izofluran
Izofluran to wziewny środek anestetyczny z grupy eterów halogenowych, stosowany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego. Charakteryzuje się niskim współczynnikiem podziału krew-gaz (1,4), co umożliwia szybką indukcję i wybudzenie ze znieczulenia.
Mechanizm działania izofluranu opiera się głównie na wzmocnieniu transmisji GABA-ergicznej poprzez oddziaływanie na receptory GABA typu A. Lek posiada właściwości rozszerzające naczynia krwionośne, co może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego. Dodatkowo wywiera działanie bronchodylatacyjne i zmniejsza skurcz mięśni gładkich oskrzeli.
W praktyce klinicznej izofluran stosuje się rzadziej niż nowsze anestetyki (sewofluran, desfluran) ze względu na dłuższy czas indukcji i wybudzenia oraz drażniący zapach, który może powodować kaszel i skurcz krtani. Wykazuje jednak stabilność hemodynamiczną i niską toksyczność wątrobową, co czyni go wciąż wartościowym środkiem w określonych sytuacjach klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sedaconda 100 % (V/V)
Preparat Sedaconda zawierający 100% izofluran do inhalacji parowej jest przeznaczony do sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie, podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel z użyciem urządzenia Sedaconda ACD. Terapia wymaga monitorowania głębokości sedacji za pomocą skal klinicznych, np. RASS, oraz pomiaru stężenia końcowo-wydechowego izofluranu. Początkowa prędkość pompy strzykawkowej wynosi 3 ml/godzinę, z możliwością stopniowej regulacji co 0,5-1,0 ml/godzinę i podania bolusa 0,3-0,5 ml dla szybkiego zwiększenia sedacji. Dawkowanie podtrzymujące dla RASS od -1 do -4 to około 0,4 ml/godzinę na litr minutowej wentylacji (MV), np. 3 ml/godzinę przy MV 7 l. Maksymalne długoterminowe stężenie izofluranu nie powinno przekraczać 1,0%, z dopuszczalnymi krótkimi okresami do 1,5% podczas zabiegów wymagających głębszej sedacji.
białaczka, blokada nerwowo-mięśniowa, bronchoskopia, dysfagia, głębokość sedacji, inhalacja parowa, izofluran, końcowo-wydechowe stężenie izofluranu, lek opioidowy, marskość wątroby, minutowa wentylacja, podanie wziewne, sedacja wziewna izofluranem, Sedaconda ACD, skala RASS, stężenie izofluranu, tracheotomia, wentylacja mechaniczna, wirusowe zapalenie wątroby, wymiennik ciepła i wilgoci, zabezpieczenie dróg oddechowych - Leksykon substancji czynnych
Izofluran – Wskazania do stosowania
Izofluran jest lotnym halogenowym środkiem wziewnym stosowanym przede wszystkim w anestezjologii ogólnej oraz intensywnej terapii. W formie preparatu Aerrane (100% izofluran, płyn do anestezji wziewnej) wykorzystywany jest do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego podczas zabiegów chirurgicznych. Podanie wymaga precyzyjnego dawkowania za pomocą specjalistycznego sprzętu do anestetyków wziewnych oraz nadzoru wykwalifikowanego anestezjologa, który dostosowuje głębokość znieczulenia do potrzeb procedury i stanu pacjenta.
- Leksykon substancji czynnych
Izofluran – Właściwości farmakodynamiczne
Izofluran, halogenowy pochodny eteru stosowany wziewnie w znieczuleniu ogólnym (kod ATC: N01AB06), wykazuje działanie uspokajające i znieczulające poprzez modulację receptorów GABA, glicynowych oraz antagonizm receptorów NMDA, co prowadzi do amnezji, uśpienia i zwiotczenia mięśni szkieletowych. Charakteryzuje się niską rozpuszczalnością (współczynnik krew/gaz = 1,4), co umożliwia szybki początek i ustępowanie działania. W stężeniach końcowo-wydechowych 0,2–1,0% indukuje sedację u pacjentów wentylowanych mechanicznie, jednocześnie powodując umiarkowaną stymulację wydzielania śliny i oskrzelową bronchodilatację przy stężeniach ≥0,6%. Hemodynamicznie izofluran powoduje niewielkie obniżenie ciśnienia tętniczego krwi zależne od dawki, głównie przez rozszerzenie naczyń obwodowych, przy zachowaniu lub nieznacznym wzroście częstości akcji serca, bez indukowania bradykardii. Pojemność minutowa serca pozostaje stabilna dzięki kompensacyjnemu przyspieszeniu rytmu serca, a uwrażliwienie mięśnia sercowego na adrenalinę jest minimalne, co zmniejsza ryzyko arytmii komorowych.
analgezja opioidowa, ataksja, bradykardia, ciśnienie tętnicze, działanie przeciwpadaczkowe, ekstubacja, elektroencefalografia, funkcja poznawcza, głębokość sedacji, halogenowa pochodna eteru, hiperkapnia, intubacja dotchawicza, izofluran, lek opioidowy, napięcie mięśni gładkich, napięcie mięśniowe, oddech kontrolowany, omam, ośrodkowy układ nerwowy, podanie wziewne, rdzeń kręgowy, receptor GABA, receptor NMDA, rozszerzenie oskrzeli, rytm serca, sedacja pacjenta, Sedaconda ACD, skala bólu behawioralnego, skala RASS, splątanie, środek zwiotczający, sufentanyl, sygnał nocyceptywny, tlenek azotu, transmisja synaptyczna, utrata świadomości, wentylacja mechaniczna, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Zafiron 12 mcg
Formoterol, składnik aktywny leku Zafiron (12 μg/dawkę inhalacyjną), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wydłużające odstęp QT (np. chinidyna, dyzopiramid, prokainamid, pochodne fenotiazyny), które w połączeniu z formoterolem zwiększają ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, co wymaga monitorowania EKG. Leki β-adrenolityczne mogą osłabiać lub całkowicie hamować działanie formoterolu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, pochodne ksantyny, steroidy i leki moczopędne nasilają hipokaliemiczne działanie formoterolu, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy.
antybiotyk makrolidowy, bromek ipratropium, bromek tiotropium, chinidyna, dyzopiramid, działanie bronchodylatacyjne, działanie hipokaliemiczne, enfluran, formoterol, glikozyd naparstnicy, halogenowany węglowodór, halotan, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lek wydłużający odstęp QT, lek β-adrenolityczny, lek β2-adrenergiczny, pochodna fenotiazyny, pochodna ksantyny, prokainamid, receptor β2-adrenergiczny, salbutamol, steroid, tachykardia, teofilina, terbutalina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cisatracurium Accord 5 mg/ml
Cisatracurium Accord jest lekiem do stosowania wyłącznie pod nadzorem anestezjologa, wymagającym monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i zapewnienia możliwości intubacji oraz wentylacji kontrolowanej. Dawkowanie dla dorosłych do intubacji wynosi 0,15 mg/kg m.c., z czasem do 90% bloku T1 wynoszącym 2,6 min przy znieczuleniu propofolem, a czasem do maksymalnego bloku 3,5 min. Dawki podtrzymujące 0,03 mg/kg m.c. wydłużają blok o około 20 minut. U dzieci (1 miesiąc–12 lat) dawka początkowa to również 0,15 mg/kg m.c., z krótszym czasem działania i szybszym ustępowaniem bloku niż u dorosłych. Infuzja cisatrakurium w dawce początkowej 3 μg/kg m.c./min (0,18 mg/kg m.c./h) pozwala utrzymać blok nerwowo-mięśniowy na poziomie 89-99% odpowiedzi T1, z zalecanymi szybkościami infuzji dostosowanymi do masy ciała i stężenia leku (np. dla 70 kg: 1,2–6,3 ml/h przy stężeniu 2 mg/ml). Podawanie leku z izofluranem lub enfluranem może wymagać zmniejszenia dawki infuzyjnej nawet o 40%.
anestezjolog, blok nerwowo-mięśniowy, choroba sercowo-naczyniowa, enfluran, fluorowęglowodór, halotan, inhibitor acetylocholinoesterazy, intubacja dotchawicza, izofluran, lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, pomostowanie tętnic wieńcowych, propofol, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, stymulacja elektryczna nerwu łokciowego, suksametonium, tiopental sodu, utlenowanie krwi tętniczej, wentylacja kontrolowana, zabieg kardiochirurgiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Propofol-Lipuro 2% (20 mg/ml) emulsja do wstrzykiwań lub infuzji 20 mg/ml
Propofol wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne podczas znieczulenia ogólnego i sedacji. Szczególnie ważne jest zmniejszenie dawki propofolu przy jednoczesnym stosowaniu znieczulenia regionalnego (rdzeniowego, nadtwardówkowego) ze względu na sumowanie efektów depresyjnych na układ krążenia i oddechowy. Wysokie ryzyko nasilenia działania sedacyjnego i depresji oddechowej występuje przy łączeniu propofolu z lekami premedykacji, takimi jak benzodiazepiny (midazolam, diazepam) i opioidy (fentanyl, remifentanyl). Podobnie wziewne środki anestetyczne (sewofluran, desfluran, izofluran) potęgują działanie znieczulające i depresyjne na układ krążenia, co wymaga redukcji dawki propofolu i/lub anestetyka wziewnego. W przypadku stosowania rifampicyny obserwuje się zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego podczas indukcji znieczulenia, co wiąże się z indukcją enzymów cytochromu P450 i przyspieszonym metabolizmem propofolu. U pacjentów przyjmujących walproinian wskazane jest rozważenie zmniejszenia dawki propofolu, aby uniknąć działań niepożądanych.
benzodiazepiny, blokada nerwowo-mięśniowa, bupiwakaina, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, depresja układu krążenia, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie sedacyjne, efekt sedacyjny, fentanyl, izofluran, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki przeciwpadaczkowe, midazolam, niedociśnienie, premedykacja, propofol, rifampicyna, rokuronium, sewofluran, środki wazopresyjne, walproinian, znieczulenie nadtwardówkowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rocuronium bromide hameln 10 mg/ml
Bromek rokuronium wykazuje trójfazowy profil farmakokinetyczny po szybkim podaniu dożylnym, z okresem półtrwania w fazie eliminacji u zdrowych dorosłych wynoszącym średnio 73 minuty (95% CI: 66-80 min). Objętość dystrybucji wynosi około 203 ml/kg, a klirens osoczowy 3,7 ml/kg/min. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek obserwuje się nieznaczne zmniejszenie klirensu, natomiast u chorych z niewydolnością wątroby okres półtrwania wydłuża się o około 30 minut, a klirens zmniejsza o 1 ml/kg/min. W przypadku długotrwałego wlewu dożylnego (≥20 godzin) dochodzi do zwiększenia okresu półtrwania i objętości dystrybucji, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wielonarządową, gdzie okres półtrwania może sięgać 21,5 ± 3,3 godziny, objętość dystrybucji 1,5 ± 0,8 l/kg, a klirens osoczowy 2,1 ± 0,8 ml/kg/min. Bromek rokuronium jest wydalany zarówno z moczem (do 40% dawki w ciągu 12-24 godzin), jak i z żółcią, z minimalną biotransformacją, co potwierdza brak wykrywalnych metabolitów w osoczu.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, biotransformacja leku, bromek rokuronium, izofluran, klirens osoczowy, lek neuromięśniowy, niewydolność wielonarządowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, sewofluran, tlenek azotu, wentylacja mechaniczna, wlew dożylny ciągły, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sevoflurane Baxter 100%
Sewofluran, należący do chlorowcowanych węglowodorów i oznaczony kodem ATC N01AB08, jest stosowany jako środek do znieczulenia ogólnego w postaci 100% przezroczystego płynu do inhalacji parowej. Jego struktura chemiczna jako chlorowcowanego eteru metyloizopropylowego determinuje unikalne właściwości farmakologiczne, w tym niski współczynnik podziału krew/gaz wynoszący 0,65, co umożliwia szybkie wybudzenie pacjenta po zakończeniu znieczulenia. Sewofluran wywołuje odwracalne działanie na ośrodkowy układ nerwowy, obejmujące utratę przytomności, zniesienie bólu, zahamowanie aktywności ruchowej, osłabienie odruchów autonomicznych oraz hamowanie funkcji oddechowej i krążeniowej, z wyraźną zależnością efektów od dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie głębokości znieczulenia do procedury medycznej.
adrenalina, chlorowcowany węglowodór, ciśnienie tętnicze, czynność oddechowa, działanie arytmogenne, farmakokinetyka, głębokość znieczulenia, indukcja znieczulenia, inhalacja parowa, izofluran, klasyfikacja ATC, MAC, mięsień sercowy, mieszanina oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, sewofluran, środek znieczulający, stężenie pęcherzykowe, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, współczynnik podziału krew/gaz, znieczulenie ogólne, znieczulenie wziewne, zniesienie bólu - Leksykon substancji czynnych
Izofluran – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Izofluran, stosowany jako wziewny środek anestetyczny (np. Aerrane) oraz sedacyjny (Sedaconda), wywiera istotny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co przekłada się na znaczące ograniczenia w zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Zaleca się bezwzględny zakaz wykonywania tych czynności przez minimum 24 godziny po zakończeniu znieczulenia lub sedacji izofluranem. Należy jednak podkreślić, że zaburzenia funkcji poznawczych, takie jak spowolnienie czasu reakcji, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz osłabienie zdolności podejmowania decyzji, mogą utrzymywać się nawet do 6 dni po ekspozycji, co wymaga szczególnej ostrożności przy powrocie do rutynowych aktywności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej.
efekty znieczulenia, ekspozycja na izofluran, izofluran, ośrodkowy układ nerwowy, spowolnienie czasu reakcji, sprawność psychomotoryczna, środek anestetyczny, środek sedacyjny, wziewny środek anestetyczny, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej, znieczulenie izofluranem - Leksykon leków
Interakcje leku – Sedaconda 100 % (V/V)
Izofluran (Sedaconda 100% V/V) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym arytmii komorowej, nadciśnienia, depresji oddechowej oraz hepatotoksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania izofluranu z nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko sytuacji kryzysowej podczas sedacji – zalecany jest co najmniej 15-dniowy odstęp od ostatniego przyjęcia inhibitora MAO. Leki beta- i alfa-beta-sympatykomimetyczne (np. izoprenalina, adrenalina, noradrenalina) wymagają ostrożności i monitorowania rytmu serca, gdyż u 1 na 150 pacjentów poddanych sedacji izofluranem i jednocześnie otrzymujących noradrenalinę stwierdzono komorowe zaburzenia rytmu. Podanie adrenaliny podskórnie do 0,25 mg (50 ml roztworu 1:200 000) u dorosłego o masie 70 kg jest dopuszczalne pod warunkiem braku hipoksji mięśnia sercowego.
adrenalina, adrenalina podskórna, amfetamina, antagonista wapnia, arytmia komorowa, benzodiazepina, beta-adrenolityk, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie hepatotoksyczne, efedryna, hipoksja mięśnia sercowego, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, izoniazyd, izoprenalina, lek alfa-beta-sympatykomimetyczny, lek beta-sympatykomimetyczny, lek niedepolaryzujący, lek zwiotczający mięśnie, neostygmina, noradrenalina, opioid, pochodna dihydropirydyny, psychostymulant, sedacja izofluranem, sympatykomimetyk o działaniu pośrednim, zaburzenie rytmu komorowego, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Deksmedetomidyna (4 µg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami znieczulającymi wziewnie (np. izofluran), propofolem, benzodiazepinami (np. midazolam) oraz opioidami (np. alfentanil), prowadząc do nasilenia efektów uspokajających, znieczulających i depresji układu sercowo-oddechowego. Mimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych z wymienionymi lekami, zaleca się rozważenie redukcji dawek oraz ścisłe monitorowanie pacjentów. Dodatkowo, deksmedetomidyna może nasilać działanie hipotensyjne i bradykardię w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. esmolol), co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów hemodynamicznych. Wskazane jest indywidualizowanie dawkowania i uwzględnienie potencjalnych synergizmów farmakodynamicznych, zwłaszcza u pacjentów dorosłych, gdyż badania dotyczą wyłącznie tej grupy wiekowej.
alfentanil, benzodiazepina, bradykardia, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, esmolol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izofluran, lek beta-adrenolityczny, lek znieczulający, midazolam, mikrosomy wątroby ludzkiej, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, środek znieczulający wziewny, układ sercowo-oddechowy - Leksykon substancji czynnych
Izofluran – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania izofluranu wykazały, że przy dawkach sześciokrotnie przekraczających dawki kliniczne u ludzi obserwuje się toksyczne działanie na płód u myszy, jednak nie stwierdzono działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność u szczurów i królików. Szczegółowe analizy na szczurach potwierdziły brak wpływu izofluranu na płodność samców i samic, nawet przy ekspozycji przed kryciem i w trakcie ciąży. Niemniej jednak, brak jest kontrolowanych badań klinicznych u kobiet w ciąży, co ogranicza bezpośrednią ekstrapolację wyników na populację ludzką. W kontekście neurotoksyczności, badania na zwierzętach, w tym naczelnych, wskazują, że stosowanie izofluranu w okresie intensywnego wzrostu mózgu (synaptogenezy) może indukować apoptozę neuronów przy dawkach wywołujących lekkie do umiarkowanego znieczulenie, co potencjalnie prowadzi do długotrwałych deficytów poznawczych, choć kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieustalone.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Airbufo Forspiro (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Airbufo Forspiro, zawierający 160 μg budezonidu i 4,5 μg formoterolu fumaranu dwuwodnego, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Budezonid jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200 mg/dobę, itrakonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać jego stężenie w osoczu nawet 4-6-krotnie, co podnosi ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub zachowanie możliwie najdłuższego odstępu czasowego między ich podaniem. Formoterol może wchodzić w interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z beta-adrenolitykami, które antagonizują jego działanie rozszerzające oskrzela, oraz z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. chinidyna, dyzopiramid), co zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Ponadto, formoterol może indukować hipokaliemię, nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych ksantyny, kortykosteroidów systemowych i leków moczopędnych, co wymaga monitorowania elektrolitów, zwłaszcza potasu.
agonista receptora beta-2, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, budezonid i formoterol, chinidyna, cytochrom P450 CYP3A4, dyzopiramid, działanie niepożądane, enfluran, furazolidon, glikozyd naparstnicy, halotan, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izofluran, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lewodopa, lewotyroksyna, nefazodon, oksytocyna, pochodna fenotiazyny, pochodna ksantyny, POChP, pozakonazol, prokainamid, prokarbazyna, przełom nadciśnieniowy, rozszerzenie oskrzeli, skurcz oskrzeli, tachykardia, telitromycyna, teofilina, terfenadyna, węglowodór halogenowy, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Remifentanil B. Braun 2 mg
Remifentanyl jest silnym opioidem stosowanym wyłącznie dożylne na oddziałach wyposażonych w sprzęt do monitorowania i wspomagania krążenia oraz oddychania. Podawanie leku wymaga personelu medycznego z doświadczeniem w anestezjologii, resuscytacji i zarządzaniu działaniami niepożądanymi opioidów. Infuzja ciągła powinna być prowadzona za pomocą skalibrowanej pompy infuzyjnej, z zastosowaniem rurki dożylnej o dużym przepływie lub dedykowanego cewnika, który należy odpowiednio przepłukać po zakończeniu podawania, aby uniknąć niezamierzonego podania leku. Remifentanyl może być stosowany także w systemach TCI opartych na modelu farmakokinetycznym Minto, uwzględniającym beztłuszczową masę ciała i wiek pacjenta. Lek nie jest wskazany do podawania w zastrzykach zewnątrzoponowych ani podpajęczynówkowych, a jego dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do reakcji pacjenta.
beztłuszczowa masa ciała, efekt hemodynamiczny, indukcja znieczulenia, infuzja sterowana docelowym stężeniem, infuzja sterowana ręcznie, izofluran, kaniula dożylna, podanie dożylne, podtlenek azotu, pompa infuzyjna, propofol, remifentanyl, resuscytacja oddechowa, środek anestetyczny, TIVA, wentylacja wspomagana, wlew ciągły, wstrzyknięcie podpajęczynówkowe, wstrzyknięcie zewnątrzoponowe, zabieg kardiochirurgiczny, zabieg neurochirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, znieczulenie dożylne całkowite, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sedaconda 100 % (V/V)
Przedawkowanie izofluranu (Sedaconda, 100% V/V, płyn do sporządzania inhalacji parowej) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się głównie niedociśnieniem tętniczym oraz depresją oddechową. Mechanizmy tych objawów obejmują efekt wazodylatacyjny i depresyjny wpływ na mięsień sercowy oraz hamowanie ośrodka oddechowego, co prowadzi do zmniejszenia wentylacji minutowej. Wartości ciśnienia tętniczego spadają poniżej normy, a czynność oddechowa ulega znacznemu zahamowaniu, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania parametrów życiowych pacjenta.
ciśnienie tętnicze, depresja mięśnia sercowego, depresja oddechowa, efekt wazodylatacyjny, eliminacja leku, inhalacja parowa, izofluran, kontrolowana wentylacja mechaniczna, lek wazopresyjny, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie, ośrodek oddechowy, płynoterapia, podaż płynów, sedacja, stężenie izofluranu, wentylacja mechaniczna, wentylacja minutowa, wspomaganie wentylacji, zahamowanie czynności oddechowej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aerrane 100%
Izofluran, dostępny w preparacie Aerrane w stężeniu 100% jako bezbarwny, lotny halogenowy środek wziewny, jest stosowany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego podczas zabiegów chirurgicznych o różnym stopniu złożoności. Lek podawany jest wyłącznie przez wykwalifikowany personel anestezjologiczny w warunkach szpitalnych lub specjalistycznych ośrodkach wyposażonych w odpowiedni sprzęt do monitorowania parametrów życiowych pacjenta, takich jak ciśnienie tętnicze, czynność serca, saturacja tlenem oraz stężenie dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu. Izofluran wymaga podawania za pomocą skalibrowanych parowników, które umożliwiają precyzyjne dozowanie stężenia leku w mieszaninie oddechowej.
anestezja wziewna, anestezjolog, ciśnienie tętnicze, czynność serca, głębokość znieczulenia, halogenowy środek wziewny, indukcja znieczulenia, izofluran, mieszanina oddechowa, monitorowanie pacjenta, nadzór anestezjologiczny, parownik, procedura anestezjologiczna, saturacja krwi, sprzęt anestezjologiczny, stężenie dwutlenku węgla, stężenie izofluranu, zabieg operacyjny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Phenylephrine Unimedic 0,1 mg/ml
Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i hemodynamicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest łączone stosowanie z nieselektywnymi inhibitorami MAO (iproniazyd, nialamid) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i potencjalnie śmiertelnej hipertermii, które mogą wystąpić nawet do 15 dni po odstawieniu MAO. Ponadto, interakcje z dopaminergicznymi i zwężającymi naczynia alkaloidami sporyszu, trójpierścieniowymi i noradrenergiczno-serotoninergicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, selektywnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid, toloksaton), linezolidem oraz guanetydyną zwiększają ryzyko przełomu nadciśnieniowego, arytmii i innych poważnych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować także przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych, chinidyny oraz halogenowych środków znieczulających (desfluran, enfluran, halotan, izofluran, metoksyfluran, sewofluran), które mogą nasilać ryzyko arytmii i okołooperacyjnego przełomu nadciśnieniowego.
alkaloidy sporyszu, arytmia, bromokryptyna, chinidyna, desfluran, dihydroergotamina, efekt presyjny, enfluran, ergotamina, fenylefryna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, halogenowy środek znieczulający, halotan, hamowanie wychwytu zwrotnego, hipertermia, hipotonia, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izofluran, kabergolina, katecholamina, lek oksytocyczny, lek przeciwdepresyjny noradrenergiczno-serotoninergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, linezolid, metoksyfluran, metyloergometryna, metysergid, moklobemid, napadowe nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, palpitacja, przełom nadciśnieniowy, receptor adrenergiczny, sewofluran, substancja sympatykomimetyczna, toloksaton, udar poporodowy, układ sercowo-naczyniowy, wazodylatacja, wazokonstrykcja, zaburzenie rytmu serca, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aerrane 100%
Izofluran, będący halogenowym pochodnym eteru metylowo-etylowego (100% eter 1-chloro-2,2,2-trifluoroetylo-difluorometylowy), jest stosowany wziewnie do indukcji i podtrzymywania znieczulenia ogólnego. Charakteryzuje się dawkozależnym wywoływaniem przemijającej utraty świadomości i analgezji, a także hamowaniem układu oddechowego i krążenia. W trakcie znieczulenia obserwuje się zmniejszenie objętości oddechowej przy niezmienionej lub nieznacznie zwiększonej częstości oddechów, co może prowadzić do hiperkapnii i wtórnej tachykardii oraz wzrostu pojemności minutowej serca. Ciśnienie tętnicze obniża się nieznacznie podczas indukcji, a w fazie podtrzymywania proporcjonalnie do głębokości znieczulenia. Izofluran nie wywołuje bradykardii, a częstość akcji serca pozostaje stabilna lub nieznacznie wzrasta, co kompensuje zmniejszenie pojemności wyrzutowej serca. W przypadku kontrolowanej wentylacji i utrzymania prawidłowego pCO₂ pojemność minutowa serca pozostaje stabilna.
akcja serca, bradykardia, ciśnienie tętnicze, częstość oddechowa, elektroencefalografia, hiperkapnia, indukcja znieczulenia, intubacja dotchawicza, izofluran, komorowe zaburzenia rytmu, mieszanina oddechowa, napięcie mięśniowe, objętość oddechowa, odruch gardłowy, odruch krtaniowy, pojemność minutowa, pojemność wyrzutowa serca, środek zwiotczający, układ oddechowy, wentylacja kontrolowana, wydzielanie śliny, znieczulenie ogólne, zniesienie czucia bólu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Suprane –
Desfluran, substancja czynna leku SUPRANE, jest halogenowanym węglowodorem z grupy anestetyków wziewnych (kod ATC N01AB07), stosowanym do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego. Charakteryzuje się niską stałą podziału krew/gaz wynoszącą 0,42, co umożliwia szybkie wybudzanie pacjentów w porównaniu do innych anestetyków, takich jak izofluran (1,4) czy podtlenek azotu (0,46). Desfluran wywołuje odwracalną utratę świadomości i percepcji bólowej, hamuje świadomą aktywność motoryczną oraz modyfikuje odruchy autonomiczne, wpływając na układ oddechowy i krążenia. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano szybszą indukcję i wybudzanie w porównaniu do izofluranu, jednak dane kliniczne nie potwierdziły jednoznacznie przewagi w szybkości wybudzania. EEG podczas stosowania desfluranu nie wykazuje obniżenia progu drgawkowego ani toksycznych zmian, a leki wspomagające nie powodują nieprzewidzianych reakcji.
anestetyk wziewny, desfluran, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, EEG, enfluran, halogenowany metyloetyloeter, halogenowany węglowodór, hipertermia złośliwa, izofluran, podtlenek azotu, próg drgawkowy, stała podziału krew/gaz, utrata świadomości, zapis elektroencefalograficzny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rocuronium Kabi 10 mg/ml
Rokuroniowy bromek (Rocuronium Kabi 10 mg/ml) jest niedepolaryzującym lekiem zwiotczającym mięśnie, działającym poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów nikotynowych w płytce ruchowej. ED90 podczas znieczulenia zrównoważonego wynosi około 0,3 mg/kg masy ciała, z różnicami w populacjach pediatrycznych (niemowlęta 0,25 mg/kg, dzieci 0,35 mg/kg, dorośli 0,40 mg/kg). Dawka intubacyjna 0,6 mg/kg (2 × ED90) umożliwia intubację w ciągu 60 sekund u większości pacjentów, z klinicznym czasem działania 30-40 minut i całkowitym czasem działania około 50 minut. W pediatrii czas rozpoczęcia działania jest nieco krótszy u niemowląt i dzieci niż u dorosłych, a czas trwania zwiotczenia jest krótszy u dzieci w porównaniu z niemowlętami i dorosłymi. W badaniach u pacjentów na OIOM stosowano dawkę początkową 0,6 mg/kg, a następnie infuzję 0,2-0,5 mg/kg/godz., z dużą zmiennością farmakokinetyczną i przedłużonym czasem ustępowania blokady, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością wielonarządową.
blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuronium, dawka intubacyjna, edrofonium, enfluran, fentanyl, infuzja dożylna, inhibitor acetylocholinesterazy, intubacja, izofluran, lek zwiotczający mięśnie obwodowo, neostygmina, niedepolaryzujący lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, operacja sercowo-naczyniowa, pirydostygmina, płytka ruchowa, pochodna kuraryny, propofol, receptor cholinergiczny nikotynowy, stymulacja ciągiem 4 impulsów, stymulacja nerwu łokciowego, stymulacja tężcowa, sugammadeks, tiopental, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie zrównoważone, zwiotczenie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Desfluran – Interakcje
Desfluran, jako wziewny środek anestetyczny, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z wieloma lekami stosowanymi w anestezjologii. Współpodawanie desfluranu z podtlenkiem azotu (N₂O) powoduje znaczące zmniejszenie wartości MAC desfluranu, co wymaga odpowiedniego dostosowania stężenia anestetyku. Desfluran silnie nasila działanie zarówno depolaryzujących, jak i niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, zmniejszając ED₉₅ suksametonium o około 30%, a atrakurium i pankuronium o około 50%. W przypadku wekuronium ED₉₅ jest obniżona o 14% w porównaniu do izofluranu, a czas ustępowania blokady nerwowo-mięśniowej jest wydłużony. Zaleca się monitorowanie stopnia zwiotczenia mięśni za pomocą relaksometrii w celu precyzyjnego dostosowania dawek leków zwiotczających. Ponadto, opioidy (np. fentanyl w dawkach 3-6 μg/kg) oraz benzodiazepiny (np. midazolam w dawkach 25-50 μg/kg) obniżają MAC desfluranu odpowiednio o 46-64% i 15-17%, co również wymaga korekty dawkowania i monitorowania głębokości znieczulenia.
alkohol etylowy, atrakurium, benzodiazepina, beta-adrenolityk, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, chlorek suksametonium, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, desfluran, efekt hipotensyjny, fentanyl, głębokość znieczulenia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, midazolam, migotanie komór, minimalne stężenie pęcherzykowe, odstęp QT, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pankuronium, podtlenek azotu, receptor GABA, receptor NMDA, relaksometria, środek anestetyczny wziewny, środek zwiotczający, suksametonium, tolerancja krzyżowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wekuronium, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Phenylephrine Unimedic 10 mg/ml
Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie fenylefryny z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd, nialamid) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i potencjalnie śmiertelnej hipertermii, utrzymujące się do 15 dni po zakończeniu terapii inhibitorami MAO. Ponadto, stosowanie fenylefryny z dopaminergicznymi i zwężającymi naczynia alkaloidami sporyszu (np. bromokryptyna, dihydroergotamina) zwiększa ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Trójpierścieniowe i noradrenergiczno-serotoninergiczne leki przeciwdepresyjne (np. imipramina, wenlafaksyna) mogą wywołać napadowe nadciśnienie i zaburzenia rytmu serca poprzez hamowanie wnikania katecholamin do włókien współczulnych. Selektywne inhibitory MAO-A (moklobemid, toloksaton) oraz linezolid również stwarzają ryzyko zwężenia naczyń i przełomu nadciśnieniowego. Leki adrenolityczne (guanetydyna) mogą powodować znaczny wzrost ciśnienia krwi, a glikozydy nasercowe i chinidyna zwiększają ryzyko arytmii. Halogenowe środki znieczulające (desfluran, sewofluran) mogą indukować okołooperacyjny przełom nadciśnieniowy i arytmie.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, arytmia, bromokryptyna, chinidyna, ciśnienie tętnicze, desfluran, dihydroergotamina, enfluran, ergotamina, fenylefryna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, halotan, hipertermia, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, iproniazyd, izofluran, kabergolina, lek oksytocyczny, lek pobudzający skurcze macicy, lek przeciwdepresyjny noradrenergiczno-serotoninergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, linezolid, lizuryd, metoksyfluran, metyloergometryna, metysergid, minalcypram, moklobemid, napadowe nadciśnienie tętnicze, nialamid, pergolid, przełom nadciśnieniowy, sewofluran, toloksaton, udar, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sedaconda 100 % (V/V)
Produkt leczniczy Sedaconda, zawierający 100% V/V izofluran w formie płynu do inhalacji parowej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na izofluran lub inne halogenowe środki znieczulające oraz u osób z potwierdzoną lub podejrzewaną genetycznie uwarunkowaną hipertermią złośliwą. Nadwrażliwość może prowadzić do poważnych reakcji alergicznych, a hipertermia złośliwa, charakteryzująca się gwałtownym wzrostem temperatury ciała i sztywnością mięśni, stanowi zagrożenie życia. Wywiad alergologiczny i rodzinny powinien być szczegółowo przeanalizowany przed wdrożeniem terapii izofluranem.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Rocuronium Kabi 10 mg/ml
Rokuroniowy bromek, jako niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w anestezjologii i intensywnej terapii. Leki takie jak anestetyki wziewne halogenowe (sewofluran, izofluran, desfluran) nasilają blokadę nerwowo-mięśniową i wydłużają czas działania rokuroniowego bromku, co wymaga modyfikacji dawkowania. Podobnie, antybiotyki aminoglikozydowe (np. gentamycyna), linkozamidowe (np. klindamycyna) oraz polipeptydowe znacząco przedłużają i nasilają blokadę, zwiększając ryzyko ponownej kuraryzacji pooperacyjnej. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów na oddziałach intensywnej terapii może prowadzić do przedłużonej blokady lub miopatii. Warto również zwrócić uwagę na interakcje z lekami takimi jak suksametonium, inhibitory acetylocholinoesterazy (neostygmina, pirydostygmina), blokery kanału wapniowego, sole magnezu oraz leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina), które mogą odpowiednio nasilać lub osłabiać działanie rokuroniowego bromku.
acyloaminopenicylina, aminoglikozyd, anestetyk wziewny halogenowy, antybiotyk polipeptydowy, azatiopryna, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker kanału wapniowego, bupiwakaina, chinidyna, chinina, chlorek potasu, chlorek wapnia, desfluran, edrofonium, etomidat, fentanyl, fenytoina, gabeksat, gentamycyna, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, intubacja dotchawicza, izofluran, karbamazepina, ketamina, klindamycyna, kolistyna, kortykosteroid, lek blokujący receptor adrenergiczny, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lidokaina, linkomycyna, linkozamid, metoheksytal, metronidazol, miopatia, neomycyna, neostygmina, niedepolaryzujący lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, noradrenalina, pirydostygmina, pochodna aminopirydyny, polimyksyna, ponowna kuraryzacja, propofol, protamina, rokuroniowy bromek, rzucawka, sewofluran, sól litu, sól magnezu, streptomycyna, suksametonium, teofilina, tetracyklina, tiopental, ulinastatyna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sedaconda 100 % (V/V)
Izofluran (Sedaconda), stosowany w sedacji, wywiera istotny wpływ na funkcje poznawcze i motoryczne, co przekłada się na obniżoną zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Zaleca się bezwzględny zakaz wykonywania tych czynności przez minimum 24 godziny po sedacji, ze względu na utrzymujące się działanie leku na ośrodkowy układ nerwowy, objawiające się obniżoną koncentracją, wydłużonym czasem reakcji oraz zaburzeniami koordynacji psychoruchowej. Należy podkreślić, że zmiany w zachowaniu i sprawności intelektualnej mogą utrzymywać się nawet do 6 dni po zabiegu, co wymaga szczegółowego poinformowania pacjenta oraz udokumentowania tego faktu w dokumentacji medycznej jako zabezpieczenia prawnego lekarza.
eliminacja leku, funkcje poznawcze, interakcje lekowe, izofluran, lek znieczulający, ośrodkowy układ nerwowy, schorzenia wątroby, sedacja izofluranem, sedacja pacjenta, sprawność psychofizyczna, wziewny lek anestetyczny, zaburzenia kognitywne, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zaburzenia poznawcze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Desfluran Piramal 100 % v/v
Desfluran, będący halogenowanym metyloetyloeterem stosowanym wziewnie w znieczuleniu ogólnym (kod ATC: N01AB07), charakteryzuje się unikalnym profilem farmakodynamicznym, wynikającym z niskiego współczynnika podziału krew/gaz wynoszącego 0,42, co jest wartością niższą niż u izofluranu (1,4) i podtlenku azotu (0,46). Ta właściwość umożliwia szybkie indukowanie i wybudzanie ze znieczulenia, przy jednoczesnym zachowaniu stabilności układu sercowo-naczyniowego. Desfluran jest bezbarwną, lotną cieczą o temperaturze wrzenia 22,8°C, halogenowaną wyłącznie fluorem, co odróżnia go od innych anestetyków zawierających chlor i fluor. Działanie leku jest ściśle zależne od dawki, co pozwala na precyzyjne dostosowanie głębokości znieczulenia i minimalizację działań niepożądanych. Monitorowanie EEG podczas stosowania desfluranu nie wykazało obniżenia progu drgawkowego ani toksycznych reakcji, nawet przy jednoczesnym podawaniu leków pomocniczych.
depresja układu oddechowego, desfluran, elektroencefalografia, halogenowany metyloetyloeter, hipertermia złośliwa, izofluran, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, ośrodkowy układ nerwowy, podtlenek azotu, próg drgawkowy, tętniczka wieńcowa, utrata świadomości, węglowodór halogenowany, współczynnik podziału krew/gaz, wziewny lek znieczulający, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne, zniesienie bólu - Leksykon leków
Interakcje leku – Pancuronium Jelfa 2 mg/ml
Bromek pankuroniowy (PANCURONIUM JELFA) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie zwiotczające mięśnie szkieletowe. Szczególnie istotne jest nasilenie i przedłużenie blokady nerwowo-mięśniowej w obecności wziewnych anestetyków (halotan, izofluran, enfluran, metoksyfluran, cyklopropan), dożylnych leków anestetycznych (tiopenton, etamina, etomidat), opioidów (np. fentanyl) oraz antybiotyków aminoglikozydowych (gentamycyna, streptomycyna, amikacyna) i innych (tetracykliny, polimyksyna B, linkomycyna, klindamycyna, kapreomycyna, kolistyna). Dodatkowo, leki diuretyczne (furosemid, kwas etakrynowy), przeciwarytmiczne (ajmalina, propranolol, prokainamid, chinidyna), sole litu oraz beta-adrenolityki mogą nasilać i wydłużać efekt zwiotczający, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania pacjenta. Warto podkreślić, że hipokaliemia, hipermagnezemia, hiperkalcemia oraz kwasica oddechowa potęgują działanie pankuronium, natomiast hipotermia osłabia jego efekt.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek pankuroniowy, chinidyna, depresja oddechowa, digoksyna, enfluran, fentanyl, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, halotan, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipokaliemia, hipotermia, inhibitor acetylocholinoesterazy, izofluran, karbamazepina, kwasica oddechowa, lek diuretyczny, lek przeciwarytmiczny, linkomycyna, opioidowe leki przeciwbólowe, polimyksyna B, równowaga kwasowo-zasadowa, sole litu, tetracyklina, tiopenton, wziewne leki znieczulające, zaburzenia elektrolitowe, złącze nerwowo-mięśniowe, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Izofluran – Przedawkowanie
Izofluran, obecny w lekach Aerrane i Sedaconda, jest stosowany jako środek znieczulający i sedacyjny, jednak jego przedawkowanie może prowadzić do poważnych zaburzeń, takich jak niedociśnienie tętnicze oraz depresja oddechowa. Objawy te wynikają z depresyjnego wpływu izofluranu na ośrodkowy układ nerwowy i mięsień sercowy, co skutkuje istotnym spadkiem ciśnienia tętniczego oraz zmniejszeniem częstości i głębokości oddechów, aż do ich zatrzymania. Dodatkowo, może wystąpić zbyt głębokie znieczulenie lub sedacja, przekraczające poziom terapeutyczny. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku, a w przypadku Sedacondy odłączenie urządzenia Sedaconda ACD, aby przyspieszyć eliminację izofluranu.
anestezja, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze krwi, depresja mięśnia sercowego, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drożność dróg oddechowych, hipoksemia, hipoksja, izofluran, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, ośrodek oddechowy, płynoterapia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rzut serca, sedacja, środek znieczulający, tlenoterapia, układ sercowo-naczyniowy, wentylacja kontrolowana, wentylacja wspomagana