ergotamina
Ergotamina to alkaloid sporyszu pochodzący z grzybów z rodzaju Claviceps, stosowany w medycynie jako lek w terapii migreny i bólów głowy o charakterze naczyniowym. Działa poprzez stymulację receptorów serotoninowych i adrenergicznych, powodując zwężenie naczyń krwionośnych mózgu, co prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi i łagodzenia objawów migreny.
Mechanizm działania ergotaminy opiera się na jej silnym powinowactwie do receptorów serotoninowych 5-HT1B/1D, których aktywacja powoduje skurcz naczyń krwionośnych czaszkowych. Lek ten blokuje również rozwój zapalenia neurogennego w oponach mózgowych, co dodatkowo przyczynia się do jego skuteczności przeciwmigrenowej.
Stosowanie ergotaminy obarczone jest ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym skurczu naczyń obwodowych prowadzącego do niedokrwienia kończyn, nadciśnienia tętniczego oraz ergotyzmu. Z tego względu lek ma liczne przeciwwskazania, m.in. choroby sercowo-naczyniowe, ciężkie nadciśnienie, niewydolność wątroby i nerek oraz ciążę. Ze względu na potencjał uzależniający i ryzyko bólu głowy z odbicia, stosowanie ergotaminy powinno być ograniczone do maksymalnie 10 dni w miesiącu.
W praktyce klinicznej ergotamina jest obecnie rzadziej stosowana, zastępowana przez nowsze, bezpieczniejsze tryptany. Występuje w preparatach złożonych, często w połączeniu z kofeiną, która zwiększa jej biodostępność. Lek ten pozostaje opcją dla pacjentów z długotrwałymi, opornymi na inne leczenie napadami migreny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atazanavir Zentiva 300 mg
Atazanavir Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 150 mg, 200 mg i 300 mg, zawiera atazanawir w postaci siarczanu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (74,94 mg, 99,91 mg i 149,87 mg laktozy odpowiednio w kapsułkach 150 mg, 200 mg i 300 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, a w przypadku stosowania w połączeniu z rytonawirem także u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby. Ponadto, stosowanie atazanawiru z ryfampicyną, inhibitorami PDE5 (szczególnie syldenafilem w leczeniu płucnego nadciśnienia tętniczego), statynami (symwastatyna, lowastatyna) oraz lekami będącymi substratami CYP3A4 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. kwetiapina, alfuzosyna, astemizol, pimozyd, triazolam) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych i toksyczności.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, astemizol, atazanawir, beprydyl, chinidyna, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450, cyzapryd, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, ergonowina, ergotamina, glekaprewir i pibrentaswir, grazoprewir, induktor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kwetiapina, lowastatyna, lurazydon, metyloergonowina, midazolam, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pimozyd, płucne nadciśnienie tętnicze, rabdomioliza, ryfampicyna, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, triazolam, umiarkowana niewydolność wątroby, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Interakcje leku – Phenylephrine Aguettant 50 mikrogramów/ml
Fenylefryna, zawarta w preparacie Phenylephrine Aguettant w stężeniu 50 µg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie fenylefryny z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd, nialamid) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i hipertermii, które mogą prowadzić do zgonu, nawet do 15 dni po odstawieniu inhibitorów MAO. Niezalecane są także kombinacje z alkaloidami sporyszu (bromokryptyna, dihydroergotamina), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina), lekami noradrenergiczno-serotoninergicznymi (wenlafaksyna), selektywnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid), linezolidem, guanetydyną, glikozydami nasercowymi, chinidyną, sybutraminą oraz halogenowymi środkami znieczulającymi (desfluran, sewofluran). Mechanizmy interakcji obejmują hamowanie metabolizmu katecholamin, synergistyczne działanie wazokonstrykcyjne oraz nasilenie działania proarytmicznego, co skutkuje ryzykiem przełomu nadciśnieniowego, arytmii i innych poważnych działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, arytmia, bromokryptyna, chinidyna, desfluran, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie presyjne, efekt hemodynamiczny, enfluran, ergotamina, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenylefryna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, halogenowy środek znieczulający, halotan, hipertermia, imipramina, iproniazyd, izofluran, kabergolina, lek noradrenergiczno-serotoninergiczny, lek sympatykomimetyczny, linezolid, lizuryd, metoksyfluran, metyloergometryna, metysergid, minalcypram, moklobemid, napadowe nadciśnienie tętnicze, nialamid, nieselektywny inhibitor MAO, nudności, pergolid, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor MAO-A, sewofluran, sybutramina, toloksaton, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazokonstrykcja, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Coffecorn mite 500 mcg + 25 mg
Produkt leczniczy Coffecorn mite, zawierający ergotaminę winianu (500 µg) oraz kofeinę bezwodną (25 mg) w formie tabletek drażowanych, jest stosowany w terapii napadów migreny. Ergotamina wykazuje złożony mechanizm działania naczyniowego, powodując skurcz naczyń przy niskim oporze naczyniowym oraz rozkurcz przy wysokim oporze, co jest kluczowe w patofizjologii migreny. Działa poprzez agonizm receptorów serotoninergicznych 5-HT, receptorów alfa-adrenergicznych (antagonizm alfa1 i częściowy agonizm alfa2) oraz wykazuje działanie oksytocynowe, co wymaga uwagi w kontekście przeciwwskazań. Ergotamina selektywnie kurczy tętnice czaszkowe i hamuje centralne neurony serotoninergiczne odpowiedzialne za przewodzenie bólu.
adenozyna, agonista receptora alfa2-adrenergicznego, antagonista receptora alfa₁-adrenergicznego, biodostępność, bodziec bólowy, ból głowy, ciśnienie tętnicze, działanie ośrodkowe, działanie przeciwmigrenowe, działanie rozkurczowe, ergotamina, fosfodiesteraza, kofeina bezwodna, kora mózgowa, lek przeciwbólowy, mięśniówka gładka oskrzeli, naczynie czaszkowe, naczynie krwionośne, naczynie wewnątrzczaszkowe, naczynie zewnątrzczaszkowe, napad migreny, niedociśnienie, oksytocyna, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, pojemność wyrzutowa, receptor adenozynowy, receptor alfa-adrenergiczny, receptor serotoninergiczny, teofilina, tętnica czaszkowa, układ naczyniowy, układ sercowo-naczyniowy, winian ergotaminy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clarithromycin hameln 500 mg
Klarytromycyna w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (500 mg) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na klarytromycynę, inne makrolidy lub substancje pomocnicze preparatu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z alkaloidami sporyszu (np. ergotaminą), doustnym midazolamem, lekami wydłużającymi odstęp QT (astemizol, cyzapryd, domperidon, pimozyd, terfenadyna), tikagrelorem, iwabradyną, ranolazyną, statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna), lomitapidem oraz kolchicyną. Ponadto, klarytromycyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT (wrodzonym lub nabytym), komorowymi zaburzeniami rytmu serca, hipokalemią, hipomagnezemią oraz ciężką niewydolnością wątroby z towarzyszącą niewydolnością nerek.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, benzodiazepina, cyzapryd, domperidon, ergotamina, hipokalemia, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwarytmiczny, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, ryzyko proarytmiczne, statyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie sporyszem, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Sumatryptan – Interakcje
Sumatryptan, selektywny agonista receptorów 5-HT1B/1D, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii migreny. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sumatryptanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na zmniejszenie klirensu i wzrost ekspozycji ogólnoustrojowej leku, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Również łączenie sumatryptanu z ergotaminą lub innymi tryptanami jest przeciwwskazane z powodu addytywnego działania naczynioskurczowego i ryzyka skurczu naczyń wieńcowych; zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 24 godziny po ergotaminie przed podaniem sumatryptanu, 6 godzin po sumatryptanie przed ergotaminą oraz 24 godziny między podaniami różnych tryptanów. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z propranololem, flunaryzyną i pizotyfenem, co pozwala na ich bezpieczne stosowanie w profilaktyce migreny.
agonista receptora 5-HT1, agonista receptorów serotoninowych, beta-adrenolityk, buprenorfina, działanie naczynioskurczowe, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, ergotamina, flunaryzyna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens sumatryptanu, pizotyfen, propranolol, receptor serotoninowy, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, terapia skojarzona, tryptan, układ serotoninergiczny, wychwyt zwrotny serotoniny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Naramig 2,5 mg
Naratryptan charakteryzuje się ograniczonym potencjałem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co wynika z jego metabolizmu przez izoenzymy cytochromu P450 w niewielkim stopniu oraz braku hamowania monoaminooksydazy. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z beta-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz SSRI, choć jednoczesne stosowanie naratryptanu z SSRI lub SNRI wiąże się z ryzykiem zespołu serotoninowego. Doustne środki antykoncepcyjne zmniejszają całkowity klirens naratryptanu o około 30%, a palenie tytoniu zwiększa go o około 30%, jednak te zmiany nie wymagają modyfikacji dawkowania. Naratryptan jest wydalany w około 60% przez nerki, z aktywnym wydzielaniem nerkowym stanowiącym około 30% klirensu, co może teoretycznie prowadzić do interakcji z lekami wydzielanymi przez nerki, choć znaczenie kliniczne jest niewielkie.
agonista receptora 5HT1, aktywność serotoninergiczna, aktywny transport nerkowy, antykoncepcja hormonalna, beta-adrenolityk, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, działanie naczynioskurczowe, ergotamina, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym cytochromu P450, klirens naratryptanu, naratryptan, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydzielanie nerkowe, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie wegetatywne, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Sumatryptan – Dawkowanie i sposób podawania
Sumatryptan jest wskazany do doraźnego leczenia napadów migreny i klasterowych bólów głowy, z dawkowaniem dostosowanym do postaci farmaceutycznej i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. Standardowa dawka doustna dla dorosłych wynosi 50 mg, z możliwością zwiększenia do 100 mg, przy maksymalnej dawce dobowej 300 mg (3 tabletki po 100 mg). W przypadku podania podskórnego stosuje się dawkę 6 mg (ewentualnie 3 mg u wybranych pacjentów), z maksymalną dawką dobową 12 mg (2 wstrzyknięcia). W leczeniu klasterowego bólu głowy stosuje się 6 mg na napad, z odstępem co najmniej 1 godziny między dawkami. Sumatryptan z naproksenem (85 mg sumatryptanu + 500 mg naproksenu sodowego) podaje się w dawce do 2 tabletek na dobę, z minimum 2-godzinnym odstępem. Lek należy przyjmować możliwie jak najwcześniej po wystąpieniu bólu, nie stosować profilaktycznie oraz unikać łączenia z ergotaminą lub jej pochodnymi. W przypadku braku efektu po pierwszej dawce nie należy jej powtarzać w trakcie tego samego napadu, a w razie nawrotu objawów można podać kolejną dawkę po odpowiednim odstępie (2 godziny dla tabletek, 1 godzina dla iniekcji).
aerozol donosowy, badanie kliniczne, ból migrenowy, dysfagia, ergotamina, farmakokinetyka sumatryptanu, GFR, klasterowy ból głowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie napadu migreny, metyzergid, monoterapia, napad migreny, nasilenie objawów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, pochodna ergotaminy, podanie podskórne, skala Child-Pugh, sumatryptan z naproksenem, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrzykiwacz automatyczny, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imigran FDT 100 mg
Imigran FDT (sumatryptan) w dawce 50 mg doustnie, z możliwością zwiększenia do 100 mg u wybranych pacjentów, jest wskazany wyłącznie do doraźnego leczenia napadów migreny, nie zaś do profilaktyki. Lek należy podać jak najszybciej po wystąpieniu pierwszych objawów migreny, przy czym skuteczność nie zależy od momentu podania w trakcie napadu. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 300 mg w ciągu 24 godzin, a odstęp między dawkami musi wynosić minimum 2 godziny. W przypadku braku odpowiedzi na pierwszą dawkę nie zaleca się podawania kolejnej podczas tego samego napadu; wówczas można rozważyć alternatywne leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub paracetamolem. W przypadku nawrotu objawów możliwe jest podanie drugiej dawki po upływie co najmniej 2 godzin od pierwszej.
dawka maksymalna, dysfagia, ergotamina, farmakokinetyka, kwas acetylosalicylowy, leczenie alternatywne, leczenie profilaktyczne, metyzergid, monoterapia, napad migreny, nawrót objawów, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, sumatryptan, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Interakcje
Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie przez wątrobowy system cytochromu P-450 (CYP3A4), wykazuje silne właściwości inhibitora tego enzymu, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Hamowanie CYP3A4 przez erytromycynę może zwiększać stężenia leków takich jak mizolastyna, bromokryptyna, midazolam, takrolimus, triazolam, kwas walproinowy, ryfabutyna czy zopiklon, co zwiększa ryzyko toksyczności i nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenie erytromycyny, osłabiając jej efekt przeciwbakteryjny, dlatego jej stosowanie jest przeciwwskazane podczas terapii induktorami oraz przez 2 tygodnie po ich odstawieniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii serca przy jednoczesnym stosowaniu erytromycyny z lekami wydłużającymi QT, takimi jak hydroksychlorochina, chlorochina, leki przeciwarytmiczne klasy I, cisapryd czy antagoniści receptora H1 (terfenadyna, astemizol, mizolastyna).
acenokumarol, alfentanyl, alkaloid sporyszu, alprazolam, aminotransferaza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, benzodiazepina, bromokryptyna, cefalosporyna, chinidyna, chloramfenikol, chlorochina, cisapryd, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, enzym wątrobowy, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, klindamycyna, kolchicyna, kolistyna, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, linkomycyna, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, migotanie komór, mizolastyna, nefrotoksyczność, penicylina, prokainamid, promieniowanie RTG, promieniowanie UV, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rywaroksaban, skurcz naczyń obwodowych, streptomycyna, symwastatyna, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, triazolam, triazolobenzodiazepina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, ziele dziurawca, zopiklon - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ApoMigra 50 mg
ApoMigra (sumatryptan) jest wskazany wyłącznie do leczenia ostrych, sporadycznych ataków migreny i nie powinien być stosowany profilaktycznie. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 50 mg doustnie, z możliwością zwiększenia do 100 mg w przypadku potrzeby silniejszego efektu. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 300 mg, a odstęp między dawkami musi wynosić minimum 2 godziny. W przypadku braku odpowiedzi na pierwszą dawkę, nie należy podawać kolejnej podczas tego samego ataku, a zamiast tego zaleca się stosowanie alternatywnych leków przeciwbólowych, takich jak paracetamol, kwas acetylosalicylowy lub NLPZ. Lek należy podawać możliwie jak najwcześniej po wystąpieniu objawów migreny, choć skuteczność utrzymuje się także przy późniejszym podaniu.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Frimig 50 mg
Sumatryptan, selektywny agonista receptorów 5-HT1 stosowany w terapii migreny, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sumatryptanu z ergotaminą i innymi tryptanami ze względu na ryzyko addytywnego działania naczynioskurczowego i potencjalnego nasilenia skurczu naczyń wieńcowych. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 24 godziny po ergotaminie lub innym tryptanie przed podaniem sumatryptanu oraz co najmniej 6 godzin po sumatryptanie przed podaniem ergotaminy. Ponadto, sumatryptan nie powinien być stosowany równocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) z uwagi na ryzyko zwiększenia stężenia serotoniny i potencjalnych efektów serotoninergicznych. Brak istotnych interakcji klinicznych odnotowano z propranololem, flunaryzyną oraz pizotifenem, co pozwala na ich bezpieczne łączenie w terapii profilaktycznej i doraźnej migreny.
agonista receptorów 5-HT₁, beta-bloker, bloker kanałów wapniowych, działanie antyserotoninowe, działanie niepożądane sumatryptanu, ergotamina, flunaryzyna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwmigrenowy, lit, napad migreny, pizotifen, profilaktyka migreny, próg drgawkowy, propranolol, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, sumatryptan, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Interakcje
Dihydroergotamina, jako alkaloid sporyszu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Konieczne jest zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniem dihydroergotaminy a innymi alkaloidami sporyszu (ergotamina, metyzergid) oraz agonistami receptora 5-HT1, takimi jak sumatryptan, aby uniknąć nadmiernej stymulacji receptorów i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z agonistami dopaminy (bromokryptyna, kabergolina) ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego i zawału mięśnia sercowego. Ponadto, interakcje z lekami alfa- i beta-adrenolitycznymi (np. tolazolina, prazosyna, atenolol, propranolol) mogą prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego i bólów wieńcowych, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Stosowanie dihydroergotaminy z dopaminą i dobutaminą jest przeciwwskazane z powodu ryzyka obwodowego niedokrwienia i martwicy kończyn.
agonista dopaminy, agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, atenolol, ból wieńcowy, bromokryptyna, ciśnienie tętnicze, delawirdyna, dihydroergotamina, dobutamina, dopamina, efekt naczyniozwężający, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hipertermia, indynawir, itrakonazol, kabergolina, ketokonazol, klarytromycyna, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy dodatni, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, martwica kończyn, metyzergid, nadciśnienie tętnicze, nadolol, nelfinawir, niedokrwienie obwodowe, niedokrwienie tkanek, niedotlenienie, oksprenolol, paroksetyna, powikłanie sercowo-naczyniowe, prazosyna, propranolol, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, roksytromycyna, rytonawir, sertralina, SSRI, sumatryptan, timolol, tolazolina, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klabax 125 mg/5 ml 125 mg/5 ml
Lek Klabax 125 mg/5 ml zawierający klarytromycynę, antybiotyk makrolidowy, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę (2928,50 mg/5 ml) i aspartam (20 mg/5 ml). Nie należy go stosować u osób z wydłużeniem odstępu QT, arytmią komorową (w tym torsade de pointes), zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), ciężką niewydolnością wątroby oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i toksycznych.
alkaloidy sporyszu, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atorwastatyna, benzodwuazepina, ciężka niewydolność wątroby, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hiperlipidemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lowastatyna, mielosupresja, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyki makrolidowe, niewydolność nerek, rabdomioliza, skurcz naczyń obwodowych, symwastatyna, toksyczność sporyszu, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – ApoMigra 50 mg
Sumatryptan, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sumatryptanu z ergotaminą oraz innymi tryptanami lub agonistami receptora 5-HT1 ze względu na ryzyko nasilenia skurczu naczyń wieńcowych. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: sumatryptan podaje się nie wcześniej niż 24 godziny po ergotaminie lub innym tryptanie, a po sumatryptanie należy odczekać co najmniej 6 godzin przed ergotaminą i 24 godziny przed kolejnym tryptanem. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAOIs) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka znacznego wzrostu stężenia sumatryptanu i powikłań. Ponadto, sumatryptan może wywołać zespół serotoninowy przy współstosowaniu z SSRI i SNRI, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta pod kątem objawów takich jak zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczna i zaburzenia nerwowo-mięśniowe.
agonista receptora 5-HT1, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptorów serotoninowych, działanie naczynioskurczowe, ergotamina, flunaryzyna, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek beta-adrenolityczny, migrena, pizotifen, profilaktyka migreny, propranolol, skurcz naczyń, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, sumatryptan, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Bóle głowy z nadużywania leków – Etiologia i przyczyny
Bóle głowy z nadużywania leków (MOH) to wtórny typ bólu głowy rozwijający się u pacjentów z pierwotnymi zaburzeniami bólowymi, takimi jak migrena czy napięciowy ból głowy, w wyniku regularnego stosowania leków przeciwbólowych. Kryteria diagnostyczne ICHD-3 definiują MOH jako ból głowy występujący ≥15 dni/miesiąc przez ≥3 miesiące, związany z nadużywaniem leków doraźnych. Ryzyko rozwoju MOH jest szczególnie wysokie u pacjentów z migreną (ok. 80%), a także u osób z wysoką częstotliwością bólów głowy (10-14 dni/miesiąc zwiększa ryzyko 20-krotnie), predyspozycjami genetycznymi, niskim statusem socjoekonomicznym, wyższym BMI, współistniejącymi zaburzeniami psychicznymi, paleniem tytoniu, przewlekłymi chorobami oraz wysokim spożyciem kofeiny. Ryzyko MOH różni się w zależności od klasy leków: najwyższe dla opioidów i barbituranów (MOH może wystąpić już przy stosowaniu 8-10 dni/miesiąc), wysokie dla leków złożonych zawierających kofeinę, aspirynę i paracetamol (≥10 dni/miesiąc), umiarkowane do wysokiego dla tryptanów i ergotaminy (≥10 dni/miesiąc) oraz najniższe dla prostych leków przeciwbólowych (NLPZ, paracetamol) przy stosowaniu ≥15 dni/miesiąc. NLPZ mogą mieć działanie ochronne u pacjentów z <10 dniami bólu miesięcznie.
ból głowy z nadużywania leków, depresja, enzym konwertujący angiotensynę, ergotamina, funkcja serotoninergiczna, istota szara okołowodociągowa, kora oczodołowo-czołowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwgrzybiczny, leki przeciwbólowe, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, migrena epizodyczna, migrena przewlekła, móżdżek, myśli samobójcze, napięciowy ból głowy, nerw trójdzielny, niewydolność nerek, peptyd związany z genem kalcytoniny, przekaźnictwo serotoninergiczne, receptor adenozynowy, sensytyzacja centralna, Skala nasilenia zależności, szlak dopaminergiczny, układ mezolimbiczny, układ mięśniowo-szkieletowy, wskaźnik masy ciała, wzgórze, zakręt obręczy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid Uno 500 mg
Klarytromycyna w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Klacid Uno 500 mg) jest makrolidowym antybiotykiem, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne przeciwwskazania i ryzyko interakcji lekowych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, a także u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, gdyż tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu nie mogą być dzielone. Dodatkowo, preparat zawiera 115 mg laktozy i 15,3 mg sodu, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Stosowanie klarytromycyny jest przeciwwskazane u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u pacjentów z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid Uno, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolchicyna, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, rabdomioliza, ranolazyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Interakcje leku – Opacorden 200 mg
Amiodaron chlorowodorek, substancja czynna Opacorden, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450 (CYP 1A1, 1A2, 3A4, 2C9, 2D6) oraz glikoproteiny P, co prowadzi do zwiększonej ekspozycji na wiele leków. Ze względu na długi okres półtrwania amiodaronu, interakcje mogą utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. klarytromycyna, moksyfloksacyna – przeciwwskazana), beta-adrenolitykami i antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które mogą powodować groźne zaburzenia rytmu serca, w tym torsades de pointes oraz znaczną bradykardię. Konieczne jest monitorowanie EKG, stężenia potasu i unikanie leków wywołujących hipokaliemię (np. diuretyki, kortykosteroidy, amfoterycyna B i.v.), aby zapobiec arytmiom. W przypadku torsades de pointes zaleca się unikanie leków przeciwarytmicznych, stosowanie stymulatora oraz dożylne podanie magnezu.
amfoterycyna B, amiodaron chlorowodorek, antagonista wapnia, atorwastatyna, beta-adrenolityk, bradykardia oporna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, działanie hipotensyjne, ergotamina, fentanyl, fenytoina, flekainid, fluorochinolon, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, INR, klarytromycyna, kolchicyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeczyszczający, lidokaina, lowastatyna, midazolam, miopatia, moksyfloksacyna, odstęp QT, rabdomioliza, sofosbuwir, sok grejpfrutowy, stymulator serca, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tetrakozaktyd, torsades de pointes, triazolam, warfaryna, werapamil, zespół ostrej niewydolności oddechowej, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Saponina – Interakcje
Preparaty zawierające saponinę w połączeniu z efedryną, takie jak Tussipect (syrop z 3,8% etanolu lub tabletki drażowane), wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), co może prowadzić do gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego i przełomu nadciśnieniowego – ryzyko utrzymuje się do 2 tygodni po zakończeniu terapii MAO. Ponadto, interakcje z glikozydami nasercowymi i halotanem zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca i arytmii, co wymaga ścisłego monitorowania lub unikania kojarzenia leków. Efedryna zmniejsza skuteczność leków hipotensyjnych, co może skutkować nieefektywną kontrolą nadciśnienia tętniczego, a jej stężenie może być podwyższone przez acetazolamid i inne alkalizujące mocz związki, nasilając działania niepożądane.
acetazolamid, alkalizacja moczu, alkaloidy sporyszu, arytmia, ciśnienie tętnicze, efedryny chlorowodorek, ergotamina, glikozydy nasercowe, halotan, inhibitory MAO, korzeń lukrecji, leki hipotensyjne, leki sympatykomimetyczne, nadciśnienie, nadczynność tarczycy, oksytocyna, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, salbutamol, saponina, tachykardia, Tussipect, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, wyciąg tymiankowy, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rolicyn 100 mg
Lek Rolicyn zawiera roksytromycynę w dawkach 50 mg, 100 mg oraz 150 mg w formie tabletek powlekanych i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Ponadto, stosowanie roksytromycyny jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas terapii alkaloidami sporyszu (np. ergotamina, dihydroergotamina) ze względu na ryzyko nasilonego skurczu naczyń krwionośnych, prowadzącego do niedokrwienia obwodowego i potencjalnej martwicy tkanek. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego i farmakologicznego.
alkaloidy sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, cytochrom P450, cyzapryd, ergotamina, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, kardiotoksyczność, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, martwica kończyn, nadwrażliwość, niedokrwienie obwodowe, pimozyd, roksytromycyna, skurcz naczyń krwionośnych, terfenadyna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Imigran 100 mg
Sumatryptan wykazuje istotne przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania z ergotaminą i jej pochodnymi oraz innymi tryptanami lub agonistami receptora 5-HT1 ze względu na teoretyczne zwiększenie ryzyka skurczu naczyń wieńcowych. Zalecane odstępy czasowe to minimum 24 godziny po ergotaminie przed podaniem sumatryptanu oraz 6 godzin po sumatryptanie przed podaniem ergotaminy; analogicznie 24 godziny odstępu między sumatryptanem a innymi tryptanami. Jednoczesne stosowanie sumatryptanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane z powodu potencjalnie niebezpiecznych interakcji. Ponadto, stosowanie sumatryptanu z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) wiąże się z ryzykiem wystąpienia zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, tachykardią, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
agonista receptora 5-HT1, dezorientacja, działanie serotoninergiczne, ergotamina, flunaryzyna, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, Hypericum perforatum, Imigran, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, napad migreny, pizotyfen, propranolol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, tachykardia, tryptan, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamigren 50 mg
Sumatryptan (Sumamigren) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sumatryptanu z ergotaminą oraz innymi agonistami receptora 5-HT1 ze względu na ryzyko skurczu naczyń; zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 24 godziny po ergotaminie przed podaniem sumatryptanu oraz 6 godzin po sumatryptanie przed podaniem ergotaminy. Również stosowanie sumatryptanu z inhibitorami MAO jest przeciwwskazane, a po zakończeniu terapii inhibitorami MAO należy odczekać 2 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia sumatryptanem, aby uniknąć znacznego wzrostu stężenia sumatryptanu i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne podawanie sumatryptanu z SSRI, SNRI oraz buprenorfiną wiąże się z ryzykiem zespołu serotoninowego, objawiającego się zmianami stanu psychicznego, niestabilnością układu autonomicznego oraz zaburzeniami koordynacji ruchowej, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta.
agonista receptora 5-HT1, alkohol etylowy, buprenorfina, czerwień koszenilowa, ergotamina, flunaryzyna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, laktoza jednowodna, migrena, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, pizotyfen, propranolol, skurcz naczyniowy, sumatryptan, tachykardia, tryptan, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Dihydroergotaminum Filofarm 2 mg/g
Dihydroergotamina, będąca alkaloidem sporyszu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego. Należy zachować co najmniej 24-godzinny odstęp między podaniem dihydroergotaminy a innymi alkaloidami sporyszu (ergotamina, metyzergid) oraz agonistami receptora 5-HT1 (sumatryptan), aby uniknąć nasilenia efektu naczynioskurczowego i ryzyka niedokrwienia. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z bromokryptyną i kabergoliną ze względu na ryzyko nadciśnienia tętniczego i zawału mięśnia sercowego. Ponadto, stosowanie dihydroergotaminy z lekami α- i β-adrenolitycznymi (np. prazosyna, propranolol) może powodować wzrost ciśnienia tętniczego i bóle wieńcowe. Szczególną ostrożność wymaga łączenie z inhibitorami CYP450, takimi jak makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w HIV (indynawir, rytonawir), które zwiększają stężenie dihydroergotaminy i jej toksyczność.
agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, atenolol, ból wieńcowy, bromokryptyna, ciśnienie tętnicze, cytochrom P-450, delawirdyna, dobutamina, dopamina, działanie niepożądane, efekt naczynioskurczowy, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, fluoksetyna, fluwoksamina, hipertermia, indynawir, inhibicja CYP450, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kabergolina, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, metyzergid, nadciśnienie tętnicze, nadolol, nelfinawir, niedokrwienie, niedotlenienie tkanek, obwodowe niedokrwienie, oksprenolol, paroksetyna, powikłanie naczyniowe, prazosyna, propranolol, receptor α-adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, roksytromycyna, rytonawir, sertralina, sumatryptan, timolol, tolazolina, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ergotaminum Filofarm 1 mg
Ergotamina wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w kontekście terapii migreny. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ergotaminy z agonistami receptorów serotoninergicznych 5-HT1, takimi jak sumatryptan, ze względu na ryzyko nasilonego skurczu naczyń i niedokrwienia. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 6 godzin po sumatryptanie przed podaniem ergotaminy oraz 24 godziny po ergotaminie przed podaniem sumatryptanu. Ponadto, ergotamina nie powinna być łączona z innymi alkaloidami sporyszu (dihydroergotamina, bromokryptyna, kabergolina, metyzergid), gdyż zwiększa to ryzyko nadciśnienia tętniczego i zawału mięśnia sercowego. Interakcje z lekami blokującymi receptory alfa- (tolazolina, prazosyna) i beta-adrenergiczne (atenolol, nadolol, propranolol, timolol, oksprenolol) mogą prowadzić do nasilonego zwężenia naczyń obwodowych, manifestującego się bólem i sinicą kończyn.
agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, amina katecholowa, antybiotyk makrolidowy, bromokryptyna, cytochrom P-450, delawirdyna, dihydroergotamina, dobutamina, dopamina, ergotamina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipertermia, indynawir, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja lekowa, kabergolina, lek przeciwwirusowy, martwica tkanek, metyzergid, nadciśnienie tętnicze, nelfinawir, niedokrwienie obwodowe, niedotlenienie tkanek, obkurczenie naczyń obwodowych, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, powikłanie naczyniowe, preparat ergotaminy, receptor adrenergiczny, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, receptor serotoninergiczny, rytonawir, sertralina, sinica kończyn, skurcz naczyń, skurcz naczyń krwionośnych, sumatryptan, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie konkurencyjne, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zmiana hemodynamiczna, zwężenie naczyń obwodowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Imigran 100 mg
Sumatryptan w postaci bursztynianu, dostępny w tabletkach powlekanych Imigran, jest wskazany do doraźnego leczenia napadów migreny u dorosłych. Zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 100 mg, przy czym maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 300 mg. Lek należy podać jak najszybciej po wystąpieniu pierwszych objawów migreny, jednak skuteczność jest zachowana także przy późniejszym podaniu. Sumatryptan stosuje się wyłącznie w monoterapii, bez łączenia z ergotaminą lub jej pochodnymi. W przypadku braku odpowiedzi na pierwszą dawkę podczas tego samego napadu, nie zaleca się podawania kolejnej dawki sumatryptanu, a zamiast tego można rozważyć inne leki przeciwbólowe, takie jak paracetamol czy NLPZ.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Sumamigren Control 50 mg
Sumatryptan, substancja czynna Sumamigren Control, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii migreny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sumatryptanu z ergotaminą i jej pochodnymi oraz innymi tryptanami lub agonistami receptora 5-HT1 ze względu na wysokie ryzyko skurczu naczyń wieńcowych. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: sumatryptan nie powinien być podawany wcześniej niż 24 godziny po ergotaminie lub innym tryptanie, a ergotaminę można stosować po co najmniej 6 godzinach od sumatryptanu. Ponadto, jednoczesne stosowanie sumatryptanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane z powodu potencjalnego nasilenia działania sumatryptanu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. W przypadku selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz buprenorfiny istnieje umiarkowane ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
agonista receptora 5-HT1, buprenorfina, działanie depresyjne alkoholu, ergotamina, flunaryzyna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja lekowa, napad migreny, pizotyfen, profilaktyka migreny, propranolol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, terapia migreny, tryptan, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Erythromycinum Intravenosum TZF 300 mg
Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie przez system cytochromu P-450 (CYP3A4), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Hamowanie enzymów CYP3A4 przez erytromycynę może prowadzić do zwiększenia stężenia leków takich jak lowastatyna, symwastatyna, teofilina, doustne antykoagulanty (np. acenokumarol), benzodiazepiny (triazolam, midazolam), czy inhibitory proteazy, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania erytromycyny z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (ryzyko rabdomiolizy), lomitapidem (ryzyko uszkodzenia wątroby), ergotaminą i dihydroergotaminą (ostre zatrucie alkaloidami sporyszu), a także lekami wydłużającymi odstęp QT (terfenadyna, astemizol, cisapryd, hydroksychlorochina), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, dziurawiec) przyspieszają metabolizm erytromycyny, obniżając jej stężenie i skuteczność, dlatego nie powinny być stosowane równocześnie ani przez 2 tygodnie po ich odstawieniu.
acenokumarol, aminotransferaza, antagonista receptora histaminowego H1, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, bradyarytmia, chloramfenikol, chlorochina, cisapryd, cymetydyna, cytochrom P-450, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, ergotamina, hydroksychlorochina, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klindamycyna, kolchicyna, kolistyna, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek przeciwgrzybiczny, linkomycyna, lomitapid, migotanie komór, rabdomioliza, rywaroksaban, streptomycyna, teofilina, tetracyklina, torsade de pointes, triazolbenzodiazepina, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zopiklon