zaburzenie czucia
Zaburzenie czucia to dysfunkcja neurologiczna polegająca na nieprawidłowym odbiorze bodźców sensorycznych, która może dotyczyć różnych modalności: dotyku, bólu, temperatury, wibracji czy propriocepcji. Zaburzenia te mogą manifestować się jako osłabienie czucia (hipoestezja), całkowita utrata czucia (anestezja), wzmożone czucie (hiperestezja) lub nieprawidłowe odczucia (parestezje, dyzestezje).
Przyczyny zaburzeń czucia są różnorodne i obejmują uszkodzenia na różnych poziomach układu nerwowego – od receptorów obwodowych, przez nerwy obwodowe, rdzeń kręgowy, aż po korę mózgową. Mogą być wynikiem chorób neurologicznych (np. neuropatie, stwardnienie rozsiane, udar mózgu), urazów, procesów zapalnych, zaburzeń metabolicznych czy efektem ubocznym działania niektórych leków.
Diagnostyka zaburzeń czucia obejmuje dokładne badanie neurologiczne, testy czucia (badanie czucia powierzchownego i głębokiego), badania elektrofizjologiczne (EMG, ENG), a także obrazowanie (MRI, TK) w celu lokalizacji i określenia przyczyny patologii. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, a w przypadku przewlekłych zaburzeń stosuje się rehabilitację neuropsychologiczną i fizjoterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Diabrezide 80 mg
Stosowanie gliklazydy (DIABREZIDE, 80 mg) wiąże się z istotnym ryzykiem hipoglikemii, która może znacząco upośledzać zdolności psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Hipoglikemia manifestuje się zaburzeniami poznawczymi (osłabienie koncentracji, spowolnienie reakcji), percepcyjnymi (zaburzenia widzenia i mowy), neurologicznymi (drżenie, niedowłady), psychicznymi (pobudzenie, agresja), wegetatywnymi (ból głowy, nudności), adrenergicznymi (tachykardia, poty) oraz upośledzeniem sprawności psychofizycznej (zmęczenie, senność). Szczególnie niebezpieczne są drgawki, konwulsje i utrata świadomości, które całkowicie uniemożliwiają kontrolę nad pojazdem. Ryzyko hipoglikemii jest największe w początkowym okresie terapii oraz w sytuacjach takich jak nieregularne odżywianie, długie trasy, jazda nocna. Dodatkowo, gliklazyd może powodować przemijające zaburzenia widzenia (niewyraźne, podwójne widzenie, zaburzenia adaptacji do ciemności i widzenia obwodowego), które również wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów.
ciężka hipoglikemia, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, diplopia, drgawka, epizod hipoglikemii, gliklazyd, hipoglikemia, neuropatia autonomiczna, niedowład, nudności, objaw adrenergiczny, objaw neurologiczny, objaw psychiczny, objaw wegetatywny, pochodna sulfonylomocznika, pomiar glikemii, splątanie, stężenie glukozy, tachykardia, upośledzenie psychofizyczne, zaburzenie adaptacji do ciemności, zaburzenie czucia, zaburzenie percepcji, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Seronil 10 mg
Seronil, zawierający 11,2 mg chlorowodorku fluoksetyny (odpowiadającego 10 mg fluoksetyny), jest lekiem z grupy SSRI, który może wywoływać różnorodne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy, nudności, bezsenność, uczucie zmęczenia oraz biegunka. Działania niepożądane mogą ulegać zmniejszeniu podczas kontynuacji terapii, co zwykle nie wymaga przerwania leczenia. Wśród rzadkich, ale istotnych działań wymienia się małopłytkowość, neutropenię, leukopenię, reakcje anafilaktyczne, hiponatremię, zaburzenia rytmu serca (w tym wydłużenie QTcF ≥450 ms i torsade de pointes), a także ryzyko myśli i zachowań samobójczych, szczególnie w trakcie leczenia i po jego zakończeniu. U pacjentów powyżej 50. roku życia odnotowano zwiększone ryzyko złamań kości, co wymaga uwagi klinicznej.
arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba posurowicza, duszność, działanie niepożądane, fluoksetyna, fosfataza zasadowa, hipomania, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, kołatanie serca, krwawienie z nosa, lęk, lek trójpierścieniowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, myśli samobójcze, neutropenia, obniżenie libido, opóźnienie dojrzewania płciowego, parestezja, reakcja anafilaktyczna, reakcja maniakalna, SSRI, torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie funkcji seksualnych, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zawrót głowy, zespół odstawienia, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abiazyt 500 mg
Lek ABIAZYT (azytromycyna) 500 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to biegunka (≥1/10), wymioty, ból brzucha, nudności oraz ból głowy (≥1/100 do <1/10). W badaniach klinicznych i obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu odnotowano również zmiany parametrów laboratoryjnych, takie jak zmniejszenie liczby limfocytów i wodorowęglanów oraz zwiększenie granulocytów kwasochłonnych, bazofilów, monocytów i neutrofilów. Szczególnie istotne są działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego (np. rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego o częstości nieznanej), wątroby (rzadkie zaburzenia czynności, żółtaczka cholestatyczna, a także rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne przypadki niewydolności, piorunującego zapalenia i martwicy wątroby), układu sercowo-naczyniowego (torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca) oraz układu immunologicznego (reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy). Występują także liczne zaburzenia neurologiczne, psychiczne, skórne (w tym ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i DRESS) oraz hematologiczne (leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna). Warto podkreślić, że niektóre działania niepożądane, zwłaszcza te zagrażające życiu, wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i interwencji medycznej.
azytromycyna, częstoskurcz komorowy, drgawki, dysfagia, dyzuria, eozynofilia, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Almotryptan – Działania niepożądane
Almotryptan, stosowany w dawce 12,5 mg w lekach przeciwmigrenowych takich jak Almozen, Dezamigren, Nomigren i Trymigan, został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 2700 pacjentów przez okres do jednego roku. Profil bezpieczeństwa jest dobrze udokumentowany, a najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy, senność, nudności, wymioty oraz zmęczenie, z częstością nieprzekraczającą 1,5%. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak skurcz naczyń wieńcowych, zawał mięśnia sercowego, częstoskurcz, reakcje anafilaktyczne, napady padaczkowe oraz niedokrwienie jelit, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
almotryptan, astenia, biegunka, ból kości, ból mięśni, ból w klatce piersiowej, częstoskurcz, epilepsja, kołatanie serca, lek przeciwmigrenowy, martwica jelit, migrena, napad padaczkowy, niedokrwienie jelit, niestrawność, niewydolność oddechowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, reakcja anafilaktyczna, senność, skurcz naczyń wieńcowych, suchość jamy ustnej, tinnitus, ucisk w gardle, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tramundin 100 mg
Tramadol, substancja czynna leku Tramundin, wykazuje istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn ze względu na swoje działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Do najczęstszych działań niepożądanych, które mogą zaburzać funkcje psychomotoryczne, należą senność (≥1/100 do <1/10 pacjentów), zawroty głowy (>10%), zaburzenia widzenia (≥1/1000 do <1/100), a także rzadsze objawy neurologiczne, takie jak zaburzenia poznawcze, parestezje, drżenia czy zaburzenia koordynacji. Szczególnie niebezpieczne są napady drgawkowe (≥1/1000 do <1/100) oraz halucynacje, które mogą prowadzić do nagłej utraty kontroli nad pojazdem. Ryzyko tych działań jest podwyższone w początkowym okresie leczenia, przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN oraz u pacjentów z chorobami współistniejącymi i w podeszłym wieku.
choroba współistniejąca, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, halucynacja, hipotonia ortostatyczna, interakcja lekowa, lek przeciwbólowy, mimowolny skurcz mięśniowy, napad drgawkowy, niedociśnienie, nieostre widzenie, nudności i wymioty, objaw neurologiczny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, schorzenie neurologiczne, stan splątania, substancja czynna, tramadol, zaburzenie czucia, zaburzenie koordynacji, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Venlafaxine Actavis 75 mg
Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), może znacząco wpływać na zdolności poznawcze i psychomotoryczne, co ma istotne implikacje dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Działania niepożądane takie jak zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia, dyskineza czy niedociśnienie ortostatyczne mogą upośledzać funkcje niezbędne do bezpiecznego funkcjonowania w ruchu drogowym. Szczególnie ryzykowne są okresy adaptacji do leku, zmiany dawkowania (np. dawki 37,5 mg, 75 mg do 150 mg) oraz zakończenia terapii, kiedy to mogą pojawić się objawy odstawienia, takie jak parestezje, pobudzenie, nudności czy zaburzenia widzenia, które dodatkowo obniżają zdolność prowadzenia pojazdów. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjenta o tych ryzykach, zalecając powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów w początkowej fazie leczenia oraz po każdej zmianie dawki, a także całkowitą abstynencję od alkoholu podczas terapii.
astenia, benzodiazepina, bezsenność, ból głowy, depersonalizacja, drżenie, dyskineza, działanie psychoaktywne, funkcja poznawcza, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja lekowa, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój, nieprawidłowa koordynacja, niewyraźne widzenie, nudności, objawy odstawienia, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pobudzenie, rozszerzenie źrenic, senność, sprawność psychomotoryczna, stan splątania, szum w uszach, wenlafaksyna, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie błędnika, zaburzenie czucia, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie narządu wzroku, zaburzenie psychiczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie snu, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Fem 7 Combi faza I: 50 mcg/24 h (1,5 mg); faza II: 50 mcg/24 h (1,5 mg) + 10 mcg/24 h (1,5 mg)
Produkt leczniczy Fem 7 Combi, będący systemem transdermalnym zawierającym w fazie I estradiol półwodny 1,5 mg, a w fazie II estradiol półwodny 1,5 mg oraz lewonorgestrel 1,5 mg, nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak ból głowy (częsty), zawroty głowy, migrena oraz parestezje (wszystkie niezbyt częste), które mogą pośrednio obniżać sprawność psychomotoryczną, koncentrację i szybkość reakcji. Dodatkowo, działania niepożądane ze strony układu pokarmowego, w tym nudności i wymioty (częste) oraz wzdęcia, ból brzucha i niestrawność (niezbyt częste), a także rzadkie zaburzenia nastroju, w tym depresja, mogą wpływać na ogólne samopoczucie pacjentki i potencjalnie na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów.
ból brzucha, ból głowy, depresja, dolegliwość neurologiczna, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie niepożądane, estradiol półwodny, farmakoterapia, lęk, lewonorgestrel, migrena, niestrawność, nudności i wymioty, parestezja, pobudzenie, przedawkowanie leku, sprawność psychomotoryczna, system transdermalny, układ nerwowy, układ pokarmowy, wzdęcia, zaburzenie czucia, zaburzenie nastroju, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Neurobion Advance 100 mg + 50 mg + 1 mg
Neurobion Advance to preparat zawierający tiaminę azotan (100 mg), pirydoksynę chlorowodorek (50 mg) oraz cyjanokobalaminę (1 mg), które pełnią funkcję koenzymów kluczowych dla metabolizmu układu nerwowego. Tiamina (B1) w formie pirofosforanu tiaminy (TPP) uczestniczy w metabolizmie węglowodanów, syntezie lipidów i aminokwasów oraz przewodzeniu impulsów nerwowych, wykazując działanie antynocyceptywne. Pirydoksyna (B6) jako fosforan pirydoksalu jest niezbędna w metabolizmie aminokwasów, biosyntezie neuroprzekaźników i sfingolipidów, co wpływa na funkcjonowanie osłonek mielinowych. Cyjanokobalamina (B12) w postaci 5-deoksyadenozylokobalaminy i metylokobalaminy bierze udział w syntezie DNA, mieliny oraz metabolizmie kwasów tłuszczowych i węglowodanów. Niedobory tych witamin manifestują się objawami neurologicznymi, takimi jak parestezje, polineuropatia, zaburzenia czucia, a także objawami ogólnoustrojowymi, w tym niedokrwistością i zaburzeniami funkcji poznawczych. Grupy ryzyka obejmują pacjentów z cukrzycą, osoby starsze, chorych z zaburzeniami wchłaniania, chorobami układu pokarmowego, a także osoby z przewlekłą chorobą alkoholową i wegetarian/wegan (w przypadku B12).
allodynia, ból neuropatyczny, chód ataktyczny, dehydrogenaza pirogronianowa, działanie antynocyceptywne, efekt neuroprotekcyjny, efekt neurotroficzny, fosforan pirydoksalu, hematopoeza, hemodializa, metylokobalamina, neuropatia obwodowa, niedokrwistość złośliwa, parestezja, pirofosforan tiaminy, polineuropatia, transketolaza, witamina neurotropowa, zaburzenie czucia, zapalenie wielonerwowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Servenon 10 mg
Escytalopram, substancja czynna leku Servenon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu przy dalszym stosowaniu. Do najczęstszych objawów należą bóle głowy (≥ 1/10), nudności (≥ 1/10), zmiany apetytu (często), zaburzenia snu, takie jak bezsenność i senność, a także zaburzenia psychiczne, w tym lęk, niepokój ruchowy oraz zmniejszony popęd płciowy. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje, takie jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT, arytmie komorowe, w tym torsade de pointes, oraz myśli i zachowania samobójcze, szczególnie w początkowym okresie leczenia lub po zmianie dawki. Wśród działań niepożądanych odnotowano również małopłytkowość, hiponatremię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia endokrynologiczne, a także zaburzenia układu sercowo-naczyniowego i oddechowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia oraz na możliwość wystąpienia krwotoków, w tym krwotoku poporodowego u kobiet stosujących SSRI.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, jadłowstręt, komorowe zaburzenie rytmu, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie ADH, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zaburzenie wytrysku, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pioglitazone Bioton 30 mg
Pioglitazon, stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 8100 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami są obrzęki, występujące u 6-9% pacjentów w ciągu roku terapii, co jest istotnie wyższe niż w grupach kontrolnych (2-5%). Ponadto, średni przyrost masy ciała wynosił 2-3 kg po roku leczenia, co wiąże się zarówno z retencją płynów, jak i zwiększeniem tkanki tłuszczowej. Niewydolność serca, choć występuje z podobną częstością jak w grupach placebo i innych leków przeciwcukrzycowych, wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu insuliny, gdzie ryzyko to wzrasta. Zaburzenia widzenia, głównie na początku terapii, są związane z przemijającymi zmianami stężenia glukozy i obrzękami soczewki. Monitorowanie enzymów wątrobowych, zwłaszcza AlAT, jest zalecane, choć częstość podwyższenia aktywności tego enzymu nie przekraczała częstości obserwowanej w grupie placebo.
aminotransferaza alaninowa, anafilaksja, białkomocz, cukromocz, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, enzym wątrobowy, fosfokinaza keratynowa, hipoglikemia, krwiomocz, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, podwójnie ślepa próba, pokrzywka, preparat farmakologiczny, profil bezpieczeństwa, rak pęcherza moczowego, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie czucia, zaburzenie erekcji, zaburzenie widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, zwiększenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Talidomid – Działania niepożądane
Talidomid, stosowany w terapii skojarzonej ze schematami zawierającymi melfalan i prednizon lub deksametazon, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują u większości pacjentów. Najczęstsze objawy to neutropenia, leukopenia, anemia, limfopenia, trombocytopenia, zaparcia, senność, parestezje, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, drżenie oraz obrzęki obwodowe. W schemacie z deksametazonem dodatkowo często obserwuje się zmęczenie, przemijające napady niedokrwienne, omdlenia, niedociśnienie tętnicze, zaburzenia nastroju i widzenia, nudności oraz dyspepsję. Szczególną uwagę należy zwrócić na poważne powikłania, takie jak zakrzepica żył głębokich i zator tętnicy płucnej, neuropatia obwodowa (często nieodwracalna), ostre reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona, martwica rozpływna naskórka, DRESS), omdlenia, bradykardię oraz ciężkie zakażenia, w tym posocznicę i reaktywację zakażeń wirusowych (np. półpasiec, zapalenie wątroby typu B).
anemia, bradykardia, ciężkie zakażenie, dyspepsja, incydent naczyniowo-mózgowy, leukopenia, limfopenia, martwica rozpływna naskórka, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, ostra białaczka szpikowa, parestezja, perforacja uchyłka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, przemijający napad niedokrwienny, szpiczak mnogi, terapia talidomidem, Thalidomide Accord, trombocytopenia, wstrząs septyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czucia, zakrzepica żył głębokich, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wątroby typu B, zator tętnicy płucnej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Bendamustine Accord 25 mg/ml
Bendamustine Accord (chlorowodorek bendamustyny) w dawce 25 mg/ml, stosowany w onkologii, wywiera znaczny wpływ na zdolności psychomotoryczne pacjenta, co bezpośrednio przekłada się na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Do najważniejszych działań niepożądanych należą ataksja, neuropatia obwodowa oraz senność, które manifestują się zaburzeniami koordynacji ruchowej, osłabieniem siły mięśniowej, zaburzeniami czucia oraz wydłużeniem czasu reakcji. Wystąpienie tych objawów stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co lekarz powinien jasno i jednoznacznie zakomunikować pacjentowi podczas kwalifikacji i monitorowania terapii.
ataksja, Bendamustine Accord, chlorowodorek bendamustyny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, mikrosen, neuropatia obwodowa, objaw niepożądany, obniżenie koncentracji, osłabienie siły mięśniowej, senność, uszkodzenie nerwów obwodowych, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenie czucia, zaburzenie kontroli motorycznej, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie zdolności psychomotorycznych - Leksykon substancji czynnych
Gliklazyd – Działania niepożądane
Gliklazyd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy typu 2, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z których najczęstszą i najpoważniejszą jest hipoglikemia. Objawy hipoglikemii obejmują szeroki zakres symptomów neurologicznych (ból głowy, zaburzenia świadomości, drżenia), psychicznych (pobudzenie, agresja, majaczenie) oraz fizjologicznych (silny głód, nudności, bradykardia), a w stanach krytycznych może prowadzić do śpiączki i zgonu. Hipoglikemia wymaga natychmiastowego podania węglowodanów, gdyż sztuczne słodziki nie przynoszą efektu terapeutycznego. Ponadto, gliklazyd może wywoływać zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, biegunka), reakcje skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS), zmiany hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość) oraz zaburzenia funkcji wątroby, w tym podwyższenie enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa) i żółtaczkę cholestatyczną, która wymaga przerwania terapii.
afazja, agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, biegunka, ból brzucha, bradykardia, cukrzyca typu 2, dławica piersiowa, dyspepsja, erytrocytopenia, gliklazyd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedowład, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pochodna sulfonylomocznika, rumień, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Prohidna 120 mg
Febuksostat, substancja czynna preparatu Prohidna dostępnego w dawkach 80 mg i 120 mg, wykazuje działania niepożądane istotnie wpływające na zdolności psychomotoryczne pacjentów, takie jak senność, zawroty głowy, parestezje oraz niewyraźne widzenie. Objawy te mogą prowadzić do wydłużenia czasu reakcji, zaburzeń równowagi, dezorientacji oraz upośledzenia percepcji wzrokowej, co stanowi bezpośrednie zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. W związku z tym, pacjenci powinni zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza w początkowym okresie terapii oraz po każdej zmianie dawkowania, do momentu pełnej oceny indywidualnego wpływu leku na ich sprawność psychomotoryczną.
dezorientacja, drętwienie i mrowienie, febuksostat, funkcja psychomotoryczna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, kwas moczowy we krwi, lek przeciwdnawy, niewyraźne widzenie, parestezje, Prohidna, senność, tabletka powlekana, upośledzenie percepcji wzrokowej, zaburzenie czucia, zaburzenie funkcji psychomotorycznej, zaburzenie ostrości wzroku, zaburzenie równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Plendil 5 mg
Felodypina, substancja czynna leku Plendil, wykazuje działania niepożądane o charakterze zależnym od dawki, najczęściej pojawiające się na początku terapii lub po zwiększeniu dawki. Do najczęstszych objawów należą zaczerwienienie twarzy, bóle głowy, kołatanie serca, zawroty głowy oraz zmęczenie. Szczególnie istotne są obrzęki obwodowe, występujące bardzo często (≥1/10 pacjentów), lokalizujące się głównie w okolicy kostek, wynikające z rozszerzenia tętniczek przedwłośniczkowych, a nie z retencji płynów. U pacjentów z zapaleniem dziąseł i/lub przyzębia może wystąpić przerost dziąseł, który można ograniczyć poprzez właściwą higienę jamy ustnej. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000).
antagonista wapnia, ból głowy, częstomocz, częstoskurcz, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, felodypina, hipotensja, impotencja, kołatanie serca, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, powiększenie dziąseł, przerost dziąseł, retencja płynów, rozrost dziąseł, tętniczka przedwłośniczkowa, zaburzenie czucia, zaczerwienienie twarzy, zapalenie dziąseł, zapalenie przyzębia, zatrzymanie płynów, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Teva 300 mg
Gabapentyna, stosowana w dawce 300 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującym wpływem na układ nerwowy, gdzie bardzo często obserwuje się senność, zawroty głowy i ataksję, a często drgawki, dyzartrię, niepamięć oraz zaburzenia czucia. Objawy psychiatryczne, takie jak wrogość, splątanie, depresja i lęk, występują często, a myśli samobójcze i omamy z nieznaną częstością wymagają natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zapalenie dziąseł, są częste, natomiast poważne powikłania, jak zapalenie trzustki, występują z nieznaną częstością. Reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, choć rzadkie, stanowią zagrożenie życia. Ponadto, obserwuje się liczne objawy ogólne, takie jak zmęczenie, gorączka i obrzęki obwodowe, a także ryzyko objawów odstawienia, które mogą pojawić się w ciągu 48 godzin od przerwania leczenia i manifestować się m.in. niepokojem, bezsennością i drżeniem.
ataksja, bezsenność, ból głowy, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie niepożądane, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, labilność emocjonalna, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, niedoczulica, niepamięć, nietrzymanie moczu, objaw odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, omamy, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata przytomności, uzależnienie od leku, zaburzenie czucia, zaburzenie myślenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Meronem 1 g
Podczas terapii antybiotykiem karbapenemowym Meronem (meropenem), stosowanym w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, istnieje potencjalne ryzyko upośledzenia zdolności psychomotorycznych pacjenta, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Chociaż nie przeprowadzono dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ meropenemu na te funkcje, znane działania niepożądane, takie jak bóle głowy, parestezje (drętwienie, mrowienie, pieczenie) oraz drgawki, mogą negatywnie wpływać na koncentrację, kontrolę manualną i ogólną sprawność psychomotoryczną. Szczególnie drgawki stanowią poważne zagrożenie, gdyż nawet pojedynczy epizod może prowadzić do utraty kontroli nad pojazdem i poważnych wypadków.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Benfogamma 50 mg
Benfogamma 50 mg, zawierająca benfotiaminę – lipofilową pochodną witaminy B1 o zwiększonej biodostępności, jest wskazana w leczeniu i profilaktyce niedoboru tiaminy. Preparat znajduje zastosowanie u pacjentów z nieprawidłowym żywieniem (w tym zaburzeniami odżywiania, osobami starszymi, chorymi przewlekle), poddawanych karmieniu pozajelitowemu, stosujących intensywne diety odchudzające oraz u pacjentów dializowanych hemodializą, u których ryzyko deficytu witaminy B1 jest podwyższone. Szczególną grupą są osoby z przewlekłym alkoholizmem, u których benfotiamina zapobiega powikłaniom neurologicznym, takim jak encefalopatia Wernickego czy polineuropatia alkoholowa, wynikającym z zaburzonego wchłaniania tiaminy.
alkoholowy zespół odstawienny, Benfogamma, benfotiamina, biodostępność, encefalopatia Wernickego, hemodializa, karmienie pozajelitowe, niedobór witaminy B1, osłabienie mięśniowe, polineuropatia alkoholowa, powikłanie neurologiczne, przewlekły alkoholizm, tabletka drażowana, tiamina, uzależnienie od alkoholu, witamina B1, zaburzenie czucia, zaburzenie pamięci - Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol 400 – Przedawkowanie
Lauromakrogol 400 (polidokanol) jest substancją stosowaną w skleroterapii żylaków, dostępną w preparatach takich jak Aethoxysklerol w stężeniach 10 mg/ml (1%) oraz 20 mg/ml (2%). Przedawkowanie może nastąpić przez podanie zbyt dużej objętości lub zbyt wysokiego stężenia, co prowadzi do cytotoksycznego uszkodzenia śródbłonka i tkanek okołożylnego, skutkując miejscową martwicą tkanek. Ryzyko powikłań wzrasta przy nieprawidłowej technice iniekcji (zwłaszcza okołożylnej), przekroczeniu maksymalnej dawki, stosowaniu niewłaściwego stężenia preparatu oraz częstym powtarzaniu zabiegów. Objawy przedawkowania obejmują silny ból, zmiany skórne (rumień, obrzęk, zasinienie), miejscowe zaburzenia czucia oraz niedokrwienie tkanek, które mogą prowadzić do nieodwracalnej martwicy i konieczności interwencji chirurgicznej.
Aethoxysklerol, chirurg naczyniowy, działanie cytotoksyczne, lauromakrogol 400, leczenie przeciwzapalne, martwica miejscowa, martwica tkanek, niedokrwienie tkanki, parestezja, podanie dotętnicze, polidokanol, skleroterapia żylaków, śródbłonek naczyniowy, technika iniekcji, USG Doppler, wstrzyknięcie okołożylne, zabieg skleroterapii, zaburzenie czucia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tolperison NeuroPharma 150 mg
Profil bezpieczeństwa tolperyzonu został oceniony na podstawie danych od ponad 12 000 pacjentów. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układów: skóry i tkanki podskórnej, ogólnoustrojowego, nerwowego oraz przewodu pokarmowego. Reakcje nadwrażliwości stanowią około 50-60% wszystkich zgłoszeń, zwykle mają łagodny przebieg, choć odnotowano rzadkie przypadki zagrażające życiu, takie jak wstrząs anafilaktyczny. Częstość działań niepożądanych klasyfikuje się jako niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Do najważniejszych działań należą: alergiczne zapalenie skóry, świąd, pokrzywka, bóle i zawroty głowy, senność, dyskomfort w jamie brzusznej, biegunka, zaparcia, dławica piersiowa, tachykardia, bradykardia, niedociśnienie oraz obrzęk naczynioruchowy o nieznanej częstości, zidentyfikowany po wprowadzeniu leku do obrotu.
alergiczne zapalenie skóry, anoreksja, astenia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, ból kończyn, ból mięśni, bradykardia, depresja, dezorientacja, dławica piersiowa, drgawki, duszność, dysfagia, dyskomfort w jamie brzusznej, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, kołatanie serca, krwawienie z nosa, letarg, leukocyt, mimowolne oddawanie moczu, nadmierna potliwość, niedociśnienie, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osłabienie mięśni, osteopenia, płytki krwi, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, suchość w jamie ustnej, świąd, szum w uszach, tachykardia, tolperyzon, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czucia, zaburzenie koncentracji, zaburzenie snu, zaparcie, zawroty głowy, złe samopoczucie, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Meropenem AptaPharma 500 mg
Meropenem AptaPharma, stosowany w terapii poważnych zakażeń bakteryjnych, nie był przedmiotem dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Niemniej jednak, charakterystyka produktu wskazuje na potencjalne działania niepożądane ze strony układu nerwowego, takie jak bóle głowy, parestezje oraz drgawki, które mogą znacząco upośledzać zdolności psychomotoryczne pacjenta. Bóle głowy mogą obniżać koncentrację i zaburzać pole widzenia, parestezje wpływają na precyzję ruchów, a drgawki stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów ze względu na ryzyko utraty kontroli. Lekarz powinien indywidualnie ocenić ryzyko u pacjenta, uwzględniając wiek, stan kliniczny, współistniejące schorzenia oraz stosowane leki, a także edukować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności i monitorowania objawów neurologicznych.
ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, drgawek, działanie niepożądane, farmakoterapia, meropenem, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, reakcja na lek, sprawność psychomotoryczna, stan kliniczny, terapia meropenemem, wywiad neurologiczny, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Thiogamma 600 mg
Thiogamma w dawce 600 mg kwasu tioktynowego (Acidum thiocticum) w postaci tabletek powlekanych jest wskazana do leczenia zaburzeń czucia związanych z polineuropatią cukrzycową, jednym z najczęstszych powikłań neurologicznych cukrzycy. Kwas tioktynowy wykazuje działanie neuroprotekcyjne i przeciwutleniające, co pozwala na skuteczne łagodzenie objawów takich jak parestezje, dysestezje, uczucie palenia, bóle neuropatyczne oraz osłabienie czucia dotyku, temperatury i wibracji. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z długotrwałą cukrzycą typu 1 lub 2, u których polineuropatia ma umiarkowany do ciężkiego przebieg i znacząco obniża komfort życia.
ból neuropatyczny, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, diagnostyka neurologiczna, drętwienie kończyn, dysestezja, działanie neuroprotekcyjne, działanie przeciwutleniające, kwas tioktynowy, neuropatia, nietolerancja laktozy, parestezja, polineuropatia cukrzycowa, polineuropatia obwodowa, powikłanie neurologiczne cukrzycy, uszkodzenie nerwów obwodowych, zaburzenie czucia, zaburzenie czucia dotyku, zaburzenie czuciowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5% 5 mg/ml
Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5% (5 mg/ml) jest środkiem do znieczulenia miejscowego o profilu działań niepożądanych typowym dla długo działających anestetyków miejscowych. Działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (często parestezje i zawroty głowy, niezbyt często objawy toksyczności OUN takie jak drgawki, drętwienie wokół ust, zaburzenia widzenia i słuchu), układu sercowo-naczyniowego (bardzo często hipotensja, często bradykardia i nadciśnienie tętnicze, rzadko zatrzymanie akcji serca i zaburzenia rytmu), układu oddechowego (rzadko depresja oddechowa), układu pokarmowego (bardzo często nudności, często wymioty) oraz układu moczowego (często zatrzymanie moczu wymagające cewnikowania). Rzadkie, ale poważne reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, wymagają natychmiastowej interwencji. Objawy niepożądane mogą być trudne do odróżnienia od fizjologicznych skutków blokady nerwów lub powikłań związanych z nakłuciem.
bradykardia, bupiwakaina, cewnikowanie pęcherza moczowego, chlorowodorek bupiwakainy, depresja oddechowa, diplopia, drętwienie języka, drgawka, drżenie mięśniowe, hipotensja, krwiak podtwardówkowy, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, nudność, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, przeczulica słuchowa, reakcja alergiczna, szum w uszach, toksyczność OUN, uszkodzenie nerwu, uszkodzenie nerwu obwodowego, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wymowy, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Korzeń kozłka lekarskiego – Działania niepożądane
Korzeń kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L., radix) jest stosowany w lecznictwie ze względu na właściwości uspokajające i wspomagające zasypianie, będąc składnikiem preparatów takich jak Krople Żołądkowe (nalewka) oraz Neurapas (suchy wyciąg). Pomimo korzystnego działania, preparaty te mogą wywoływać działania niepożądane, głównie reakcje alergiczne o charakterze skórnym (od świądu do nasilonych zmian), fotouczulenia oraz zaburzenia czucia (mrowienie, pieczenie) u osób o jasnej karnacji, szczególnie przy stosowaniu Neurapas. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego obejmują zgagę (Krople Żołądkowe) oraz nudności, ból brzucha i biegunkę (Neurapas), klasyfikowane jako zaburzenia żołądka i jelit wg MedDRA. Ponadto, Neurapas może powodować objawy ze strony układu nerwowego, takie jak zmęczenie i niepokój, co może wpływać na codzienne funkcjonowanie pacjentów. Częstotliwość występowania tych działań niepożądanych jest określona jako nieznana.
biegunka, ból brzucha, charakterystyka produktu leczniczego, choroba refluksowa przełyku, dolegliwość gastryczna, dolegliwość przewodu pokarmowego, dysfagia, działanie uspokajające, fotouczulenie, gospodarka wodno-elektrolitowa, klasyfikacja MedDRA, korzeń kozłka lekarskiego, krople żołądkowe, nalewka walerianowa, Neurapas, nudność, oparzenie słoneczne, reakcja alergiczna, reakcja skórna, suchy wyciąg, uczucie zmęczenia, Valeriana officinalis, właściwości uspokajające, zaburzenie czucia, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zgaga - Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina dysku, definiowana jako przemieszczenie galaretowatego jądra miażdżystego przez uszkodzoną zewnętrzną warstwę pierścienia włóknistego, wymaga wieloetapowej diagnostyki obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane badania obrazowe i elektrodiagnostyczne. Kluczowe jest rozpoznanie charakteru bólu, ocena neurologiczna (w tym test unoszenia wyprostowanej nogi – SLR) oraz badania obrazowe, z MRI jako złotym standardem (dokładność 97% w odcinku lędźwiowym). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zespół mięśnia gruszkowatego, spondylozę, stenozę kanału kręgowego czy spondylolistezę. Badania elektrodiagnostyczne, takie jak EMG i NCS, pozwalają na ocenę funkcji nerwów i lokalizację ucisku, co jest istotne dla planowania leczenia.
annulus fibrosus, badanie fizykalne, badanie neurologiczne, badanie przewodnictwa nerwowego, dyskopatia, ekstruzja dysku, elektromiografia, korzeń nerwowy, kręgosłup lędźwiowy, kręgosłup piersiowy, kręgosłup szyjny, mielografia, mikrodiscektomia, odruch ścięgnisty, protruzja dysku, przepuklina dysku, rdzeń dysku międzykręgowego, rezonans magnetyczny, RTG kręgosłupa, rwa kulszowa, sekwestracja dysku, spondylolisteza, spondyloza, stenoza kanału kręgowego, test unoszenia wyprostowanej nogi, tomografia komputerowa, ucisk na rdzeń kręgowy, uwypuklenie dysku, wywiad medyczny, zaburzenie czucia, zespół mięśnia gruszkowatego, zespół ogona końskiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertranorm 50 mg
Profil działań niepożądanych sertraliny został szczegółowo opisany na podstawie badań klinicznych obejmujących 2542 pacjentów leczonych sertraliną oraz 2145 pacjentów otrzymujących placebo, a także obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym są nudności, a w terapii zespołu lęku społecznego u mężczyzn odnotowano 14% przypadków zaburzeń seksualnych (niezdolność do ejakulacji) w porównaniu do 0% w grupie placebo. Działania niepożądane są zwykle zależne od dawki i mają charakter przemijający. Istotne jest ryzyko zespołu serotoninowego i złośliwego zespołu neuroleptycznego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych. Nagłe odstawienie sertraliny może prowadzić do zespołu odstawienia z objawami takimi jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, nudności, drżenie i bóle głowy, które zwykle mają łagodne do umiarkowanego nasilenie i ustępują samoistnie. U osób starszych istnieje ryzyko hiponatremii, a u pacjentów powyżej 50. roku życia zwiększone ryzyko złamań kości. W populacji pediatrycznej (n=281) najczęściej obserwowano bóle głowy (22%), bezsenność (21%), nudności (15%) i biegunkę (11%).
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dysfonia, dyskineza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra, labilność emocjonalna, leukopenia, makulopatia, małopłytkowość, martwica rozpływna naskórka, migrena, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, napad paniki, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nieżyt nosa, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz krtani, skurcz naczyń mózgowych, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, szczękościsk, szum uszny, tachykardia, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie czucia, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie seksualne, zaburzenie uwagi, zapalenie gardła, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie języka, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawał serca, zespół lęku społecznego, zespół obsesyjno-kompulsyjny, zespół odstawienia, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Citabax 40
Cytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zwiększonego ryzyka myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz w początkowym okresie terapii. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonej częstości zachowań samobójczych i wrogości. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania. W trakcie leczenia należy monitorować objawy lęku paradoksalnego, hiponatremię (szczególnie u kobiet w podeszłym wieku), akatyzję, manię u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi oraz ryzyko napadów drgawkowych. Ponadto, cytalopram może wpływać na kontrolę glikemii u chorych na cukrzycę oraz zwiększać ryzyko jaskry z zamkniętym kątem przesączania u predysponowanych pacjentów.
akatyzja, bradykardia, bromowodorek cytalopramu, ciężkie zaburzenie depresyjne, cytalopram, depresja, działanie serotoninergiczne, elektrowstrząsy, faza maniakalna, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor MAO-A, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra zamkniętego kąta, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niemiarowość komorowa, niepokój psychoruchowy, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czucia, zachowanie samobójcze, zespół lęku napadowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glitoprel
Glitoprel (glimepiryd) powinien być przyjmowany krótko przed lub w trakcie posiłku, aby zminimalizować ryzyko hipoglikemii, która jest głównym działaniem niepożądanym tego leku. Hipoglikemia może manifestować się objawami neurologicznymi (np. ból głowy, zaburzenia koncentracji, drgawki, utrata przytomności), psychoemocjonalnymi (niepokój, agresja), wegetatywnymi (nudności, senność, zwolnienie akcji serca) oraz adrenergicznymi (potliwość, tachykardia, nadciśnienie). Wartości glikemii należy monitorować regularnie, a w przypadku ciężkiej hipoglikemii konieczna jest szybka interwencja medyczna. Podanie węglowodanów jest podstawowym sposobem leczenia, natomiast sztuczne środki słodzące nie są skuteczne. Nawrót hipoglikemii może wystąpić nawet po początkowej kontroli glikemii.
arytmia, brak laktazy, dializoterapia, dławica piersiowa, drgawki mózgowe, dysfagia, glimepiryd, HbA1c, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, insulinoterapia, leukocyt, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, objaw neurologiczny, obraz krwi, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka, trombocyt, udar mózgu, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koncentracji, zaburzenie mowy, zaburzenie widzenia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Bendamustine Glenmark 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, składnik aktywny produktu Bendamustine Glenmark (2,5 mg/ml, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji), wykazuje istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. W trakcie terapii obserwuje się objawy neurologiczne, takie jak ataksja, neuropatia obwodowa oraz senność, które mogą znacząco upośledzać koordynację ruchową, czucie oraz szybkość reakcji pacjenta. W związku z tym lekarz powinien podczas każdej wizyty kontrolnej przeprowadzać wywiad ukierunkowany na te objawy, oceniać stan neurologiczny pacjenta oraz edukować go o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku ich wystąpienia. Dokumentacja tych zaleceń w historii choroby jest obligatoryjna ze względu na aspekty kliniczne i prawne terapii.
ataksja, Bendamustine Glenmark, bendamustyna chlorowodorek, drętwienie, koncentrat roztworu do infuzji, mrowienie, nadmierna potrzeba snu, neuropatia obwodowa, objaw neurologiczny, osłabienie siły mięśniowej, senność, stan neurologiczny, uszkodzenie nerwu obwodowego, zaburzenie czucia, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje jamiste – Objawy
Malformacje jamiste (CCM) to patologiczne skupiska naczyń o cienkich ścianach, predysponujące do mikrowynaczynień i krwawień, najczęściej lokalizujące się w OUN, zwłaszcza w mózgu i rdzeniu kręgowym. Objawy są zróżnicowane i zależą od lokalizacji oraz historii krwawień; najczęściej występują napady padaczkowe (40-70% objawowych przypadków), bóle głowy, deficyty neurologiczne, zaburzenia czucia, mowy, równowagi i widzenia. Ryzyko krwawienia wynosi 0,5-6% rocznie, wzrastając do 23% w ciągu 5 lat u pacjentów z wcześniejszym krwotokiem. Krwawienia są zwykle niewielkie (~0,5 łyżeczki krwi), ale mogą prowadzić do poważnych deficytów, zwłaszcza gdy dotyczą pnia mózgu. CCM wykazują dynamikę zmian rozmiaru i liczby, co wpływa na przebieg kliniczny i wymaga regularnej kontroli MRI co 1-2 lata.
ataksja, badanie MRI, deficyt neurologiczny, diplopia, drętwienie, dysfagia, kora mózgowa, krwawienie śródmózgowe, lek przeciwbólowy, lek przeciwdrgawkowy, malformacja jamista, napad padaczkowy, niedowład, oczopląs, pień mózgu, porażenie kończyn, porażenie nerwu twarzowego, rdzeń kręgowy, utrata pola widzenia, zaburzenie czucia, zaburzenie gałkoruchowe, zaburzenie mowy, zaburzenie pamięci, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Pirydoksyna – Działania niepożądane
Pirydoksyna (witamina B6) jest powszechnie stosowana zarówno w monoterapii, jak i w preparatach złożonych, często z magnezem, tiaminą i cyjanokobalaminą. Profil bezpieczeństwa jest generalnie dobry, jednak długotrwałe stosowanie wysokich dawek (≥50 mg/dobę przez 6-12 miesięcy) może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, przede wszystkim neuropatii obwodowej objawiającej się zaburzeniami czucia, drętwieniem, mrowieniem i bólem kończyn, a w ciężkich przypadkach osłabieniem mięśniowym i zaburzeniami chodu. Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, senność, bóle głowy, bezsenność), dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmiękczenie stolca), reakcje skórne (zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, świąd, fotosensytyzacja) oraz rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i obrzęk naczynioruchowy. Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (zaburzenia przewodnictwa, bradykardia, tachykardia, arytmie) oraz mięśniowo-szkieletowego (osłabienie i skurcze mięśni) występują rzadko lub o nieznanej częstości. Przy dawkach >200 mg/dobę obserwuje się także niedobór kwasu foliowego, zaburzenia oddechowe, dermatozy oraz zespół zależności od pirydoksyny.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, cyjanokobalamina, dermatoza, drętwienie, fotosensytyzacja, mrowienie, neuropatia obwodowa, niedobór kwasu foliowego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśniowe, pirydoksyna, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśniowy, świąd, tachykardia, tiamina, witamina B1, witamina B12, witamina B6, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie chodu, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie oddechowe, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy, zespół zależności, zmiękczenie stolca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Escitil
Escitalopram (Escitil), jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w terapii, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. U pacjentów z zaburzeniem lęku panicznego może wystąpić początkowe nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Lek należy przerwać w przypadku wystąpienia drgawek lub ich nasilenia u osób z padaczką. U pacjentów z manią/hipomanią w wywiadzie istnieje ryzyko indukcji fazy maniakalnej, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Leczenie escytalopramem może zaburzać kontrolę glikemii u chorych na cukrzycę, co może wymagać korekty dawek insuliny lub leków przeciwcukrzycowych. Ryzyko samobójstw i myśli samobójczych jest szczególnie podwyższone u pacjentów do 25 roku życia oraz u osób z historią zachowań samobójczych, co wymaga ścisłego monitorowania zwłaszcza we wczesnym okresie terapii i po zmianach dawkowania.
akatyzja, bezsenność, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, drgawki kloniczne, drżenie mięśniowe, duże zaburzenie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, hipoglikemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, komorowe zaburzenie rytmu serca, kontrola glikemii, krwawienie skórne, lęk paradoksalny, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, padaczka, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skaza krwotoczna, terapia elektrowstrząsowa, torsade de pointes, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zaburzenie lęku panicznego, zaburzenie seksualne, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cinie 50 50 mg
Lek Cinie, zawierający sumatryptan w dawkach 50 mg i 100 mg (w postaci bursztynianu sumatryptanu), jest wskazany do doraźnego leczenia napadów migreny zarówno z aurą, jak i bez aury. Migrena to przewlekła choroba neurologiczna charakteryzująca się nawracającymi, jednostronnymi, pulsującymi bólami głowy o umiarkowanym lub silnym nasileniu, trwającymi od kilku godzin do kilku dni. Aura migrenowa obejmuje odwracalne objawy neurologiczne, takie jak zaburzenia widzenia, czucia, mowy czy funkcji motorycznych, które poprzedzają lub towarzyszą bólowi głowy. Sumatryptan, będący agonistą receptorów serotoninowych 5-HT1B/1D, działa poprzez zwężanie rozszerzonych naczyń mózgowych oraz hamowanie uwalniania peptydów prozapalnych, co przyczynia się do łagodzenia objawów migreny.
agonista receptora serotoninowego, aura migrenowa, ból głowy, bursztynian sumatryptanu, choroba neurologiczna, doraźne leczenie napadu migreny, doraźne stosowanie, migrena bez aury, migrena z aurą, naczynie mózgowe, napad migreny, nietolerancja laktozy, objawy neurologiczne, peptyd prozapalny, receptor serotoninowy 5-HT1B/1D, sumatryptan, tryptan, zaburzenie czucia, zaburzenie funkcji motorycznych, zaburzenie mowy, zaburzenie widzenia - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba moyamoya – Objawy
Choroba moyamoya to przewlekłe, postępujące schorzenie naczyniowe charakteryzujące się zwężeniem tętnic szyjnych wewnętrznych i ich odgałęzień w podstawie mózgu, prowadzącym do niedokrwienia mózgu. W odpowiedzi na niedokrwienie powstaje charakterystyczna sieć drobnych naczyń kolateralnych, widoczna w angiografii jako „kłąb dymu”. Choroba manifestuje się dwoma szczytami wiekowymi: u dzieci (5-10 lat) i dorosłych (30-50 lat). U dzieci dominują udary niedokrwienne i przemijające ataki niedokrwienne (TIA), często prowokowane przez hiperwentylację, natomiast u dorosłych częściej występują udary krwotoczne. Objawy obejmują jednostronne niedowłady, zaburzenia mowy, widzenia, napady padaczkowe oraz bóle głowy o charakterze migrenopodobnym, często oporne na leczenie. Progresja choroby prowadzi do narastającego ryzyka udarów i powikłań neurologicznych, a u około 50-66% nieleczonych pacjentów obserwuje się pogorszenie stanu neurologicznego.
afazja, badanie angiograficzne, białko C-reaktywne, ból głowy migrenowy, choroba moyamoya, drętwienie, fluencja słowna, funkcja wykonawcza, hemipareza, hiperwentylacja, krwawienie śródmózgowe, napad padaczkowy, opóźnienie rozwojowe, porażenie jednostronne, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja chirurgiczna, ruch dystoniczny, ruch mimowolny, ruch pląsawiczy, schorzenie postępujące, skurcz naczyń mózgowych, tętnica szyjna wewnętrzna, TIA, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar niedokrwienny mózgu, zaburzenie czucia, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie mowy, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Depralin ODT
Escitalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. W początkowym okresie terapii może wystąpić paradoksalne nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. U pacjentów z padaczką należy przerwać leczenie w przypadku wystąpienia drgawek, a u osób z manią lub hipomanią w wywiadzie – natychmiast odstawić lek w przypadku fazy maniakalnej. Leczenie może wpływać na kontrolę glikemii u diabetyków, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania leków hipoglikemizujących. Ryzyko samobójstw jest szczególnie podwyższone u pacjentów do 25. roku życia oraz u osób z historią zdarzeń samobójczych, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej, zwłaszcza we wczesnej fazie leczenia i po zmianie dawki.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, depresja, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek hipoglikemizujący, lęk napadowy, lęk paradoksalny, mania, myśl samobójcza, niewydolność serca, padaczka, parestezja, plamica, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności seksualnych, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenia nerwów obwodowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Uszkodzenia nerwów obwodowych (PNI) obejmują neurapraksję, aksonotmezę i neurotmezę, różniące się stopniem uszkodzenia aksonów i tkanek łącznych. Etiologia jest zróżnicowana: urazy mechaniczne, jatrogenne, ucisk, choroby metaboliczne (np. cukrzyca) oraz stany zapalne. Objawy zależą od typu nerwu i stopnia uszkodzenia, obejmując ból neuropatyczny, parestezje, osłabienie mięśni, zaniki i zmiany troficzne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, elektromiografii (EMG), badaniach przewodnictwa nerwowego (NCS) oraz obrazowaniu ultrasonograficznym i MRI. Wczesna diagnoza jest kluczowa dla optymalizacji leczenia, które może być zachowawcze (odpoczynek, NLPZ, unieruchomienie, terapia zajęciowa) lub chirurgiczne (naprawa nerwu, przeszczepy, neuroliza, transfery nerwowe i ścięgien), z optymalnym czasem interwencji 3-6 miesięcy po urazie. Rehabilitacja obejmuje fizjoterapię, terapię zajęciową, desensytyzację i trening sensomotoryczny.
akson, aksonotmeza, badanie przewodnictwa nerwowego, ból neuropatyczny, demielinizacja, denerwacja, desensytyzacja, eksploracja chirurgiczna, elektromiografia, funkcja motoryczna, komórka Schwanna, leczenie zachowawcze, mezenchymalna komórka macierzysta, nerw obwodowy, neurapraksja, neuroliza, neurotmeza, płytka motoryczna, przewodnik nerwowy, rezonans magnetyczny, splot ramienny, terapia zajęciowa, transfer ścięgna, trening sensomotoryczny, uszkodzenie nerwu obwodowego, zaburzenie czucia, zespół cieśni nadgarstka, zespół multidyscyplinarny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flumazenil Pharmaselect 0,1 mg/ml 0,1 mg/ml
Flumazenil, antagonista receptorów benzodiazepinowych, stosowany do odwracania sedacji wywołanej benzodiazepinami, może wywoływać liczne działania niepożądane o zróżnicowanej częstości i nasileniu. Do najczęstszych należą nudności (≥1/10), ból głowy, zawroty głowy, suchość w jamie ustnej, kołatanie serca, zmęczenie oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, które wymagają natychmiastowej interwencji. Wśród zaburzeń psychicznych często obserwuje się niepokój, bezsenność, nadmierną senność i chwiejność emocjonalną, a także objawy odstawienne takie jak pobudzenie, lęk, splątanie i zaburzenia czucia, szczególnie u pacjentów długotrwale leczonych benzodiazepinami. Drgawki i napady drgawkowe występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), zwłaszcza u osób z padaczką lub ciężkim uszkodzeniem wątroby. Szybkie wstrzyknięcie dawek >1 mg u takich pacjentów może nasilać ryzyko objawów odstawiennych.
anafilaksja, antagonista receptorów benzodiazepinowych, bezsenność, ból głowy, ból w klatce piersiowej, bradykardia, chwiejność emocjonalna, czkawka, drgawki, drżenie, drżenie kończyn, duszność, flumazenil, hiperwentylacja, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, kaszel, kołatanie serca, lęk, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadmierna senność, napad drgawkowy, napad płaczu, niepokój, nudności, objawy odstawienne, omamy, padaczka, parestezja, pobudzenie, podwójne widzenie, reakcja nadwrażliwości, sedacja benzodiazepinowa, skurcz dodatkowy, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie mowy, zaburzenie słuchu, zawroty głowy, zez - Leksykon substancji czynnych
Meropenem – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Meropenem, obecny w preparatach takich jak Meronem, Meropenem Accord, Meropenem AptaPharma, Meropenem Genoptim oraz Meropenem Kabi, nie był przedmiotem dedykowanych badań klinicznych oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii tym antybiotykiem mogą wystąpić działania niepożądane, które potencjalnie zaburzają funkcje psychomotoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Do najistotniejszych należą bóle głowy, parestezje (mrowienie, drętwienie, pieczenie) oraz drgawki, które mogą znacząco upośledzać koncentrację, precyzję ruchów oraz stan neurologiczny pacjenta.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Sertranorm 100 mg
Sertralina (Sertranorm) wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla SSRI, z najczęstszymi objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, suchość w ustach) oraz układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, senność, drżenie). U mężczyzn z zespołem lęku społecznego istotnym działaniem jest zaburzenie ejakulacji (14% vs 0% placebo). Objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność i nudności, pojawiają się przy nagłym przerwaniu terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny, manifestujące się pobudzeniem, splątaniem, gorączką, nadciśnieniem tętniczym, tachykardią i sztywnością mięśni. Profil działań niepożądanych jest podobny u pacjentów z różnymi zaburzeniami psychicznymi oraz u dzieci i młodzieży, gdzie najczęściej występują bóle głowy (22%), bezsenność (21%), biegunka (11%) i nudności (15%).
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, depresja, drżenie, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, koszmar senny, krwotok poporodowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica rozpływna naskórka, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, myśli samobójcze, napad paniki, nerwowość, niepokój, niestrawność, niewydolność wątroby, niezdolność do ejakulacji, nudności, objaw odstawienny, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie, rabdomioliza, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, suchość w ustach, wydłużenie odcinka QT, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie czucia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie seksualne, zaburzenie snu, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół stresu pourazowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido, żółtaczka