końcowo-wydechowe stężenie izofluranu
Końcowo-wydechowe stężenie izofluranu (End-tidal isoflurane concentration, ETISO) to parametr określający stężenie izofluranu w powietrzu wydychanym przez pacjenta pod koniec wydechu. Jest to kluczowy wskaźnik monitorowania głębokości znieczulenia ogólnego podczas zabiegów operacyjnych.
Izofluran to wziewny środek anestetyczny z grupy eterów halogenowych, stosowany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego. Monitorowanie końcowo-wydechowego stężenia izofluranu umożliwia anestezjologom precyzyjną kontrolę głębokości znieczulenia poprzez odzwierciedlenie stężenia anestetyku w mózgu pacjenta, co jest kluczowe dla zapewnienia odpowiedniego poziomu znieczulenia przy minimalizacji działań niepożądanych.
Pomiar końcowo-wydechowego stężenia izofluranu odbywa się za pomocą analizatorów gazów anestetycznych, które są standardowym elementem nowoczesnych aparatów do znieczulenia. Wartości te są wyrażane najczęściej jako procent objętościowy (vol%) lub w jednostkach MAC (Minimal Alveolar Concentration). Typowe wartości terapeutyczne końcowo-wydechowego stężenia izofluranu podczas znieczulenia ogólnego wahają się od 0,5 do 1,5 MAC, w zależności od rodzaju zabiegu i indywidualnych potrzeb pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sedaconda 100 % (V/V)
Preparat Sedaconda zawierający 100% izofluran do inhalacji parowej jest przeznaczony do sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie, podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel z użyciem urządzenia Sedaconda ACD. Terapia wymaga monitorowania głębokości sedacji za pomocą skal klinicznych, np. RASS, oraz pomiaru stężenia końcowo-wydechowego izofluranu. Początkowa prędkość pompy strzykawkowej wynosi 3 ml/godzinę, z możliwością stopniowej regulacji co 0,5-1,0 ml/godzinę i podania bolusa 0,3-0,5 ml dla szybkiego zwiększenia sedacji. Dawkowanie podtrzymujące dla RASS od -1 do -4 to około 0,4 ml/godzinę na litr minutowej wentylacji (MV), np. 3 ml/godzinę przy MV 7 l. Maksymalne długoterminowe stężenie izofluranu nie powinno przekraczać 1,0%, z dopuszczalnymi krótkimi okresami do 1,5% podczas zabiegów wymagających głębszej sedacji.
białaczka, blokada nerwowo-mięśniowa, bronchoskopia, dysfagia, głębokość sedacji, inhalacja parowa, izofluran, końcowo-wydechowe stężenie izofluranu, lek opioidowy, marskość wątroby, minutowa wentylacja, podanie wziewne, sedacja wziewna izofluranem, Sedaconda ACD, skala RASS, stężenie izofluranu, tracheotomia, wentylacja mechaniczna, wirusowe zapalenie wątroby, wymiennik ciepła i wilgoci, zabezpieczenie dróg oddechowych