niewydolność narządowa
Niewydolność narządowa to stan patologiczny, w którym dochodzi do zaburzenia funkcji jednego lub więcej narządów, uniemożliwiający utrzymanie homeostazy organizmu. Może dotyczyć pojedynczego narządu (niewydolność narządowa pojedyncza) lub wielu narządów jednocześnie (niewydolność wielonarządowa, MOF – Multiple Organ Failure).
Najczęściej spotykane rodzaje niewydolności narządowej to: niewydolność serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność oddechowa oraz niewydolność układu immunologicznego. Każdy z tych stanów charakteryzuje się specyficznymi objawami klinicznymi i wymaga odpowiedniego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego.
Niewydolność wielonarządowa (MOF) stanowi poważne wyzwanie kliniczne, często występujące u pacjentów w stanie krytycznym. Najczęstszymi przyczynami MOF są: sepsa, SIRS (zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej), rozległy uraz, wstrząs, oparzenia czy ostre zapalenie trzustki. Śmiertelność w MOF wzrasta proporcjonalnie do liczby niewydolnych narządów i może przekraczać 80% przy niewydolności czterech lub więcej narządów.
Diagnostyka niewydolności narządowej opiera się na ocenie klinicznej, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych właściwych dla danego narządu. W ocenie ciężkości niewydolności wielonarządowej pomocne są skale takie jak SOFA (Sequential Organ Failure Assessment) czy APACHE II (Acute Physiology and Chronic Health Evaluation II).
Leczenie niewydolności narządowej obejmuje zarówno postępowanie przyczynowe (np. kontrolę źródła zakażenia w sepsie), jak i podtrzymywanie funkcji niewydolnych narządów. W przypadkach ciężkiej niewydolności konieczne może być zastosowanie metod pozaustrojowego wspomagania funkcji narządów, takich jak wentylacja mechaniczna, ciągłe leczenie nerkozastępcze czy wspomaganie krążenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Itami 140 mg
Itami w formie plastra leczniczego zawiera 140 mg diklofenaku sodowego i jest przeznaczony do miejscowego stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia. Zalecane dawkowanie to 1 plaster aplikowany dwa razy dziennie na bolący obszar ciała, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 2 plastry, przy czym leczenie powinno obejmować tylko jeden obszar ciała jednocześnie. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat nie jest zalecane z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Okres terapii nie powinien przekraczać 7 dni, gdyż dłuższe stosowanie nie wykazuje dodatkowych korzyści terapeutycznych i zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
dawka dobowa maksymalna, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakoterapia, korzyść terapeutyczna, leczenie krótkotrwałe, leczenie miejscowe, leczenie objawowe, monitorowanie leczenia, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opatrunek okluzyjny, pacjent geriatryczny, plaster leczniczy, skuteczność leczenia, terapia - Leksykon substancji czynnych
Joflupan – Dawkowanie i sposób podawania
Joflupan (123I), dostępny jako Ioflupane (123I) ROTOP w stężeniu 74 MBq/ml, jest radiofarmaceutykiem przeznaczonym do diagnostyki zaburzeń ruchowych i otępienia u pacjentów dorosłych. Zalecana dawka wynosi od 111 do 185 MBq, z bezwzględnym zakazem przekraczania dawki maksymalnej 185 MBq oraz stosowania dawek poniżej 110 MBq. Preparat podaje się wyłącznie dożylnie, w formie niezmienionej, powolnym wstrzyknięciem trwającym 15-20 sekund do żyły kończyny górnej. Przed podaniem konieczne jest doustne podanie 120 mg jodku potasu na 1-4 godziny w celu blokady tarczycy i minimalizacji wychwytu radioaktywnego jodu. Obrazowanie metodą SPECT powinno być wykonane 3-6 godzin po podaniu, z użyciem gammakamery z kolimatorem wysokiej rozdzielczości, fotopikiem 159 keV (±10%), co najmniej 120 projekcjami na 360°, promieniem obrotu 11-15 cm, rozmiarem piksela 3,5-4,5 mm oraz minimalną liczbą zliczeń 500 000 dla uzyskania optymalnej jakości diagnostycznej.
bezpieczeństwo radiologiczne, blokowanie tarczycy, fotopik, gammakamera, jodek potasu, joflupan, kolimator wysokiej rozdzielczości, niewydolność narządowa, ochrona radiologiczna, otępienie, podanie dożylne, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioizotop, SPECT, wstrzyknięcie dożylne, wychwyt radioaktywnego jodu, zaburzenia ruchowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aspicam Bio 7,5 mg
Przedawkowanie meloksykamu, substancji czynnej leku Aspicam Bio (7,5 mg), może prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych, obejmujących układ nerwowy (letarg, senność, śpiączka, drgawki), przewód pokarmowy (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienia), sercowo-naczyniowy (nadciśnienie tętnicze, zapaść, zatrzymanie akcji serca), a także zaburzenia czynności nerek (ostra niewydolność), wątroby (wzrost enzymów, uszkodzenie hepatocytów) i układu oddechowego (depresja oddechowa). Istotnym zagrożeniem są również reakcje anafilaktoidalne, które mogą wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych, a ryzyko ich nasilenia wzrasta przy przedawkowaniu. Objawy te mogą mieć charakter od łagodnych do zagrażających życiu, co wymaga szybkiej i kompleksowej interwencji medycznej.
adrenalina, cholestyramina, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, drgawki, enzymy wątrobowe, hipotensja, klirens meloksykamu, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie nerkozastępcze, leczenie przeciwkrwotoczne, lek przeciwhistaminowy, letarg, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pokrzywka, powikłania wielonarządowe, reakcja anafilaktoidalna, skurcz oskrzeli, śpiączka, uszkodzenie hepatocytów, węgiel aktywowany, zaburzenia hemodynamiczne, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie czynności serca - Leksykon substancji czynnych
Kupkówka pospolita – Przeciwwskazania stosowania
Kupkówka pospolita (Dactylis glomerata) jest powszechnie stosowanym alergenem w immunoterapii swoistej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Stosowanie tych preparatów jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje pomocnicze, ostrymi i przewlekłymi stanami zapalnymi, aktywną gruźlicą (Perosall T13), chorobami nowotworowymi oraz ciężkimi postaciami astmy oskrzelowej z FEV1 <70% wartości należnej. Dodatkowo, preparaty różnią się w zakresie przeciwwskazań immunologicznych: Catalet T jest przeciwwskazany przy ciężkich niedoborach immunologicznych z wyjątkiem niektórych chorób autoimmunologicznych, Perosall T13 przy chorobach autoimmunologicznych i ciężkich niedoborach, a Pollinex+Rye przy chorobach autoimmunologicznych i niedoborach odporności, w tym po leczeniu immunosupresyjnym. Beta-adrenolityki stanowią istotne przeciwwskazanie do stosowania wszystkich wymienionych preparatów, a niewydolność narządów wewnętrznych wyklucza stosowanie Catalet T.
adrenalina, alkaptonuria, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beta-adrenolityk, beta-bloker, choroba autoimmunologiczna, choroba infekcyjna, choroba nowotworowa, cukrzyca typu I, epinefryna, FEV1, gruźlica czynna, immunoterapia swoista, inhibitor ACE, kupkówka pospolita, leczenie immunosupresyjne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, niedobór immunologiczny, nieodwracalna obturacja oskrzeli, niewydolność narządowa, przewlekły proces zapalny, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, spirometria, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, tyrozynemia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lackepila 50 mg
Przedawkowanie lakozamidu, substancji czynnej leku Lackepila, prowadzi do objawów głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu pokarmowego, a w dawkach przekraczających 800 mg/dobę obserwuje się nasilenie symptomów, takich jak zawroty głowy, nudności, wymioty oraz napady padaczkowe toniczno-kloniczne, które mogą przejść w stan padaczkowy. Dawkowanie w zakresie 400-800 mg/dobę nie różni się klinicznie od działań niepożądanych przy dawkach terapeutycznych. W przypadku ostrego przedawkowania, tj. przy jednorazowym przyjęciu kilku gramów lakozamidu, mogą wystąpić ciężkie zaburzenia przewodzenia serca, wstrząs, śpiączka, a nawet zgon. Monitorowanie funkcji życiowych, zwłaszcza kardiologicznych, jest kluczowe ze względu na ryzyko poważnych powikłań.
hemodializa, Lackepila, lakozamid, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny uogólniony, niedociśnienie, niewydolność narządowa, nudność, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, stan padaczkowy, wstrząs, wymioty, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Elestar HCT 20 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza przy przekroczeniu maksymalnej dawki dobowej 40 mg + 10 mg + 25 mg. Objawy przedawkowania obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, tachykardię lub bradykardię (w zależności od stymulacji układu przywspółczulnego), nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, hipokaliemię, hipochloremię oraz odwodnienie. Szczególnie niebezpieczne jest ryzyko wstrząsu, niewydolności narządowej oraz opóźnionego niekardiogennego obrzęku płuc (24-48 godzin po przyjęciu amlodypiny), który może wymagać wspomagania oddychania. Hipokaliemia może nasilać zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, blokada receptorów angiotensyny, bradykardia, diureza, elektrolity w surowicy, glikozydy naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kreatynina w surowicy, kurcze mięśni, lek zwężający naczynia, leki przeciwarytmiczne, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność narządowa, niewydolność oddechowa, odwodnienie, olmesartan medoksomil, parametry biochemiczne, perfuzja, płukanie żołądka, pojemność minutowa serca, przeciążenie płynami, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, tachykardia odruchowa, układ przywspółczulny, utrata elektrolitów, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami, wspomaganie oddychania, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pragiola 150 mg
Przedawkowanie pregabaliny, substancji czynnej leku Pragiola, manifestuje się charakterystycznym zespołem objawów, wśród których najczęściej występują senność, splątanie, pobudzenie oraz niepokój. Rzadziej obserwuje się drgawki, a w najcięższych przypadkach – śpiączkę. Objawy te wynikają z nadmiernego działania ośrodkowego układu nerwowego i mogą prowadzić do poważnych zaburzeń świadomości oraz funkcji życiowych. W dokumentacji medycznej częstość występowania poszczególnych objawów jest następująca: senność, splątanie, pobudzenie i niepokój – bardzo często; drgawki – niezbyt często; śpiączka – rzadko.
dezorientacja, drgawka, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane, funkcja oddechowa, hemodializa, interwencja medyczna, konwulsja, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwdrgawkowe, napad drgawkowy, napięcie emocjonalne, niepokój, niewydolność narządowa, objaw neurologiczny, objawy przedawkowania, parametr życiowy, pobudzenie, pobudzenie psychoruchowe, pregabalina, sedacja, senność, skurcz mięśni, śpiączka, splątanie, stan lękowy, stan pobudzenia, utrata świadomości, zaburzenie percepcji, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ivohart 7,5 mg
Przedawkowanie iwabradyny, stosowanej w postaci tabletek powlekanych Ivohart zawierających 5 mg lub 7,5 mg substancji czynnej (odpowiednio 5,39 mg lub 8,085 mg iwabradyny chlorowodorku), stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ciężkiej i przedłużającej się bradykardii. Objaw ten charakteryzuje się znacznym zwolnieniem rytmu serca poniżej wartości fizjologicznych, co prowadzi do zmniejszenia rzutu serca i niedostatecznej perfuzji narządów. Przedłużająca się bradykardia, oporna na standardowe leczenie, może skutkować wstrząsem kardiogennym oraz niewydolnością narządową, a towarzyszące zaburzenia hemodynamiczne manifestują się hipotensją, zawrotami głowy, omdleniami i zaburzeniami świadomości.
bradykardia, ciśnienie tętnicze, EKG, elektrostymulacja serca, hipotensja, iwabradyna chlorowodorek, izoprenalina, leczenie objawowe, lek beta-adrenergiczny, niewydolność narządowa, niewydolność wielonarządowa, omdlenie, parametr biochemiczny, perfuzja mózgowa, receptor beta, rzut serca, stymulacja elektryczna serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprom Max Rapid 400 mg
Ibuprofen w dawce 400 mg (preparat Ibuprom Max Rapid) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (228 mg) i sód (44,74 mg) w tabletce. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także historia reakcji alergicznych na NLPZ, takich jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, astma oskrzelowa czy nieżyt błony śluzowej nosa. Lek nie powinien być stosowany u osób z czynną lub przebyłą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego (zwłaszcza przy co najmniej dwóch epizodach), a także u pacjentów z perforacją lub krwawieniem z przewodu pokarmowego powiązanym z wcześniejszym stosowaniem NLPZ.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, klasyfikacja NYHA, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na substancję czynną, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, płytki krwi, pokrzywka, przewód tętniczy płodu, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon substancji czynnych
Norepinefryna – Przeciwwskazania stosowania
Norepinefryna (noradrenalina) jest silnym lekiem naczynioskurczowym stosowanym głównie w leczeniu hipotensji i wstrząsu. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na norepinefrynę lub składniki pomocnicze preparatu, hipowolemia oraz jednoczesne podawanie z anestetykami wziewnymi takimi jak cyklopropan i halotan. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość sodu w preparatach (np. Noradrenaline Kabi zawiera 3,4 mg sodu/ml, a Norepinephrine Sopharma 3,39 mg sodu/ml), co może mieć znaczenie u pacjentów z ryzykiem reakcji alergicznych. W przypadku hipowolemii priorytetem jest uzupełnienie objętości krwi krążącej, gdyż stosowanie norepinefryny bez korekty hipowolemii może prowadzić do nasilenia niedokrwienia tkanek, martwicy i niewydolności narządowej.
arytmia, ciśnienie tętnicze, cyklopropan, działanie naczynioskurczowe, działanie niepożądane, ekstrasystolia komorowa, elastyczność skóry, halotan, hipotensja, hipowolemia, lek wazopresyjny, martwica tkanek, migotanie komór, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie tkanek, niewydolność narządowa, noradrenalina, norepinefryna, oliguria, reakcja anafilaktyczna, środek anestetyczny, tachykardia, tachykardia zatokowa, wstrząs, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nalgesin Mini 220 mg
Przedawkowanie naproksenu sodowego zawartego w Nalgesin Mini (220 mg tabletka zawierająca 200 mg naproksenu) może prowadzić do szerokiego spektrum objawów toksyczności NLPZ, od łagodnych do zagrażających życiu. Wczesne symptomy obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty) oraz objawy neurologiczne (zawroty głowy, szumy uszne, drażliwość). W ciężkich przypadkach mogą wystąpić krwawe wymioty, smoliste stolce, zaburzenia świadomości, zaburzenia oddychania, drgawki oraz niewydolność nerek. Objawy te mogą szybko postępować, a ich nasilenie zależy od dawki i czasu od przyjęcia leku. U dzieci i młodzieży, ze względu na mniejszą masę ciała, toksyczność może wystąpić przy mniejszych dawkach niż u dorosłych, jednak objawy i postępowanie są analogiczne.
ból brzucha, dializoterapia, drgawki, dysfagia, funkcje życiowe, gospodarka wodno-elektrolitowa, krwawe wymioty, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, naproksen sodowy, niepokój psychoruchowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, nudności, opróżnienie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, smoliste stolce, szumy uszne, układ nerwowy, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia oddychania, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Pharmaclan 400 mg
Ibuprofen Pharmaclan w dawkach 200 mg i 400 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub składniki pomocnicze, a także u osób z reakcjami nadwrażliwości na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, objawiającymi się m.in. skurczem oskrzeli, astmą, pokrzywką czy obrzękiem naczynioruchowym. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z czynna lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego w wywiadzie, niewyjaśnionymi zaburzeniami krwiotwórczymi oraz ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), wątroby lub nerek, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych i toksyczności.
astma, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krwiotwórcze - Leksykon substancji czynnych
Rumianek pospolity – Działania niepożądane
Rumianek pospolity (Matricaria recutita L.) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza alergicznych i immunologicznych. Do najczęstszych reakcji należą zaburzenia skórne, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, rumień, obrzęk oraz fotosensytyzacja, których częstość występowania w przypadku preparatu Azulan i Traumeel S jest określana jako nieznana lub rzadka (≥ 1/10000 do < 1/1000). Najpoważniejsze działania niepożądane to zaburzenia układu immunologicznego, w tym szok anafilaktyczny, astma, obrzęk Quinckego, duszność i zapaść naczyniowa, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z alergią na rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae), u których może wystąpić reakcja krzyżowa na rumianek.
alergia na rośliny, astma, astrowate, duszność, działanie niepożądane, fotosensytyzacja, infekcja wtórna, lichenifikacja, nadwrażliwość na bylicę, niewydolność narządowa, obrzęk, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność oddechowa, pokrzywka, reakcja alergiczna miejscowa, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumianek pospolity, rumień, świąd skóry, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wywiad alergologiczny, zaburzenie skórne, zaburzenie układu immunologicznego, zapalenie skóry, zapaść naczyniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxydolor Fast 10 mg
Przedawkowanie chlorowodorku oksykodonu, zawartego w preparacie Oxydolor Fast (dostępnego w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg), prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego oraz układu oddechowego i krążeniowego. Charakterystyczne objawy obejmują senność przechodzącą w stupor lub śpiączkę, depresję oddechową z hipoksemią i hiperkapnią, miozę źrenic, zmniejszenie napięcia mięśni szkieletowych oraz spadek ciśnienia tętniczego. W ciężkich przypadkach obserwuje się zapaść krążeniową, bradykardię (poniżej 60 uderzeń/min) oraz niekardiogeniczny obrzęk płuc, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.
bradykardia, chlorowodorek oksykodonu, depresja oddechowa, hiperkapnia, hipoksemia, hipoksja, hipotensja, hipotonia mięśniowa, mioza, niekardiogeniczny obrzęk płuc, niewydolność krążenia, niewydolność narządowa, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, Oxydolor Fast, perfuzja tkanek, receptor opioidowy, rozszerzenie naczyń obwodowych, stupor, układ krążeniowy, układ oddechowy, uszkodzenie mózgu, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa, zatrzymanie oddychania - Leksykon substancji czynnych
Kłosówka wełnista – Przeciwwskazania stosowania
Kłosówka wełnista (Holcus lanatus) jest składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Kluczowymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na substancje pomocnicze, choroby immunologiczne (zróżnicowane w zależności od preparatu, np. choroby autoimmunologiczne są przeciwwskazaniem dla Perosall T13 i Pollinex+Rye, ale nie dla Catalet T), aktywne choroby nowotworowe, ostre i przewlekłe stany zapalne oraz ciężka, niestabilna astma oskrzelowa z FEV1 poniżej 70% wartości należnej. Ponadto, stosowanie beta-adrenolityków stanowi bezwzględne przeciwwskazanie, ze względu na ryzyko maskowania objawów anafilaksji i obniżenia skuteczności adrenaliny. Wartości FEV1 ≥ 70% są istotnym parametrem kwalifikacyjnym do terapii dla wszystkich preparatów.
adrenalina, alkaptonuria, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beta-adrenolityk, Catalet T, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, cukrzyca typu I, epinefryna, gruźlica, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, inhibitor ACE, kłosówka wełnista, leczenie immunosupresyjne, natężona objętość wydechowa, niedobór immunologiczny, niewydolność narządowa, obturacja oskrzeli, Perosall T13, Pollinex+Rye, reakcja anafilaktyczna, rozedma płuc, rozstrzenie oskrzelowe, spirometria, stan zapalny, stwardnienie rozsiane, substancja pomocnicza, tyrozynemia - Leksykon substancji czynnych
Mesna – Działania niepożądane
Mesna (sodium 2-mercaptoethanesulfonate) jest stosowana profilaktycznie w celu zapobiegania krwotocznemu zapaleniu pęcherza moczowego wywołanemu przez oksazafosforyny, jednak jej podawanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowane (≥ 10%) objawy to ból głowy, reakcje w miejscu wstrzyknięcia, ból brzucha, kolka jelitowa, zawroty głowy, senność, gorączka, wysypka, biegunka, nudności, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz stany grypopodobne. Objawy te zwykle mają łagodny do umiarkowanego charakter i często ustępują po leczeniu objawowym. Ze względu na jednoczesne stosowanie mesny z chemioterapią cytotoksyczną, identyfikacja przyczyn działań niepożądanych bywa utrudniona, co wymaga szczegółowego monitorowania pacjentów podczas terapii.
chemioterapia, hipotensja, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, lek cytotoksyczny, mesna, nadżerki skórne, niewydolność narządowa, obrzęk naczynioruchowy, oksazafosforyny, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, SCAR, skurcz oskrzeli, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valtricom 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Valtricom, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie znacznym niedociśnieniem tętniczym, zawrotami głowy, nadmiernym rozszerzeniem naczyń obwodowych, częstoskurczem odruchowym oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipochloremia. Szczególnie niebezpieczne jest wystąpienie niekardiogennego obrzęku płuc, który może pojawić się z opóźnieniem do 24-48 godzin po przedawkowaniu amlodypiny. Hipokaliemia może prowadzić do kurczów mięśni i zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy lub leków przeciwarytmicznych. Objawy te wymagają szybkiej diagnostyki i monitorowania, w tym EKG oraz stężenia elektrolitów.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, częstoskurcz odruchowy, glikozyd naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kurcz mięśni, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, monitorowanie EKG, napięcie naczyń krwionośnych, niedociśnienie tętnicze, niewydolność narządowa, obrzęk płuc niekardiogenny, perfuzja narządowa, płynoterapia, pojemność minutowa serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, suplementacja elektrolitowa, walsartan, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detimedac 500 mg 500 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, wymaga stosowania przez doświadczonych specjalistów onkologii lub hematologii, z uwzględnieniem precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz schematu terapeutycznego. Lek jest wrażliwy na światło, dlatego po rekonstytucji roztwór musi być chroniony przed ekspozycją, a podawanie powinno odbywać się za pomocą światłoodpornego zestawu infuzyjnego. Podanie pozanaczyniowe może powodować ból i uszkodzenie tkanek, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i zmiany miejsca podania. Dawkowanie w czerniaku przerzutowym obejmuje schemat 5-dniowy (200-250 mg/m²/dobę przez 5 dni co 3 tygodnie) lub 1-dniowy (850 mg/m² co 3 tygodnie), w chorobie Hodgkina stosuje się 375 mg/m² co 15 dni w schemacie ABVD, a w mięsakach tkanek miękkich 250 mg/m² przez 1-5 dni co 3 tygodnie w schemacie ADIC. Podawanie odbywa się dożylnie, w dawkach do 200 mg/m² jako iniekcja, a powyżej jako infuzja trwająca 15-30 minut.
chemioterapia skojarzona, choroba Hodgkina, czerniak przerzutowy, czynność nerek, czynność wątroby, dakarbazyna, hematologia, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwwymiotny, mięsak tkanek miękkich, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, onkologia, parametry laboratoryjne, podanie dożylne, rekonstytucja roztworu, schemat ABVD, schemat ADIC, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Odwodnienie – Objawy
Odwodnienie jest stanem patologicznym wynikającym z utraty płynów przekraczającej ich przyjmowanie, prowadzącym do zaburzeń homeostazy wodno-elektrolitowej i upośledzenia funkcji narządów. Klasyfikacja odwodnienia opiera się na procentowej utracie masy ciała: łagodne (3-5%), umiarkowane (6-9%) oraz ciężkie (≥10%). Objawy łagodnego odwodnienia obejmują pragnienie, suchość błon śluzowych, zmniejszone wydalanie moczu i ciemniejszy kolor moczu, natomiast umiarkowane i ciężkie odwodnienie manifestuje się m.in. tachykardią, hipotonią, zapadniętymi oczami, zaburzeniami świadomości oraz wstrząsem hipowolemicznym. Szczególnie narażone na odwodnienie są niemowlęta, osoby starsze oraz pacjenci z chorobami przewlekłymi. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej oraz badaniach laboratoryjnych, takich jak elektrolity, osmolalność surowicy i funkcje nerek.
arytmia, ciemiączko, ciśnienie krwi, czas powrotu kapilarnego, elektrolity, kamica nerkowa, kołatanie serca, nawodnienie doustne, nawodnienie dożylne, niewydolność narządowa, odwodnienie, osmolalność surowicy, ostre uszkodzenie nerek, pocenie się, skurcze mięśniowe, splątanie, tętno obwodowe, udar cieplny, uszkodzenie mózgu, wstrząs, wstrząs hipowolemiczny, wydalanie moczu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenia świadomości, zakażenie układu moczowego, zakrzepica, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół Churga-Straussa (EGPA) to rzadkie martwicze zapalenie naczyń charakteryzujące się astmą i eozynofilią, które bez leczenia wiąże się z wysoką śmiertelnością (50% w ciągu 3 miesięcy). Wprowadzenie doustnych kortykosteroidów i leków immunosupresyjnych znacząco poprawiło rokowanie, umożliwiając wieloletnią remisję i normalną długość życia. Wskaźniki przeżycia wynoszą obecnie: 1 rok – 98%, 3 lata – 94%, 5 lat – 80-92%, 7 lat – 90%. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie, stratyfikacja leczenia według Five-Factor Score (FFS) oraz ścisła kontrola ambulatoryjna i szybkie leczenie nawrotów, które często wymagają intensyfikacji terapii immunosupresyjnej.
badanie autopsyjne, badanie prospektywne, EGPA, eozynofilia, kortykosteroid doustny, lek immunosupresyjny, martwicze zapalenie naczyń, monitorowanie pacjenta, nawrót choroby, niewydolność narządowa, przeżycie 5-letnie, remisja, stratyfikacja leczenia, terapia immunosupresyjna, wskaźnik śmiertelności, zajęcie narządów wewnętrznych, zapalenie naczyń, zespół Churga-Straussa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voluven (60 mg + 9 mg)/ml
Voluven, zawierający poli(O-2-hydroksyetylo)skrobię (HES) o średniej masie cząsteczkowej 130 000 Da oraz chlorek sodu (154 mmol/l Na+ i 154 mmol/l Cl-), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, posocznicą, stanem krytycznym (zwłaszcza na OIT), zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanymi), ciężką niewydolnością wątroby, zastoinową niewydolnością serca, ciężkimi zaburzeniami krzepnięcia oraz krwotokiem śródczaszkowym. Podanie Voluvenu w tych stanach wiąże się z ryzykiem pogorszenia funkcji narządów, zwiększonej śmiertelności, nasilenia koagulopatii, wzrostu ciśnienia śródczaszkowego oraz przeciążenia układu krążenia. Preparat ma teoretyczną osmolarność 308 mOsmol/l i pH 4,0-5,5, co należy uwzględnić przy ocenie równowagi kwasowo-zasadowej pacjenta.
ciśnienie śródczaszkowe, dializoterapia, hemostaza, hiperchloremia, hipernatremia, koagulopatia, krwotok wewnątrzczaszkowy, lek immunosupresyjny, nadwrażliwość, niewydolność narządowa, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, odwodnienie, oparzenie, osmolarność, poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia, posocznica, przeszczep narządów, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, stan krytyczny pacjenta, terapia nerkozastępcza, układ krążenia, wymiana gazowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Berinert 2000 2000 j.m.
Farmakokinetyka produktu leczniczego Berinert do podawania podskórnego, zawierającego ludzki inhibitor C1-esterazy, została opisana na podstawie analizy populacyjnej obejmującej dane z trzech badań klinicznych u osób zdrowych oraz pacjentów z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE). Po podaniu podskórnym w dawce 60 j.m./kg dwa razy w tygodniu, mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi około 59 godzin (95% CI: 23-134 h), a względna dostępność biologiczna to około 43% (95% CI: 35,2-50,2%). Okres półtrwania inhibitora C1-esterazy w osoczu wynosi medianę 69 godzin (95% CI: 24-250 h), co pozwala na osiągnięcie stanu równowagi dynamicznej w ciągu około 3 tygodni. Średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 48% (95% CI: 25,1-102%) przy schemacie dawkowania 60 j.m./kg dwa razy w tygodniu. Klirens leku wynosi średnio 83 ml/godz. (95% CI: 72,7-94,2 ml/godz.), a objętość dystrybucji 4,33 l (95% CI: 3,51-5,15 l), z pozytywną korelacją klirensu z masą ciała pacjenta. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 20-80 j.m./kg, a analiza populacyjna nie wykazała istotnego wpływu wieku (8-72 lata) na parametry PK, co sugeruje brak konieczności modyfikacji dawkowania w zależności od wieku.
czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor C1-esterazy, jednostki międzynarodowe, klirens, niewydolność narządowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, preparat osoczopochodny, stan równowagi dynamicznej, stężenie osoczowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc 500 mg + 25 mg
Lek Paracetamol + Difenhydramina Hasco Noc w dawce 500 mg paracetamolu i 25 mg difenhydraminy chlorowodorku jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ciężką niewydolnością wątroby i nerek, wirusowym zapaleniem wątroby oraz u osób stosujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) i do 2 tygodni po ich odstawieniu. Ze względu na działanie antycholinergiczne difenhydraminy, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z jaskrą, rozrostem gruczołu krokowego, porfirią oraz w fazie zaostrzenia astmy oskrzelowej. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12. roku życia z powodu ryzyka nasilonych działań niepożądanych i specyfiki dawkowania paracetamolu w tej grupie wiekowej.
astma oskrzelowa, ciśnienie śródgałkowe, difenhydramina, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, inhibitory MAO, jaskra, nadwrażliwość na składniki aktywne, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, porfiria, przełom nadciśnieniowy, przerost prostaty, reakcja alergiczna, rozrost gruczołu krokowego, uszkodzenie hepatocytów, wirusowe zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Meladine SR 750 mg
Przedawkowanie metforminy chlorowodorku zawartej w leku Meladine SR stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, przede wszystkim z powodu ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej – stanu zagrażającego życiu, wymagającego natychmiastowej hospitalizacji i interwencji medycznej. Warto podkreślić, że hipoglikemia nie jest typowym objawem przedawkowania metforminy, nawet przy dawkach sięgających 85 g substancji czynnej. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się nadmiernym gromadzeniem mleczanów, zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej oraz niewydolnością narządową, a jej objawy kliniczne obejmują wymioty, bóle brzucha, hiperwentylację, senność, hipotermię, niedociśnienie tętnicze, bradykardię oraz śpiączkę mleczanową.
ból brzucha, bradykardia, funkcja nerek, hemodializa, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipotermia, hospitalizacja, kwasica mleczanowa, metformina chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, niewydolność narządowa, poziom glukozy we krwi, stężenie elektrolitów, wymioty, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramal Retard 150 150 mg
Tramal Retard, zawierający tramadol chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od nasilenia bólu i stanu pacjenta. Standardowa dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 50-100 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do 150-200 mg dwa razy na dobę, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 400 mg. U osób powyżej 75 roku życia oraz pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na spowolnioną eliminację tramadolu. Tramal Retard nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby ze względu na ryzyko zaburzeń farmakokinetyki. Tabletki należy przyjmować w całości, nie dzielić ani nie kruszyć, co jest istotne dla zachowania mechanizmu kontrolowanego uwalniania substancji czynnej.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie przeciwbólowe, eliminacja tramadolu, farmakokinetyka leku, hiperalgezja, kontrolowane uwalnianie, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, progresja choroby, przedłużone uwalnianie, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja na lek, tramadol, tramadolu chlorowodorek, Tramal Retard, zaburzenie czynności nerek, zależność fizyczna, zależność psychiczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Linorion 2,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu (Linorion) stanowi poważne zagrożenie medyczne, głównie ze względu na toksyczność hematologiczną, która manifestuje się neutropenią, trombocytopenią, leukopenią oraz anemią. W badaniach klinicznych odnotowano tolerancję na dawki znacznie przekraczające standardowe terapeutyczne (2,5-25 mg), sięgające nawet do 150 mg w badaniach wielokrotnych dawek oraz do 400 mg w badaniach pojedynczej dawki. Toksyczność hematologiczna może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zwiększone ryzyko infekcji (w tym posocznicy) oraz krwawień zagrażających życiu, co wymaga ścisłego monitorowania morfologii krwi i funkcji życiowych pacjenta.
anemia, ciężkie zakażenie, funkcje życiowe, hospitalizacja, krwawienie z błon śluzowych, leczenie wspomagające, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedotlenienie, niewydolność narządowa, parametry hematologiczne, płytki krwi, posocznica, powikłanie infekcyjne, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie lenalidomidu, ryzyko infekcji, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wybroczynę, zaburzenia układu krwiotwórczego - Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoTiapina 100 mg
Przedawkowanie kwetiapiny prowadzi do nasilenia jej działań farmakologicznych, manifestujących się m.in. sennością, zaburzeniami krążeniowymi (częstoskurcz, niedociśnienie tętnicze), objawami antycholinergicznymi, wydłużeniem odstępu QT w EKG, drgawkami, rabdomiolizą, niewydolnością oddechową, zaburzeniami psychicznymi oraz śpiączką. Szczególnie zagrożeni są pacjenci z chorobami układu krążenia. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoiste antidotum, a leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący, obejmujący zabezpieczenie dróg oddechowych, monitorowanie układu krążenia, płukanie żołądka (preferencyjnie w ciągu 1 godziny od zażycia) oraz podanie węgla aktywowanego. Niedociśnienie tętnicze oporne na leczenie wymaga dożylnego podawania płynów i stosowania leków sympatomimetycznych z wyłączeniem epinefryny i dopaminy ze względu na ryzyko nasilenia niedociśnienia przez blokadę receptorów alfa-adrenergicznych.
blok serca, drożność dróg oddechowych, działanie sedatywne, fizostygmina, kwetiapina, lek sympatomimetyczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność narządowa, niewydolność oddechowa, objawy antycholinergiczne, oporne niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, przedawkowanie kwetiapiny, przewodnictwo wewnątrzsercowe, rabdomioliza, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, sedacja, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia krążeniowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zespół majaczeniowy, zespół QRS - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Azacitidine Onko 25 mg/ml
Azacitidine Onko (25 mg/mL, proszek do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na azacytydynę lub substancje pomocnicze, a także u osób z zaawansowanymi nowotworami złośliwymi wątroby ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji wątroby i nasilenia działań niepożądanych. Leku nie należy stosować podczas karmienia piersią z powodu braku danych o przenikaniu do mleka i potencjalnego ryzyka dla dziecka. W przypadku konieczności terapii u kobiet karmiących, zaleca się przerwanie karmienia na czas leczenia. Azacytydyna wykazuje działanie teratogenne i genotoksyczne, dlatego stosowanie u kobiet w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści przewyższają ryzyko dla płodu, a kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii i po jej zakończeniu.
Azacitidine Onko, charakterystyka produktu leczniczego, choroby współistniejące, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, karmienie piersią, mielosupresja, nadwrażliwość na azacytydynę, niewydolność narządowa, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy wątroby, przenikanie leku do mleka, reakcja alergiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ascalcin Plus o smaku malinowym
Ascalcin Plus, zawierający 500 mg kwasu acetylosalicylowego, 300 mg kwasu askorbowego oraz 200 mg wapnia, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, chorobami alergicznymi (np. astma oskrzelowa, katar sienny), a także u osób z krwotokami macicznymi i nadmiernymi krwawieniami miesiączkowymi. Ze względu na działanie antyagregacyjne kwasu acetylosalicylowego, lek należy odstawić co najmniej 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z dną moczanową, chorobą wrzodową, niewydolnością nerek, wątroby, nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi i antykoncepcją wewnątrzmaciczną zwiększa ryzyko krwawień. U osób powyżej 65. roku życia zaleca się stosowanie najmniejszych skutecznych dawek przez możliwie najkrótszy czas terapii.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa, dna moczanowa, fenyloketonuria, grypa, heparyna drobnocząsteczkowa, infekcja wirusowa, katar sienny, krwotok maciczny, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, niewydolność narządowa, niewydolność serca, ospa wietrzna, przeciwwitamina K, skaza moczanowa, udar mózgu, zawał serca, zespół Reye’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Denga – Leczenie
Denga jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary Aedes, bez specyficznego leczenia przyczynowego. Terapia opiera się na leczeniu objawowym i zapobieganiu powikłaniom. W łagodnych przypadkach zaleca się odpoczynek, odpowiednie nawodnienie (w tym płyny z elektrolitami) oraz stosowanie paracetamolu w standardowych dawkach do kontroli gorączki i bólu, przy jednoczesnym unikaniu NLPZ (np. aspiryny, ibuprofenu) ze względu na ryzyko krwawień. Monitorowanie obejmuje codzienne oznaczanie liczby płytek krwi i hematokrytu, szczególnie gdy liczba płytek spada poniżej 100 000/mm³, oraz obserwację objawów alarmowych, zwłaszcza w fazie deferwescencji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby starsze, kobiety ciężarne oraz osoby z chorobami współistniejącymi.
ciężka denga, deferwescencja, denga krwotoczna, funkcja płytek krwi, hematokryt, koncentrat krwinek czerwonych, kortykosteroidy, kwas acetylosalicylowy, leczenie objawowe, leki inotropowe, małopłytkowość, nawodnienie dożylne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, objawy ostrzegawcze, obrzęk płuc, paracetamol, płytki krwi, powikłanie autoimmunologiczne, powikłanie krwotoczne, roztwór elektrolitowy, szczepionka przeciwko dendze, terapia płynowa, terapia skojarzona, wirus dengi, zaburzenia krzepnięcia