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Irprestan
Irbesartan, będący antagonistą receptora angiotensyny II, stosowany w dawkach 75 mg, 150 mg lub 300 mg, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami objętości wewnątrznaczyniowej, niedoborem sodu, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Przed rozpoczęciem terapii należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe i odwodnienie, a u pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u osób z jawną proteinurią cukrzycową, niewydolnością serca oraz u pacjentów stosujących jednocześnie inhibitory ACE, AIIRA lub aliskiren, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron powinna być stosowana wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalisty z regularnym monitorowaniem parametrów życiowych.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba nerek, cukrzyca typu 2, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwcukrzycowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, proteinuria, przeszczepienie nerki, stężenie glukozy, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie ukrwienia mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vigantoletten 500 12,5 mcg (500 j.m.)
Przedawkowanie witaminy D3 (cholekalcyferolu) u dorosłych może wystąpić po przyjmowaniu dawek 20 000–60 000 j.m./dobę przez kilka tygodni lub miesięcy, natomiast u dzieci ryzyko pojawia się już przy dawkach 2 000–4 000 j.m./dobę przez kilka miesięcy. Witamina D charakteryzuje się niskim indeksem terapeutycznym, a próg toksyczności u dorosłych z prawidłową czynnością przytarczyc wynosi 40 000–100 000 j.m./dobę przez 1–2 miesiące. Przedawkowanie prowadzi do hiperkalcemii, hiperkalcynurii oraz hiperfosfatemii, co skutkuje zwapnieniami narządów miąższowych, kamicą nerkową, wapnicą nerek i zwapnieniami naczyń krwionośnych. Objawy kliniczne są niespecyficzne i obejmują nudności, wymioty, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia neurologiczne (w tym psychozy przy stężeniu wapnia >13 mg/100 ml), niewydolność nerek i serca, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i zgon.
25-hydroksykalcyferol, azotemia, ból stawów, cholekalcyferol, dializa bezwapniowa, diuretyk pętlowy, diureza wymuszona, ergokalcyferol, furosemid, glikokortykosteroidy, hemodializa, hiperkalcemia, hiperkalcynuria, hipotonia mięśniowa, kalcytonina, kamica nerkowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, odwodnienie, polidypsja, poliuria, psychoza, śpiączka, wapnica nerek, zaburzenia czynności serca, zaburzenia rytmu serca, zwapnienie narządów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AuroValsart
Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 10 ml/min oraz u pacjentów dializowanych, gdzie doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u dorosłych z klirensem powyżej 10 ml/min. U pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca, leczenie może prowadzić do oliguri i azotemii, a w rzadkich przypadkach do ostrej niewydolności nerek. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, żółciową marskością lub cholestazą, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg. Należy unikać jednoczesnego stosowania z suplementami potasu i lekami oszczędzającymi potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii, a także z inhibitorami ACE, gdyż zwiększa to ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego oraz z niewydolnością serca konieczna jest kontrola czynności nerek i ciśnienia tętniczego, a przerwanie terapii z powodu niedociśnienia jest rzadko konieczne przy prawidłowym dawkowaniu.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, dializoterapia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze objawowe, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ranacand
Ranacand (kandesartan cyleksetylu), jako antagonista receptora angiotensyny II, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w kontekście podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie zaleca się łączenia inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II. Monitorowanie parametrów takich jak czynność nerek, stężenie elektrolitów (zwłaszcza potasu) oraz ciśnienie tętnicze jest kluczowe, szczególnie u osób z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min) oraz u pacjentów hemodializowanych, gdzie dawka leku powinna być ostrożnie zwiększana. W badaniach klinicznych pacjenci z kreatyniną > 265 μmol/l (>3 mg/dl) byli wykluczeni, a stosowanie u dzieci z GFR < 30 ml/min/1,73 m² nie było badane.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, choroba niedokrwienna mózgu, choroba niedokrwienna serca, hemodializa, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, przeszczepienie nerki, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, spironolakton, stężenie potasu i kreatyniny, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki mitralnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Streptomycinum TZF 1 g
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk podawany w dawce 1 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, pancytopenia oraz niedokrwistość hemolityczna o nieznanej częstości występowania. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym gorączka, eozynofilia, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Neurologiczne działania niepożądane, takie jak parestezje twarzy, neuropatie obwodowe i zapalenie nerwu wzrokowego, również występują z nieznaną częstością i powinny być monitorowane. Szczególną uwagę należy zwrócić na ototoksyczność – bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się uszkodzenie ślimaka, a z nieznaną częstością ototoksyczność przedsionkową, manifestującą się nudnościami, wymiotami, zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w podeszłym wieku lub poddanych długotrwałej terapii.
antybiotyk aminoglikozydowy, azotemia, badanie audiometryczne, eozynofilia, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, ototoksyczność przedsionkowa, ototoksyczność ślimakowa, pancytopenia, parestezja twarzy, pokrzywka, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja anafilaktyczna, streptomycyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zapalenie nerwu wzrokowego, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olmita
Produkt leczniczy Olmita, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z hipowolemią, niedoborem sodu oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U pacjentów z hipowolemią i/lub niedoborem sodu istnieje ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce, co może być spowodowane m.in. stosowaniem dużych dawek leków moczopędnych, biegunką lub wymiotami. U osób z ciężką zastoinową niewydolnością serca, chorobami nerek lub zwężeniem tętnicy nerkowej leczenie olmesartanem może prowadzić do ostrego niedociśnienia, azotemii, skąpomoczu, a nawet ostrej niewydolności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 20 ml/min stosowanie Olmity jest przeciwwskazane, a u osób z zaburzeniami czynności nerek zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Ponadto, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego nie jest zalecana bez ścisłego nadzoru specjalistycznego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atrofia kosmków, azotemia, enteropatia typu celiakii, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedobór sodu, nietolerancja galaktozy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, oliguria, olmesartan medoksomil, pierwotny hiperaldosteronizm, schyłkowa niewydolność nerek, skąpomocz, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Bespres
Co-Bespres, zawierający walsartan 160 mg i hydrochlorotiazyd 25 mg, wymaga ścisłego monitorowania elektrolitów ze względu na ryzyko hiperkaliemii indukowanej przez walsartan oraz hipokaliemii, hiponatremii, zasadowicy hipochloremicznej, hipomagnezemii i hiperkalcemii związanych z hydrochlorotiazydem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z odwodnieniem, niedoborem sodu, ciężką przewlekłą niewydolnością serca oraz zwężeniem tętnic nerkowych, gdzie stosowanie leku może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, oliguri, azotemii, a nawet ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej oraz u kobiet w ciąży, a także u osób z pierwotnym hiperaldosteronizmem. Monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy jest niezbędne, zwłaszcza u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min).
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, lek przeciwcukrzycowy, monitorowanie elektrolitów, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trexan Neo 2,5 mg
Metotreksat, substancja czynna leku Trexan Neo, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki, drogi podania, częstotliwości oraz czasu ekspozycji. Do najpoważniejszych powikłań należą supresja szpiku kostnego (leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość), toksyczność płucna (śródmiąższowe zapalenie płuc), hepatotoksyczność (marskość i włóknienie wątroby), nefrotoksyczność (niewydolność nerek), neurotoksyczność oraz incydenty zakrzepowo-zatorowe i wstrząs anafilaktyczny. Bardzo często (≥1/10) obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (zapalenie jamy ustnej, nudności, ból brzucha) oraz podwyższone parametry czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina, fosfataza zasadowa). Często (≥1/100 do <1/10) występują leukopenia, niedokrwistość, zapalenie płuc, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej i zmiany skórne.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, azotemia, białkomocz, ból brzucha, depresja szpiku kostnego, eozynofilia, hepatotoksyczność, hipogammaglobulinemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, jadłowstręt, krwawienie pęcherzykowe, krwiomocz, leukoencefalopatia, leukopenia, marskość wątroby, martwica kości szczęki, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niestrawność, niewydolność nerek, obrzęk mózgu, oligospermia, osteoporoza, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, retinopatia, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie pęcherzyków płucnych, śródmiąższowe zapalenie płuc, supresja szpiku kostnego, tamponada serca, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyczność płucna, trombocytopenia, włóknienie śródmiąższowe, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie przeciążeniowe, zwyrodnienie tłuszczowe wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zanacodar Combi
Produkt leczniczy Zanacodar Combi zawiera telmisartan (40 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg) i wymaga szczególnej ostrożności w określonych stanach klinicznych. Telmisartan jest przeciwwskazany u pacjentek w ciąży oraz u osób z zastojem żółci, zaburzeniami odpływu żółci i ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku i zmniejszony klirens wątrobowy. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby istnieje ryzyko przyspieszenia śpiączki wątrobowej. Zanacodar Combi jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. W przypadku łagodnego i umiarkowanego zaburzenia czynności nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny oraz kwasu moczowego, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i hiperurykemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową lub hiponatremią, zwłaszcza po pierwszej dawce.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cukrzyca utajona, dna moczanowa, dysfagia, hiperazotemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, śpiączka wątrobowa, stężenie potasu w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods
Produkt Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z przełomem nadciśnieniowym, niedoborem sodu, odwodnieniem oraz zaburzeniami elektrolitowymi. Maksymalna dawka 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu wiąże się z ryzykiem niedociśnienia (1,7% pacjentów), zwłaszcza ortostatycznego. Konieczne jest monitorowanie stężenia elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu i magnezu, ze względu na potencjalne zaburzenia równowagi elektrolitowej, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, stosujących inne leki wpływające na elektrolity lub z historią zaburzeń elektrolitowych. Leczenie należy rozpocząć po wyrównaniu hipokaliemii, hiponatremii i hipomagnezemii. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), anurią lub dializowanych stosowanie jest przeciwwskazane. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki.
azotemia, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, fotodermatoza, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, lek moczopędny oszczędzający potas, nadczynność przytarczyc, nefropatia cukrzycowa, nefropatia z utratą soli, nieczerniakowy nowotwór skóry, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przełom nadciśnieniowy, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, stenoza aortalna, stenoza mitralna, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej