pirfenidon
Pirfenidon to lek przeciwzwłóknieniowy stosowany głównie w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF). Mechanizm jego działania polega na hamowaniu syntezy kolagenu, redukcji aktywności fibroblastów oraz zmniejszaniu produkcji cytokin prozapalnych i profibrogennych, w tym transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-β).
Skuteczność pirfenidonu została potwierdzona w badaniach klinicznych, gdzie wykazano spowolnienie postępu choroby poprzez zmniejszenie tempa spadku natężonej pojemności życiowej płuc (FVC). Lek ten zmniejsza ryzyko progresji choroby oraz związanej z nią śmiertelności u pacjentów z IPF.
Najczęstsze działania niepożądane pirfenidonu obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, dyspepsja), reakcje skórne (wysypka, fotowrażliwość) oraz zmęczenie. Ze względu na możliwość uszkodzenia wątroby, podczas terapii konieczne jest regularne monitorowanie enzymów wątrobowych. Lek jest zazwyczaj stosowany w schemacie dawkowania z okresem stopniowego zwiększania dawki, co pozwala na poprawę tolerancji leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidone Aurovitas, stosowany w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) w dawce 2403 mg/dobę, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1650 pacjentów, w tym długoterminowe obserwacje do 10 lat. Najczęściej występujące działania niepożądane to zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności (32,4% vs 12,2% placebo), biegunka (18,8% vs 14,4%) i niestrawność (16,1% vs 5,0%), a także wysypka (26,2% vs 7,7%) oraz reakcje nadwrażliwości na światło (9,3% vs 1,1%). Zmniejszenie apetytu (20,7% vs 8,0%) może prowadzić do istotnej utraty masy ciała, wymagającej interwencji. W badaniach fazy 3 oceniono 623 pacjentów, potwierdzając podobny profil bezpieczeństwa u chorych z zaawansowaną i niezaawansowaną postacią IPF. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest kluczowe ze względu na ryzyko ciężkiego polekowego uszkodzenia wątroby, w tym przypadków śmiertelnych, oraz występowanie ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, anafilaksja, bilirubina całkowita, choroba refluksowa przełyku, fotoprotekcja, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hiponatremia, idiopatyczne włóknienie płuc, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, odkrztuszanie, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcje skórne, rumień, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uderzenia gorąca, wysypka plamkowa, wysypka rumieniowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Decyzja o włączeniu terapii produktem Pirfenidon Zentiva powinna być podejmowana przez specjalistę z doświadczeniem w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF). Leczenie wymaga stopniowego zwiększania dawki przez 14 dni, rozpoczynając od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, następnie 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę). Przekraczanie dawki 2403 mg/dobę nie jest zalecane. W przypadku przerwy w terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie schematu adaptacyjnego. Lek należy przyjmować z posiłkiem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
aminotransferazy, ciężka reakcja nadwrażliwości, ciężkie zaburzenie wątroby, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, filtr przeciwsłoneczny, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, nietolerancja pokarmowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pirfenidon, przewód pokarmowy, stężenie bilirubiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Aurovitas
Stosowanie pirfenidonu wymaga regularnego monitorowania czynności wątroby, w tym aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz stężenia bilirubiny, zgodnie ze schematem: przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a potem co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aminotransferaz >3 do <5× górnej granicy normy bez objawów uszkodzenia wątroby, zaleca się wykluczenie innych przyczyn, ścisłe monitorowanie, rozważenie zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia, a po normalizacji wyników możliwe jest ponowne zwiększenie dawki. Przy wzroście >3 do <5× z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥5× górnej granicy normy, konieczne jest trwałe przerwanie terapii. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B Child-Pugh) ekspozycja na lek wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej obserwacji, natomiast pirfenidon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
aminotransferaza, bilirubina, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, jadłowstręt, klasyfikacja Childa-Pugha, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata masy ciała, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidon Medical Valley 801 mg
Terapia produktem leczniczym Pirfenidon Medical Valley powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty z doświadczeniem w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc. Zalecane dawkowanie rozpoczyna się od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) przez pierwsze 7 dni, następnie 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w dniach 8-14, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę) od 15. dnia. Tabletki należy przyjmować z pokarmem, co minimalizuje działania niepożądane, takie jak nudności i zawroty głowy. W przypadku przerwania terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne stopniowe zwiększanie dawki przez 14 dni, natomiast przerwa krótsza niż 14 dni pozwala na powrót do poprzedniej dawki bez stopniowania.
aktywność aminotransferaz, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, leczenie podtrzymujące, monitorowanie pacjenta, nietolerancja żołądkowo-jelitowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, reakcja nadwrażliwości na światło, stężenie bilirubiny, tabletka powlekana, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie pirfenidonem w idiopatycznym włóknieniu płuc powinno być inicjowane i monitorowane przez specjalistę z doświadczeniem w tej dziedzinie, ze względu na konieczność ścisłego nadzoru nad działaniami niepożądanymi. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki w ciągu pierwszych dwóch tygodni: od 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie) w dniach 1-7, przez 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie) w dniach 8-14, aż do dawki podtrzymującej 2403 mg/dobę (801 mg trzy razy dziennie) od dnia 15. Zalecane jest przyjmowanie leku z pokarmem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, takich jak nudności i zawroty głowy. Nie należy przekraczać dawki 2403 mg/dobę ze względu na brak dodatkowych korzyści terapeutycznych i zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
AlAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bilirubina, dializoterapia, dysfagia, działanie niepożądane, ekspozycja na słońce, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, przewód pokarmowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne pirfenidonu wykazały, że głównym narządem docelowym jest wątroba, gdzie obserwowano zwiększenie masy oraz centralnozrazikowy przerost, związane z indukcją mikrosomalnych enzymów wątrobowych. Zmiany te były odwracalne po przerwaniu leczenia, co wskazuje na ich adaptacyjny charakter. W badaniach rakotwórczości u szczurów i myszy stwierdzono zwiększoną częstość guzów wątroby, jednak mechanizm ten nie występuje u ludzi, co ogranicza znaczenie kliniczne tych obserwacji. U samic szczurów przy dawce 1500 mg/kg/dobę (37-krotnie wyższej niż dawka ludzka 2403 mg/dobę) zaobserwowano wzrost częstości guzów macicy, co jest związane z dopaminergicznie zależnym zaburzeniem hormonalnym specyficznym dla gatunku szczurów i nie ma odniesienia do ludzi. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność i rozwój pourodzeniowy przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę u szczurów i 300 mg/kg/dobę u królików, choć przy bardzo wysokich dawkach (≥ 450 mg/kg/dobę) obserwowano przedłużenie cyklu rozrodczego i nieregularności, a przy ≥ 1000 mg/kg/dobę wydłużenie ciąży i zmniejszenie przeżywalności płodów. Pirfenidon i jego metabolity przenikają przez łożysko oraz do mleka w okresie laktacji.
badania farmakologiczne, badania toksyczności, centralnozrazikowy przerost wątroby, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na promieniowanie UV, fototoksyczność, genotoksyczność, hormony płciowe, łożysko, mikrosomalne enzymy wątrobowe, narząd docelowy, pirfenidon, płyn owodniowy, potencjał genotoksyczny, równowaga hormonów płciowych, test fotoklastogenny, zaburzenie równowagi hormonów płciowych - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pirfenidon Medical Valley 801 mg
Podczas terapii preparatem Pirfenidon Medical Valley, dostępnym w dawkach 267 mg, 534 mg oraz 801 mg w formie tabletek powlekanych, należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne działania niepożądane takie jak zawroty głowy i zmęczenie. Objawy te mogą w umiarkowanym stopniu upośledzać sprawność psychomotoryczną pacjenta, co przekłada się na obniżoną zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. W związku z tym, pacjenci powinni być instruowani o konieczności obserwacji swojego stanu oraz powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia wymienionych objawów, aż do ich ustąpienia. Lekarz powinien regularnie monitorować nasilenie tych działań niepożądanych podczas wizyt kontrolnych oraz indywidualnie oceniać ryzyko związane z aktywnościami wymagającymi zwiększonej koncentracji.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pirfenidone Sandoz 801 mg
Pirfenidone Sandoz jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pirfenidon lub substancje pomocnicze, a także u osób, które doświadczyły obrzęku naczynioruchowego podczas wcześniejszej terapii tym lekiem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie fluwoksaminy, ze względu na jej zdolność do hamowania metabolizmu pirfenidonu i znaczące zwiększenie stężenia leku w osoczu, co może nasilać działania niepożądane. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako klirens kreatyniny (Clkr) poniżej 30 ml/min lub u pacjentów dializowanych, ze względu na ryzyko toksycznego nagromadzenia leku i nasilenia hepatotoksyczności oraz innych działań niepożądanych.
cytochrom P450, dializoterapia, fluwoksamina, hepatotoksyczność, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, łagodne zaburzenia wątroby, nadwrażliwość na pirfenidon, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pirfenidon, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pirfenidone Sandoz 267 mg
Pirfenidon, substancja czynna leku Pirfenidone Sandoz dostępnego w dawkach 267 mg i 801 mg, w badaniach klinicznych na zdrowych ochotnikach był podawany w dawkach do 4806 mg/dobę (6 kapsułek po 267 mg, 3 razy dziennie) przez 12 dni. Przedawkowanie tego leku wiązało się z występowaniem działań niepożądanych o charakterze łagodnym i przemijającym, które odpowiadały typowym objawom obserwowanym podczas standardowego stosowania pirfenidonu. Objawy te nie wykazywały nasilenia ani długotrwałych konsekwencji, co wskazuje na stosunkowo bezpieczny profil toksyczności w zakresie badanych dawek.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidone Aurovitas jest wskazany do leczenia idiopatycznego włóknienia płuc i powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem specjalisty. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki przez 14 dni: od 801 mg/dobę (1 kapsułka 267 mg trzy razy dziennie) w dniach 1-7, przez 1602 mg/dobę (2 kapsułki trzy razy dziennie) w dniach 8-14, aż do dawki podtrzymującej 2403 mg/dobę (3 kapsułki trzy razy dziennie) od 15 dnia. Lek należy przyjmować z pokarmem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych, a dawka nie powinna przekraczać 2403 mg/dobę. W przypadku przerwania terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie schematu dawkowania od początku, natomiast przerwy krótsze niż 14 dni pozwalają na powrót do poprzedniej dawki bez stopniowego zwiększania.
aminotransferazy, charakterystyka produktu leczniczego, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pirfenidon, reakcja nadwrażliwości na światło, stężenie bilirubiny, terapia pirfenidonem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa pirfenidonu obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy i centralnozrazikowy przerost, co wskazuje na adaptacyjny charakter odpowiedzi wątroby. W badaniach rakotwórczych u szczurów i myszy stwierdzono zwiększoną częstość guzów wątroby, związanych z indukcją mikrosomalnych enzymów wątrobowych, mechanizmem specyficznym dla tych gatunków i nieobserwowanym u ludzi. U samic szczurów podawano dawkę 1 500 mg/kg/dobę (37-krotnie wyższą niż dawka u ludzi 2 403 mg/dobę), co skutkowało wzrostem częstości guzów macicy, mechanizm ten jest jednak specyficzny dla szczurów i nie ma znaczenia klinicznego dla ludzi. Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani teratogenności przy dawkach do 1 000 mg/kg u szczurów i 300 mg/kg u królików, choć bardzo wysokie dawki (≥ 450 mg/kg/dobę) wpływały na cykl rozrodczy i przeżywalność płodów u szczurów.
badanie genotoksyczności, centralnozrazikowy przerost wątroby, działanie fotoklastogenne, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na promieniowanie UV, guz macicy, guz wątroby, mikrosomalne enzymy wątrobowe, nieregularny cykl, okres laktacji, pirfenidon, płyn owodniowy, podrażnienie skóry, przenikanie przez łożysko, równowaga hormonów płciowych, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Medical Valley
Stosowanie pirfenidonu, w tym produktu leczniczego Pirfenidon Medical Valley, wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać testy czynności wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), a następnie kontrolować je co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii zaleca się wykluczenie innych przyczyn, ścisłe monitorowanie i ewentualne zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Trwałe odstawienie leku jest konieczne przy wzroście aminotransferaz >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥5 × GGN. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B Child-Pugh) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami jest przeciwwskazane.
badania wątrobowe, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom CYP1A2, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, jadłowstręt, klasyfikacja Childa-Pugha, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, podwyższenie aminotransferaz, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, świszczący oddech, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie funkcji wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pirfenidon Medical Valley 267 mg
Pirfenidon Medical Valley, dostępny w dawkach 267 mg, 534 mg oraz 801 mg w formie tabletek powlekanych, może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i zmęczenie, które istotnie wpływają na zdolność pacjentów do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Zawroty głowy mogą zaburzać równowagę, ocenę odległości i szybkość reakcji, natomiast zmęczenie obniża koncentrację i wydłuża czas reakcji, zwiększając ryzyko mikrozaśnięć. W związku z tym lek może w umiarkowanym stopniu ograniczać zdolności psychomotoryczne, co wymaga od lekarza szczegółowego poinformowania pacjenta o potencjalnym ryzyku oraz konieczności monitorowania objawów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub po zmianie dawki.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Zentiva
Produkt leczniczy Pirfenidon Zentiva wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym zwiększenia aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny. Zaleca się badania przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby, należy wykluczyć inne przyczyny, monitorować pacjenta i rozważyć modyfikację leczenia. Wzrost aminotransferaz >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz wzrost ≥5 × GGN stanowią wskazanie do trwałego odstawienia leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej obserwacji pod kątem toksyczności. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina, dziedziczna nietolerancja fruktozy, galaktozemia, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, nadwrażliwość na światło, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, skala Childa-Pugha, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon chorób i schorzeń
Śródmiąższowa choroba płuc – Leczenie
Śródmiąższowa choroba płuc (ILD) obejmuje ponad 200 schorzeń charakteryzujących się zapaleniem i/lub zwłóknieniem tkanki płucnej, gdzie zwłóknienie jest nieodwracalne. Leczenie jest zindywidualizowane i opiera się na dominującym procesie patologicznym – zapaleniu lub zwłóknieniu. W przypadku przewagi zapalenia stosuje się kortykosteroidy (np. prednizon) oraz leki immunosupresyjne, takie jak azatiopryna, mykofenolan mofetylu, cyklofosfamid, metotreksat oraz leki biologiczne (rytuksymab, tocilizumab). W chorobach z przewagą zwłóknienia stosuje się leki przeciwzwłóknieniowe: nintedanib (inhibitor kinazy tyrozynowej) i pirfenidon (inhibitor szlaków zapalnych i profibrotycznych), które w badaniach klinicznych spowolniły utratę funkcji płuc – średnio o 120 ml rocznie w porównaniu do 240 ml bez leczenia. Terapia uzupełniająca obejmuje tlenoterapię, rehabilitację płucną oraz w zaawansowanych przypadkach przeszczep płuc. W leczeniu specyficznych typów ILD, takich jak IPF, NSIP czy CTD-ILD, stosuje się odpowiednio dobrane schematy farmakologiczne i niefarmakologiczne, zgodnie z aktualnymi wytycznymi i dowodami naukowymi.
azatiopryna, bliznowacenie tkanki płucnej, choroba refluksowa przełyku, cyklofosfamid, hipoksemia, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitor kinazy tyrozynowej, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwzapalny, lek przeciwzwłóknieniowy, metotreksat, mykofenolan mofetylu, N-acetylocysteina, nadciśnienie płucne, niespecyficzne śródmiąższowe zapalenie płuc, nintedanib, opieka paliatywna, pirfenidon, postępujące włóknienie płuc, prednison, przeszczep płuc, refluks żołądkowo-przełykowy, rehabilitacja płucna, rytuksymab, śródmiąższowa choroba płuc, tlenoterapia, tocilizumab, włókniejące HP, zapalenie płuc z nadwrażliwości, zwłóknienie tkanki płucnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pirfenidone Sandoz 267 mg
Pirfenidone Sandoz, dostępny w dawkach 267 mg i 801 mg w formie tabletek powlekanych, posiada ściśle określone przeciwwskazania, które są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pirfenidon lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią obrzęku naczynioruchowego wywołanego pirfenidonem, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych zagrażających życiu. Ponadto, stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w kojarzeniu z fluwoksaminą, silnym inhibitorem CYP1A2, który może znacząco podnosić stężenie pirfenidonu w osoczu, zwiększając ryzyko toksyczności i działań niepożądanych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidon Medical Valley 267 mg
Leczenie idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) za pomocą Pirfenidonu Medical Valley wymaga ścisłego nadzoru specjalisty z doświadczeniem w terapii tego schorzenia. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki, aby zminimalizować działania niepożądane i poprawić tolerancję leku, osiągając docelową dawkę dobową 2403 mg (801 mg trzy razy na dobę). Schemat dawkowania obejmuje: 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w dniach 1-7, 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w dniach 8-14 oraz 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę) od 15. dnia leczenia. W przypadku przerwy w terapii ≥14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie 2-tygodniowego schematu zwiększania dawki, natomiast przerwa <14 dni pozwala na powrót do poprzedniej dawki bez stopniowania. Lek należy podawać doustnie, z pokarmem, aby ograniczyć nudności i zawroty głowy, a tabletki połykać w całości, popijając wodą.
bilirubina, dializoterapia, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, lekarz specjalista, nadwrażliwość na światło, nietolerancja przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, reakcja nadwrażliwości, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, terapia pirfenidonem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pirfenidone Sandoz 267 mg
Pirfenidon, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX05), wykazuje działanie antyfibrotyczne i przeciwzapalne, co potwierdzają badania in vitro oraz modele zwierzęce włóknienia płuc. Mechanizm działania obejmuje hamowanie proliferacji fibroblastów, ograniczenie produkcji białek i cytokin związanych z włóknieniem oraz redukcję biosyntezy macierzy zewnątrzkomórkowej indukowanej przez TGF-β i PDGF. W leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) pirfenidon podawany w dawce 2403 mg/dobę znacząco spowalnia spadek funkcji płuc, mierzonej jako procent wartości należnej FVC, co potwierdzają wyniki trzech wieloośrodkowych, randomizowanych badań fazy 3 (PIPF-004, PIPF-006, PIPF-016) oraz badania SP3 w populacji japońskiej. Mediana początkowej wartości FVC w badaniach wynosiła około 68-74%, a DLCO około 42-45%. W badaniu PIPF-004 odsetek pacjentów z ≥10% spadkiem FVC lub zgonem po 72 tygodniach wyniósł 20% w grupie leczonej pirfenidonem vs. 35% w grupie placebo (p=0,001).
6-minutowy test marszu, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie antyfibrotyczne, działanie przeciwzapalne, fibroblast, idiopatyczne włóknienie płuc, interleukina 1 beta, lek immunosupresyjny, macierz zewnątrzkomórkowa, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, pirfenidon, płytkopochodny czynnik wzrostu, pojemność życiowa, transformujący czynnik wzrostu beta, zdolność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Pirfenidon Zentiva jest lekiem wskazanym do leczenia idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) u dorosłych pacjentów. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 267 mg i 801 mg pirfenidonu, odpowiednio w tabletkach żółtych (13,2 x 6,5 mm) i brązowych (20,1 x 9,3 mm). Substancja czynna wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwwłóknieniowe, co jest kluczowe w hamowaniu progresji włóknienia tkanki płucnej charakterystycznego dla IPF. Warto zwrócić uwagę na zawartość laktozy w tabletkach: 40 mg w dawce 267 mg oraz 120 mg w dawce 801 mg, co ma znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Aurovitas 801 mg
Leczenie idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) produktem Pirfenidone Aurovitas powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem specjalisty z doświadczeniem w tej dziedzinie. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki pirfenidonu, począwszy od 267 mg trzy razy dziennie (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, następnie 534 mg trzy razy dziennie (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy dziennie (2403 mg/dobę) od 15. dnia. Dawka podtrzymująca powinna być przyjmowana z pokarmem, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. W przypadku przerwania terapii na 14 dni lub dłużej, konieczne jest ponowne stopniowe zwiększanie dawki. Wystąpienie działań niepożądanych, takich jak objawy ze strony układu pokarmowego lub reakcje nadwrażliwości na światło, wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania lub czasowego przerwania leczenia, a w cięższych przypadkach – całkowitego odstawienia leku i konsultacji specjalistycznej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, bilirubina, ciężka reakcja nadwrażliwości, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, reakcja nadwrażliwości na światło, schemat leczenia, stężenie leku w osoczu, umiarkowane zaburzenia wątroby, wysypka, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidon Medical Valley 801 mg
Profil bezpieczeństwa pirfenidonu został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 1650 pacjentów, w tym ponad 170 osób obserwowanych przez okres powyżej 5 lat, co umożliwia wiarygodną ocenę długoterminowego bezpieczeństwa terapii. Stosowanie dawki 2403 mg/dobę wiązało się z istotnym wzrostem częstości działań niepożądanych w porównaniu z placebo, w tym nudności (32,4% vs 12,2%), wysypki (26,2% vs 7,7%), biegunki (18,8% vs 14,4%), zmęczenia (18,5% vs 10,4%), niestrawności (16,1% vs 5,0%), zmniejszenia apetytu (20,7% vs 8,0%), bólu głowy (10,1% vs 7,7%) oraz reakcji nadwrażliwości na światło (9,3% vs 1,1%). Działania niepożądane o częstości ≥ 2% obejmują m.in. zaburzenia żołądkowo-jelitowe, hepatotoksyczność, zaburzenia skórne, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz objawy ogólne jak zmęczenie i osłabienie. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym przypadki zakończone zgonem, oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i zespół DRESS.
agranulocytoza, aktywność AlAT, aktywność AspAT, anafilaksja, bezsenność, biegunka, choroba refluksowa przełyku, ciężkie reakcje skórne, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hiponatremia, klasyfikacja MedDRA, letarg, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość na światło, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oparzenie słoneczne, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wysypka, zaburzenia smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płuc idiopatyczne – Diagnostyka i diagnoza
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to przewlekła, postępująca śródmiąższowa choroba płuc o nieznanej etiologii, charakteryzująca się narastającym włóknieniem i stwardnieniem miąższu płuc, co prowadzi do ograniczenia wymiany gazowej. Diagnostyka IPF opiera się na wykluczeniu innych przyczyn śródmiąższowych chorób płuc oraz potwierdzeniu charakterystycznego wzorca UIP w HRCT, który obejmuje zmiany siateczkowate, obraz plastra miodu i rozstrzenie oskrzeli z pociągania, głównie w dolnych i podopłucnowych partiach płuc. Typowy lub prawdopodobny wzorzec UIP w HRCT pozwala na rozpoznanie IPF bez konieczności biopsji. Badania czynnościowe płuc wykazują restrykcyjny wzorzec wentylacyjny (zmniejszona TLC, VC) oraz obniżoną zdolność dyfuzyjną (DLCO). Test 6-minutowego marszu (6MWT) służy do oceny wydolności wysiłkowej i desaturacji tlenowej. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić choroby tkanki łącznej, alergiczne zapalenie pęcherzyków, choroby zawodowe i polekowe śródmiąższowe choroby płuc.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, badania czynnościowe płuc, bronchoskopia, choroba śródmiąższowa płuc, desaturacja, gazometria krwi tętniczej, idiopatyczne włóknienie płuc, lek przeciwfibrotyczny, morfologia krwi, niewydolność prawokomorowa serca, nintedanib, pałeczkowatość palców, pirfenidon, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pylica krzemowa, restrykcyjny wzorzec wentylacyjny, reumatoidalne zapalenie stawów, rozstrzenie oskrzeli z pociągania, sarkoidoza, sinica, śródmiąższowa choroba płuc, test 6-minutowego marszu, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, twardzina układowa, wideotorakoskopia, włóknienie tkanki płucnej, wzorzec histopatologiczny, zdolność dyfuzyjna płuc, zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płucne – Leczenie
Włóknienie płucne to przewlekła, postępująca choroba charakteryzująca się nieodwracalnym zwłóknieniem tkanki płucnej, prowadzącym do zaburzeń wymiany gazowej i duszności. W leczeniu idiopatycznego włóknienia płucnego (IPF) stosuje się leki przeciwfibrotyczne: nintedanib (Ofev) – inhibitor kinaz tyrozynowych blokujący VEGFR, FGFR i PDGFR, oraz pirfenidon (Esbriet) – o działaniu przeciwfibrotycznym, przeciwzapalnym i przeciwutleniającym, hamujący TGF-β i TNF. Leki te spowalniają progresję choroby i zmniejszają ryzyko zaostrzeń, a ich stosowanie wymaga monitorowania funkcji wątroby. W innych postaciach włóknienia stosuje się glikokortykosteroidy (prednizon) oraz immunosupresję (azatiopryna, cyklofosfamid, mykofenolan mofetylu, tocilizumab), szczególnie w chorobach autoimmunologicznych. Leczenie wspomagające obejmuje tlenoterapię, rehabilitację pulmonologiczną oraz leczenie objawowe kaszlu i choroby refluksowej przełyku (GERD).
azatiopryna, bliznowacenie tkanki płucnej, choroba refluksowa przełyku, choroba śródmiąższowa płuc, cyklofosfamid, cyklosporyna, długość życia, duszność, działanie niepożądane, glikokortykosteroidy, idiopatyczne włóknienie płucne, immunosupresja, inhibitor kinazy tyrozynowej, interleukina-11, lęk, lek immunosupresyjny, metotreksat, mykofenolan mofetylu, nintedanib, opieka paliatywna, pirfenidon, pneumokoki, rehabilitacja pulmonologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, sirolimus, takrolimus, TGF-β, tlenoterapia, TNF, tocilizumab, twardzina układowa, włóknienie płucne, zapalenie mięśni, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidon Medical Valley
Pirfenidon Medical Valley, dostępny w dawkach 267 mg, 534 mg i 801 mg, wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych (AlAT, AspAT, bilirubina) przed rozpoczęciem terapii, następnie co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy oraz co 3 miesiące dalej. Wzrost aktywności aminotransferaz >3 do <5 × GGN bez hiperbilirubinemii wymaga wykluczenia innych przyczyn, ścisłej obserwacji i ewentualnej redukcji dawki lub przerwania leczenia. W przypadku wzrostu >3 do <5 × GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥5 × GGN konieczne jest trwałe odstawienie leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Child-Pugh) ekspozycja na pirfenidon wzrasta o 60%, co wymaga szczególnej ostrożności, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (klasa C) lek jest przeciwwskazany. Należy również unikać ekspozycji na światło słoneczne i stosować odpowiednie środki ochronne ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości na światło oraz ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka i zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu.
aminotransferazy, bilirubina, ciemny mocz, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitory CYP1A2, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płuc idiopatyczne – Zapobieganie i profilaktyka
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to postępująca, nieodwracalna choroba śródmiąższowa płuc, charakteryzująca się włóknieniem tkanki płucnej, prowadzącym do pogorszenia funkcji oddechowej i wysokiej śmiertelności. W Wielkiej Brytanii diagnozuje się ponad 5000 nowych przypadków rocznie, a liczba chorych przekracza 30 000. Profilaktyka opiera się na eliminacji czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, ekspozycja na azbest, pyły metali, alergeny i toksyny zawodowe, a także na leczeniu chorób współistniejących (np. chorób tkanki łącznej, GERD). U pacjentów z rodzinnym występowaniem IPF zaleca się testy genetyczne oraz regularną obserwację. Kluczowe jest także stosowanie szczepień ochronnych przeciwko grypie, pneumokokom, COVID-19 oraz DTaP, a także rehabilitacja pulmonologiczna wspomagająca funkcję oddechową i jakość życia.
amiodaron, choroba refluksowa przełyku, choroby tkanki łącznej, cyklofosfamid, gruźlica, idiopatyczne włóknienie płuc, infekcja dróg oddechowych, metotreksat, nintedanib, nitrofurantoina, opieka paliatywna, pirfenidon, propranolol, przeszczep płuca, pył krzemionkowy, rehabilitacja pulmonologiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, sulfasalazyna, test genetyczny, tkanka bliznowata, tlenoterapia, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, włókna azbestowe, włóknienie płuc, zapalenie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Sandoz
Podczas terapii Pirfenidone Sandoz konieczne jest ścisłe monitorowanie czynności wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności aminotransferaz AlAT, AspAT oraz stężenia bilirubiny. Zaleca się oznaczenia przed rozpoczęciem leczenia, następnie comiesięczne kontrole przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz >3 do <5 x GGN bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby, należy wykluczyć inne przyczyny, monitorować pacjenta i rozważyć modyfikację terapii. Przy podwyższeniu aminotransferaz >3 do <5 x GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥5 x GGN, wskazane jest trwałe przerwanie leczenia. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) obserwuje się 60% wzrost ekspozycji na lek, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej obserwacji, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP1A2. Pirfenidone Sandoz jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.
AlAT, aminotransferaza, AspAT, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, Pirfenidone Sandoz, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości na światło, reakcja polekowa z eozynofilią, świszczący oddech, toksyczna martwica rozpływna naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Pirfenidon, lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX05, wykazuje złożone działanie przeciwzwłóknieniowe i przeciwzapalne, co potwierdzają badania in vitro oraz modele zwierzęce włóknienia płuc. Mechanizm działania obejmuje hamowanie proliferacji fibroblastów, ograniczenie syntezy białek i cytokin związanych z włóknieniem oraz redukcję biosyntezy macierzy zewnątrzkomórkowej, zwłaszcza w odpowiedzi na TGF-β i PDGF. W leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) pirfenidon skutecznie zmniejsza gromadzenie komórek zapalnych i spowalnia progresję choroby, co potwierdzają cztery wieloośrodkowe, randomizowane badania fazy 3 (PIPF-004, PIPF-006, PIPF-016, SP3). Dawka stosowana w badaniach wynosiła 2403 mg/dobę, podawana trzy razy dziennie, a głównym punktem końcowym była zmiana procentowej wartości należnej FVC oraz ocena zdolności wysiłkowej w teście 6-minutowego marszu (6MWT).
badanie in vitro, choroba zapalna płuc, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów alfa, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzwłóknieniowe, fibroblast, idiopatyczne włóknienie płuc, interleukina 1 beta, lek immunosupresyjny, macierz zewnątrzkomórkowa, nadciśnienie płucne, natężona pojemność życiowa, patomechanizm, pirfenidon, płytkopochodny czynnik wzrostu, pojemność dyfuzyjna płuc dla tlenku węgla, pojemność życiowa, przeszczep płuca, test 6-minutowego marszu, transformujący czynnik wzrostu beta, włóknienie wywołane bleomycyną - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pirfenidon Medical Valley 267 mg
Przedawkowanie pirfenidonu, stosowanego w dawkach 267 mg, 534 mg lub 801 mg w formie tabletek powlekanych, jest zagadnieniem klinicznym o ograniczonym doświadczeniu praktycznym. Dane pochodzą głównie z badań na zdrowych ochotnikach, gdzie dawka sięgała maksymalnie 4806 mg/dobę (6 kapsułek po 267 mg trzy razy dziennie) w 12-dniowym protokole zwiększania dawki. Objawy przedawkowania miały łagodny, przemijający charakter i były zgodne z typowymi działaniami niepożądanymi pirfenidonu obserwowanymi przy standardowym stosowaniu. Nie odnotowano ciężkich powikłań, co sugeruje względne bezpieczeństwo nawet przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Lek Pirfenidon Zentiva dostępny jest w postaci tabletek powlekanych w dawkach 267 mg oraz 801 mg pirfenidonu, substancji o działaniu przeciwzwłóknieniowym, przeciwzapalnym i antyoksydacyjnym. Tabletki zawierają laktozę – 40 mg w dawce 267 mg oraz 120 mg w dawce 801 mg – co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje także kroskarmelozę sodową (środek rozsadzający), krzemionkę koloidalną bezwodną (poprawiającą właściwości przepływowe) oraz magnezu stearynian (środek poślizgowy). Otoczka tabletek 267 mg zawiera m.in. tytanu dwutlenek (E171), makrogol 3350, talk, alkohol poliwinylowy oraz żółty tlenek żelaza (E172), natomiast otoczka tabletek 801 mg zawiera tytanu dwutlenek, makrogol 3350, talk, alkohol poliwinylowy oraz czerwony i czarny tlenek żelaza (E172), nadające charakterystyczny brązowy kolor.
alkohol poliwinylowy, działanie antyoksydacyjne, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzwłóknieniowe, film powlekający, folia PVC/Aluminium, folia PVC/PCTFE/Aluminium, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, perforacja blistra, pirfenidon, środek poślizgowy, środek przeciwzbrylający, środek rozsadzający, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pirfenidone Aurovitas 801 mg
Pirfenidone Aurovitas w dawkach 267 mg i 801 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pirfenidon lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (18,85 mg w tabletce 267 mg i 56,55 mg w tabletce 801 mg), u osób z historią obrzęku naczynioruchowego po pirfenidonie, a także u pacjentów stosujących fluwoksaminę ze względu na ryzyko toksycznego wzrostu stężenia leku. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest również ciężka niewydolność wątroby oraz niewydolność nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 mL/min lub dializoterapia, co wynika z ryzyka kumulacji leku i poważnych działań niepożądanych. W tych sytuacjach stosowanie pirfenidonu jest niedopuszczalne ze względu na bezpieczeństwo pacjenta.
W przypadkach umiarkowanego upośledzenia funkcji wątroby lub nerek (klirens kreatyniny 30-50 mL/min) stosowanie pirfenidonu wymaga szczególnej ostrożności i częstszego monitorowania parametrów wątrobowych oraz nerkowych. U pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy należy uwzględnić ryzyko związane z zawartością laktozy w preparacie. Decyzja o leczeniu powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stosunku korzyści do ryzyka oraz możliwości ścisłego monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty zaznajomionego z profilem bezpieczeństwa pirfenidonu.
dializoterapia, fluwoksamina, hepatotoksyczność, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na pirfenidon, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pirfenidon, reakcja alergiczna, umiarkowana niewydolność nerek, upośledzenie funkcji wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Pirfenidon Medical Valley 534 mg
Pirfenidon, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2 (70-80%), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu oraz innych izoenzymów CYP (CYP2C9, 2C19, 2D6, 2E1). Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, powodują aż czterokrotny wzrost ekspozycji na pirfenidon, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. W przypadku innych silnych inhibitorów (np. enoksacyna) zaleca się redukcję dawki pirfenidonu do 801 mg/dobę (267 mg trzy razy dziennie) oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory, takie jak cyprofloksacyna w dawce 750 mg, zwiększają ekspozycję o 81%, co wymaga zmniejszenia dawki pirfenidonu do 1602 mg/dobę (534 mg trzy razy dziennie). Należy zachować ostrożność także przy stosowaniu amiodaronu, propafenonu oraz inhibitorów CYP1A2 w połączeniu z silnymi inhibitorami innych izoenzymów CYP, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia leku i potencjalnych działań niepożądanych.
amiodaron, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, enoksacyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hepatotoksyczność, induktor CYP1A2, inhibitor CYP, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, omeprazol, paroksetyna, pirfenidon, propafenon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pirfenidon Medical Valley 534 mg
Pirfenidon Medical Valley jest dostępny w trzech dawkach: 267 mg, 534 mg oraz 801 mg, każda w formie tabletek powlekanych owalnych, obustronnie wypukłych, różniących się kolorem i wymiarami (od 13,2 x 6,2 mm do 20,2 x 9,5 mm). Substancją czynną jest pirfenidon, a tabletki zawierają specyficzne substancje pomocnicze zarówno w rdzeniu (m.in. celuloza mikrokrystaliczna, powidon K29-32, kroskarmeloza sodowa) jak i w otoczce (alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek, makrogol 4000, talk oraz różne tlenki żelaza jako barwniki). Różnice w barwnikach ułatwiają identyfikację poszczególnych dawek leku.
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, makrogol, otoczka tabletki, pirfenidon, powidon, rdzeń tabletki, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, właściwość farmaceutyczna - Leksykon substancji czynnych
Pirfenidon – Przeciwwskazania stosowania
Pirfenidon jest wskazany w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią obrzęku naczynioruchowego po wcześniejszym podaniu leku. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie fluwoksaminy, ze względu na ryzyko istotnego zwiększenia stężenia pirfenidonu w osoczu i potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Ponadto, pirfenidon nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub krańcową niewydolnością wątroby, jak również u osób z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako klirens kreatyniny (Clkr) poniżej 30 ml/min lub wymagających dializoterapii, ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów oraz zwiększone ryzyko toksyczności.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom P450, dializoterapia, fluwoksamina, idiopatyczne włóknienie płuc, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, opcje terapeutyczne, pirfenidon, reakcja alergiczna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Pirfenidone Aurovitas to lek w postaci kapsułek twardych o dawce 267 mg pirfenidonu, stosowany w terapii pacjentów wymagających leczenia tą substancją czynną. Każda kapsułka zawiera 267 mg pirfenidonu oraz 35,837 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Kapsułki mają białe, nieprzezroczyste wieczko i korpus, z nadrukiem „P 267” w brązowym tuszu. Substancje pomocnicze obejmują m.in. kroskarmelozę sodową, polisorbat 80, magnezu stearynian, a także składniki otoczki i tuszu drukarskiego, takie jak tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenki (E 172).
blister, dwutlenek tytanu, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, pirfenidon, polisorbat 80, postać farmaceutyczna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, szelak, tlenek żelaza brązowy, tlenek żelaza czarny, wodorotlenek potasu - Leksykon chorób i schorzeń
Włóknienie płuc idiopatyczne – Leczenie
Idiopatyczne włóknienie płuc (IPF) to przewlekła, postępująca choroba śródmiąższowa płuc o nieznanej etiologii, charakteryzująca się suchym kaszlem, zmęczeniem i postępującą dusznością wysiłkową. Średnia przeżywalność wynosi 3-5 lat od diagnozy, a obecnie nie istnieje leczenie przyczynowe. Terapia opiera się na lekach przeciwwłóknieniowych – pirfenidonie i nintedanibie, zatwierdzonych przez FDA w 2014 roku, które spowalniają spadek natężonej pojemności życiowej (FVC) i progresję choroby. Pirfenidon działa poprzez hamowanie TGF-β i PDGF oraz proliferacji fibroblastów, natomiast nintedanib jest inhibitorem kinaz tyrozynowych blokującym receptory VEGF, PDGF i FGF. Oba leki wykazują działanie przeciwwłóknieniowe i przeciwzapalne, choć ich stosowanie wiąże się z działaniami niepożądanymi, głównie ze strony przewodu pokarmowego (np. biegunka u 60% pacjentów leczonych nintedanibem). Monitorowanie funkcji wątroby jest obligatoryjne podczas terapii.
bloker H2, choroba śródmiąższowa płuc, czynnik wzrostu, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, duszność wysiłkowa, fibroblastyczny czynnik wzrostu, hipoksemia, idiopatyczne włóknienie płuc, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, interleukina-11, kortykosteroid, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwwłóknieniowy, napadowy kaszel, natężona pojemność życiowa, niewydolność oddechowa, nintedanib, opieka paliatywna, pirfenidon, płytkopochodny czynnik wzrostu, przeszczep płuca, refluks żołądkowo-przełykowy, rehabilitacja pulmonologiczna, saturacja tlenu, suchy kaszel, test funkcji wątroby, tlenoterapia, transformujący czynnik wzrostu beta, zaostrzenie IPF - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidon Zentiva 267 mg
Terapia pirfenidonem w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc wymaga ścisłego nadzoru specjalistycznego. Leczenie rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki przez 14 dni, począwszy od 267 mg trzy razy dziennie (801 mg/dobę) w dniach 1-7, następnie 534 mg trzy razy dziennie (1602 mg/dobę) w dniach 8-14, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy dziennie (2403 mg/dobę) od dnia 15. Lek należy przyjmować podczas posiłku, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. W przypadku przerwania terapii na ponad 14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie schematu dawkowania. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasy A i B wg Child-Pugh) oraz łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (ClCr 30-50 ml/min) zaleca się ostrożność, natomiast ciężkie zaburzenia wątroby i nerek stanowią przeciwwskazanie do stosowania pirfenidonu.
dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, nietolerancja przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, Pirfenidon Zentiva, stężenie bilirubiny, stężenie pirfenidonu w osoczu, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawrót głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz