katabolizm
Katabolizm to zespół procesów biochemicznych zachodzących w organizmie, prowadzących do rozpadu złożonych związków organicznych na prostsze z jednoczesnym uwolnieniem energii. Jest jednym z dwóch głównych aspektów metabolizmu, obok anabolizmu, który odpowiada za syntezę związków złożonych.
W procesach katabolicznych dochodzi do rozkładu węglowodanów, lipidów i białek, co prowadzi do uwalniania energii niezbędnej do funkcjonowania komórek. Energia ta jest magazynowana głównie w postaci ATP (adenozynotrifosforanu). Podstawowe szlaki kataboliczne obejmują glikolizę, beta-oksydację kwasów tłuszczowych, cykl Krebsa oraz łańcuch oddechowy.
Zaburzenia procesów katabolicznych mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, w tym chorób metabolicznych. W praktyce klinicznej ocena intensywności katabolizmu może być istotna przy monitorowaniu pacjentów w stanach krytycznych, z chorobami przewlekłymi czy w okresach głodzenia, gdy organizm wykorzystuje własne rezerwy energetyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorki – Wskazania do stosowania
Preparaty zawierające chlorki, takie jak Lipoflex peri i special oraz Olimel N9E, są kluczowymi składnikami żywienia pozajelitowego, stosowanymi u pacjentów z różnym stopniem katabolizmu, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Lipoflex peri, z zawartością chlorków sodu, wapnia i lizyny w zakresie 38-96 mmol/l (w zależności od objętości), dedykowany jest pacjentom z łagodnym lub umiarkowanym katabolizmem, natomiast Lipoflex special (30-90 mmol/l chlorków) przeznaczony jest dla pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim katabolizmem. Olimel N9E, zawierający chlorki potasu, magnezu i wapnia w stężeniach 45-90 mmol/l, stosowany jest u dorosłych i dzieci powyżej 2 lat w podobnych wskazaniach. Preparaty te dostarczają również aminokwasy (32-56 g/1000 ml w Lipoflex, 56,9 g/1000 ml w Olimel), azot, węglowodany i tłuszcze, co pozwala na kompleksowe wsparcie metaboliczne w stanach przedłużonego głodzenia, pooperacyjnych, oparzeniach czy zaburzeniach wchłaniania jelitowego.
aminokwas, bilans płynowy, charakterystyka produktu leczniczego, chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia, chlorowodorek lizyny, choroba nerek, hemodiafiltracja, hemodializa ciągła, hemofiltracja, hiperkaliemia, jony chlorkowe, katabolizm, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, przewlekła choroba nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, terapia nerkozastępcza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zapalenie jelit, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Clinimix N9G15E –
CLINIMIX N9G15E to dwukomorowy roztwór do infuzji stosowany w odżywianiu pozajelitowym u pacjentów z niemożnością, niedostatecznością lub przeciwwskazaniami do odżywiania doustnego lub dojelitowego. Preparat zawiera 15 L-aminokwasów, w tym 8 niezbędnych, zapewniając odpowiedni profil aminokwasowy z 41,3% udziałem aminokwasów niezbędnych i 19% aminokwasów rozgałęzionych. Po zmieszaniu komór roztwór ma pH 6 i osmolarność 845 mOsm/l. Dostępny jest w trzech objętościach: 1 l, 1,5 l i 2 l, różniących się zawartością azotu (4,6–9,1 g), aminokwasów (28–55 g), glukozy (75–150 g) oraz elektrolitów (np. sód 35–70 mmol, potas 30–60 mmol, wapń 2,3–4,5 mmol). Wskazania obejmują stany, w których odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niedostateczne lub przeciwwskazane, np. zaburzenia świadomości, niedrożność jelit, ostre zapalenie trzustki czy ciężki wstrząs.
aminokwasy niezbędne, aminokwasy rozgałęzione, aminokwasy z elektrolitami, ciężki wstrząs, długotrwałe odżywianie pozajelitowe, dwukomorowy worek plastikowy, dysfagia, emulsja tłuszczowa, katabolizm, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasy tłuszczowe, L-aminokwasy, niedrożność jelit, obstrukcja przewodu pokarmowego, odżywianie dojelitowe, odżywianie doustne, odżywianie pozajelitowe, osmolarność, ostre zapalenie trzustki, profil aminokwasowy, roztwór glukozy, synteza białka, terapia żywieniowa, uraz jamy ustnej, zaburzenia świadomości, zaburzenia wchłaniania, zapotrzebowanie energetyczne, zespół krótkiego jelita - Leksykon substancji czynnych
L-cysteina – Wskazania do stosowania
L-cysteina, aminokwas siarkowy, jest kluczowym składnikiem roztworów aminokwasowych stosowanych w żywieniu pozajelitowym, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz w stanach zwiększonego zapotrzebowania na aminokwasy. Preparat Aminosteril N-Hepa 8% zawiera 0,70 g N-acetylo-L-cysteiny (odpowiadającej 0,52 g L-cysteiny) na 1000 ml i jest dedykowany ciężkim przypadkom niewydolności wątroby z lub bez encefalopatii wątrobowej. Skład tego roztworu uwzględnia zwiększoną zawartość aminokwasów rozgałęzionych (L-izoleucyna, L-leucyna, L-walina) oraz zmniejszoną aminokwasów aromatycznych (L-fenyloalanina, L-tryptofan), co ma na celu poprawę profilu aminokwasowego i wsparcie funkcji wątroby. L-cysteina pełni tu rolę prekursora glutationu, co jest istotne w ochronie hepatocytów przed stresem oksydacyjnym.
aminokwas aromatyczny, aminokwas siarkowy, aminokwas warunkowo niezbędny, aminokwasy rozgałęzione, działanie hepatoprotekcyjne, encefalopatia wątrobowa, glutation, katabolizm, L-cystyna, martwicze zapalenie jelit, metionina, N-acetylo-L-cysteina, niedojrzałość enzymatyczna, niewydolność wątroby, niska masa urodzeniowa, osmolalność, przeciwutleniacz wewnątrzkomórkowy, sepsa, stres oksydacyjny, wady przewodu pokarmowego, zapotrzebowanie na aminokwasy, zespół złego wchłaniania, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Tryptofan – Wskazania do stosowania
Tryptofan jest niezbędnym aminokwasem, który musi być dostarczany z zewnątrz, stanowiąc kluczowy składnik preparatów do żywienia pozajelitowego, szczególnie gdy odżywianie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe lub niewystarczające. Jako prekursor serotoniny i melatoniny, tryptofan wpływa na regulację nastroju i snu, a jego zawartość w preparatach jest dostosowana do specyficznych potrzeb różnych grup pacjentów, w tym noworodków (np. Aminoven Infant 10% z 2,01 g/1000 ml), dzieci, dorosłych oraz pacjentów z niewydolnością nerek (Aminomel Nephro 2,05 g/1000 ml) i wątroby (Aminoplasmal Hepa 10% 1,50 g/1000 ml). Preparaty te powinny być podawane w połączeniu z roztworami węglowodanów, aby zapewnić odpowiednie pokrycie zapotrzebowania energetycznego. Specjalne rozwiązania, takie jak Nutrineal PD4 (270 mg/1000 ml), są dedykowane pacjentom dializowanym otrzewnowo, szczególnie niedożywionym.
aminokwasy, Aminoven, dializa otrzewnowa, encefalopatia wątrobowa, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperlipidemia, katabolizm, leczenie nerkozastępcze, melatonina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, noworodek przedwczesny, roztwór aminokwasów, serotonina, tryptofan, wcześniak, zaburzenia krzepnięcia, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel Peri N4E
OLIMEL PERI N4E to emulsja do żywienia pozajelitowego, której dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego, masy ciała oraz zdolności metabolicznych pacjenta. Produkt nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2. roku życia ze względu na nieodpowiedni skład i objętość. U dorosłych średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi: azot 0,16-0,35 g/kg (1-2 g aminokwasów/kg), energia 20-40 kcal/kg oraz płyny 20-40 ml/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobowa OLIMEL PERI N4E to 40 ml/kg, co odpowiada 1 g aminokwasów/kg, 3 g glukozy/kg, 1,2 g tłuszczów/kg, 0,8 mmol sodu/kg i 0,6 mmol potasu/kg. Dla pacjenta 70 kg maksymalna dawka wynosi 2800 ml, dostarczając 71 g aminokwasów, 210 g glukozy, 84 g tłuszczów i łącznie 1960 kcal energii. Infuzję należy rozpoczynać stopniowo, maksymalna szybkość wynosi 3,2 ml/kg/godz., co odpowiada 0,08 g aminokwasów/kg/godz., 0,24 g glukozy/kg/godz. i 0,10 g tłuszczów/kg/godz.
aminokwas, azot, emulsja do infuzji, energia niebiałkowa, glukoza, infuzja, katabolizm, leczenie żywieniowe, magnez, OLIMEL PERI N4E, osmolarność, pacjent pediatryczny, populacja pediatryczna, potas, sód, stan odżywienia, szybkość infuzji, szybkość wlewu, tłuszcz, worek wielokomorowy, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lipoflex special –
Lipoflex special to emulsja do infuzji przeznaczona do żywienia pozajelitowego u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim katabolizmem, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparat dostarcza kompleksowe wsparcie żywieniowe, zawierając aminokwasy (56 g/1000 ml), węglowodany (144 g/1000 ml) oraz tłuszcze (40 g/1000 ml), co odpowiada łącznie 4945 kJ (1180 kcal) energii na 1000 ml, z czego 4005 kJ (955 kcal) stanowi energia niebiałkowa. Produkt jest dostępny w różnych objętościach (625 ml, 1000 ml, 1250 ml, 1875 ml), co pozwala na indywidualne dostosowanie podaży składników odżywczych. Osmolalność emulsji wynosi 2115 mOsm/kg, a pH mieści się w zakresie 5,0-6,0. Preparat jest wskazany dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2. roku życia, z wyłączeniem dzieci młodszych.
aminokwas, choroba przewlekła, choroba przewodu pokarmowego, dysfagia, egzogenne kwasy tłuszczowe, elektrolit, infuzja dożylna, katabolizm, niedokrwienie jelit, niedożywienie, niedrożność przewodu pokarmowego, olej sojowy, osmolalność, pacjent onkologiczny, terapia żywieniowa, triglicerydy średniołańcuchowe, uraz, zabieg operacyjny, zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, zespół złego wchłaniania, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Crosuvo 10 mg
Preparat Crosuvo (rozuwastatyna) posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania, obejmujących nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywną chorobę wątroby (w tym trwale podwyższone aminotransferazy >3x GGN), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz istniejącą miopatię. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególne przeciwwskazania dotyczą dawki 40 mg, która nie powinna być stosowana u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, genetycznymi chorobami mięśni, wcześniejszymi incydentami miopatii po statynach lub fibratach, nadużywających alkoholu, pochodzących z Azji oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów lub leków przeciwwirusowych (sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) i cyklosporyny. Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach waha się od 45,975 mg (5 mg dawka) do 235,19 mg (40 mg dawka), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aktywność fizyczna, aminotransferazy, choroba wątroby, cyklosporyna, czynniki ryzyka miopatii, fibraty, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitory HMG-CoA, katabolizm, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie hipolipemizujące, leki przeciwwirusowe HCV, miopatia, miotoksyczność, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niski BMI, ostra infekcja, parametry biochemiczne, pochodzenie azjatyckie, rabdomioliza, rozuwastatyna, statyny, teratogenność, umiarkowana niewydolność nerek, WZW C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olimel N9E
OLIMEL N9E to emulsja do infuzji o wysokiej zawartości azotu, dostarczana w trójkomorowym worku zawierającym roztwór glukozy z wapniem, emulsję tłuszczową oraz roztwór aminokwasów z elektrolitami. Preparat nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 lat ze względu na nieodpowiedni skład i objętość. Dawkowanie u dorosłych zależy od indywidualnego wydatku energetycznego, stanu klinicznego, masy ciała oraz zdolności metabolizowania składników. Średnie dobowe zapotrzebowanie wynosi: azot 0,16-0,35 g/kg mc (1-2 g aminokwasów/kg), energia 20-40 kcal/kg mc oraz płyny 20-40 ml/kg mc lub 1-1,5 ml/kcal. Maksymalna dawka dobowa OLIMEL N9E to 35 ml/kg mc, co odpowiada 2,0 g aminokwasów/kg, 3,9 g glukozy/kg, 1,4 g tłuszczów/kg, 1,2 mmol sodu/kg i 1,1 mmol potasu/kg. Przykładowo, dla pacjenta 70 kg maksymalna dawka wynosi 2450 ml, dostarczając 140 g aminokwasów, 270 g glukozy, 98 g tłuszczów oraz 2622 kcal całkowitej energii.
dawka dobowa, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, energia niebiałkowa, katabolizm, OLIMEL N9E, podaż aminokwasów, populacja pediatryczna, roztwór aminokwasów z elektrolitami, roztwór glukozy z wapniem, składniki odżywcze, stan odżywienia, stężenie aminokwasów, stężenie glukozy, stężenie magnezu, szybkość infuzji, trójkomorowy worek, wartość energetyczna, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, zapotrzebowanie na azot, zapotrzebowanie na płyny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 5 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva jest kombinacją rozuwastatyny i kwasu acetylosalicylowego, stosowaną w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Rozuwastatyna, jako selektywny inhibitor reduktazy HMG-CoA, działa głównie w wątrobie, zwiększając ekspresję receptorów LDL i hamując syntezę VLDL, co prowadzi do istotnej poprawy profilu lipidowego: redukcji LDL-C, cholesterolu całkowitego, triglicerydów oraz wzrostu HDL-C. Ponadto, rozuwastatyna obniża stężenia ApoB, nieHDL-C, VLDL-C, VLDL-TG oraz poprawia stosunki lipidowe (LDL-C/HDL-C, całkowity cholesterol/HDL-C, nieHDL-C/HDL-C, ApoB/ApoA-I), co przekłada się na zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego. Efekt terapeutyczny jest szybki, z początkiem działania już po tygodniu, osiągając 90% maksymalnej odpowiedzi w ciągu dwóch tygodni i pełną odpowiedź po czterech tygodniach terapii.
3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzym A, agregacja płytek krwi, apolipoproteina A-I, apolipoproteina B, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, cholesterol nieHDL, cholesterol VLDL, cyklooksygenaza, frakcja lipidowa, katabolizm, kwas acetylosalicylowy, mewalonian, profil lipidowy, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, prostacyklina, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, ryzyko sercowo-naczyniowe, śródbłonek naczyniowy, triglicerydy, triglicerydy VLDL, tromboksan A2, VLDL - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Multimel N6-900E
Produkt Multimel N6-900E jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego i dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, masy ciała, wydatku energetycznego oraz zdolności metabolizowania składników. U dorosłych maksymalna dawka dobowa wynosi 40 ml/kg mc., co odpowiada 1,36 g aminokwasów, 4,8 g glukozy, 1,6 g tłuszczów, 1,28 mmol sodu i 0,96 mmol potasu na kg masy ciała. Dla pacjenta o masie 70 kg maksymalna dawka to 2800 ml emulsji. U dzieci powyżej 2 lat dawkowanie zależy od wieku, stanu nawodnienia i zapotrzebowania na azot, z maksymalną dawką dobową 45 ml/kg dla obu grup wiekowych (2-11 i 12-18 lat), ograniczoną przez stężenie magnezu. Szybkość wlewu nie powinna przekraczać 2,0 ml/kg/h u młodzieży, a u dzieci do 11 lat do 3,0 ml/kg/h, z ograniczeniem przez stężenie glukozy.
emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, katabolizm, leczenie żywieniowe, osmolarność, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stan nawodnienia, stan odżywienia, szybkość wlewu, wartość energetyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, worek trójkomorowy, wydatek energetyczny, wysoka osmolarność, zapotrzebowanie energetyczne, zapotrzebowanie na azot, żyła centralna, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sód – Wskazania do stosowania
Sód, jako kluczowy elektrolit, odgrywa istotną rolę w utrzymaniu homeostazy wodno-elektrolitowej oraz funkcjonowaniu komórek. W praktyce klinicznej jest stosowany przede wszystkim w żywieniu pozajelitowym (np. Finomel, Multimel N6-900E) u pacjentów z niedożywieniem lub katabolizmem, gdzie jego zawartość w preparatach wynosi od 32 do 80 mmol na opakowanie. Roztwory chlorku sodu 0,9% (154 mmol/l) są wykorzystywane do uzupełniania utraty izotonicznego płynu pozakomórkowego i sodu. W terapii nerkozastępczej stosuje się m.in. Biphozyl (zawartość sodu nieokreślona), a w dializie otrzewnowej preparaty balance o stężeniach sodu 134 mmol/l. Sód jest także składnikiem leków przeciwwirusowych (Acix 500 – 48,8 mg/fiolkę), antybiotyków (Floxitrat) oraz preparatów do oczyszczania jelit (np. Eziclen – 494,42 mmol w dwóch butelkach, Moviprep – 181,6 mmol/l). W diagnostyce obrazowej wykorzystuje się radiofarmaceutyki zawierające sód, a w stomatologii preparaty fluorku sodu do profilaktyki próchnicy i remineralizacji zębów.
bakteryjne zapalenie zatok, choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa, czynnik IX, dializa otrzewnowa, dnawe zapalenie stawów, hemofilia B, homeostaza wodno-elektrolitowa, katabolizm, łuszczyca, nadwrażliwość szyjek zębowych, nerwica naczyniowa, niedobór żelaza, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, opryszczkowe zapalenie mózgu, ostre uszkodzenie nerek, półpasiec, powikłane zakażenie skóry, pozaszpitalne zapalenie płuc, pozytonowa tomografia emisyjna, preparat przeczyszczający, profilaktyka próchnicy, przerzut nowotworowy, przewlekła choroba dróg oddechowych, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, remineralizacja zmian próchnicowych, reumatoidalne zapalenie stawów, równowaga elektrolitowa, rybia łuska, terapia nerkozastępcza, wyprysk przewlekły, zaburzenie ukrwienia obwodowego, zakażenie wirusem opryszczki, zapalenie korzonków nerwowych, zapalenie mięśni, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie przydatków, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, znieczulenie zewnątrzoponowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-cystyna – Wskazania do stosowania
L-cystyna, aminokwas siarkowy, odgrywa kluczową rolę w metabolizmie i jest istotnym składnikiem keratyny, co uzasadnia jej zastosowanie w leczeniu niedoborów aminokwasów siarkowych oraz schorzeń włosów i paznokci. Preparat Revalid zawiera 50 mg L-cystyny na kapsułkę, w połączeniu z DL-metioniną (100 mg), wapniem D-pantotenianem (50 mg), witaminami z grupy B oraz mikroelementami (żelazo, cynk, miedź), co wspiera odbudowę struktury włosów i paznokci. W żywieniu pozajelitowym L-cystyna jest obecna w roztworach do infuzji: Vamin 18 Electrolyte-Free (560 mg/1000 ml dla dorosłych) oraz Vaminolact (1,0 g/1000 ml dla pacjentów pediatrycznych), stosowanych w stanach katabolizmu, niedożywienia, ograniczonego przyjmowania płynów oraz niewydolności przewodu pokarmowego. Wskazania obejmują m.in. łysienie telogenowe, łamliwość włosów i paznokci, a także potrzeby metaboliczne w okresach intensywnego wzrostu lub rekonwalescencji.
aminokwas siarkowy, aseptyka, DL-metionina, dysfagia, gospodarka białkowa, hiperkatabolizm, katabolizm, keratyna, L-cystyna, łamliwość paznokci, łysienie telogenowe, niedobór aminokwasów, niedożywienie, niewydolność narządów, niewydolność przewodu pokarmowego, Revalid, roztwór aminokwasowy, schorzenie dermatologiczne, stan niedoborowy, stan septyczny, utrata masy mięśniowej, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact, wapń D-pantotenian, wcześniactwo, zaburzenie wchłaniania, żywienie pozajelitowe