probenecyd

Probenecyd to lek stosowany pierwotnie w leczeniu dny moczanowej, działający poprzez blokowanie wchłaniania zwrotnego kwasu moczowego w kanalikach nerkowych, co zwiększa jego wydalanie z moczem. Został wprowadzony do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku.

Mechanizm działania probenecydu polega na hamowaniu transporterów anionów organicznych (OAT) w kanalikach nerkowych, co wpływa na farmakokinetykę wielu leków. Ze względu na tę właściwość, probenecyd jest stosowany jako inhibitor wydalania niektórych antybiotyków (np. penicylin), wydłużając ich czas półtrwania i zwiększając stężenie w surowicy.

W praktyce klinicznej probenecyd znajduje zastosowanie w terapii hiperurykemii i dny moczanowej, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek lub nietolerancją allopurynolu. Jest również wykorzystywany w protokołach leczenia niektórych zakażeń, zwłaszcza kiłą i rzeżączką, gdzie zwiększa skuteczność antybiotyków poprzez opóźnienie ich wydalania.

Wśród działań niepożądanych probenecydu wymienia się: bóle głowy, nudności, wysypki skórne oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Lek może wchodzić w interakcje z wieloma innymi substancjami, w tym z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i metotreksakem, co wymaga ostrożności przy jego stosowaniu.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Suprovia 100 mg

Suprovia (sytagliptyna) wykazuje niewielkie ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych, co potwierdzają dane farmakokinetyczne i badania in vitro. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek ich udział w eliminacji leku jest minimalny. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm z udziałem CYP3A4 może mieć większe znaczenie, co sugeruje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest również substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd nie wykazuje istotnego znaczenia klinicznego. Interakcje z metforminą (1000 mg x 2/dobę), cyklosporyną (600 mg), digoksyną (0,25 mg) oraz innymi lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9 nie powodują znaczących zmian farmakokinetycznych, choć zaleca się monitorowanie pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny ze względu na wzrost AUC o 11% i Cmax o 18%.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie glukozy we krwi, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Polocard 75 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wynikają z mechanizmów takich jak wypieranie z połączeń z białkami osocza, zmiany farmakokinetyczne oraz modyfikacje działania farmakodynamicznego. Przeciwwskazane jest łączenie ASA z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydz. ze względu na ryzyko zwiększonej toksyczności szpikowej, wynikającej ze zmniejszonego klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z białek osocza. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu ASA z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny, heparyna), NLPZ w dużych dawkach (≥3 g/dobę), glikokortykosteroidami systemowymi oraz lekami trombolitycznymi, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień i wydłużenia czasu krwawienia. Ponadto ASA może nasilać działanie leków przeciwcukrzycowych oraz zwiększać stężenie digoksyny w osoczu, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem hipoglikemii i toksyczności kardiologicznej.
acetazolamid, agregacja płytek krwi, antagonista leukotrienów, badanie czynności tarczycy, benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa żołądka, czas krwawienia, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie synergistyczne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid systemowy, heparyna, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, kanalik nerkowy, kaolin, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, kwasica, lek moczopędny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, metamizol, metoklopramid, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ototoksyczność furosemidu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, stężenie digoksyny, stężenie salicylanu, toksyczność OUN, toksyczność sulfonamidu, toksyczność szpiku kostnego, tyklopidyna, uszkodzenie nerek, właściwość antyagregacyjna, właściwość hipoglikemizująca, zafirlukast
Leksykon leków
Interakcje leku – Acard 300 mg 300 mg

Kwas acetylosalicylowy w dawce 300 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z metotreksatem (≥15 mg/tydzień), gdzie dochodzi do zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń białkowych, co nasila toksyczność na szpik kostny i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, kwas acetylosalicylowy osłabia działanie leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego (np. probenecyd, sulfinpirazon), zmniejsza skuteczność leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (furosemid, spironolakton, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, inhibitory kanału wapniowego), a ich jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna) i trombolitycznymi (streptokinaza, alteplaza) prowadzą do nasilenia działania przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. Dodatkowo, kwas acetylosalicylowy może nasilać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusa oraz zwiększać stężenie digoksyny i soli litu, co wymaga kontroli stężenia tych leków w osoczu.
acetazolamid, agregacja płytek krwi, alteplaza, antagonista receptora angiotensyny II, choroba Addisona, choroba wrzodowa, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, furosemid, glikokortykosteroid, heparyna, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor kanału wapniowego, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metamizol, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, spironolakton, SSRI, streptokinaza, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Interakcje

Cyprofloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wchłanianie leku jest znacznie ograniczone przez jednoczesne podawanie preparatów zawierających wielowartościowe kationy (Ca, Mg, Al, Fe) oraz niektórych leków zobojętniających, co wymaga zachowania odstępu czasowego 1-2 godzin przed lub 4 godzin po ich podaniu. Probenecyd zwiększa stężenie cyprofloksacyny w osoczu poprzez hamowanie wydzielania nerkowego, natomiast metoklopramid przyspiesza jej wchłanianie bez wpływu na biodostępność. Omeprazol powoduje nieznaczne zmniejszenie Cmax i AUC cyprofloksacyny. Produkty nabiałowe i napoje wzbogacone wapniem mogą obniżać wchłanianie, zwłaszcza gdy są przyjmowane samodzielnie, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego.
agomelatyna, antagonista witaminy K, biodostępność, bloker receptora H2, cyklosporyna, cytochrom P450, duloksetyna, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, fluorochinolony, glibenklamid, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kation wielowartościowy, klozapina, kompleks chelatowy, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, lek zobojętniający sok żołądkowy, lidokaina, makrolid, metoklopramid, metotreksat, N-desmetyloklozapina, omeprazol, pochodna ksantyn, probenecyd, ropinirol, sewelamer, sukralfat, syldenafil, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyzanidyna, warfaryna, węglan lantanu, wydłużenie odstępu QT, zolpidem
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Unasyn 375 mg

Sultamycylina, będąca prolekiem sulbaktamu i ampicyliny, stosowana jest doustnie w postaci tabletek powlekanych Unasyn 375 mg, zawierających 147 mg sulbaktamu i 220 mg ampicyliny. Standardowe dawkowanie u dorosłych i osób starszych wynosi 375-750 mg (1-2 tabletki) dwa razy na dobę, dostosowane do ciężkości zakażenia, z czasem terapii od 5 do 14 dni, kontynuowanym co najmniej 48 godzin po ustąpieniu objawów. W leczeniu niepowikłanej rzeżączki zaleca się jednorazową dawkę 2,25 g (6 tabletek) wraz z 1 g probenecydu. U dzieci dawkowanie zależy od masy ciała: poniżej 30 kg stosuje się 25-50 mg/kg/dobę w dwóch dawkach, powyżej 30 kg dawkowanie jest identyczne jak u dorosłych. W zakażeniach paciorkowcami hemolizującymi minimalny czas leczenia to 10 dni, aby zapobiec powikłaniom takim jak gorączka reumatyczna czy kłębuszkowe zapalenie nerek.
ampicylina, badanie w ciemnym polu widzenia, choroba współistniejąca, gorączka reumatyczna, kiła, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, paciorkowiec hemolizujący, probenecyd, rzeżączka niepowikłana, sulbaktam i ampicylina, sultamycylina, tabletka powlekana, test serologiczny, Unasyn
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefuroxim-MIP 1500 mg 1500 mg

Cefuroksym, antybiotyk z grupy cefalosporyn, jest eliminowany głównie przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie cewkowe w nerkach, co predysponuje do interakcji farmakokinetycznych z lekami wpływającymi na funkcję nerek lub konkurującymi o te same drogi eliminacji. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania cefuroksymu z probenecydem, który hamuje wydzielanie cewkowe, prowadząc do zwiększenia stężenia cefuroksymu w surowicy i wydłużenia jego okresu półtrwania, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, kojarzenie cefuroksymu z diuretykami pętlowymi (np. furosemidem) oraz aminoglikozydami wymaga ostrożności i monitorowania czynności nerek ze względu na potencjalne sumowanie nefrotoksycznego działania i ryzyko kumulacji leku w przypadku upośledzenia funkcji nerek.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykoterapia, cefalosporyna, cefalosporyna z grupą metylotiotetrazolową, cefuroksym, diuretyk pętlowy, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, farmakokinetyka antybiotyku, filtracja kłębuszkowa, flora bakteryjna jelit, furosemid, hamowanie wydzielania cewkowego, INR, interakcja diagnostyczna, lek nefrotoksyczny, metabolizm etanolu, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, okres półtrwania, parametr krzepnięcia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, stężenie glukozy we krwi, stężenie w surowicy, synteza witaminy K, wydzielanie cewkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Aciclovir Aurovitas 200 mg

Acyklowir jest głównie wydalany w postaci niezmienionej przez czynne wydalanie kanalikowe, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Leki takie jak probenecyd i cymetydyna konkurują o ten sam szlak eliminacji, prowadząc do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) acyklowiru oraz zmniejszenia jego klirensu nerkowego, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru, modyfikacja dawkowania zwykle nie jest konieczna. Jednoczesne podawanie acyklowiru z mykofenolanem mofetylu powoduje wzrost stężenia acyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu, co również nie wymaga korekty dawki. W przypadku teofiliny, jednoczesne leczenie zwiększa jej AUC o około 50%, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu w celu uniknięcia toksyczności.
acyklowir, cymetydyna, czynne wydalanie kanalikowe, działanie niepożądane, eliminacja nerkowa, indeks terapeutyczny, infekcja wirusowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą AUC, probenecyd, przedawkowanie, teofilina, układ immunologiczny, wydalanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Benzylopenicylina – Właściwości farmakokinetyczne

Benzylopenicylina (penicylina G) wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od postaci i drogi podania. Po podaniu domięśniowym w formie krystalicznej potasowej, osiąga maksymalne stężenia w osoczu około 2 mg/l (3 333 j.m./l) przy dawce 300 000 j.m. oraz 12 mg/l (20 000 j.m./l) przy dawce 1 mln j.m., natomiast dożylne podanie 5 mln j.m. powoduje stężenia do 400 mg/l (666 666 j.m./l) w osoczu. Benzylopenicylina benzatynowa (Debecylina) charakteryzuje się wolnym wchłanianiem i długotrwałym utrzymywaniem stężeń terapeutycznych do 4 tygodni, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 24 godzinach. Lek nie jest stabilny w środowisku kwaśnym, co wyklucza podanie doustne. Okres półtrwania w osoczu wynosi 30-50 minut, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek może wydłużyć się do 10 godzin, a u noworodków wynosi od 3,2 godziny w pierwszym tygodniu życia do 1,4 godziny w trzecim tygodniu. Dawkowanie u noworodków (50 000-100 000 j.m./kg mc.) prowadzi do stężeń maksymalnych 25-35 mg/l (41 666-58 333 j.m./l).
aktywność przeciwbakteryjna, antybiotyk beta-laktamowy, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, benzylopenicylina, benzylopenicylina benzatynowa, ciecz wodnista oka, infuzja dożylna, kwas penicyloilowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, penicylina G, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn osierdziowy, płyn otrzewnowy, płyn owodniowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, torebka stawowa, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol HASCO 500 mg

Paracetamol (500 mg, proszek doustny) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Probenecyd hamuje glukuronidację paracetamolu, zmniejszając jego klirens o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Aktywatory enzymów wątrobowych (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon) indukują metabolizm paracetamolu, potencjalnie obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Flukloksacylina może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Metoklopramid przyspiesza wchłanianie paracetamolu, natomiast opioidy je opóźniają. Kolestyramina zmniejsza biodostępność paracetamolu i nie powinna być podawana w ciągu pierwszej godziny po jego podaniu. Jednoczesne stosowanie z zydowudyną zwiększa ryzyko neutropenii, a długotrwała terapia (>7 dni) z warfaryną nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego.
aktywator enzymu, alkohol etylowy, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cukrzyca, czynnik krzepnięcia, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, funkcja wątroby, gruźlica, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, klirens paracetamolu, kofeina, kolestyramina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metoklopramid, monoaminooksydaza, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, opróżnianie żołądka, perystaltyka przewodu pokarmowego, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, stężenie glukozy, stężenie glukozy w osoczu, supresja szpiku kostnego, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie metabolizmu glukozy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin C 400 mg + 240 mg

Produkt Aspirin C, zawierający kwas acetylosalicylowy (ASA) i kwas askorbowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na szpik kostny, wynikające ze zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z białek osocza. ASA nasila działanie leków przeciwzakrzepowych, trombolitycznych oraz SSRI, zwiększając ryzyko krwawień, a także w połączeniu z innymi NLPZ podnosi ryzyko choroby wrzodowej i uszkodzenia nerek. Ponadto ASA osłabia działanie leków moczopędnych i przeciwdnawych, zwiększa stężenie digoksyny oraz nasila działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych. Interakcje z glikokortykosteroidami i inhibitorami ACE mogą prowadzić do zmniejszenia stężenia salicylanów i obniżenia działania przeciwnadciśnieniowego. Kwas walproinowy w połączeniu z ASA wykazuje synergistyczne działanie antyagregacyjne i zwiększa toksyczność. Alkohol znacząco potęguje ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, dlatego jego spożycie podczas terapii Aspirin C jest niewskazane.
agregacja płytek krwi, benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa, czas krwawienia, deferoksamina, digoksyna, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwpłytkowe, filtracja kłębuszkowa, furosemid, glikokortykosteroid, glukoza, hydrokortyzon, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, kanalik nerkowy, karbamazepina, klirens nerkowy, kreatynina, krew utajona, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie błony śluzowej, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, reakcja utleniania-redukcji, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, synteza prostaglandyn, toksyczność tkankowa, toksyczny wpływ na szpik kostny, właściwość antyagregacyjna, właściwość hipoglikemizująca, zaburzenie krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Milurit 200 mg

Milurit, zawierający allopurynol w dawkach 150 mg i 200 mg w postaci tabletek, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność sodu w składzie, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wymagającymi ograniczenia podaży sodu, takimi jak niewydolność serca czy nadciśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza u osób z historią reakcji alergicznych na leki, ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich zespołów nadwrażliwości, w tym zespołu Stevens-Johnsona.
allopurynol, choroba współistniejąca, febuksostat, hiperurykemia, interakcja lekowa, kwas moczowy, Milurit, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność serca, postać farmaceutyczna, probenecyd, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, sulfinpirazon, wywiad alergologiczny, zespół Stevens-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Milurit

Milurit (allopurynol) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, takich jak rumień grudkowo-plamkowy, DRESS, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Szczególnie istotne jest genotypowanie w kierunku allelu HLA-B*5801, który zwiększa ryzyko DRESS i SJS/TEN, zwłaszcza u pacjentów z populacji chińskiej (do 20%), tajskiej (8-15%) i koreańskiej (około 12%). U nosicieli tego allelu leczenie allopurynolem jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Dawkowanie powinno być zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, a u osób przyjmujących diuretyki, zwłaszcza tiazydowe, należy monitorować objawy nadwrażliwości. Allopurynol nie jest wskazany w bezobjawowej hiperurykemii ani podczas ostrego napadu dny, a w początkowym okresie terapii zaleca się profilaktykę przeciwzapalną przez co najmniej 1 miesiąc.
6-merkaptopuryna, allel HLA-B*5801, allopurynol, amoksycylina, ampicylina, ataksja, azatiopryna, bleomycyna, chlormetyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytostatyk, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, doksorubicyna, DRESS, dydanozyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, hemochromatoza, hemodializa, hiperurykemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kamica moczanowa, kaptopryl, kolchicyna, lek moczopędny, lek tiazydowy, lek urykozuryczny, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, pochodna kumaryny, probenecyd, prokarbazyna, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, rumień grudkowo-plamkowy, salicylan, teofilina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, warfaryna, widarabina, wodorotlenek glinu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie czynności wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, złogi ksantynowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Amoxicillin + Clavulanic Acid Aurovitas 875 mg + 125 mg

Amoksycylina z kwasem klawulanowym (875 mg + 125 mg) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Doustne antykoagulanty (acenokumarol, warfaryna) mogą wykazywać zwiększone wartości INR, co zwiększa ryzyko krwawień – zalecane jest ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego i ewentualna modyfikacja dawki. Amoksycylina zmniejsza wydalanie metotreksatu, co może prowadzić do wzrostu jego stężenia i toksyczności; konieczne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych i objawów toksyczności. Probenecyd zwiększa stężenie amoksycyliny poprzez hamowanie wydzielania kanalikowego, dlatego jednoczesne stosowanie nie jest zalecane. U pacjentów przyjmujących mykofenolan mofetylu obserwuje się zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu (MPA) o około 50%, co może osłabić efekt immunosupresyjny, jednak modyfikacja dawki zwykle nie jest konieczna przy braku objawów odrzutu przeszczepu.
acenokumarol, adherencja pacjenta, allopurynol, amoksycylina z kwasem klawulanowym, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfunkcja przeszczepu, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, farmakokinetyka metotreksatu, farmakolog kliniczny, hepatotoksyczność, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas mykofenolowy, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, odrzucanie przeszczepu, probenecyd, toksyczność leku, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Amoxicillin Aurovitas 500 mg

Amoksycylina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, prowadząc do zwiększenia i przedłużenia stężenia leku w surowicy, co ogranicza możliwość jednoczesnego stosowania. Allopurynol zwiększa ryzyko skórnych reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością, wymagając ścisłego monitorowania. Tetracykliny i inne leki bakteriostatyczne antagonizują bakteriobójcze działanie amoksycyliny poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych, co wskazuje na konieczność unikania ich łącznego podawania. Współpodawanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (acenokumarol, warfaryna) może podwyższać INR, dlatego zaleca się monitorowanie czasu protrombinowego i ewentualną korektę dawki. Metotreksat w połączeniu z amoksycyliną wykazuje zwiększoną toksyczność z powodu zmniejszonego wydalania, co wymaga monitorowania stężenia metotreksatu oraz funkcji wątroby i nerek.
acenokumarol, allopurynol, amoksycylina, antybiotyk penicylinowy, biodostępność leku, czas protrombinowy, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, farmakokinetyka, glukozuria, INR, kwas moczowy, lek bakteriostatyczny, lek przeciwzakrzepowy doustny, metabolizm wątrobowy, metotreksat, probenecyd, probiotyk, reakcja alergiczna skórna, reakcja disulfiramopodobna, test serologiczny, tetracyklina, układ immunologiczny, wydzielanie kanalikowe, wynik fałszywie dodatni
Leksykon leków
Interakcje leku – Metotreksat Accord 100 mg/ml

Metotreksat Accord (100 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do zwiększonej toksyczności lub zmniejszonej skuteczności terapii. Szczególnie istotne są interakcje z cyprofloksacyną, NLPZ, salicylanami, leflunomidem, probenecydem, penicylinami, trimetoprimem/sulfametoksazolem oraz inhibitorami pompy protonowej, które mogą zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, takich jak mielosupresja, pancytopenia, toksyczność hematologiczna i hepatotoksyczność. Wysokie dawki metotreksatu stosowane w leczeniu nowotworów, np. kostniakomięsaka, wymagają szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, w tym zgonu. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych, nerkowych i neurologicznych pacjenta.
albumina osocza, antagonista kwasu foliowego, antybiotyki doustne, azatiopryna, cyprofloksacyna, cytarabina, działanie hepatotoksyczne, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane neurologiczne, fenylobutazon, fenytoina, folinian wapnia, furosemid, hamowanie szpiku kostnego, hamowanie wydzielania kanalikowego, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, klirens nerkowy, klirens teofiliny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas foliowy, leflunomid, lek hepatotoksyczny, marskość wątroby, martwica kości, martwica tkanek miękkich, merkaptopuryna, metabolit w osoczu, metotreksat, mielosupresja, neurotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pancytopenia, podtlenek azotu, preparat witaminowy, probenecyd, radioterapia, retinoid, salicylan, skuteczność terapeutyczna, sulfasalazyna, sulfonamid, toksyczność hematologiczna, toksyczność leku, transport kanalikowy, trimetoprym-sulfametoksazol, uszkodzenie hepatocytów, włóknienie wątroby, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe, zapalenie jamy ustnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Hascovir control MAX 400 mg

Acyklowir, substancja czynna leku Hascovir control MAX, jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez czynne wydzielanie cewkowe nerek. Interakcje farmakokinetyczne z lekami takimi jak probenecyd, cymetydyna oraz mykofenolan mofetylu prowadzą do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) acyklowiru oraz zmniejszenia jego klirensu nerkowego, co skutkuje podwyższonym stężeniem acyklowiru w surowicy. Pomimo tych zmian, szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania Hascovir control MAX. Zaleca się jednak monitorowanie pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków konkurujących o wydzielanie cewkowe.
acyklowir, cymetydyna, czynne wydzielanie cewkowe, indeks terapeutyczny, indeks terapeutyczny acyklowiru, infekcja wirusowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, metabolit mykofenolanu mofetylu, mykofenolan mofetylu, pole pod krzywą acyklowiru, probenecyd, stężenie acyklowiru, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Penicillinum Crystallisatum TZF 1000000 j.m.

Benzylopenicylina potasowa wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu domięśniowym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu w zakresie od ~2 mg/l (3 333 j.m./l) przy dawce 300 000 j.m. do ~12 mg/l (20 000 j.m./l) przy dawce 1 000 000 j.m. Podanie dożylne 5 000 000 j.m. w ciągu 3-5 minut generuje stężenie szczytowe około 400 mg/l (666 666 j.m./l), natomiast długotrwała infuzja (>6 godzin) tej samej dawki utrzymuje stężenie na poziomie 12-20 mg/l (20 000-33 333 j.m./l). Okres półtrwania benzylopenicyliny wynosi średnio 30 minut, jednak u pacjentów z niewydolnością nerek może się wydłużyć do 10 godzin. U noworodków obserwuje się wydłużony okres półtrwania, który skraca się z 3,2 godziny w pierwszym tygodniu życia do 1,4 godziny w trzecim tygodniu. Stężenia maksymalne po podaniu domięśniowym u noworodków wynoszą około 25-35 mg/l (41 666-58 333 j.m./l) przy dawkach 50 000-100 000 j.m./kg mc. Benzylopenicylina wiąże się z białkami osocza w 45-65%, co wpływa na jej dystrybucję i aktywność farmakologiczną.
benzylopenicylina potasowa, białka osocza, infuzja dożylna, kwas penicyloilowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn osierdziowy, płyn otrzewnowy, płyn owodniowy, podanie domięśniowe, probenecyd, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Anapran EC 250 mg

Naproksen, substancja czynna Anapran EC, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki zobojętniające i cholestyramina opóźniają wchłanianie naproksenu, nie zmieniając jego biodostępności. Naproksen silnie wiąże się z białkami osocza, co może prowadzić do wypierania innych leków (pochodne hydantoiny, sulfonamidy, sulfonylomocznik) i zwiększenia ryzyka ich przedawkowania. Istotne jest monitorowanie pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna, heparyna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień. Długotrwałe stosowanie naproksenu z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach może osłabiać działanie przeciwpłytkowe ASA. Jednoczesne stosowanie NLPZ zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym owrzodzeń przewodu pokarmowego i krwawień, zwłaszcza w połączeniu z kortykosteroidami lub lekami przeciwagregacyjnymi i SSRI.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, chinolon, cyklosporyna, drgawki, działanie drażniące, działanie sedatywne, furosemid, glikozyd nasercowy, hemofilia, heparyna, hepatotoksyczność, HIV, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwotok do stawu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwagregacyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płytka krwi, pochodna hydantoiny, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, SSRI, sulfonamid, takrolimus, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, warfaryna, wydalanie kanalikowe, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam Aurovitas 100 mg/ml

Lewetyracetam wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna czy prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (4-17 lat) przy dawkach do 60 mg/kg mc./dobę. U dzieci stosujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma niskie znaczenie kliniczne. Istotna interakcja farmakokinetyczna dotyczy metotreksatu, gdzie lewetyracetam zmniejsza jego klirens, zwiększając stężenie i ryzyko toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania stężeń obu leków. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu (do 1000 mg/dobę) na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani (do 2000 mg/dobę) na digoksynę i warfarynę, przy czym czas protrombinowy pozostaje niezmieniony.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, przełom padaczkowy, stężenie we krwi, terapia skojarzona, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Iburapid 200 mg

Ibuprofen (Iburapid) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu krążenia. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym (hamowanie przeciwpłytkowego działania ASA), innymi NLPZ, kortykosteroidami oraz lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Ibuprofen może również osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. W przypadku leków moczopędnych oszczędzających potas istnieje ryzyko hiperkaliemii, dlatego zalecana jest kontrola stężenia potasu w surowicy. Ponadto, ibuprofen może zwiększać stężenia fenytoiny, litu, metotreksatu oraz glikozydów nasercowych (np. digoksyny), co wymaga monitorowania ich poziomów w osoczu.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antybiotyk chinolonowy, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, dna moczanowa, dysfagia, działanie hipoglikemiczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie toksyczne, działanie urykozuryczne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obciążenie wątroby, perforacja przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, retencja płynów, sulfinpirazon, synteza prostaglandyn, takrolimus, zaburzenie krzepnięcia, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Paramax Comp 500 mg + 65 mg

Produkt leczniczy Paramax Comp, zawierający 500 mg paracetamolu i 65 mg kofeiny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Paracetamol zwiększa stężenie kwasu acetylosalicylowego (ASA), co podnosi ryzyko niewydolności nerek przy długotrwałym stosowaniu. Leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) oraz ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny nasilają hepatotoksyczność paracetamolu poprzez zwiększenie ilości toksycznych metabolitów, co wymaga monitorowania funkcji wątroby i ewentualnej redukcji dawki. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z warfaryną lub innymi kumarynowymi lekami przeciwzakrzepowymi zwiększa ryzyko krwawień, dlatego konieczne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia. Jednoczesne podawanie zydowudyny (AZT) może prowadzić do neutropenii, a chloramfenikol wymaga kontroli stężenia w osoczu ze względu na ryzyko toksyczności.
chloramfenikol, cholestyramina, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, farmakologia kliniczna, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe, metoklopramid, morfologia krwi, NAPQI, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, probenecyd, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, supresja szpiku, warfaryna, wchłanianie żołądkowo-jelitowe, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Furaginum Hasco Max 100 mg

Furazydyna, aktywny składnik leku Furaginum Hasco MAX, wchodzi w liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Pochodne chinolonu (kwas nalidyksowy, norfloksacyna, kwas oksolinowy) wykazują działanie antagonistyczne, co może osłabiać ich efekt przeciwbakteryjny, choć kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje nie do końca wyjaśnione. Z kolei antybiotyki aminoglikozydowe i tetracykliny wykazują synergizm z furazydyną, nasilając jej działanie. Szczególnie istotne są interakcje z chloramfenikolem i rystomycyną, które zwiększają hemotoksyczność furazydyny, podnosząc ryzyko działań niepożądanych hematologicznych. Leki urykozuryczne (probenecyd, sulfinpirazon) zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, co prowadzi do jej kumulacji, zwiększonej toksyczności oraz obniżenia stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, osłabiając skuteczność terapii zakażeń układu moczowego.
antybiotyk aminoglikozydowy, atropina, biodostępność leku, chloramfenikol, dna moczanowa, działanie hemotoksyczne, fałszywie dodatni wynik oznaczenia glukozy w moczu, Furaginum Hasco MAX, furazydyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas nalidyksowy, kwas oksolinowy, lek alkalizujący, lek urykozuryczny, norfloksacyna, pochodna nitrofuranu, pochodne chinolonu, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, rystomycyna, spadek ciśnienia tętniczego, sulfinpirazon, tachykardia, tetracyklina, trójkrzemian magnezu, witaminy z grupy B, zakażenie układu moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Hevipoint 200 mg

Acyklowir jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej przez aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, co predysponuje do interakcji farmakokinetycznych z lekami konkurującymi o ten sam mechanizm. Probenecyd i cymetydyna zwiększają pole pod krzywą stężenia (AUC) acyklowiru oraz zmniejszają jego klirens nerkowy, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru, modyfikacja dawki zazwyczaj nie jest konieczna. Mykofenolan mofetylu podnosi stężenia acyklowiru i metabolitu mykofenolanu, ale również nie wymaga zmiany dawkowania. Wysokie ryzyko kliniczne dotyczy interakcji z teofiliną, gdzie AUC teofiliny wzrasta o około 50%, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu, aby uniknąć toksyczności.
acyklowir, aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, cymetydyna, działanie niepożądane, farmakokinetyka acyklowiru, infekcja wirusowa, interakcja farmakologiczna, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, metabolit mykofenolanu mofetylu, metabolizm wątrobowy, mykofenolan mofetylu, osocze krwi, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przedział terapeutyczny, stężenie teofiliny, teofilina, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lepsitam 500 mg

Lewetyracetam wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z minimalnym ryzykiem istotnych interakcji lekowych, co czyni go bezpiecznym wyborem w terapii skojarzonej u pacjentów z padaczką. Badania kliniczne potwierdzają brak wpływu lewetyracetamu na stężenia w surowicy leków przeciwpadaczkowych takich jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawki do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci obserwuje się jedynie około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe, co nie wymaga korekty dawki. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, nie wpływając na klirens samego lewetyracetamu, co nie ma znaczenia klinicznego. Nie stwierdzono interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyną ani warfaryną (dawki do 2000 mg/dobę), a także brak wpływu pokarmu na stopień wchłaniania leku.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający osmotyczny, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit, metotreksat, napad padaczkowy, padaczka, politerapia, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia skojarzona, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Cefepim – Interakcje

Cefepim, jako cefalosporyna IV generacji, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z antybiotykami bakteriostatycznymi (tetracykliny, makrolidy, chloramfenikol), które mogą osłabiać bakteriobójcze działanie cefepimu poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych. Cefepim nasila działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, zwłaszcza pochodnych kumaryny, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, współpodawanie z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz silnymi lekami moczopędnymi (np. furosemid) zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, co obliguje do ścisłego monitorowania funkcji nerek i dostosowania dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny. Probenecyd może podwyższać stężenie cefepimu poprzez hamowanie jego wydalania nerkowego, jednak zwykle nie wymaga to zmiany dawki.
amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia skojarzona, cefalosporyna IV generacji, cefepim, chloramfenikol, furosemid, gentamycyna, hepatotoksyczność, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, makrolid, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, oksydaza glukozowa, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, probenecyd, reakcja disulfiramowa, synteza białek bakteryjnych, test Coombsa, tetracyklina, tobramycyna, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Cefaklor – Właściwości farmakokinetyczne

Cefaklor, cefalosporyna II generacji, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z maksymalnymi stężeniami w surowicy osiąganymi w ciągu 30-60 minut dla standardowej formulacji (Ceclor). Maksymalne stężenia zależą od dawki: 7 mg/l (250 mg), 13 mg/l (500 mg) oraz 23 mg/l (1000 mg). Spożycie pokarmu obniża maksymalne stężenia do 50-75% wartości na czczo i opóźnia ich osiągnięcie o 45-60 minut. Formulacja o przedłużonym uwalnianiu (Ceclor MR) wykazuje niższe maksymalne stężenia (4-11 μg/ml w zależności od dawki 375-750 mg) z opóźnionym czasem osiągnięcia szczytu (2,5-3 godziny). Cefaklor nie ulega istotnemu metabolizmowi, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z 60-85% dawki wydalanej niezmienionej w moczu w ciągu 8 godzin. Maksymalne stężenia w moczu wynoszą odpowiednio 600 mg/l (250 mg), 900 mg/l (500 mg) i 1900 mg/l (1000 mg). Probenecyd wydłuża okres półtrwania leku, który u osób zdrowych wynosi 0,6-0,9 godziny dla standardowej formulacji i około 1 godziny dla Ceclor MR.
aktywne wydzielanie nerkowe, AUC, bezmocz, biodostępność doustna, cefalosporyna drugiej generacji, czas półtrwania, farmakokinetyka, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, hemodializa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, probenecyd, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, stężenie leku w osoczu, stężenie w surowicy, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Zentiva 400 mg

Ibuprofen w dawce 400 mg (Inflanor Max) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest hamowanie przeciwpłytkowego działania małych dawek kwasu acetylosalicylowego, co może ograniczać jego kardioprotekcyjne efekty. Ibuprofen nasila także działanie leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, heparyna) oraz leków przeciwpłytkowych (tyklopidyna, klopidogrel), zwiększając ryzyko krwawień, zwłaszcza z przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym salicylanami, znacząco podnosi ryzyko owrzodzeń i krwotoków. Metotreksat w dużych dawkach wykazuje zmniejszony klirens i zwiększoną toksyczność przy współpodawaniu z ibuprofenem, co wymaga monitorowania czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może zwiększać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu oraz zaostrzać niewydolność serca przy stosowaniu glikozydów nasercowych (np. digoksyny), co wymaga kontroli stężenia leku i funkcji nerek.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antybiotyk chinolonowy, baklofen, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, drgawki, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP2C9, interakcja z alkoholem, klopidogrel, kolestyramina, kortykosteroid, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, moklobemid, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Augmentin 875 mg + 125 mg

Augmentin zawiera amoksycylinę (875 mg) i kwas klawulanowy (125 mg), które po podaniu doustnym charakteryzują się biodostępnością około 70% oraz Tmax około 1 godziny. Farmakokinetyka obu składników jest zbliżona, z Cmax dla amoksycyliny wynoszącym 11,64 ±2,78 µg/ml i dla kwasu klawulanowego 2,18 ±0,99 µg/ml. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego. Oba składniki przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak amoksycylina wykazuje niewystarczające przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizm amoksycyliny obejmuje częściową przemianę do nieaktywnego kwasu penicylinowego, natomiast kwas klawulanowy jest intensywnie metabolizowany i wydalany zarówno przez nerki, jak i drogą pozanerkową.
amoksycylina, antybiotyk penicylinowy, bariera łożyskowa, biodostępność, farmakokinetyka, klawulanian potasu, klirens całkowity, kumulacja tkankowa, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/ml

Furosemid, jako silny diuretyk pętlowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest ryzyko hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu glikokortykosteroidów, karbenoksolonu, środków przeczyszczających oraz lukrecji, co może prowadzić do poważnych zaburzeń elektrolitowych. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak indometacyna i salicylany w dużych dawkach, mogą osłabiać działanie diuretyczne furosemidu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów z hipowolemią. Ponadto, furosemid może nasilać nefrotoksyczność aminoglikozydów, cefalosporyn, polimyksyn oraz cisplatyny, przy czym w przypadku cisplatyny zaleca się stosowanie furosemidu w małych dawkach (np. 40 mg u pacjentów z prawidłową czynnością nerek) i przy dodatnim bilansie płynów, aby ograniczyć ryzyko nefro- i ototoksyczności. Interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. terfenadyna, leki przeciwarytmiczne klasy I i III) oraz glikozydami nasercowymi zwiększają ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, zwłaszcza w obecności zaburzeń elektrolitowych.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, cefalosporyna, cisplatyna, cyklosporyna A, diuretyk pętlowy, dnawe zapalenie stawów, fenytoina, glikozyd nasercowy, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipowolemia, hormon tarczycy, inhibitor ACE, interakcja furosemidu, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, lek zwiotczający mięśnie, lewotyroksyna, lit, metotreksat, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, polimyksyna, probenecyd, równowaga elektrolitowa, rysperydon, salicylan, środek kontrastowy, torsade de pointes, wodzian chloralu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Penicillinum Crystallisatum TZF 5000000 j.m.

Benzylopenicylina potasowa wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Probenecyd hamuje kanalikowe wydzielanie penicyliny, co prowadzi do wzrostu stężenia leku w surowicy i wydłużenia jego działania, jednak wymaga monitorowania toksyczności. Leki bakteriostatyczne, takie jak erytromycyna i tetracykliny, antagonizują bakteriobójcze działanie benzylopenicyliny poprzez hamowanie aktywnego podziału bakterii, co może obniżać skuteczność terapii, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach. Ponadto, leki wypierające penicylinę z białek osocza (np. sulfonamidy, NLPZ) zwiększają frakcję wolnej, aktywnej penicyliny, co może nasilać zarówno efekt terapeutyczny, jak i toksyczny. W trakcie terapii należy również uwzględnić wpływ benzylopenicyliny na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, gdzie zmniejszenie biodostępności estrogenów wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez cały okres leczenia i 7 dni po jego zakończeniu.
antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotykoterapia, benzylopenicylina potasowa, cefalosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie bakteriobójcze, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, flora jelitowa, kanalik nerkowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, metabolizm wątrobowy, metotreksat, metronidazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr hematologiczny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, środek urykozuryczny, sulfonamid, synteza ściany komórkowej, tetracyklina, układ immunologiczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Cefuroxime TZF 750 mg

Cefuroksym, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają znaczenie kliniczne. Zmniejsza wchłanianie estrogenów poprzez wpływ na mikroflorę jelitową, co może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych – zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii i przez 7 dni po jej zakończeniu. Probenecyd hamuje wydzielanie cewkowe cefuroksymu, wydłużając jego eliminację i zwiększając maksymalne stężenie w surowicy, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych – jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Wysokie dawki cefuroksymu stosowane z nefrotoksycznymi lekami, takimi jak diuretyki pętlowe (np. furosemid) i aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), wymagają monitorowania funkcji nerek i ewentualnej modyfikacji dawkowania ze względu na ryzyko nefrotoksyczności. Ponadto, cefuroksym może zwiększać INR u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty poprzez wpływ na syntezę witaminy K, co wymaga częstszej kontroli parametrów krzepnięcia i dostosowania dawki leków przeciwzakrzepowych.
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, cefalosporyna, cefoperazon, cefuroksym, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nefrotoksyczny, metoda Benedicta, metoda Fehlinga, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mikroflora jelitowa, parametr krzepnięcia, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, reakcja disulfiramopodobna, tobramycyna, witamina K, wydzielanie cewkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Coldrex Complex Grip 500 mg + 100 mg + 6,1 mg

Coldrex Complex Grip zawiera paracetamol (500 mg), gwajafenezynę (100 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (6,1 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol wchodzi w interakcje z metoklopramidem i domperidonem (zwiększenie szybkości wchłaniania), cholestyraminą (zmniejszenie wchłaniania, unikać podawania w ciągu 1 godziny), probenecydem (zmniejszenie klirensu o 50%, konieczna redukcja dawki), warfaryną i kumarynami (wzmocnienie działania przeciwzakrzepowego przy długotrwałym stosowaniu), flukloksacyliną (ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową). Ponadto, paracetamol wykazuje potencjalny wpływ na farmakokinetykę chloramfenikolu, co wymaga ostrożności u pacjentów niedożywionych. Gwajafenezyna może zakłócać pomiary diagnostyczne kwasu 5-hydroksyindolooctowego i wanililomigdałowego w moczu, co należy uwzględnić w interpretacji wyników. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol oraz leków na przeziębienie, grypę i kaszel, aby zapobiec przedawkowaniu składników aktywnych.
alkaloidy sporyszu, aminy sympatykomimetyczne, amitryptylina, arytmia, beta-adrenolityki, chloramfenikol, cholestyramina, Coldrex Complex Grip, domperidon, ergotamina, fenylefryna, flukloksacylina, glikozydy nasercowe, guanetydyna, gwajafenezyna, hepatotoksyczność, inhibitory monoaminooksydazy, kwas 5-hydroksyindolooctowy, kwasica metaboliczna, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, leki przeciwzakrzepowe, metoklopramid, probenecyd, przedawkowanie paracetamolu, zatrucie alkaloidami, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Napro Forte 550 mg

Naproksen sodowy, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie naproksen z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), gdzie ryzyko krwawień jest wysokie i wymaga ścisłej kontroli INR oraz ewentualnej korekty dawki. Długotrwałe stosowanie naproksenu może osłabiać przeciwpłytkowe działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego, co jest istotne u pacjentów w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Jednoczesne podawanie naproksenu z innymi NLPZ, SSRI, kortykosteroidami czy alkoholem znacząco zwiększa ryzyko krwawień i uszkodzeń przewodu pokarmowego, co wymaga wdrożenia gastroprotekcji i ostrożności klinicznej. Ponadto, naproksen może osłabiać działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych, a także zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz cyklosporyny, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, działanie diuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie natriuretyczne, działanie przeciwpłytkowe, działanie sedatywne, fenytoina, furosemid, gastroprotekcja, hemostaza, hepatotoksyczność, homeostaza elektrolitowa, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor cyklooksygenazy-2, INR, klirens nerkowy, koksyb, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas 5-hydroksyindolooctowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metotreksat, monitorowanie INR, nadżerka, naproksen sodowy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, parametr krzepnięcia, płytki krwi, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, steroid 17-ketogenny, stężenie litu w osoczu, syntetaza prostaglandyn, toksyczność litu, toksyczność metotreksatu, warfaryna, wiązanie białkowe, wiązanie z białkami osocza, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Axoprofen Max 600 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które należy uwzględnić podczas jego stosowania. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, selektywnymi inhibitorami COX-2, kwasem acetylosalicylowym, kortykosteroidami, lekami przeciwpłytkowymi, SSRI oraz lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną) znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również osłabiać działanie leków hipotensyjnych (leki moczopędne, inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), a ich łączne stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem nefrotoksyczności. Ponadto, stosowanie ibuprofenu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas może prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga kontroli stężenia potasu w surowicy.
agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-adrenolityk, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, fenytoina, ginkgo biloba, hemotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit farmakologiczny, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksypetyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, probenecyd, rytonawir, sulfinpirazon, takrolimus, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoresceine Serb 100 mg/ml

Fluoresceina sodowa (100 mg/ml) stosowana w angiografii fluoresceinowej wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami transporterów anionów organicznych, takimi jak probenecyd, co może zaburzać jej eliminację i profil farmakokinetyczny. Ponadto, fluoresceina może nasilać działanie hipotensyjne leków obniżających ciśnienie tętnicze (np. beta-blokery, inhibitory ACE, blokery kanału wapniowego), co wymaga monitorowania ciśnienia u pacjentów z tendencją do niedociśnienia. Wydalanie fluoresceiny odbywa się głównie przez nerki, a leki nefrotoksyczne (aminoglikozydy, NLPZ) mogą wydłużać jej okres półtrwania. Brak jest ukierunkowanych badań klinicznych dotyczących interakcji fluoresceiny z innymi lekami, co podkreśla konieczność ostrożności i monitorowania podczas jednoczesnego stosowania.
aminoglikozyd, angiografia fluoresceinowa, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, dna moczanowa, farmakokinetyka fluoresceiny, funkcja nerek, hiperurykemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, ostrość wzroku, probenecyd, reakcja alergiczna, rozszerzenie źrenic, sól sodowa fluoresceiny, środek kontrastowy, steroid, transporter anionów organicznych, zaburzenie hemodynamiczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hiconcil 500 mg

Amoksycylina w postaci trójwodnej (250 mg lub 500 mg) wykazuje biodostępność około 70% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,3 ± 1,12 μg/ml osiąganym po około 1,5 godzinie (zakres 1,0-2,0 h). Parametry farmakokinetyczne obejmują AUC (0-24h) na poziomie 26,7 ± 4,56 μg·h/ml oraz okres półtrwania (T½) około 1,36 ± 0,56 h. Wchłanianie amoksycyliny jest liniowe w zakresie dawek 250-3000 mg i nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu. Po absorpcji około 18% leku wiąże się z białkami osocza, a objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg. Amoksycylina przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, takich jak pęcherzyk żółciowy, tkanki jamy brzusznej, skóra, tkanka tłuszczowa, mięśnie, płyn maziowy, otrzewnowy, żółć oraz ropa, jednak jej penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewystarczająca. Lek przenika przez łożysko i do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
amoksycylina, białko osocza, biodostępność substancji aktywnej, faza eliminacji, hemodializa, klirens całkowity, kwas penicylinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, retencja tkankowa, stężenie w osoczu, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketesse 25 mg

Dekskeoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie wysokie ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia z przewodu pokarmowego i owrzodzenia, występuje przy jednoczesnym stosowaniu z innymi NLPZ i dużymi dawkami salicylanów (≥ 3 g/dobę), lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), heparynami, kortykosteroidami, solami litu, a także metotreksatem w dawkach ≥ 15 mg/tydzień. W tych przypadkach zaleca się unikanie kojarzonej terapii lub ścisłe monitorowanie kliniczne i laboratoryjne, w tym kontrolę układu krzepnięcia i stężenia litu. Dekskeoprofen może również nasilać toksyczność metotreksatu i leków takich jak pochodne hydantoin i sulfonamidy, co wymaga szczególnej ostrożności.
antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, azot mocznikowy, białko osocza, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, etanol, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lit, metotreksat, mifepryston, morfologia krwi, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, owrzodzenie żołądka, pemetreksed, pentoksyfilina, płytki krwi, pochodna hydantoiny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, sulfonamid, takrolimus, tenofowir, układ krwiotwórczy, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen Express Forte Mini 400 mg

Ibuprofen, będący substancją czynną leku Nurofen Express Forte Mini 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego, co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), lekami przeciwpłytkowymi, SSRI oraz kortykosteroidami zwiększają ryzyko krwawień, co wymaga szczególnej ostrożności. Ibuprofen może także podnosić stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, co jest istotne przy dłuższym stosowaniu powyżej 4 dni. W przypadku leków moczopędnych, inhibitorów ACE, β-adrenolityków i antagonistów angiotensyny II, NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwnadciśnieniowe i pogarszać czynność nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk z grupy chinolonów, cyklosporyna, czas krwawienia, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, hemofilia, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie do stawów, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pacjent HIV-pozytywny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczne działanie na układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabapentin Teva 800 mg

Gabapentyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z opioidami, co skutkuje zwiększeniem AUC gabapentyny o 44% oraz nasileniem depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). W konsekwencji obserwuje się zwiększone ryzyko depresji oddechowej, nadmiernego uspokojenia, a nawet zgonów, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego, osłabionych, stosujących politerapię lub nadużywających substancji psychoaktywnych. Zaleca się ścisłe monitorowanie tych pacjentów oraz dostosowanie dawek gabapentyny i opioidów w przypadku wystąpienia objawów zahamowania OUN, takich jak senność, nadmierne uspokojenie czy depresja oddechowa. Ponadto, gabapentyna nie wykazuje istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
biodostępność gabapentyny, cymetydyna, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające, etynyloestradiol, farmakokinetyka gabapentyny, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek neutralizujący sok żołądkowy, lek przeciwpadaczkowy, noretyndron, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, substancja psychoaktywna, układ oddechowy, uspokojenie polekowe, zaburzenie koordynacji psychoruchowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Penlac 875 mg + 125 mg

Penlac to preparat zawierający amoksycylinę (875 mg) i kwas klawulanowy (125 mg), charakteryzujący się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wynoszą odpowiednio 11,64±2,78 µg/ml dla amoksycyliny i 2,18±0,99 µg/ml dla kwasu klawulanowego, osiągane w czasie Tmax około 1-1,5 godziny. Objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Oba składniki przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak amoksycylina wykazuje ograniczone przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, co jest istotne przy leczeniu zakażeń OUN. Metabolizm amoksycyliny obejmuje częściową konwersję do nieaktywnego kwasu penicylinowego, natomiast kwas klawulanowy ulega intensywnym przemianom i jest wydalany zarówno nerkowo, jak i pozanerkowo.
amoksycylina trójwodna, bariera łożyskowa, biodostępność, klirens całkowity, kumulacja amoksycyliny, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, potas klawulanianu, probenecyd, przewód pokarmowy, retencja tkankowa, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Piperacillin/Tazobactam Noridem 2 g + 0,25 g

Produkt leczniczy Piperacillin/Tazobactam Noridem wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wymagają ścisłego monitorowania pacjentów podczas terapii skojarzonej. Piperacylina może znacząco przedłużać blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe, takie jak wekuronium, co wymaga ostrożności podczas zabiegów operacyjnych. Współpodawanie z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, doustne antykoagulanty) wymaga częstszego oznaczania parametrów układu krzepnięcia ze względu na ryzyko krwawień. Ponadto, piperacylina zmniejsza wydalanie metotreksatu, co może prowadzić do toksyczności, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia metotreksatu w surowicy. Probenecyd wydłuża okres półtrwania i obniża klirens nerkowy piperacyliny i tazobaktamu, co może być wykorzystane terapeutycznie. Interakcje z aminoglikozydami zależą od funkcji nerek – u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek piperacylina unieczynnia tobramycynę i gentamycynę, zmniejszając ich skuteczność. Współpodawanie z wankomycyną zwiększa ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, zwłaszcza przy wyższych dawkach wankomycyny.
antybiotyk aminoglikozydowy, blokada nerwowo-mięśniowa, ciężka niewydolność nerek, doustny lek przeciwzakrzepowy, farmakokinetyka, gentamycyna, heparyna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, metabolit M1, metotreksat, niedepolaryzujący lek zwiotczający, ostre uszkodzenie nerek, oznaczanie białka w moczu, oznaczanie glukozy w moczu, piperacylina, powikłanie krwotoczne, prawidłowa czynność nerek, probenecyd, tazobaktam, test Coombsa, test Platelia Aspergillus, tobramycyna, układ krzepnięcia, wankomycyna, wekuronium
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum COMFORT minicaps 200 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z kwasem acetylosalicylowym oraz innymi NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym osłabienie kardioprotekcyjnego działania aspiryny. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-blokery, antagoniści receptora angiotensyny II), co u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek może prowadzić do ich dalszego pogorszenia, w tym ostrej niewydolności nerek. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także leków moczopędnych oszczędzających potas (hiperkaliemia), metotreksatu (zwiększenie stężenia i toksyczności), takrolimusu i cyklosporyny (nefrotoksyczność), leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna – ryzyko krwawień), kortykosteroidów (owrzodzenia i krwawienia z przewodu pokarmowego) oraz leków przeciwpłytkowych i SSRI (zwiększone ryzyko krwawień). Monitorowanie parametrów klinicznych i biologicznych jest wskazane, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu ibuprofenu w skojarzeniu z wymienionymi lekami.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk z grupy chinolonów, baklofen, beta-bloker, biodostępność, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, dezipramina, fenytoina, flukonazol, glikozyd naparstnicy, hemofilia, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ofloksacyna, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pochodna tienopirydyny, probenecyd, przęśl chińska, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, sulfonylomocznik, takrolimus, warfaryna, wiązówka błotna, worykonazol, wylew krwi do stawu, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zofenil Plus 30 mg + 12,5 mg

Zofenil Plus, zawierający 28,7 mg zofenoprylu wapniowego (odpowiadającego 30 mg zofenoprylu) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Zofenopryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany w skojarzeniu z sakubitrylem z walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego, podobnie jak w połączeniu z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) oraz wildagliptyną. Nie zaleca się także łączenia z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz trimetoprimem, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, wymagające monitorowania stężenia potasu w surowicy. Podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. Ponadto, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych, leków znieczulających, środków narkotycznych, leków przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, beta-blokerów, alfa-blokerów, antagonistów kanału wapniowego, nitrogliceryny, cymetydyny oraz sympatykomimetyków, ze względu na potencjalne nasilenie działań hipotensyjnych lub zmniejszenie ich skuteczności.
aliskiren, allopurynol, amantadyna, amfoterycyna B, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azotany, cyklosporyna, enzymy CYP, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, inhibitory mTOR, jod związany z białkami, kortykotropina, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, leki immunosupresyjne, leki moczopędne oszczędzające potas, leukopenia, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwyższone stężenie potasu, probenecyd, przytarczyca, racekadotryl, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl z walsartanem, sól złota, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, trimetoprim z sulfametoksazolem, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, żywica jonowymienna, żywice jonowymienne
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Sandoz 25 mg

Dane kliniczne dotyczące Sitagliptin Sandoz wskazują na niskie ryzyko istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, co jest szczególnie istotne u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 oraz CYP2C8, a lek jest substratem glikoproteiny p i transportera OAT3. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD, co wymaga monitorowania. Jednoczesne stosowanie cyklosporyny (600 mg) z sytagliptyną (100 mg) powoduje wzrost AUC o 29% i Cmax o 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne. Metformina (1000 mg x2/dobę) nie wpływa znacząco na farmakokinetykę sytagliptyny (50 mg). W przypadku digoksyny (0,25 mg) stosowanej przez 10 dni z sytagliptyną (100 mg) obserwuje się wzrost AUC o 11% i Cmax o 18%, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów z ryzykiem zatrucia digoksyną.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, enzym CYP2C8, enzym CYP3A4, farmakokinetyka sytagliptyny, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitory CYP3A4, interakcje z alkoholem, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, metformina, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenia czynności wątroby, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Megapar 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście hepatotoksyczności. Leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak barbiturany, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina oraz ryfampicyna, zwiększają metabolizm paracetamolu do toksycznych metabolitów, co podnosi ryzyko uszkodzenia wątroby nawet przy standardowych dawkach. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Izoniazyd również hamuje metabolizm wątrobowy, zwiększając toksyczność leku. Długotrwałe stosowanie paracetamolu w dawce ≥4 g/dobę przez co najmniej 4 dni może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny, co wymaga monitorowania INR. Współstosowanie z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, co może skutkować szybszym początkiem działania.
biodostępność, czas półtrwania leku, domperidon, działanie nefrotoksyczne, enzym mikrosomalny wątroby, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation, hepatotoksyczność, induktory enzymów mikrosomalnych, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metabolizm wątrobowy, metoda oksydaza-peroksydaza, metoklopramid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodne kumaryny, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy we krwi, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wartość INR, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Grindeks 50 mg

Sytagliptyna, metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2C8, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, gdzie metabolizm wątrobowy ma ograniczony wpływ na jej klirens. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) metabolizm wątrobowy nabiera większego znaczenia, co może zwiększać ryzyko interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Jednoczesne stosowanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny (100 mg) odpowiednio o 29% i 68%, jednak zmiany te nie są klinicznie istotne, podobnie jak brak znaczących zmian w klirensie nerkowym. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P i transportera OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne lub nieocenione in vivo. Współpodawanie metforminy (1000 mg x2/dobę) nie wpływa na farmakokinetykę sytagliptyny, a jej wpływ na stężenia digoksyny jest minimalny (wzrost AUC o 11%, Cmax o 18%), co wymaga jedynie monitorowania pacjentów z ryzykiem toksyczności digoksyny.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, farmakokinetyka sytagliptyny, glikoproteina p, gospodarka węglowodanowa, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, lek hipoglikemizujący, metabolizm wątrobowy, OAT3, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Proficar 75 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA), substancja aktywna leku Proficar, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania ASA z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności szpiku kostnego, wynikające ze zmniejszonego klirensu nerkowego metotreksatu oraz wypierania go z połączeń z białkami osocza. W przypadku metotreksatu w dawkach <15 mg/tydzień konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych i funkcji nerek. Ponadto, ibuprofen może osłabiać kardioprotekcyjne działanie ASA poprzez konkurencyjne hamowanie acetylacji COX-1, a metamizol redukuje efekt przeciwpłytkowy ASA. Współstosowanie ASA z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny, heparyna) zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i ewentualnej korekty dawek.
acetylacja cyklooksygenazy, agregacja płytek krwi, benzbromaron, choroba Addisona, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwpłytkowe, glikokortykosteroid systemowy, heparyna, hydrokortyzon, ibuprofen, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, klirens nerkowy, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek trombolityczny, lek urikozuryczny, metamizol, metotreksat, nadżerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, parametry hematologiczne, pochodna sulfonylomocznika, pochodne kumaryny, probenecyd, salicylany, stężenie osoczowe, synteza prostaglandyn, toksyczność szpiku kostnego, tyklopidyna, uszkodzenie błony śluzowej, wydalanie nerkowe
Leksykon substancji czynnych
Ampicylina – Interakcje

Ampicylina, aminopenicylina z grupy β-laktamów, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Współpodawanie ampicyliny z aminoglikozydami wymaga podawania w różne miejsca z co najmniej 1-godzinnym odstępem, aby uniknąć wzajemnego hamowania działania. Leki bakteriostatyczne (chloramfenikol, erytromycyna, sulfonamidy, tetracykliny) osłabiają bakteriobójcze działanie ampicyliny poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Probenecyd zmniejsza wydzielanie cewkowe ampicyliny, co prowadzi do zwiększenia jej stężenia w surowicy i wydłużenia okresu półtrwania, podnosząc ryzyko toksyczności. NLPZ (kwas acetylosalicylowy, indometacyna, fenylobutazon) również wydłużają eliminację ampicyliny przez konkurencję o transportery nerkowe. Współistnienie terapii z metotreksatem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na zmniejszenie klirensu nerkowego i wzrost toksyczności metotreksatu, co może wymagać modyfikacji dawkowania leukoworyny.
agregacja płytek krwi, allopurynol, aminoglikozydy, antybiotyk β-laktamowy, antybiotyki bakteriostatyczne, antybiotykoterapia, doustne środki antykoncepcyjne, glukoza w moczu, INR, klirens nerkowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, metotreksat, niesteroidowe leki przeciwzapalne, okres półtrwania leku, penicyliny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, szczepionka przeciw durowi brzusznemu, transportery nerkowe, wydzielanie cewkowe, wysypka skórna
Leksykon leków
Interakcje leku – Famogast 40 mg

Famotydyna wykazuje minimalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P-450, takimi jak warfaryna, teofilina czy diazepam, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Jednakże jej biodostępność może być nieznacznie obniżona przez pokarm, a istotne klinicznie interakcje obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających kwas solny, sukralfatu oraz probenecydu, które odpowiednio zmniejszają wchłanianie lub opóźniają eliminację famotydyny. Zaleca się przyjmowanie famotydyny 1-2 godziny przed lekami zobojętniającymi oraz unikanie podawania sukralfatu w ciągu 2 godzin po famotydynie. Probenecyd powinien być stosowany ostrożnie lub unika się jego jednoczesnego podawania z famotydyną.
aminofenazon, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, cytochrom P-450, dazatynib, diazepam, erlotynib, famotydyna, fenazon, fenytoina, gefitynib, hemodializa, inhibitor kinazy tyrozynowej, itrakonazol, ketokonazol, lek zobojętniający kwas solny, pazopanib, pH żołądkowe, posakonazol, probenecyd, propranolol, refluks żołądkowo-przełykowy, rylpiwiryna, sukralfat, teofilina, warfaryna, węglan wapnia
Leksykon leków
Interakcje leku – Jansitin Duo 50 mg + 1000 mg

Produkt leczniczy Jansitin Duo, zawierający sytagliptynę (50 mg 2x/dobę) oraz metforminę (1000 mg 2x/dobę), nie wykazuje istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu tych substancji. Najważniejsze interakcje dotyczą metforminy, zwłaszcza ryzyka kwasicy mleczanowej, które jest zwiększone przez spożycie alkoholu, stosowanie jodowych środków kontrastowych (konieczne przerwanie terapii na co najmniej 48 godzin i ocena czynności nerek) oraz leków wpływających na funkcję nerek (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe). Dodatkowo inhibitory transporterów OCT2 i MATE (np. ranolazyna, wandetanib, dolutegrawir, cymetydyna) mogą zwiększać ekspozycję na metforminę, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawki. Leki o aktywności hiperglikemicznej (glikokortykosteroidy, agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, diuretyki) oraz inhibitory ACE (obniżające glikemię) mogą wymagać dostosowania terapii przeciwcukrzycowej.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C8, digoksyna, diuretyk pętlowy, dolutegrawir, gliburyd, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor CYP3A4, inhibitory ACE, inhibitory cyklooksygenazy, itrakonazol, Jansitin Duo, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, probenecyd, ranolazyna, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych 2, transporter usuwania wielu leków i toksyn, wandetanib, warfaryna