azotemia
Azotemia to stan kliniczny charakteryzujący się podwyższonym stężeniem związków azotowych we krwi, głównie mocznika, kreatyniny i kwasu moczowego. Stanowi wskaźnik upośledzenia funkcji nerek i może być klasyfikowana jako przednerkowa (związana z hipoperfuzją nerek), nerkowa (wynikająca z uszkodzenia miąższu nerek) lub zanerkowa (spowodowana obstrukcją odpływu moczu).
Przyczynami azotemii przednerkowej są stany zmniejszające przepływ krwi przez nerki, jak odwodnienie, niewydolność serca, wstrząs czy krwotok. Azotemia nerkowa wynika z bezpośredniego uszkodzenia nerek w przebiegu ostrego uszkodzenia nerek, glomerulopatii, nefropatii cewkowo-śródmiąższowej lub przewlekłej choroby nerek. Postać zanerkowa jest następstwem przeszkody w odpływie moczu na poziomie moczowodów, pęcherza moczowego lub cewki moczowej.
Diagnostyka azotemii obejmuje ocenę parametrów nerkowych (mocznik, kreatynina, GFR), badanie moczu, badania obrazowe układu moczowego oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. W leczeniu kluczowe jest usunięcie przyczyny, odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz w ciężkich przypadkach zastosowanie technik nerkozastępczych. Monitorowanie funkcji nerek i stężenia elektrolitów stanowi istotny element opieki nad pacjentem z azotemią.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Irprestan
Irbesartan (Irprestan) w dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami objętości wewnątrznaczyniowej, niedoborem sodu, obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki, ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny jest niezbędne u chorych z upośledzoną funkcją nerek, zwłaszcza u pacjentów z nefropatią cukrzycową, niewydolnością serca oraz białą proteinurią. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie ACEI, AIIRA lub aliskirenu jest przeciwwskazana z powodu zwiększonego ryzyka niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, a jeśli jest konieczna, wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii z uwagi na ryzyko hipoglikemii, a stosowanie litu jednocześnie z irbesartanem jest niewskazane ze względu na potencjalne interakcje.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, doustny lek przeciwcukrzycowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia niedokrwienna, kardiomiopatia przerostowa, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, proteinuria, przeszczepienie nerki, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaawansowana choroba nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie ukrwienia mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej