węgiel aktywny
Węgiel aktywny to substancja stosowana w medycynie jako adsorbent, charakteryzująca się dużą powierzchnią właściwą (400-2500 m²/g), co umożliwia skuteczne wiązanie różnych substancji z przewodu pokarmowego. Dzięki swojej porowatej strukturze może absorbować toksyny, leki, gazy oraz inne szkodliwe związki.
W praktyce klinicznej węgiel aktywny jest stosowany głównie w leczeniu ostrych zatruć doustnych, gdzie podaje się go jak najszybciej po ekspozycji na truciznę, najlepiej do 1 godziny. Jest skuteczny w przypadku zatruć wieloma lekami (m.in. paracetamolem, aspiryną, barbituranami), pestycydami czy toksynami roślinnymi, natomiast nie adsorbuje alkoholi, metali ciężkich, kwasów i zasad.
Dawkowanie węgla aktywnego zależy od wieku pacjenta i rodzaju zatrucia. U dorosłych typowa dawka w zatruciach wynosi 50-100 g, u dzieci 1-2 g/kg masy ciała. W ciężkich zatruciach może być stosowany w dawkach wielokrotnych. Należy pamiętać, że węgiel aktywny może zmniejszać wchłanianie równocześnie podawanych leków doustnych oraz powodować zaparcia jako efekt uboczny.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Etosuksymid – Przedawkowanie
Przedawkowanie etosuksymidu, substancji czynnej Petinimidu (250 mg kapsułki), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie w kontekście prób samobójczych. Objawy toksyczności pojawiają się zwykle przy stężeniach w osoczu przekraczających 150 μg/mL, choć zakres terapeutyczny wynosi 40-100 μg/mL. Klinicznie obserwuje się nasilone zmęczenie, letarg, zaburzenia nastroju (depresja lub pobudzenie), nudności, wymioty oraz ciężkie zaburzenia OUN, włącznie ze śpiączką i zaburzeniami oddychania. Współistniejące spożycie alkoholu lub innych leków działających na OUN może potęgować toksyczność. Ze względu na długi okres półtrwania etosuksymidu (powyżej 60 godzin u dorosłych, około 30 godzin u dzieci), objawy mogą utrzymywać się długo, co wymaga przedłużonego monitorowania pacjenta.
agitacja, anhedonia, antidotum, depresja, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, etosuksymid, hemodializa, leczenie objawowe, letarg, napad drgawkowy, nudności i wymioty, oddział intensywnej opieki medycznej, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, przedawkowanie etosuksymidu, śpiączka, spowolnienie psychoruchowe, stężenie terapeutyczne, transfuzja wymienna, węgiel aktywny, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia OUN, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie oddychania, zatrucie, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glibetic 1 mg 1 mg
Przedawkowanie glimepirydu stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się długotrwałą i nawracającą hipoglikemią trwającą od 12 do 72 godzin, z możliwością opóźnionego wystąpienia objawów nawet do 24 godzin po przyjęciu leku. Klinicznie dominują objawy hipoglikemii oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i bóle nadbrzusza. Objawy neurologiczne obejmują niepokój ruchowy, drżenia mięśni, zaburzenia widzenia (niewyraźne widzenie, diplopia), ataksję, senność, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i drgawki, będące konsekwencją niedoboru glukozy w ośrodkowym układzie nerwowym.
ataksja, ból nadbrzusza, diplopia, drgawki, drżenie mięśni, glimepiryd, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoglikemia nawracająca, napad drgawkowy, niedobór glukozy, niepokój ruchowy, nudności, objawy hipoglikemii, oddział intensywnej opieki medycznej, płukanie żołądka, roztwór glukozy, siarczan sodu, śpiączka, stężenie glukozy we krwi, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc, zawierającego 500 mg paracetamolu i 25 mg chlorowodorku difenhydraminy w jednej tabletce, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne. Toksyczność paracetamolu manifestuje się uszkodzeniem wątroby, które może rozwijać się mimo ustąpienia wczesnych objawów takich jak nudności, wymioty, nadmierna potliwość, senność i ogólne osłabienie. Dawka jednorazowa ≥ 5 g paracetamolu jest toksyczna i wymaga pilnej interwencji, w tym oznaczenia stężenia paracetamolu we krwi oraz wdrożenia leczenia odtrutkami (metionina, acetylocysteina), najlepiej w ciągu pierwszych 10-12 godzin od zatrucia. Objawy uszkodzenia wątroby obejmują uczucie rozpierania w nadbrzuszu oraz żółtaczkę.
acetylocysteina, chlorowodorek difenhydraminy, fizostygmina, hepatotoksyczność, intensywna terapia, metionina, nadmierna potliwość, nudności i wymioty, objawy antycholinergiczne, paracetamol, rozszerzenie źrenic, śpiączka, stężenie paracetamolu we krwi, suchość w ustach, tachykardia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie moczu, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Chlorprothixen Hasco 15 mg
Przedawkowanie chloroprotyksenu chlorowodorku prowadzi do szerokiego spektrum objawów obejmujących ośrodkowy układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy oraz oddechowy. Wczesne symptomy to senność, która może przejść w śpiączkę, drgawki padaczkopodobne oraz zaburzenia ruchowe o charakterze pozapiramidowym. Występują również zaburzenia termoregulacji (hipertermia lub hipotermia), depresja oddechowa oraz hipotensja, która może pojawić się z opóźnieniem kilku godzin i utrzymywać się przez 2-3 dni. W ciężkich przypadkach obserwuje się uszkodzenie nerek oraz hematurię, która może wystąpić paradoksalnie w fazie ustępowania objawów, podobnie jak nadpobudliwość i napady drgawkowe. Wstrząs stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji.
adrenalina, biperyden, chloroprotyksenu chlorowodorek, ciśnienie tętnicze, depresja oddechowa, diazepam, drgawki, epinefryna, hematuria, hipertermia, hipotensja, hipotermia, nadpobudliwość, napad drgawkowy, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przewód pokarmowy, ruch mimowolny, senność, śpiączka, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie nerek, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenie ruchowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atenza 36 mg
Przedawkowanie metylofenidatu chlorowodorku z leku Atenza, charakteryzującego się przedłużonym uwalnianiem substancji czynnej, wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na wydłużony czas utrzymywania się toksycznych stężeń w organizmie. Toksyczność wynika z nadmiernego pobudzenia ośrodkowego i współczulnego układu nerwowego, manifestującego się objawami neurologicznymi (pobudzenie, drżenia, drgawki, splątanie, omamy, majaczenie), kardiologicznymi (tachykardia >100/min, kołatanie, arytmie, nadciśnienie tętnicze) oraz ogólnoustrojowymi (wymioty, hiperhydroza, uderzenia gorąca, bóle głowy, hipertermia, rozszerzenie źrenic, suchość błon śluzowych). Nasilenie symptomów zależy od dawki, indywidualnej wrażliwości oraz współistniejących schorzeń.
arytmia, dializa otrzewnowa, drgawka, drżenie, działanie antycholinergiczne, euforia, hemodializa, hiperhidroza, hipertermia, kołatanie serca, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, objawy przedawkowania, oddział intensywnej terapii, omam, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie układu nerwowego, przedłużone uwalnianie, rozszerzenie źrenic, śpiączka, splątanie, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, węgiel aktywny, wymioty, wzmożenie odruchów, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Prefaxine 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej preparatu Prefaxine, stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie w sytuacjach współistnienia z alkoholem lub innymi lekami. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko zgonu w porównaniu do SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Klinicznie przedawkowanie manifestuje się tachykardią, zaburzeniami świadomości (od senności do śpiączki), mydriazą, drgawkami, wymiotami, zmianami w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, wydłużenie zespołu QRS), tachykardią komorową, bradykardią, niedociśnieniem oraz zawrotami głowy. Dawki Prefaxine dostępne są w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu: 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, co należy uwzględnić przy ocenie ilości przyjętej substancji czynnej.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, hemoperfuzja, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, napady drgawkowe, niedociśnienie, płukanie żołądka, przedawkowanie wenlafaksyny, ryzyko samobójcze, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy, zmiany elektrokardiograficzne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zyban 150 mg
Przedawkowanie bupropionu chlorowodorku (Zyban) stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, ze względu na jego wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ sercowo-naczyniowy. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia świadomości od senności do całkowitej utraty przytomności, a także zmiany elektrokardiograficzne takie jak wydłużenie zespołu QRS (przy dawkach około 10-krotnie przekraczających dawkę terapeutyczną), różnorodne arytmie, tachykardię (>100 uderzeń/min) oraz wydłużenie odstępu QTc, które zwykle współwystępuje z wydłużeniem QRS i tachykardią. W rzadkich, ciężkich przypadkach może dojść do zespołu serotoninowego oraz zgonu, zwłaszcza przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną.
aktywność serotoninergiczna, bupropion, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, EKG, lek serotoninergiczny, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, powikłania kardiologiczne, powikłania neurologiczne, repolaryzacja komór, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Agapurin 100 mg
Przedawkowanie pentoksyfiliny, substancji czynnej leku Agapurin (tabletki drażowane po 100 mg), może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Wczesne symptomy obejmują nudności, zawroty głowy, tachykardię (>100 uderzeń/min) oraz hipotensję, natomiast w późniejszym stadium mogą wystąpić gorączka, pobudzenie psychoruchowe, uderzenia gorąca, utrata świadomości, zanik odruchów neurologicznych, drgawki toniczno-kloniczne oraz fusowate wymioty wskazujące na krwawienie z przewodu pokarmowego. Nasilenie objawów zależy od dawki, indywidualnej wrażliwości pacjenta oraz współistniejących schorzeń i farmakoterapii.
Agapurin, drgawki toniczno-kloniczne, hipotensja, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, monitorowanie funkcji, napad drgawkowy, nudności, objawy kliniczne, odtrutka swoista, ostre przedawkowanie, pentoksyfilina, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, tabletka drażowana, tachykardia, uderzenia gorąca, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wymioty fusowate, zaburzenia świadomości, zanik odruchów, zawroty głowy, zawroty układowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tramadol Aurobindo 50 mg
Tramadol Aurobindo w dawce 50 mg w kapsułkach twardych wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane efekty to nudności i zawroty głowy (≥ 10% pacjentów), a także ból głowy i senność (często). Rzadziej występują zaburzenia psychiczne, takie jak omamy, dezorientacja, zaburzenia snu, lęk, koszmary senne oraz ryzyko uzależnienia. W obrębie układu nerwowego mogą pojawić się parestezje, drżenia, depresja oddechowa, napady rzekomopadaczkowe i zespół serotoninowy. Zaburzenia sercowo-naczyniowe obejmują kołatanie serca, częstoskurcz, niedociśnienie ortostatyczne i rzadkoskurcz. Układ oddechowy może reagować dusznością i rzadko zaostrzeniem astmy. W układzie pokarmowym dominują nudności, wymioty, zaparcia i suchość w jamie ustnej. Rzadko obserwuje się wzrost enzymów wątrobowych, reakcje skórne, osłabienie siły mięśniowej, zaburzenia mikcji oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaksję.
anafilaksja, bezsenność, ból głowy, częstoskurcz, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, dezorientacja, diazepam, drgawki, drżenie, duszność, enzymy wątrobowe, hemodializa, hemofiltracja, hiperkineza, hipoglikemia, kołatanie serca, leki przeciwbólowe, mioza, mydriaza, nalokson, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, nudności, omamy, osłabienie mięśniowe, paranoja, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, reakcja alergiczna, reakcje skórne, rzadkoskurcz, senność, suchość w jamie ustnej, szumy uszne, tramadol chlorowodorek, urojenia, uzależnienie, węgiel aktywny, wymioty, wzmożona potliwość, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia mikcji, zaburzenia przytomności, zaburzenia snu, zaostrzenie astmy, zaparcia, zapaść krążeniowa, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clopizam 200 mg
Przedawkowanie klozapiny wiąże się z wysokim ryzykiem poważnych powikłań, w tym śmiertelności na poziomie około 12%, głównie z powodu niewydolności serca i zachłystowego zapalenia płuc, szczególnie po dawkach przekraczających 2000 mg. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń neurologicznych (senność, śpiączka, drgawki), autonomicznych (nadmierne wydzielanie śliny, rozszerzenie źrenic) oraz sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, arytmie) i oddechowych (niewydolność oddechowa). Szczególnie niebezpieczne są dawki już od 400 mg u dorosłych nieprzyjmujących wcześniej klozapiny oraz 50-200 mg u dzieci, które mogą prowadzić do zagrażających życiu stanów śpiączkowych.
arytmia serca, białko osocza, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, drgawki, hemodializa, leczenie niedociśnienia, monitorowanie funkcji życiowych, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, objawy przedawkowania, oddział intensywnej terapii, płukanie żołądka, przedawkowanie klozapiny, równowaga elektrolitowa, rozszerzenie źrenic, ślinotok, stan śpiączkowy, węgiel aktywny, zaburzenia termoregulacji, zachłystowe zapalenie płuc - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Carbo Medicinalis VP 300 mg
W praktyce klinicznej lekarz ma obowiązek informowania pacjentów o potencjalnych skutkach ubocznych leków, w tym o ich wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Carbo medicinalis VP, zawierający 300 mg węgla aktywnego (Carbo activatus), nie wpływa na zdolności psychomotoryczne pacjenta, gdyż działa miejscowo w przewodzie pokarmowym, nie wchłania się do krwiobiegu ani nie przenika do ośrodkowego układu nerwowego. Lek nie powoduje zaburzeń świadomości, senności, wydłużenia czasu reakcji, zaburzeń koordynacji wzrokowo-ruchowej ani koncentracji uwagi, co potwierdza dokumentacja produktu leczniczego. Zawartość substancji pomocniczych, takich jak sacharoza (253,5 mg/tabletkę) i sód (1,029 mg/tabletkę), nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, ale może mieć znaczenie u pacjentów z określonymi schorzeniami.
charakterystyka produktu leczniczego, farmakoterapia, interakcja lekowa, krwiobieg, objawy subiektywne, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, sacharoza, senność, sód, sprawność psychomotoryczna, substancja pomocnicza, węgiel aktywny, właściwości psychoaktywne, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koncentracji uwagi, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orizon 1 mg
Przedawkowanie rysperydonu, substancji czynnej leku Orizon, prowadzi do nasilenia jego działania farmakologicznego na ośrodkowy układ nerwowy oraz układ sercowo-naczyniowy, manifestując się objawami takimi jak senność, sedacja, tachykardia (>100/min), niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, wydłużenie odstępu QT w EKG oraz drgawki toniczno-kloniczne. Szczególnie niebezpieczne jest ryzyko wystąpienia torsade de pointes, zwłaszcza przy jednoczesnym przedawkowaniu rysperydonu i paroksetyny, co stanowi zagrożenie życia. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać możliwość zatrucia wielolekowego, które komplikuje obraz kliniczny i wpływa na strategię leczenia.
akatyzja, częstoskurcz komorowy polimorficzny, drgawki, dystonia, lek przeciwcholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, monitorowanie elektrokardiograficzne, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy toniczno-kloniczny, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, paroksetyna, płukanie żołądka, rysperydon, sedacja, senność, tachykardia, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Afobam 0,25 mg
Przedawkowanie alprazolamu (Afobam) prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, zależnym od dawki leku. Objawy mogą obejmować senność, splątanie, ataksję, hipotonię, depresję oddechową, a w skrajnych przypadkach śpiączkę lub zgon, zwłaszcza przy współistniejącym spożyciu alkoholu lub innych depresantów OUN. Diagnostyka powinna uwzględniać możliwość polipragmazji oraz choroby współistniejące, które mogą modyfikować obraz kliniczny. Efekty działania alprazolamu mogą utrzymywać się długo z powodu kumulacji i przedłużonej eliminacji leku.
alprazolam, asfiksja, ataksja, depresja oddechowa, depresja OUN, diureza wymuszona, flumazenil, hemodializa, hipotonia, intubacja dotchawicza, kumulacja leku, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie benzodiazepin, receptor benzodiazepinowy, śpiączka, splątanie, środek przeczyszczający osmotyczny, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odcinka QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Quetiapine Fair-Med 150 mg
Przedawkowanie kwetiapiny manifestuje się nasileniem jej farmakologicznych efektów, w tym sedacją, tachykardią (>100 uderzeń/min), niedociśnieniem ortostatycznym oraz objawami antycholinergicznymi (suchość błon śluzowych, zatrzymanie moczu). W ciężkich przypadkach obserwuje się wydłużenie odstępu QT, napady padaczkowe, stan padaczkowy, rabdomiolizę (z podwyższonym poziomem CPK), depresję oddechową, splątanie, delirium, pobudzenie, śpiączkę, a nawet zgon. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, u których ryzyko powikłań jest zwiększone. Mechanizmy objawów obejmują blokadę receptorów histaminowych H₁, alfa-adrenergicznych i muskarynowych oraz wpływ na kanały jonowe mięśnia sercowego i ośrodek oddechowy.
adrenalina, arytmia, blok serca, blokada receptorów alfa, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, blokada receptorów muskarynowych, delirium, depresja oddechowa, dopamina, drgawki uogólnione, działanie przeciwcholinergiczne, efekt przeciwcholinergiczny, fizostygmina, hipoksemia, kwetiapina, lek sympatykomimetyczny, mioglobinuria, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, niedociśnienie, płukanie żołądka, podwyższenie CPK, przedawkowanie kwetiapiny, rabdomioliza, receptor histaminowy H1, rozpad mięśni prążkowanych, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, stymulacja receptorów beta, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odcinka QRS, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie repolaryzacji komór, zatrzymanie moczu, zespół przeciwcholinergiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olicard 40 retard 40 mg
Przedawkowanie monoazotanu izosorbidu, substancji czynnej Olicard 40 retard, prowadzi do nasilenia działań niepożądanych związanych z nadmiernym rozszerzeniem naczyń krwionośnych, objawiających się niedociśnieniem (w tym ortostatycznym), odruchową tachykardią, bólami głowy, zawrotami, uderzeniami gorąca oraz objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, biegunka). W przypadku dużych dawek obserwuje się methemoglobinemię manifestującą się sinicą, dusznością i przyspieszeniem oddechu, a bardzo duże dawki mogą wywołać wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego z objawami neurologicznymi. Przewlekłe przedawkowanie skutkuje kumulacją metabolitów i podwyższeniem stężenia methemoglobiny, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje niejasne.
błękit metylenowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, duszność, hemodializa, hemoperfuzja, jony azotynowe, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, methemoglobina, methemoglobinemia, monoazotan izosorbidu, niedociśnienie, oddział intensywnej opieki medycznej, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sinica, tachykardia, transfuzja wymienna krwi, uderzenia gorąca, węgiel aktywny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Escitalopram LEK-AM 20 mg
Przedawkowanie escytalopramu, choć rzadko prowadzi do ciężkich objawów toksycznych, stanowi poważne zagrożenie wieloukładowe, obejmujące ośrodkowy układ nerwowy, układ pokarmowy, sercowo-naczyniowy oraz gospodarkę elektrolitową. Dawki od 400 do 800 mg (20-40-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej 20 mg/dobę) nie wywoływały ciężkich objawów, jednak możliwe są poważne powikłania, takie jak zespół serotoninowy, drgawki, śpiączka, wydłużenie odstępu QT, niemiarowości serca, hipokaliemia i hiponatremia. Objawy neurologiczne obejmują zawroty głowy, drżenia, pobudzenie psychoruchowe, a w ciężkich przypadkach zespół serotoninowy i drgawki. Ze strony układu sercowo-naczyniowego obserwuje się niedociśnienie, częstoskurcz, groźne arytmie, a zaburzenia elektrolitowe zwiększają ryzyko powikłań kardiologicznych.
arytmia komorowa, bradyarytmia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, hipertermia, hipokaliemia, hiponatremia, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, objawy toksyczne, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie escytalopramu, toksyczność escytalopramu, torsade de pointes, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroquenin 200 mg
Hydroksychlorochina (Hydroquenin, 200 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą przewodu pokarmowego (10-20% pacjentów), obejmując nudności, ból brzucha (≥1/10), biegunkę i wymioty (≥1/100 do <1/10). Działania niepożądane mogą mieć charakter odwracalny, jednak obserwuje się również nieodwracalne skutki, takie jak utrata słuchu czy retinopatia z pigmentacją i ubytkami pola widzenia. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z łuszczycą ze względu na ryzyko ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN). Ponadto, hydroksychlorochina może powodować hematologiczne zaburzenia, takie jak leukopenia, agranulocytoza, małopłytkowość i aplastyczna niedokrwistość (częstość nieznana), a także zaburzenia psychiczne, w tym psychozę, depresję i zachowania samobójcze (częstość nieznana). Wśród działań niepożądanych neurologicznych i okulistycznych wymienia się bóle głowy (często), zawroty głowy (niezbyt często), zaburzenia akomodacji (często), a także potencjalnie nieodwracalne makulopatie i zwyrodnienia plamki żółtej.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie skórne działanie niepożądane, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, hipoglikemia, hipokaliemia, hydroksychlorochina, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, łuszczyca, makulopatia, małopłytkowość, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuromiopatia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk rogówki, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, piorunująca niewydolność wątroby, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, psychoza, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, światłowstręt, szum uszny, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie sensomotoryczne, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, złuszczające zapalenie skóry, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clopizam 25 mg
Przedawkowanie klozapiny, substancji czynnej leku Clopizam, stanowi poważne zagrożenie życia z około 12% śmiertelnością, głównie z powodu niewydolności serca i zachłystowego zapalenia płuc przy dawkach >2000 mg. U pacjentów wcześniej nieleczonych klozapiną dawki już od 400 mg mogą wywołać śpiączkę i zagrażające życiu stany, a u dzieci dawki 50-200 mg powodują silne działanie uspokajające lub śpiączkę, choć bez zgonów. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia OUN (senność, śpiączka, drgawki), układu autonomicznego (nadmierne wydzielanie śliny, rozszerzenie źrenic), sercowo-naczyniowego (niedociśnienie, arytmie) oraz oddechowego (depresja ośrodka oddechowego, niewydolność oddechowa). Nasilenie objawów rośnie wraz z dawką, a śmiertelność jest szczególnie wysoka przy dawkach przekraczających 2000 mg.
arefleksja, arytmia serca, benzodiazepina, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja ośrodka oddechowego, dializa otrzewnowa, dializoterapia, drgawki, działanie alfa-adrenolityczne, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwadrenergiczne, działanie uspokajające, hemodializa, hiperrefleksja, intubacja dotchawicza, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, lek wazopresyjny, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, płukanie żołądka, płynoterapia, receptor dopaminowy, receptor serotoninowy, śpiączka, splątanie, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wentylacja mechaniczna, zaburzenia OUN, zachłystowe zapalenie płuc, zahamowanie czynności oddechowej, zapaść - Leksykon leków
Przedawkowanie – Kwetina 100 mg
Przedawkowanie kwetiapiny, dostępnej w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się przede wszystkim nasileniem działania sedatywnego, objawami sercowo-naczyniowymi (tachykardia, niedociśnienie tętnicze, wydłużenie odstępu QT), działaniem antycholinergicznym (zatrzymanie moczu, suchość błon śluzowych, zaburzenia widzenia) oraz poważnymi powikłaniami neurologicznymi (drgawki, stan padaczkowy, śpiączka). W ciężkich przypadkach obserwuje się również rabdomiolizę, niewydolność oddechową i zgon, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia. Mechanizmy toksyczności obejmują blokadę receptorów alfa-adrenergicznych, muskarynowych oraz depresję ośrodka oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego.
drożność dróg oddechowych, działanie antycholinergiczne, epinefryna, fizostygmina, kwetiapina fumaran, leki wazoaktywne, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii, płukanie żołądka, pobudzenie psychiczne, poszerzenie zespołu QRS, przewodnictwo wewnątrzsercowe, rabdomioliza, receptory alfa-adrenergiczne, receptory beta-adrenergiczne, śpiączka, środki sympatykomimetyczne, stan padaczkowy, tachykardia, węgiel aktywny, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, zatrzymanie moczu, zespół majaczeniowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rimal 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Rimal, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Ramipryl powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, co skutkuje znacznym niedociśnieniem, bradykardią (<60 uderzeń/min), zaburzeniami elektrolitowymi (potas, sód, chlorki) oraz niewydolnością nerek objawiającą się zmniejszoną diurezą i wzrostem kreatyniny. Amlodypina wywołuje długotrwałe rozszerzenie naczyń tętniczych, odruchową tachykardię oraz groźne niedociśnienie ogólnoustrojowe, które może prowadzić do wstrząsu i zgonu. Rzadkim, ale istotnym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, pojawiający się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu, wymagający często mechanicznego wspomagania oddychania, zwłaszcza po intensywnych działaniach resuscytacyjnych i przeciążeniu płynami.
agonista receptorów alfa-adrenergicznych, amlodypina, azotemia, białko osocza, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, glukonian wapnia, hemodializa, inhibitor konwertazy angiotensyny, metoda dializacyjna, niedociśnienie ogólnoustrojowe, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, płukanie żołądka, ramipryl, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węgiel aktywny, wspomaganie oddychania, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Roxan 10 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, substancji czynnej leku Roxan, może prowadzić do poważnych powikłań krwotocznych, choć w dokumentacji klinicznej odnotowano przypadki przyjęcia dawek nawet do 600 mg bez wystąpienia działań niepożądanych, co wiąże się z efektem pułapowym wchłaniania przy dawkach ≥50 mg. Okres półtrwania rywaroksabanu wynosi około 5-13 godzin, co jest istotne przy planowaniu interwencji terapeutycznych. W przypadku przedawkowania zaleca się rozważenie podania węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania oraz zastosowanie andeksanetu alfa – specyficznego antidotum neutralizującego farmakodynamiczne działanie inhibitora Xa. Wystąpienie krwawień wymaga przerwania lub opóźnienia kolejnej dawki oraz wdrożenia leczenia objawowego dostosowanego do lokalizacji i nasilenia krwawienia.
andeksanet alfa, aPCC, aprotynina, desmopresyna, działanie przeciwzakrzepowe, efekt pułapowy, hemostaza chirurgiczna, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiak zaotrzewnowy, krwiomocz, krwioplucie, krzepnięcie krwi, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, okres półtrwania, PCC, płytki krwi, powikłanie krwotoczne, protamina siarczan, przedawkowanie rywaroksabanu, r-FVIIa, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, świeżo mrożone osocze, węgiel aktywny, witamina K, wstrząs hipowolemiczny, wylew podskórny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zidenac 1 mg/g
Przedawkowanie dimetyndenu maleinianu, substancji czynnej leku Zidenac (1 mg/g żel), prowadzi do charakterystycznego przebiegu zatrucia z fazami senności, pobudzenia, a następnie śpiączki z niewydolnością oddechową. Objawy obejmują szerokie spektrum zaburzeń neurologicznych (senność, omdlenia, zawroty głowy, skurcze mięśni, ataksja u dzieci), żołądkowo-jelitowych (zaparcia, biegunka, nudności, wymioty), przeciwcholinergicznych (suche usta, zatrzymanie moczu, rozszerzenie źrenic), sercowo-naczyniowych (zmiany ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca) oraz okulistycznych (zaburzenia widzenia, powolna reakcja źrenic). U dzieci objawy ośrodkowego pobudzenia i przeciwcholinergiczne są znacznie bardziej nasilone, z ryzykiem drgawek toniczno-klonicznych, omamów, dezorientacji i gorączki.
analepyk, antagonista receptora histaminowego H1, ataksja, ciśnienie tętnicze, dezorientacja, dimetyden maleinian, drgawki toniczno-kloniczne, lek zwężający naczynia krwionośne, mydriaza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niezborność ruchowa, objawy przeciwcholinergiczne, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, skurcz mięśniowy, śpiączka, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tlenoterapia, węgiel aktywny, zaburzenie czynności serca, zaburzenie neurologiczne, zatrzymanie moczu - Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Przedawkowanie
Przedawkowanie okskarbazepiny, zarejestrowane nawet do dawki około 48 000 mg, manifestuje się szerokim spektrum objawów wieloukładowych, z dominującymi zaburzeniami neurologicznymi, takimi jak senność, ataksja, oczopląs, drgawki, śpiączka oraz dyskineza. Szczególnie niebezpieczna jest hiponatremia, wynikająca z nieprawidłowej sekrecji ADH, która może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych. Ponadto obserwuje się zaburzenia widzenia (diplopia, mioza, nieostre widzenie), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, hiperkineza), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie, wydłużenie QTc), oddechowe (duszność, bradypnoe) oraz psychiczne (agresja, pobudzenie, stany splątania). Ryzyko powikłań jest szczególnie wysokie przy śpiączce, depresji ośrodka oddechowego i wydłużeniu odstępu QTc, co wymaga intensywnej opieki medycznej.
Postępowanie lecznicze w przedawkowaniu okskarbazepiny opiera się na eliminacji niewchłoniętego leku (płukanie żołądka do 1-2 godzin od przyjęcia, podanie węgla aktywnego) oraz leczeniu objawowym i podtrzymującym. Niezbędne jest monitorowanie parametrów życiowych, stanu neurologicznego, elektrolitów (ze szczególnym uwzględnieniem sodu), funkcji wątroby i nerek oraz wykonanie EKG w celu oceny QTc. W przypadku hiponatremii stosuje się restrykcję płynów i w razie potrzeby hipertoniczny roztwór NaCl. Leczenie drgawek wymaga podania leków przeciwdrgawkowych, a niedociśnienia – płynów i leków wazoaktywnych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, chorobami sercowo-naczyniowymi, padaczką oraz u osób w podeszłym wieku. Rokowanie jest korzystne przy szybkim rozpoznaniu i wdrożeniu terapii, jednak ciężkie przypadki mogą wymagać hospitalizacji na OIT. W razie podejrzenia przedawkowania okskarbazepiny konieczna jest natychmiastowa konsultacja lekarska.
ataksja, bradypnoe, depresja oddechowa, diplopia, drgawka, dyskineza, hipertoniczny roztwór chlorku sodu, hiponatremia, hipotensja, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lek wazoaktywny, mioza, odstęp QTc, okskarbazepina, płukanie żołądka, stan splątania, węgiel aktywny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olfen MAX 20 mg/g
Przedawkowanie miejscowe żelu Olfen MAX, zawierającego diklofenak dietyloamoniowy 23,2 mg/g (odpowiadający 20 mg diklofenaku sodowego w 1 g żelu), jest rzadkie ze względu na ograniczone wchłanianie substancji czynnej przez skórę. W przypadku nadmiernej aplikacji należy niezwłocznie usunąć preparat z powierzchni skóry i przemyć miejsce aplikacji wodą, aby ograniczyć dalsze wchłanianie. Szczególne ryzyko wiąże się z przypadkowym spożyciem, gdyż jedna tubka 100 g zawiera 2320 mg diklofenaku dietyloamoniowego (2000 mg diklofenaku sodowego), co może prowadzić do ogólnoustrojowych objawów przedawkowania typowych dla NLPZ, takich jak dolegliwości żołądkowo-jelitowe, objawy neurologiczne, niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby oraz reakcje nadwrażliwości.
antidotum dla diklofenaku, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie objawowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przedawkowanie diklofenaku, przedawkowanie miejscowe, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zatrucie NLPZ, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olfen żel 10 mg/g
Olfen żel zawiera diklofenak dietyloamoniowy w stężeniu 11,6 mg/g, co odpowiada 10 mg diklofenaku sodowego na gram preparatu. Ze względu na miejscowe stosowanie i niską biodostępność ogólnoustrojową, ryzyko przedawkowania jest minimalne. W przypadku nadmiernej aplikacji na skórę, zaleca się usunięcie żelu i dokładne przemycie skóry wodą, co zwykle wystarcza do zapobiegania toksyczności. Jednakże przypadkowe połknięcie preparatu, zwłaszcza całej tubki 100 g zawierającej 1160 mg diklofenaku dietyloamoniowego (1000 mg diklofenaku sodowego), może prowadzić do objawów przedawkowania typowych dla diklofenaku stosowanego ogólnoustrojowo, takich jak dolegliwości żołądkowo-jelitowe, zaburzenia OUN, uszkodzenie wątroby, niewydolność nerek, zaburzenia sercowo-naczyniowe oraz hematologiczne.
antidotum, biodostępność ogólnoustrojowa, bradykardia, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, drgawki, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, Olfen żel, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, tachykardia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej w preparacie Faxigen XL (dostępne dawki: 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g (np. 20 kapsułek 150 mg). Objawy zatrucia obejmują szerokie spektrum zaburzeń, w tym tachykardię, tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki, wymioty, mydriazę oraz zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS). Ryzyko zgonu jest wyższe niż przy SSRI, ale niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Występuje także zwiększone ryzyko samobójstwa u pacjentów leczonych wenlafaksyną, co komplikuje ocenę toksyczności leku.
antidotum, benzodiazepina, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, hemoperfuzja, intubacja, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdrgawkowy, lek wazopresyjny, mydriaza, niedociśnienie, oddział intensywnej terapii, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diazepam Grindeks 5 mg
Przedawkowanie diazepamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i krążeniowo-oddechowych, takich jak arefleksja, bezdech, niedociśnienie tętnicze, depresja krążeniowo-oddechowa oraz śpiączka. Objawy kliniczne obejmują senność, ataksję, zaburzenia wymowy i oczopląs, które są wczesnymi oznakami intoksykacji. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przyjęcie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN, co potęguje ryzyko głębokiej śpiączki i zgonu. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami układu oddechowego ryzyko niewydolności oddechowej jest znacznie zwiększone. Przedawkowanie diazepamu wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania parametrów życiowych, w tym częstości oddechów, saturacji, ciśnienia tętniczego, tętna oraz stanu świadomości.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, arefleksja, ataksja, benzodiazepina, bezdech, bradykardia, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, diazepam, dyzartria, flumazenil, hipowentylacja, intoksykacja, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oczopląs, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, politoksykomania, próg drgawkowy, saturacja krwi, śpiączka, śpiączka benzodiazepinowa, węgiel aktywny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Propranolol Accord 10 mg
Przedawkowanie propranololu chlorowodorku stanowi stan zagrożenia życia, z dawką potencjalnie śmiertelną u dorosłych około 2 g oraz dawką powodującą poważne zaburzenia u dzieci powyżej 40 mg. Objawy obejmują głównie układ sercowo-naczyniowy (bradykardia, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, omdlenie, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodzenia i rytmu serca), ośrodkowy układ nerwowy (senność, splątanie, drgawki, omamy, rozszerzenie źrenic, śpiączka) oraz układ oddechowy (skurcz oskrzeli, depresja oddechowa, sinica). Szczególnie narażone są osoby starsze, z chorobą niedokrwienną serca oraz stosujące jednocześnie leki kardioaktywne, takie jak antagoniści wapnia, digoksyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne czy neuroleptyki.
aminofilina, antagonista wapnia, atropina, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja oddechowa, diazepam, dobutamina, dopamina, drgawka, glukagon, hipoglikemia, hipokalcemia, izoprenalina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, obrzęk płuc, oddział intensywnej opieki medycznej, omam, płukanie żołądka, przedawkowanie propranololu, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie źrenic, salbutamol, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, splątanie, stan zagrożenia życia, stymulacja serca, teofilina, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivaroxaban Intas 15 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, będącego bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, stanowi poważne wyzwanie kliniczne ze względu na ryzyko krwawień. Mimo że dawki do 600 mg nie wykazują typowo powikłań krwotocznych, co jest związane z efektem pułapowym wynikającym z ograniczonego wchłaniania przy dawkach supraterapeutycznych (≥50 mg), konieczna jest szybka interwencja. W przypadku przedawkowania zaleca się rozważenie podania węgla aktywnego w celu ograniczenia dalszego wchłaniania leku, szczególnie jeśli interwencja nastąpi w krótkim czasie od przyjęcia. Brak powszechnie dostępnego specyficznego antidotum, choć andeksanet alfa może być stosowany w wybranych sytuacjach klinicznych jako odwracacz działania inhibitora czynnika Xa.
andeksanet alfa, aprotynina, dawka supraterapeutyczna, desmopresyna, efekt pułapowy, inhibitor czynnika Xa, koagulologia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie płucne, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwioplucie, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, niedokrwistość, objaw otrzewnowy, okres półtrwania, powikłanie krwotoczne, preparat hemostatyczny, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, świeżo mrożone osocze, trombocytopenia, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon substancji czynnych
Monoazotan izosorbidu – Przedawkowanie
Przedawkowanie monoazotanu izosorbidu, stosowanego w preparatach takich jak Olicard 40 retard i Olicard 60 retard, może prowadzić do szeregu objawów wynikających głównie z efektu wazodylatacyjnego i toksycznego działania jonów azotynowych. Typowe symptomy obejmują niedociśnienie tętnicze, zwłaszcza ortostatyczne, odruchową tachykardię, bóle głowy, zawroty, zmęczenie oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). W przypadku dużych dawek obserwuje się methemoglobinemię manifestującą się sinicą, dusznością i przyspieszeniem oddechu. Bardzo wysokie dawki mogą wywołać poważne powikłania neurologiczne, w tym wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego z objawami mózgowymi, stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia. Dokładne dawki progowe nie zostały określone, jednak leczenie wymaga intensywnej obserwacji i interwencji.
błękit metylenowy, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, duszność, hemodializa, jony azotynowe, methemoglobina, methemoglobinemia, monoazotan izosorbidu, naczynia mózgowe, niedociśnienie, obciążenie wstępne, objawy mózgowe, oddział intensywnej opieki medycznej, odruchowa tachykardia, Olicard, sinica, transfuzja wymienna krwi, uderzenia gorąca, utlenowanie, wazodylatacja, węgiel aktywny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku złożonego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, przede wszystkim znacznego niedociśnienia tętniczego. Amlodypina powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, co może skutkować odruchową tachykardią, głębokim i długotrwałym niedociśnieniem, a także niekardiogennym obrzękiem płuc, który może pojawić się z opóźnieniem do 24-48 godzin po przedawkowaniu. Walsartan wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze z zawrotami głowy i ryzykiem hipoperfuzji narządowej oraz niewydolności wielonarządowej. Hydrochlorotiazyd natomiast prowadzi do hipokaliemii, hipochloremii, odwodnienia oraz zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Objawy przedawkowania obejmują nudności, senność, skurcze mięśni oraz ryzyko wstrząsu i zgonu w przypadku ciężkiego niedociśnienia i niewydolności oddechowej.
amlodypina, częstoskurcz odruchowy, diureza, działanie resuscytacyjne, glikozyd naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipoperfuzja narządowa, hydrochlorotiazyd, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nudności, odwodnienie, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, senność, skurcz mięśni, walsartan, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nicorama Fruitmint 2 mg
Przedawkowanie nikotyny z preparatu Nicorama Fruitmint stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy zatrucia obejmują szerokie spektrum, od zaburzeń żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, biegunka) przy dawkach powyżej 2-4 mg, przez objawy neurologiczne (bóle głowy, drgawki) przy dawkach >10 mg, aż po ciężkie zaburzenia sercowo-naczyniowe (niedociśnienie, niemiarowe tętno, zapaść krążeniowa) przy dawkach przekraczających 20-30 mg. Dawki zbliżające się do 40-60 mg nikotyny mogą wywołać zagrażające życiu objawy oddechowe i ogólnoustrojowe. Szczególnie niebezpieczne jest zatrucie u dzieci, u których dawki toksyczne są znacznie niższe i mogą prowadzić do śmierci nawet przy pojedynczej dawce 2-4 mg nikotyny.
ból brzucha, ból głowy, ciężkie zatrucie, drgawki uogólnione, duszność, guma do żucia lecznicza, leczenie objawowe, nadmierna potliwość, nadmierne ślinienie, niedociśnienie tętnicze, niemiarowe tętno, nudności i wymioty, ostre zatrucie nikotyną, przedawkowanie nikotyny, wchłanianie nikotyny, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia słuchu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapaść krążeniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xanirva 2,5 mg
Rywaroksaban, antagonista czynnika Xa, został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w 19 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 412 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, w tym epistaksis (4,5%) i krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%), co jest zgodne z mechanizmem działania leku. Częstość krwawień waha się od 6,8% (profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawów) do 39,5% (leczenie ŻChZZ u dzieci i młodzieży), a niedokrwistość od 0,15% do 5,9%. Ryzyko krwawień jest wyższe u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz stosujących inne leki wpływające na hemostazę. Objawy powikłań krwotocznych obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, ból głowy, obrzęk, duszność i wstrząs, a także objawy niedokrwienia mięśnia sercowego. Wśród powikłań zgłaszano zespół ciasnoty przedziałów powięziowych i niewydolność nerek z powodu hipoperfuzji.
andeksanet alfa, antagonista czynnika Xa, aprotynina, desmopresyna, epistaxis, hemostaza chirurgiczna, kaskada krzepnięcia, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie menstruacyjne, krwawienie z błon śluzowych, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, małopłytkowość, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, węgiel aktywny, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmix Plus 40 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie preparatu Telmix Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, stanowi poważne zagrożenie ze względu na synergistyczne działanie obu składników. Objawy kliniczne obejmują niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię, zawroty głowy, wymioty oraz poważne zaburzenia nerkowe, takie jak wzrost stężenia kreatyniny i ostra niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd powoduje zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię (<3,5 mmol/l), hipochloremię oraz hipowolemię, co może prowadzić do kurczów mięśni i zagrażających życiu arytmii, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Telmisartan nie jest usuwany przez hemodializę, a stopień usuwalności hydrochlorotiazydu tą metodą nie jest określony, co utrudnia leczenie przedawkowania.
bradykardia, filtracja kłębuszkowa, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, kurcze mięśniowe, lek przeciwarytmiczny, nasilona diureza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, płukanie żołądka, powikłania narządowe, przedawkowanie telmisartanu, receptor angiotensyny II, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan z hydrochlorotiazydem, Telmix Plus, węgiel aktywny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Elvanse 60 mg
Przedawkowanie lisdeksamfetaminy dimezylanu (Elvanse) charakteryzuje się przedłużonym uwalnianiem aktywnego metabolitu, deksamfetaminy, co wpływa na dynamikę i czas trwania objawów toksycznych. Klinicznie obserwuje się nadmierną stymulację ośrodkowego układu nerwowego (OUN) manifestującą się niepokojem ruchowym, drżeniem, nasileniem odruchów, splątaniem, agresją, omamami oraz napadami paniki. W układzie sercowo-naczyniowym mogą wystąpić zarówno nadciśnienie, jak i hipotensja, a w ciężkich przypadkach wstrząs kardiogenny. Objawy ze strony układu pokarmowego obejmują nudności, wymioty, biegunkę i kurczowe bóle brzucha. Istotnym zagrożeniem jest hipertermia oraz rabdomioliza prowadząca do ostrej niewydolności nerek. Najcięższe zatrucia mogą przebiegać z drgawkami i śpiączką, co często kończy się zgonem.
agresja, biegunka, deksamfetamina, drgawki, drżenie, hemodializa, hipertermia, kurczowy ból brzucha, lek przeczyszczający, lisdeksamfetamina dimezylan, napad paniki, niepokój ruchowy, nudności, omamy, ośrodek kontroli zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, pochodne amfetaminy, przedłużone uwalnianie deksamfetaminy, rabdomioliza, śpiączka, splątanie, tachypnoe, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, wymioty, wzmożone odruchy, zaburzenia ciśnienia tętniczego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azoneurax 150 mg
Przedawkowanie trazodonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Azoneurax (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu 75 mg i 150 mg), stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Objawy przedawkowania mogą pojawić się do 24 godzin po przyjęciu leku i obejmują senność, zawroty głowy, nudności, wymioty (łagodne do umiarkowanych), a także ciężkie objawy neurologiczne takie jak śpiączka i drgawki, które wymagają natychmiastowej interwencji. Istotne są również objawy kardiologiczne, w tym tachykardia, bradykardia, wydłużenie odstępu QT oraz arytmia torsade de pointes, które mogą zagrażać życiu i wymagają monitorowania EKG. Dodatkowo obserwuje się hipotonię, hiponatremię oraz depresję oddechową, a w przypadku interakcji z innymi lekami przeciwdepresyjnymi możliwy jest zespół serotoninowy, stanowiący poważne zagrożenie dla pacjenta.
antidotum, Azoneurax, bradykardia, depresja oddechowa, diazepam, dobutamina, dopamina, drgawki, EKG, fenytoina, hiponatremia, hipotonia, lek inotropowy, lorazepam, odstęp QT, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, skala Glasgow, śpiączka, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, tlenoterapia, torsade de pointes, trazodon chlorowodorek, węgiel aktywny, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg
Przedawkowanie preparatu Triveram, zawierającego atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, stanowi poważne zagrożenie kliniczne ze względu na różnorodne mechanizmy toksyczności poszczególnych składników. Atorwastatyna może powodować podwyższenie enzymów wątrobowych, wzrost aktywności kinazy kreatynowej oraz ryzyko miopatii i rabdomiolizy, przy czym hemodializa jest nieskuteczna z powodu silnego wiązania leku z białkami osocza. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, może wywołać niedociśnienie tętnicze, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe i niewydolność nerek; w tym przypadku hemodializa jest możliwa i zalecane jest dożylne podanie 0,9% roztworu NaCl, a w ciężkich stanach stosuje się wlewy angiotensyny II i katecholamin oraz rozrusznik serca przy bradykardii opornej na leczenie. Amlodypina, antagonista kanału wapniowego, może prowadzić do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych, odruchowej tachykardii, ciężkiego i długotrwałego niedociśnienia tętniczego oraz potencjalnie śmiertelnego wstrząsu; rzadkim, ale istotnym powikłaniem jest opóźniony (24-48h) niekardiogenny obrzęk płuc wymagający wsparcia oddechowego. Hemodializa nie jest skuteczna ze względu na silne wiązanie amlodypiny z białkami osocza.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, atorwastatyna, enzymy wątrobowe, glukonian wapnia, hemodializa, hiperwentylacja, inhibitor ACE, katecholaminy, kinaza kreatynowa, miopatia, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, obniżenie ciśnienia tętniczego, peryndopryl, płukanie żołądka, rabdomioliza, rozszerzenie naczyń, tachykardia odruchowa, Triveram, wazokonstrykcja, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe