probenecyd
Probenecyd to lek stosowany pierwotnie w leczeniu dny moczanowej, działający poprzez blokowanie wchłaniania zwrotnego kwasu moczowego w kanalikach nerkowych, co zwiększa jego wydalanie z moczem. Został wprowadzony do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku.
Mechanizm działania probenecydu polega na hamowaniu transporterów anionów organicznych (OAT) w kanalikach nerkowych, co wpływa na farmakokinetykę wielu leków. Ze względu na tę właściwość, probenecyd jest stosowany jako inhibitor wydalania niektórych antybiotyków (np. penicylin), wydłużając ich czas półtrwania i zwiększając stężenie w surowicy.
W praktyce klinicznej probenecyd znajduje zastosowanie w terapii hiperurykemii i dny moczanowej, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub nietolerancją allopurynolu. Jest również wykorzystywany w protokołach leczenia niektórych zakażeń, zwłaszcza kiłą i rzeżączką, gdzie zwiększa skuteczność antybiotyków poprzez opóźnienie ich wydalania.
Wśród działań niepożądanych probenecydu wymienia się: bóle głowy, nudności, wysypki skórne oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Lek może wchodzić w interakcje z wieloma innymi substancjami, w tym z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i metotreksakem, co wymaga ostrożności przy jego stosowaniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Ultrapiryna Fast 500 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) w dawce 500 mg, zawarty w preparacie Ultrapiryna Fast, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest łączenie ASA z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności szpiku kostnego, wynikające ze zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu oraz wypierania go z połączeń z białkami osocza. Podobne ryzyko, choć o nieco niższym stopniu, występuje przy dawkach metotreksatu <15 mg/tydzień, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych. Jednoczesne stosowanie ASA z lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi i przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko krwotoków poprzez wydłużenie czasu krwawienia, co wymaga monitorowania czasu krzepnięcia i objawów krwawienia. Dodatkowo, kojarzenie ASA z innymi NLPZ i salicylanami w dużych dawkach zwiększa ryzyko choroby wrzodowej, krwawień z przewodu pokarmowego oraz nefrotoksyczności, co wskazuje na konieczność unikania takiej terapii skojarzonej.
ACE inhibitor, benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa, czas krzepnięcia, digoksyna, dysfagia, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, filtracja kłębuszkowa, gastroprotekcja, glikokortykosteroid, górny odcinek przewodu pokarmowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie błony śluzowej, parametr hematologiczny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, retencja sodu, salicylany, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SSRI, szpik kostny, tabletka musująca, terapia wielolekowa, toksyczność metotreksatu, Ultrapiryna Fast, uszkodzenie nerek, właściwość hipoglikemizująca, właściwości antyagregacyjne, żołądek i dwunastnica - Leksykon leków
Interakcje leku – Auxilen 50 mg/2 ml
Dekskeoprofen, podawany w postaci roztworu do wstrzykiwań Auxilen 50 mg/2 ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ (w tym salicylanami w dawkach ≥ 3 g/dobę), lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), heparynami, kortykosteroidami, solami litu, metotreksatem w dawkach ≥ 15 mg/tydzień oraz pochodnymi hydantoin i sulfonamidów ze względu na ryzyko nasilenia krwawień, toksyczności hematologicznej oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego. W przypadku konieczności kojarzenia terapii z tymi lekami wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i laboratoryjna, w tym monitorowanie parametrów krzepnięcia, morfologii krwi oraz stężenia litu.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, białko osocza, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deksketoprofen, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, glikozyd nasercowy, heparyna, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, mifepryston, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, płytka krwi, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna, retikulocyt, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sól litu, sprzęganie z glukuronianami, sulfonamid, takrolimus, układ czerwonokrwinkowy, układ krwiotwórczy, wydalanie cewkowe, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Imipenem – Interakcje
Imipenem w połączeniu z cylastatyną wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Jednoczesne stosowanie z gancyklowirem wiąże się z wysokim ryzykiem uogólnionych drgawek, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Imipenem znacząco obniża stężenie kwasu walproinowego, często poniżej zakresu terapeutycznego, co może prowadzić do niewystarczającej kontroli napadów padaczkowych; dlatego jednoczesne stosowanie tych leków jest niewskazane. W przypadku konieczności antybiotykoterapii u pacjentów przyjmujących kwas walproinowy zaleca się rozważenie alternatywnych antybiotyków lub leków przeciwdrgawkowych. Ponadto, imipenem z cylastatyną może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, co wymaga częstego monitorowania INR w trakcie i po zakończeniu terapii. Współpodawanie z probenecydem powoduje istotne zwiększenie stężeń i wydłużenie okresu półtrwania imipenemu oraz cylastatyny, co może wymagać dostosowania dawkowania.
antybiotyk, cefalosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawki uogólnione, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka cylastatyny, gancyklowir, imipenem z cylastatyną, karbapenemy, kwas walproinowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrgawkowy, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, tinidazol, walproinian sodu, warfaryna, wskaźnik INR, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cefotaxime Dali Pharma
Podczas stosowania cefotaksymu, w tym preparatu Cefotaxime Dali Pharma, istnieje ryzyko wystąpienia poważnych reakcji nadwrażliwości, takich jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli czy wstrząs anafilaktyczny, które mogą prowadzić do zgonu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią na penicyliny i inne beta-laktamy oraz u osób z astmą oskrzelową czy katarem siennym. Zgłaszano także ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczną martwicę naskórka. W trakcie terapii możliwe są zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, neutropenia, pancytopenia czy agranulocytoza, zwłaszcza przy leczeniu dłuższym niż 7-10 dni, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Cefotaksym może również wywołać encefalopatię z drgawkami i zaburzeniami świadomości, szczególnie przy dużych dawkach, przedawkowaniu lub u pacjentów z niewydolnością nerek, u których konieczne jest dostosowanie dawki według klirensu kreatyniny.
agranulocytoza, aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, astma oskrzelowa, cefotaksym, ciężka reakcja skórna, Clostridioides difficile, encefalopatia, eozynofilia, katar sienny, klirens kreatyniny, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, oksydaza glukozowa, pancytopenia, probenecyd, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Salmonella typhi, skurcz oskrzeli, test Coombsa, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Torasemid – Interakcje
Torasemid, diuretyk pętlowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), glikozydami naparstnicy, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), aminoglikozydami, cisplatyną oraz litem. Współistniejące stosowanie torasemidu z inhibitorami ACE może prowadzić do gwałtownego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zwiększonego ryzyka niewydolności nerek, co wymaga zmniejszenia dawek lub czasowego odstawienia torasemidu. Hipokaliemia i hipomagnezemia indukowane przez torasemid nasilają kardiotoksyczność glikozydów naparstnicy, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń elektrolitów (potasu i magnezu). NLPZ osłabiają działanie moczopędne i przeciwnadciśnieniowe torasemidu oraz zwiększają ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania i monitorowania funkcji nerek. Torasemid nasila również oto- i nefrotoksyczność aminoglikozydów (np. gentamycyna, tobramycyna) oraz cisplatyny, co wymaga kontroli funkcji nerek i słuchu. Jednoczesne stosowanie litu może zwiększać jego stężenie w surowicy, nasilając kardio- i neurotoksyczność, co wymaga monitorowania poziomu litu i dostosowania dawki.
amina katecholowa, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, ciśnienie tętnicze krwi, cytochrom CYP2C9, cytochrom P450, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, działanie diuretyczne, działanie hipotensyjne, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, kardiotoksyczność, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek kuraryzujący, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, nefrotoksyczność, neurotoksyczność litu, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ortostaza, ototoksyczność, pochodna kumaryny, pochodna platyny, probenecyd, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, synteza prostaglandyn, teofilina, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Lonamo 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Lonamo, wykazuje niski potencjał klinicznie istotnych interakcji lekowych, co jest korzystne w terapii pacjentów z cukrzycą typu 2 stosujących wielolekowe schematy. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma niewielki wpływ na klirens leku. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy z udziałem CYP3A4 może mieć większe znaczenie, co wymaga monitorowania przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest również substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, przy czym hamowanie OAT3 przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z metforminą (1000 mg x 2/dobę) ani z cyklosporyną (600 mg), mimo że cyklosporyna zwiększała AUC sytagliptyny o 29% i Cmax o 68%, zmiany te nie były klinicznie istotne.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor glikoproteiny p, insulina, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kontrola glikemii, maskowanie objawów hipoglikemii, OAT3, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, silny inhibitor, symwastatyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Interakcje leku – Amylan 875 mg + 125 mg
Preparat Amylan, zawierający amoksycylinę 875 mg i kwas klawulanowy 125 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest ścisłe monitorowanie wartości INR u pacjentów stosujących doustne antykoagulanty (acenokumarol, warfaryna), ze względu na ryzyko zwiększenia INR i krwawień. Penicyliny mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu, co zwiększa jego toksyczność, dlatego konieczne jest dokładne monitorowanie stężenia metotreksatu i objawów toksyczności. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydalanie amoksycyliny, prowadząc do wzrostu jej stężenia i potencjalnej toksyczności, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. U pacjentów leczonych mykofenolanem mofetylu obserwuje się około 50% spadek stężenia aktywnego metabolitu (kwasu mykofenolowego), co wymaga uważnego monitorowania funkcji przeszczepionego narządu, choć zwykle nie wymaga modyfikacji dawki immunosupresji.
acenokumarol, allopurynol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antykoncepcja hormonalna, cefalosporyny, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, flora jelitowa, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, łuszczyca, metotreksat, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, reakcja skórna, reumatoidalne zapalenie stawów, warfaryna, wydalanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Salaza 1000 mg
Mesalazyna, substancja czynna leku Salaza, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie mesalazynę i pochodne kumaryny (np. warfaryna), ze względu na ryzyko osłabienia działania przeciwzakrzepowego i konieczność dostosowania dawki na podstawie INR. Równoczesne podawanie mesalazyny z pochodnymi sulfonylomocznika (glibenklamid, gliklazyd) może nasilać efekt hipoglikemizujący, co wymaga ścisłej kontroli glikemii. Mesalazyna osłabia także działanie urykozuryczne leków takich jak probenecyd i sulfinpyrazon, zmniejszając ich skuteczność w terapii dny moczanowej. Interakcje z diuretykami, zwłaszcza furosemidem, zwiększają ryzyko toksyczności salicylanów, a z spironolaktonem mogą osłabiać jego natriuretyczne działanie, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
6-merkaptopuryna, antagonizm farmakodynamiczny, azatiopryna, biodostępność mesalazyny, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba zapalna jelit, cytostatyk, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyskrazja krwi, działanie drażniące, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie natriuretyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie urykozuryczne, furosemid, glibenklamid, gliklazyd, hiperurykemia, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktuloza, lek immunosupresyjny, leukocyt, metotreksat, monitorowanie INR, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, parametr hematologiczny, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, środek przeczyszczający, sulfinpyrazon, synergizm farmakodynamiczny, szpik kostny, tabletka dojelitowa, tioguanina, toksyczność salicylanów, trombocyt, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuxal Forte Dla Dzieci 40 mg/ml
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie podczas stosowania u dzieci w preparacie Ibuxal Forte Dla Dzieci (40 mg/ml). Równoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, a ibuprofen może hamować kardioprotekcyjne działanie niskich dawek ASA. Ibuprofen osłabia działanie leków hipotensyjnych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) i moczopędnych, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Ponadto, ibuprofen zwiększa stężenia digoksyny, fenytoiny, metotreksatu, litu oraz glikozydów nasercowych, co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy. Istotne jest także zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwpłytkowych, SSRI, przeciwzakrzepowych (np. warfaryna) oraz zioła Ginkgo biloba.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny, baklofen, beta-adrenolityk, chinolon, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, INR, kaptopryl, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rytonawir, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibumax Forte 600 mg 600 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest hamowanie przez ibuprofen działania przeciwpłytkowego kwasu acetylosalicylowego, co może osłabiać efekt kardioprotekcyjny ASA przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z lekami przeciwpłytkowymi i przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, pochodne tienopirydyny) zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen w połączeniu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, potęguje ryzyko owrzodzeń i krwawień. Ponadto NLPZ mogą obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (diuretyki, inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści angiotensyny II), a u pacjentów z ryzykiem niewydolności nerek zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Współistniejące stosowanie diuretyków oszczędzających potas może prowadzić do hiperkaliemii, a ibuprofen może zwiększać stężenia glikozydów nasercowych (np. digoksyny) oraz leków takich jak lit i fenytoina, co wymaga monitorowania ich poziomów w surowicy. Metotreksat podany w ciągu 24 godzin przed lub po ibuprofenie może wykazywać zwiększoną toksyczność.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk chinolonowy, baklofen, biodostępność, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, dezipramina, diuretyk oszczędzający potas, działanie antyagregacyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie synergistyczne, farmakokinetyka ibuprofenu, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kortykosteroid, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lewofloksacyna, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ofloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, pochodna tienopirydyny, probenecyd, przęśl chińska, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązówka błotna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Forte (o smaku bananowym) 200 mg/5 ml
Ibuprofen w preparacie Ibum Forte wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym, innymi NLPZ oraz glikokortykosteroidami ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz potencjalne hamowanie działania przeciwpłytkowego małych dawek ASA. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek lub odwodnionych. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjentów. Ponadto, ibuprofen może zwiększać stężenia w surowicy glikozydów naparstnicy, fenytoiny, litu oraz metotreksatu, co wymaga ostrożności i monitorowania, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub dużych dawkach metotreksatu.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-adrenolityk, cholestyramina, cyklosporyna, drgawki, działanie niepożądane, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, kaptopryl, klirens, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, nefrotoksyczność, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketonal Fast 50 mg
Ketonal Fast (ketoprofen), jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Szczególnie istotne są interakcje zwiększające ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego (np. z innymi NLPZ, selektywnymi inhibitorami COX-2, dużymi dawkami salicylanów, lekami przeciwzakrzepowymi takimi jak heparyna, warfaryna, klopidogrel, dabigatran, apiksaban, rywaroksaban, edoksaban) oraz te wpływające na czynność nerek (np. inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, leki moczopędne, tenofowir). Wysokie ryzyko toksyczności hematologicznej obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu w dawce ≥15 mg/tydzień, a także przy stosowaniu litu, gdzie ketoprofen może zwiększać jego stężenie do wartości toksycznych. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, stężenia litu oraz funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku lub z zaburzoną czynnością nerek.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, apiksaban, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cytochrom P450, czynność nerek, dabigatran, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, edoksaban, fenytoina, fumaran dizoproksylu tenofowiru, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, ketoprofen, klirens nerkowy, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lit, metotreksat, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nikorandyl, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, perforacja, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, retikulocyt, rywaroksaban, salicylan, selektywny inhibitor COX-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sól potasu, SSRI, stężenie litu w osoczu, sulfonamid, takrolimus, tenofowir, toksyczność hematologiczna, toksyczność wątrobowa, trymetoprym, tyklopidyna, warfaryna, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Interakcje
Lorazepam, będący benzodiazepiną o działaniu hamującym ośrodkowy układ nerwowy (OUN), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie lorazepamu z alkoholem oraz opioidami, co prowadzi do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet ryzyka śpiączki i zgonu. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi, przeciwpadaczkowymi oraz zwiotczającymi mięśnie mogą potęgować działanie uspokajające i miorelaksacyjne lorazepamu. Metabolizm lorazepamu odbywa się głównie przez glukuronidację oraz częściowo przez CYP3A, co powoduje, że inhibitory (np. ketokonazol, erytromycyna) zwiększają stężenie leku, a induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) je obniżają. W przypadku stosowania walproinianu sodu lub probenecydu zaleca się redukcję dawki lorazepamu o około 50% ze względu na zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania.
alfa-adrenolityk, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, ataksja, baklofen, benzodiazepina, beta-adrenolityk, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, disulfiram, funkcja poznawcza, glukuronidacja, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lofeksydyna, loksapina, lorazepam, miorelaksacja, nabilon, nadmierne ślinienie, objawy pozapiramidowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, sedacja, stupor, teofilina, tyzanidyna, uzależnienie psychiczne, walproinian sodu, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Cefotaxime Dali Pharma 1 g
Cefotaksym wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Antagonizm działania przeciwbakteryjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cefotaksymu z bakteriostatycznymi antybiotykami, takimi jak tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol i sulfonamidy, co skutkuje osłabieniem skuteczności terapii. Z kolei synergizm przeciwbakteryjny występuje przy łączeniu cefotaksymu z aminoglikozydami (np. gentamycyna, amikacyna), co może być korzystne w leczeniu ciężkich zakażeń, jednak wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na ryzyko nefrotoksyczności. Probenecyd podwaja ekspozycję na cefotaksym i zmniejsza jego klirens nerkowy o około 50%, co u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie wymaga modyfikacji dawki, natomiast u chorych z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania.
amikacyna, aminoglikozydy, antagonizm działania, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki bakteriostatyczne, cefotaksym, chloramfenikol, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, efekt disulfiramopodobny, efekt synergiczny, erytromycyna, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kolistyna, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, probenecyd, spektrum działania, sulfonamid, synergizm przeciwbakteryjny, tetracyklina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acix 500 500 mg
Acyklowir, aktywny składnik leku ACIX 500, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się okresem półtrwania około 2,9 godziny u dorosłych po podaniu dożylnym oraz eliminacją głównie przez nerki, z przewagą wydalania w postaci niezmienionej. Klirens nerkowy acyklowiru przewyższa klirens kreatyniny, co wskazuje na udział zarówno przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego w eliminacji leku. Metabolizm jest ograniczony, z 9-karboksymetoksymetyloguaniną stanowiącą 10-15% dawki wydalanej w moczu. Interakcje farmakologiczne obejmują wpływ probenecydu (1 g podany 60 minut przed acyklowirem), który wydłuża okres półtrwania o 18% i zwiększa AUC o 40%. Stężenia osoczowe (Cssmax i Cssmin) są zależne od dawki, np. dla dawki 10 mg/kg mc. wynoszą odpowiednio 92 μmol/l (20,7 μg/ml) i 10,2 μmol/l (2,3 μg/ml).
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, AUC, chorobliwa otyłość, hemodializa, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie osoczowe leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 400 mg/5 ml
Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir (400 mg/5 ml, zawiesina doustna), wykazuje częściowe wchłanianie z przewodu pokarmowego, z proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu wraz ze wzrostem dawki. Przy dawkowaniu doustnym 200 mg co 4 godziny, CSSmaks wynosi 3,1 μM (0,7 μg/ml), a CSSmin 1,8 μM (0,4 μg/ml), natomiast przy dawce 800 mg co 4 godziny wartości te wzrastają odpowiednio do 8 μM (1,8 μg/ml) i 4 μM (0,9 μg/ml). Po podaniu dożylnym u dorosłych okres półtrwania wynosi około 2,9 godziny, a stężenia maksymalne i minimalne są zależne od dawki (np. 10 mg/kg mc. – Cmax 92 μM, Cmin 10,2 μM). U noworodków i niemowląt okres półtrwania jest wydłużony do 3,8 godziny, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek do 19,5 godziny. Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając około 50% stężenia osoczowego, a jego wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co ogranicza ryzyko interakcji lekowych.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Cefobid 1 g
Podczas terapii cefoperazonem (Cefobid) należy zwrócić szczególną uwagę na ryzyko wystąpienia reakcji disulfiramowej u pacjentów spożywających alkohol w trakcie leczenia oraz do 5 dni po jego zakończeniu. Objawy obejmują zaczerwienienie twarzy, nasilone pocenie się, bóle głowy i tachykardię. Bezwzględnie należy zakazać spożywania alkoholu oraz unikać podawania roztworów zawierających etanol, zwłaszcza u pacjentów żywionych przez zgłębnik lub pozajelitowo. Cefoperazon może również powodować hipoprotrombinemię i koagulopatię, co w połączeniu z lekami przeciwkrzepliwymi (np. warfaryna, acenokumarol) lub przeciwpłytkowymi (np. ASA, klopidogrel) zwiększa ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR) i dostosowanie dawkowania leków przeciwkrzepliwych. Ponadto, cefoperazon może dawać fałszywie dodatnie wyniki testów na obecność glukozy w moczu metodą Benedicta lub Fehlinga, co wymaga stosowania alternatywnych metod diagnostycznych.
AlAT, AspAT, cefalosporyny, cefoperazon, enzym wątrobowy, fałszywie dodatni wynik, fosfataza alkaliczna, hemodializa, hipoprotombinemia, INR, interakcja z alkoholem, klopidogrel, koagulopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, metoda Benedicta, niewydolność nerek, NLPZ, probenecyd, reakcja disulfiramowa, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Cefaklor – Interakcje
Cefaklor, jako cefalosporyna, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), które może prowadzić do wydłużenia czasu protrombinowego i ryzyka krwawień, co wymaga regularnego monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Probenecyd hamuje nerkowe wydalanie cefakloru, zwiększając jego stężenie w osoczu i okres półtrwania, co może wymagać dostosowania dawkowania. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek magnezu lub glinu obniżają wchłanianie cefakloru o przedłużonym uwalnianiu (Ceclor MR), dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 1-godzinnej przerwy między ich podaniem. Antagoniści receptora H2 (ranitydyna, famotydyna) nie wpływają na farmakokinetykę cefakloru i są bezpieczną alternatywą w leczeniu dolegliwości górnego odcinka przewodu pokarmowego.
acenokumarol, antagonista receptora H2, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, antykoagulant doustny, cefaklor, cefalosporyna, cefoperazon, czas protrombinowy, famotydyna, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metronidazol, odporność organizmu, oksydaza glukozy, preparat o przedłużonym uwalnianiu, próba krzyżowa, probenecyd, ranitydyna, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, siarczan miedzi, test Coombsa, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Zinacef 1500 mg
Cefuroksym wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mają znaczenie kliniczne. Podawanie cefuroksymu może obniżać skuteczność złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych poprzez zmniejszenie wchłaniania estrogenów na skutek zaburzenia mikroflory jelitowej, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez czas terapii i 7 dni po jej zakończeniu. Probenecyd hamuje wydzielanie cewkowe cefuroksymu, wydłużając jego czas eliminacji i zwiększając maksymalne stężenie w surowicy, dlatego jednoczesne stosowanie tych leków jest niewskazane. Wysokie dawki cefuroksymu stosowane z silnymi diuretykami pętlowymi (np. furosemid) lub antybiotykami aminoglikozydowymi zwiększają ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek i dostosowania dawkowania.
alkohol etylowy, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy, badanie laboratoryjne, cefalosporyna, cefoperazon, charakterystyka produktu leczniczego, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, flora jelitowa, furosemid, grupa metylotiotetrazolowa, INR, interakcja typu disulfiramowego, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, parametr farmakokinetyczny, parametr koagulologiczny, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, stężenie glukozy we krwi, terapia antybiotykowa, układ odpornościowy, utrata elektrolitów, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Ceclor 250 mg/5 ml
Cefaklor, jako antybiotyk z grupy cefalosporyn, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie cefakloru z lekami przeciwzakrzepowymi (warfaryna, acenokumarol), gdzie obserwowano wydłużenie czasu protrombinowego i ryzyko krwawień, co wymaga regularnej kontroli INR i ewentualnej korekty dawki. Probenecyd hamuje nerkowe wydalanie cefakloru, zwiększając jego stężenie w surowicy i czas działania, co może wymagać dostosowania dawkowania. Ponadto, cefaklor może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa oraz testów wykrywających glukozę w moczu (metody Benedicta, Fehlinga, siarczan miedzi), co należy uwzględnić przy interpretacji badań diagnostycznych.
acenokumarol, antybiotyk β-laktamowy, badanie glukozy w moczu, badanie hematologiczne, cefaklor, cefalosporyna, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, grupa metylotiotetrazolowa, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, nefrotoksyczność, próba krzyżowa, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, roztwór Fehlinga, test antyglobulinowy, test Coombsa, transport kanalikowy, warfaryna, wynik fałszywie dodatni - Leksykon leków
Interakcje leku – Meropenem Genoptim 500 mg
Meropenem Genoptim, jako karbapenem, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii wielolekowej. Kluczową interakcją jest hamowanie nerkowego wydalania meropenemu przez probenecyd, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i wzrostu stężenia leku w osoczu, wymagając monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej modyfikacji dawki. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania meropenemu z kwasem walproinowym, walproinianem sodowym lub walpromidem, gdyż dochodzi do szybkiego (w ciągu 2 dni) i znacznego (60-100%) obniżenia stężenia tych leków, co grozi utratą kontroli napadów padaczkowych. Ponadto, meropenem może nasilać działanie doustnych antykoagulantów, zwłaszcza warfaryny, poprzez zaburzenie syntezy witaminy K i wpływ na metabolizm, co wymaga częstego monitorowania INR i dostosowania dawki antykoagulantu.
alkohol etylowy, aminoglikozyd, cyklosporyna, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka leku, flora jelitowa, INR, kanaliki nerkowe, karbapenemy, kwas walproinowy, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, meropenem, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, napad padaczkowy, nudności, okres półtrwania leku, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia, probenecyd, przewód pokarmowy, stężenie leku w osoczu, synteza witaminy K, uszkodzenie nerek, walproinian sodu, wankomycyna, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie koordynacji, zawrót głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Furagina APTEO MED 50 mg
Furazydyna, substancja czynna leku Furagina APTEO MED, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Antagonistyczne działanie wobec kwasu nalidyksowego prowadzi do hamowania jego efektu bakteriostatycznego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Z kolei synergistyczne efekty z antybiotykami aminoglikozydowymi (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz tetracyklinami (doksycyklina, tetracyklina) mogą nasilać działanie przeciwbakteryjne furazydyny, jednak konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podawaniu chloramfenikolu i rystomycyny, które zwiększają hemotoksyczność furazydyny, co może prowadzić do poważnych powikłań hematologicznych. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd (zwłaszcza w dużych dawkach) i sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, powodując jej kumulację, wzrost toksyczności oraz obniżenie stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, co osłabia skuteczność terapeutyczną.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, chloramfenikol, dna moczanowa, działanie bakteriostatyczne, działanie hemotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, farmakolog kliniczny, furazydyna, hiperurykemia, interakcje kliniczne, kwas nalidyksowy, lek alkalizujący, lek urykozuryczny, metoda enzymatyczna, oznaczanie glukozy w moczu, pochodna nitrofuranu, probenecyd, rystomycyna, skuteczność terapeutyczna, sulfinpirazon, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, witamina z grupy B, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Ketokaps Max 50 mg
Ketoprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi NLPZ i dużymi dawkami salicylanów, które zwiększają ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, ketoprofen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (heparyna, warfaryna, inhibitory agregacji płytek, inhibitory trombiny i czynnika Xa), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko krwawień. Wysokie dawki metotreksatu (>15 mg/tydzień) w połączeniu z ketoprofenem mogą prowadzić do ciężkiej toksyczności hematologicznej, dlatego zaleca się przerwanie podawania ketoprofenu na co najmniej 12 godzin przed i po podaniu metotreksatu. Istotne jest także monitorowanie stężenia litu, gdyż ketoprofen może zwiększać jego poziom w osoczu poprzez zmniejszenie wydalania nerkowego, co grozi toksycznością.
antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, apiksaban, beta-adrenolityk, cyklosporyna, dabigatran, edoksaban, fenytoina, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, inhibitor COX-2, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klopidogrel, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nikorandyl, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, probenecyd, rywaroksaban, SSRI, stężenie litu, takrolimus, tenofowir, toksyczność hematologiczna, tyklopidyna, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Kwas klawulanowy – Interakcje
Kwas klawulanowy, stosowany w połączeniu z amoksycyliną, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Doustne antykoagulanty (acenokumarol, warfaryna) mogą powodować wzrost wartości INR, co zwiększa ryzyko krwawień; zaleca się ścisłe monitorowanie INR i ewentualną modyfikację dawki. Penicyliny, w tym amoksycylina, zmniejszają wydalanie metotreksatu, co może prowadzić do jego toksyczności, zwłaszcza przy wysokich dawkach stosowanych w onkologii i chorobach autoimmunologicznych. Probenecyd hamuje nerkowe wydzielanie amoksycyliny, wydłużając jej okres półtrwania, dlatego jednoczesne stosowanie jest niezalecane. W terapii mykofenolanem mofetylu obserwuje się około 50% spadek minimalnego stężenia kwasu mykofenolowego (MPA), jednak modyfikacja dawki jest zwykle niepotrzebna przy braku objawów dysfunkcji przeszczepu, choć wymagana jest ścisła obserwacja kliniczna.
acenokumarol, aktywność przeciwbakteryjna, allopurynol, amoksycylina, beta-laktamaza, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, czas protrombinowy, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, kwas klawulanowy, kwas mykofenolowy, lek nefrotoksyczny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, probenecyd, reakcja disulfiramowa, reakcja skórna, sekrecja kanalikowa, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy