wydzielanie kanalikowe
Wydzielanie kanalikowe to proces fizjologiczny zachodzący w nerkach, który stanowi kluczowy etap w tworzeniu moczu. Odbywa się w kanalikach nerkowych, będących częścią nefronu, po przesączeniu kłębuszkowym. Proces ten obejmuje zarówno sekrecję (aktywne wydzielanie substancji z krwi do światła kanalika), jak i reabsorpcję (wchłanianie zwrotne określonych substancji).
W kanaliku proksymalnym (bliższym) zachodzi najintensywniejsza reabsorpcja – wchłaniane są tu elektrolity (sód, potas, chlorki), glukoza, aminokwasy oraz woda. W pętli Henlego następuje tworzenie gradientu stężeń umożliwiającego zagęszczanie moczu. Kanalik dystalny (dalszy) odpowiada za precyzyjną regulację składu ostatecznego moczu, w tym zawartości sodu i potasu pod wpływem aldosteronu.
Wydzielanie kanalikowe umożliwia eliminację wielu leków, metabolitów oraz ksenobiotyków. Jest również kluczowe dla regulacji równowagi kwasowo-zasadowej poprzez sekrecję jonów wodorowych i wchłanianie wodorowęglanów. Zaburzenia wydzielania kanalikowego mogą prowadzić do różnych patologii nerkowych, w tym kwasicy kanalikowej nerkowej, zespołu Fanconiego czy zaburzeń w wydalaniu leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sitagliptin Medical Valley 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Sitagliptin Medical Valley, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając mediana Tmax w zakresie 1-4 godzin. Po dawce 100 mg średnie AUC wynosi 8,52 μM•hr, a Cmax 950 nM, z biodostępnością około 87%. Lek wykazuje liniowość dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i C24h nie rosną proporcjonalnie. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a 79% dawki wydalane jest z moczem w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 mL/min, co wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak ich kliniczne znaczenie jest ograniczone, a lek nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2.
białko osocza, biodostępność, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, glikoproteina p, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, OAT1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PEPT1/2, przewlekłe zaburzenie czynności nerek, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, wskaźnik masy ciała, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Metformina – Właściwości farmakokinetyczne
Metformina charakteryzuje się nieliniową, wysycalną i niepełną absorpcją po podaniu doustnym, z biodostępnością około 50-60% dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu (IR) i Tmax około 2,5 godziny. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu (XR/SR) wykazują opóźnione wchłanianie z Tmax około 7 godzin, przy porównywalnej biodostępności. Spożycie pokarmu istotnie zmniejsza Cmax o 40% i AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o 35 minut dla form IR, natomiast pokarm nie wpływa znacząco na farmakokinetykę form XR, choć podanie na czczo zmniejsza AUC o około 30%. Metformina wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza, dystrybuuje się do erytrocytów (drugi kompartment dystrybucji), a jej objętość dystrybucji wynosi 63-276 litrów. Lek nie ulega metabolizmowi, jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki z wysokim klirensem nerkowym (>400 ml/min) i okresem półtrwania około 6,5 godziny.
biodostępność bezwzględna, cukrzyca, ekspozycja na lek, erytrocyty, farmakokinetyka wchłaniania, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, krwinka czerwona, lek przeciwcukrzycowy, maksymalne stężenie metforminy, metformina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odpowiedź glikemiczna, okres półtrwania, powierzchnia pod krzywą stężenia, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir 200 mg
Acyklowir, dostępny w preparacie Hascovir w dawkach 200 mg i 400 mg, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną (15-20%) oraz niskim stopniem wiązania z białkami osocza (9-33%). Po podaniu doustnym w dawkach 200 mg i 400 mg co 4 godziny, osiąga średnie stężenia maksymalne odpowiednio 0,7 µg/ml i 1,2 µg/ml, a stężenia minimalne 0,4 µg/ml i 0,6 µg/ml. Lek wykazuje dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 50% stężenia osoczowego), co jest istotne w terapii zakażeń OUN. Metabolizm acyklowiru jest ograniczony, z głównym metabolitem 9-karboksymetoksymetyloguaniną wydalaną z moczem (10-15% dawki), natomiast większość leku jest eliminowana przez nerki w formie niezmienionej. Okres półtrwania u dorosłych z prawidłową funkcją nerek wynosi około 2,9 godziny, a klirens nerkowy przewyższa klirens kreatyniny, wskazując na aktywne wydzielanie kanalikowe. Probenecyd wydłuża okres półtrwania acyklowiru o 18% i zwiększa AUC o 40%, potwierdzając udział transportu kanalikowego w eliminacji.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, biodostępność, dystrybucja leku, filtracja kłębuszkowa, Hascovir, hemodializa, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, probenecyd, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne, transport kanalikowy, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HIV, zakażenie wirusowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aciclovir Hikma 500 mg
Aciclovir Hikma, zawierający acyklowir w postaci soli sodowej, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki i wieku pacjenta. U dorosłych po jednogodzinnej infuzji dożylnej, maksymalne stężenia w stanie stacjonarnym (Css max) wynoszą od 22,7 µmol (5,1 µg/ml) przy dawce 2,5 mg/kg mc. do 92 µmol (20,7 µg/ml) przy dawce 10 mg/kg mc., natomiast minimalne stężenia (Css min) po 7 godzinach wahają się od 2,2 µmol (0,5 µg/ml) do 10,2 µmol (2,3 µg/ml). U dzieci powyżej 1 roku życia stężenia są porównywalne do dorosłych przy równoważnym dawkowaniu, natomiast u noworodków i niemowląt (0-3 miesiące) dawka 10 mg/kg mc. co 8 godzin daje Css max 61,2 µmol (13,8 µg/ml) i Css min 10,1 µmol (2,3 µg/ml), a dawka 15 mg/kg mc. co 8 godzin powoduje wzrost do 83,5 µmol (18,8 µg/ml) i 14,1 µmol (3,2 µg/ml). U pacjentów z otyłością patologiczną stężenia leku w osoczu są dwukrotnie wyższe niż u osób z prawidłową masą ciała, co koreluje z masą ciała. Acyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego na poziomie około 50% stężenia osoczowego, wiązanie z białkami osocza jest niskie (9-33%), co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych.
9-karboksymetoksymetyloguanina, acyklowir, hemodializa, infuzja dożylna, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, niewydolność nerek, otyłość patologiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia leku, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RIXACAM 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku RIXACAM, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%), głównie albuminą, oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (aktywne wydzielanie kanalikowe) jak i z kałem, z klirensem około 10 l/h i okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych oraz 11-13 godzin u osób starszych. Stężenia terapeutyczne po dawce 10 mg/dobę wahają się od 101 μg/l (Cmax) do 14 μg/l (Cmin). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani grupami etnicznymi.
aPTT, AUC, biodostępność doustna, czas protrombinowy, czynnik Xa, glikoproteina p, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rywaroksaban, stężenie maksymalne w osoczu, test HepTest, Vss, wydzielanie kanalikowe, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Candepres HCT 32 mg + 12,5 mg
Candepres HCT to lek złożony zawierający kandesartan cyleksetylu (32 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), których farmakokinetyka nie ulega wzajemnemu istotnemu wpływowi. Kandesartan po podaniu doustnym wykazuje bezwzględną biodostępność około 40% (tabletka 34%), osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 3-4 godzinach, wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się biodostępnością około 70%, szybkim wchłanianiem, wiązaniem z białkami na poziomie 60% oraz okresem półtrwania około 8 godzin. Kandesartan jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki. Wydalanie kandesartanu obejmuje 26% dawki w moczu i 56% w kale, a hydrochlorotiazydu około 70% dawki w moczu w ciągu 48 godzin.
biodostępność bezwzględna, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetylu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, obrzęk, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Amoksiklav Quicktab 625 mg 500 mg + 125 mg
Amoksiklav QUICKTAB 625 mg, zawierający amoksycylinę (500 mg) i kwas klawulanowy (125 mg), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z kilkoma grupami leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na doustne leki przeciwzakrzepowe (acenokumarol, warfaryna), gdzie obserwuje się zwiększenie wartości INR i ryzyka krwawień, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego i ewentualnej modyfikacji dawki. Metotreksat może mieć zmniejszone wydalanie, co zwiększa ryzyko toksyczności, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie stężenia leku. Probenecyd znacząco hamuje nerkowe wydzielanie amoksycyliny, prowadząc do podwyższenia jej stężenia we krwi, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Mykofenolan mofetylu wykazuje zmniejszenie o około 50% minimalnego stężenia aktywnego metabolitu MPA, jednak modyfikacja dawki nie jest zwykle konieczna przy braku objawów klinicznych, choć wymagana jest ścisła obserwacja pacjenta.
acenokumarol, amoksycylina, antagonista kwasu foliowego, choroba wątroby, czas protrombinowy, dna moczanowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, hepatotoksyczność, kwas klawulanowy, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mykofenolan mofetylu, penicylina, probenecyd, reakcja dysulfiramopodobna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Melkart Duo 50 mg + 850 mg
Melkart Duo to lek złożony zawierający wildagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg) w formie tabletek powlekanych. Wildagliptyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością (85%), szybkim wchłanianiem (Tmax 1,7 h na czczo) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (9,3%). Pokarm nie wpływa istotnie na AUC wildagliptyny, choć zmniejsza Cmax o 19% i opóźnia Tmax do 2,5 h. Wildagliptyna jest metabolizowana w 69% dawki, głównie do nieaktywnego metabolitu LAY 151, bez udziału enzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z okresem półtrwania około 3 godzin po podaniu doustnym. Farmakokinetyka wildagliptyny jest liniowa, a czynniki takie jak wiek, płeć, czy łagodne do ciężkich zaburzenia czynności wątroby nie wpływają klinicznie istotnie na jej profil.
białko osocza, biodostępność, biorównoważność, chlorowodorek metforminy, DPP-4, ekspozycja na lek, enzymy CYP 450, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, Melkart Duo, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peptydaza dipeptydylowa, pole pod krzywą, przesączanie kłębuszkowe, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wildagliptyna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Vitabalans 500 mg
Chlorowodorek metforminy, substancja czynna leku Metformin Vitabalans 500 mg, charakteryzuje się Tmax około 2,5 godziny oraz biodostępnością 50-60% po podaniu doustnym dawki 500 mg lub 850 mg. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta, co wskazuje na nieliniowy i częściowo wysycony proces wchłaniania. Stężenie metforminy w stanie stacjonarnym osiąga wartości poniżej 1 µg/ml w ciągu 24-48 godzin, a maksymalne stężenie (Cmax) nie przekracza 4 µg/ml nawet przy dawkach maksymalnych. Pokarm istotnie zmniejsza Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża Tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieokreślone. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak metabolizmu, co skutkuje wydalaniem leku w postaci niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy przekracza 400 ml/min, co wskazuje na eliminację przez przesączanie kłębuszkowe i wydzielanie kanalikowe, a okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny.
AUC, biodostępność, chlorowodorek metforminy, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, frakcja niewchłonięta, klirens nerkowy, kontrola glikemii, krwinka czerwona, metformina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Interakcje
Walgancyklowir, będący prolekiem gancyklowiru, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy gancyklowiru o około 20%, zwiększając ekspozycję na lek o 40%, co wymaga monitorowania toksyczności. Dydanozyna podawana z gancyklowirem dożylnie powoduje wzrost AUC dydanozyny o 38-67%, bez wpływu na stężenia gancyklowiru, co zwiększa ryzyko toksyczności, zwłaszcza zapalenia trzustki. Nie obserwuje się istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami proteazy HIV i nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy. Jednoczesne stosowanie imipenem z cylastatyną i walgancyklowiru wiąże się z wysokim ryzykiem napadów drgawkowych i jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Zydowudyna i walgancyklowir wykazują interakcje farmakodynamiczne nasilające neutropenię i niedokrwistość, co wymaga uważnego monitorowania hematologicznego i ewentualnej modyfikacji dawek.
amfoterycyna B, analog nukleotydu, analog nukleozydu, cyklosporyna, doksorubicyna, dydanozyna, działanie niepożądane OUN, gancyklowir, hepatotoksyczność, hydroksymocznik, imipenem z cylastatyną, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwretrowirusowy, mielosupresja, mykofenolan mofetylu, neutropenia, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niewydolność nerek, pentamidyna, probenecyd, takrolimus, trimetoprim, winblastyna, winkrystyna, wydzielanie kanalikowe, zapalenie trzustki, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ampicillin TZF 500 mg
Ampicylina wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z wieloma grupami leków, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Probenecyd znacząco zwiększa stężenie ampicyliny w surowicy i wydłuża jej okres półtrwania poprzez hamowanie kanalikowego wydzielania, co może wymagać dostosowania dawkowania. Antybiotyki bakteriostatyczne, takie jak tetracykliny i erytromycyna, mogą osłabiać bakteriobójcze działanie ampicyliny przez hamowanie podziałów komórkowych bakterii, dlatego ich jednoczesne stosowanie powinno być ograniczone i monitorowane. Allopurynol zwiększa ryzyko wysypek skórnych, zwłaszcza u pacjentów z hiperurykemią, a ampicylina może osłabiać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych poprzez wpływ na florę jelitową, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez cały okres terapii i 7 dni po jej zakończeniu.
allopurynol, ampicylina, antybiotyk bakteriostatyczny, choroba autoimmunologiczna, diuretyk, doustny środek antykoncepcyjny, działanie bakteriobójcze, erytromycyna, flora jelitowa, glukoza w moczu, hiperurykemia, kanalik nerkowy, leczenie przeciwbakteryjne, metoda nieenzymatyczna, okres półtrwania leku, probenecyd, test enzymatyczny, tetracyklina, układ odpornościowy, wydzielanie kanalikowe, wysypka skórna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Xorimax 500 500 mg
Podczas terapii aksetylem cefuroksymu (Xorimax 500) należy uwzględnić istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (IPP, antagoniści H₂, leki zobojętniające) obniżają biodostępność cefuroksymu, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej; zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podaniem tych leków a cefuroksymem oraz monitorowanie efektu klinicznego. Probenecyd znacząco zwiększa maksymalne stężenie cefuroksymu w surowicy, AUC oraz wydłuża okres półtrwania (t₁/₂), co podnosi ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Równoczesne podawanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, acenokumarolu) może podwyższać INR, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga częstszego monitorowania i ewentualnej korekty dawki antykoagulantu.
acenokumarol, aksetyl cefuroksymu, antagonista receptora H2, AUC, biodostępność cefuroksymu, cefalosporyna, cefoperazon, doustny lek przeciwzakrzepowy, farmakokinetyka cefuroksymu, flora jelitowa, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, INR, interakcja typu disulfiram, lek zmniejszający kwaśność soku żołądkowego, lek zobojętniający, okres półtrwania leku, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, sekrecja kanalikowa, warfaryna, witamina K, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entekawir, wydalany głównie przez nerki, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, co wymaga szczególnej uwagi przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na funkcję nerek lub konkurujących w aktywnym wydzielaniu kanalikowym. Badania nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych entekawiru z lamiwudyną, dipiwoksylem adefowiru oraz fumaranem dizoproksylu tenofowiru, co wskazuje na niski poziom istotności tych interakcji i brak konieczności dostosowania dawki. Jednakże, stosowanie entekawiru z lekami upośledzającymi funkcję nerek (np. aminoglikozydy, NLPZ, inhibitory kalcyneuryny) lub lekami wydalanymi przez aktywny transport kanalikowy może prowadzić do zwiększenia stężenia entekawiru w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem działań niepożądanych i funkcji nerek.
aminoglikozyd, choroba wątroby, cytochrom P450, dipiwoksyl adefowiru, eliminacja nerkowa, entekawir, fumaran dizoproksylu tenofowiru, funkcja nerek, hepatotoksyczność, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakokinetyczna, lamiwudyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, transport kanalikowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zakażenie HBV - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amoxicillin Aurovitas 750 mg
Amoksycylina, dostępna w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax około 1 godziny). Parametry farmakokinetyczne dla dawki 250 mg podawanej 3 razy na dobę u zdrowych ochotników to: Cmax 3,3 ± 1,12 µg/ml, AUC(0-24 h) 26,7 ± 4,56 µg·h/ml oraz okres półtrwania (T1/2) 1,36 ± 0,56 h. Amoksycylina wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 250-3000 mg, a jej wchłanianie nie jest zaburzone przez obecność pokarmu. Lek wiąże się z białkami osocza w około 18%, a objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg, co umożliwia dobrą penetrację do tkanek, takich jak pęcherzyk żółciowy, tkanki jamy brzusznej, skóra, mięśnie, płyn maziowy, otrzewnowy, żółć oraz ropa, jednak przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewystarczające.
antybiotyk beta-laktamowy, AUC, biodostępność amoksycyliny, Cmax, hemodializa, infekcja dróg żółciowych, klirens amoksycyliny, klirens całkowity, kwas penicylinowy, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, przenikanie przez łożysko, retencja tkankowa, ropień, wiązanie z białkami osocza, wpływ płci na farmakokinetykę, wydzielanie kanalikowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ciprinol 10 mg/ml
Cyprofloksacyna, podawana dożylnie w dawkach do 400 mg, wykazuje liniową farmakokinetykę z Cmax osiąganym pod koniec 60-minutowej infuzji. Porównanie biodostępności form dożylnych i doustnych wykazało, że infuzja 200 mg co 12 godzin odpowiada AUC dawki doustnej 250 mg, natomiast infuzja 400 mg co 12 godzin odpowiada AUC dawce doustnej 500 mg, a podanie co 8 godzin AUC dawce doustnej 750 mg. Cyprofloksacyna wiąże się z białkami osocza w 20-30%, ma dużą objętość dystrybucji (2-3 l/kg) i osiąga stężenia w tkankach (płuca, zatoki, układ moczowo-płciowy) przewyższające stężenia w osoczu, co jest istotne terapeutycznie. Metabolizowana jest do czterech aktywnych metabolitów (M1-M4), a jej działanie może być modulowane przez umiarkowaną inhibicję CYP450 1A2.
biodostępność, cyprofloksacyna, deetylenocyprofloksacyna, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, formylocyprofloksacyna, infuzja dożylna, klirens całkowity, klirens nerkowy, makrofagi pęcherzykowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksocyprofloksacyna, płyny ustrojowe, pole pod krzywą stężenia, posocznica, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w surowicy, sulfocyprofloksacyna, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Carboplatin-Ebewe 10 mg/ml
Karboplatyna, aktywny składnik leku Carboplatin-Ebewe (10 mg/ml), wykazuje mechanizm działania przeciwnowotworowego poprzez tworzenie wiązań bocznych między nićmi DNA, podobnie jak cisplatyna. Farmakokinetyka karboplatyny charakteryzuje się liniową zależnością między dawką a stężeniem platyny w osoczu, zarówno całkowitej, jak i wolnej podlegającej ultrafiltracji, przy klirensie kreatyniny ≥60 ml/min. Brak kumulacji platyny w osoczu po wielokrotnym podaniu przez 4 dni wskazuje na efektywną eliminację. Okresy półtrwania poszczególnych frakcji to: wolna platyna ultrafiltracyjna około 6 godzin, karboplatyna około 1,5 godziny, a platyna całkowita w osoczu około 24 godzin. Ponadto, około 87% platyny wiąże się z białkami osocza w ciągu 24 godzin, co wpływa na dystrybucję i aktywność leku.
dystrybucja leku, działanie przeciwnowotworowe, eliminacja leku, filtracja kłębuszkowa, karboplatyna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja platyny, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, ultrafiltracja, wiązanie z białkami osocza, właściwości biochemiczne, wolna platyna, wydalanie, wydzielanie kanalikowe, zależność liniowa