stężenie wapnia w surowicy

Stężenie wapnia w surowicy to parametr laboratoryjny o kluczowym znaczeniu w diagnostyce i monitorowaniu wielu zaburzeń metabolicznych. Prawidłowe wartości całkowitego wapnia w surowicy mieszczą się w przedziale 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l). Oznaczenie to obejmuje wapń związany z białkami (głównie albuminą), wapń skompleksowany z anionami oraz wapń zjonizowany, który stanowi frakcję biologicznie aktywną.

Hiperkalcemia, czyli podwyższone stężenie wapnia w surowicy, najczęściej występuje w przebiegu pierwotnej nadczynności przytarczyc, chorobach nowotworowych (zwłaszcza z przerzutami do kości), przedawkowaniu witaminy D, sarkoidozie oraz w zespole mleczno-alkalicznym. Klinicznie manifestuje się osłabieniem mięśniowym, poliurią, polidypsją, zaparciami, zmianami neuropsychiatrycznymi oraz zaburzeniami rytmu serca.

Hipokalcemia, czyli obniżone stężenie wapnia w surowicy, występuje w niedoczynności przytarczyc, niedoborze witaminy D, przewlekłej chorobie nerek, ostrym zapaleniu trzustki, zespole głodnych kości oraz przy hipoalbuminemii. Objawami są parestezje, tężyczka, skurcze mięśniowe, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT w EKG mogące prowadzić do zaburzeń rytmu serca.

Przy interpretacji wyników należy uwzględnić stężenie albumin w surowicy, gdyż hipoalbuminemia prowadzi do fałszywego obniżenia całkowitego stężenia wapnia. W takich przypadkach pomocne jest oznaczenie stężenia wapnia zjonizowanego lub zastosowanie wzorów korekcyjnych. Dla pełnej oceny gospodarki wapniowo-fosforanowej wskazane jest równoczesne oznaczenie stężenia fosforanów, PTH i witaminy D.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl