lorazepam
Lorazepam to lek z grupy benzodiazepin o działaniu przeciwlękowym, uspokajającym, nasennym, przeciwdrgawkowym oraz miorelaksacyjnym. Mechanizm jego działania polega na zwiększeniu powinowactwa receptora GABA-A do kwasu gamma-aminomasłowego, co prowadzi do nasilenia hamującego działania tego neuroprzekaźnika w ośrodkowym układzie nerwowym.
W praktyce klinicznej lorazepam stosowany jest w leczeniu zaburzeń lękowych, bezsenności, objawów abstynencyjnych w przebiegu uzależnienia od alkoholu, a także w stanach pobudzenia psychoruchowego. Ze względu na swoje właściwości przeciwdrgawkowe, znajduje zastosowanie w leczeniu stanu padaczkowego. Lek charakteryzuje się stosunkowo szybkim początkiem działania oraz średnim czasem półtrwania (10-20 godzin).
Należy pamiętać, że lorazepam, podobnie jak inne benzodiazepiny, może powodować uzależnienie fizyczne i psychiczne, dlatego zaleca się stosowanie go przez możliwie najkrótszy okres. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: senność, zawroty głowy, osłabienie, zaburzenia koordynacji ruchowej oraz zaburzenia pamięci. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, co czyni go relatywnie bezpiecznym u pacjentów z niewydolnością wątroby w porównaniu do innych benzodiazepin.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorazepam TZF 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lorazepamu, obejmujące toksyczność ostrą i przewlekłą, wykazały brak istotnej wrażliwości u zwierząt doświadczalnych po podaniu doustnym. W długoterminowych badaniach na szczurach (80 tygodni) i psach (12 miesięcy) stosowanie wysokich dawek lorazepamu nie spowodowało istotnych zmian histopatologicznych, okulistycznych, hematologicznych ani funkcjonalnych narządów. Testy mutagenności oraz badania karcinogenności na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) dały wyniki negatywne, co wskazuje na brak ryzyka mutagennego i rakotwórczego związanego z lorazepamem.
badanie czynnościowe narządów, badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie okulistyczne, benzodiazepiny, działanie teratogenne, lorazepam, mutagenność, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przedawkowanie, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie zachowania, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azoneurax 150 mg
Przedawkowanie trazodonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Azoneurax (tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu 75 mg i 150 mg), stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Objawy przedawkowania mogą pojawić się do 24 godzin po przyjęciu leku i obejmują senność, zawroty głowy, nudności, wymioty (łagodne do umiarkowanych), a także ciężkie objawy neurologiczne takie jak śpiączka i drgawki, które wymagają natychmiastowej interwencji. Istotne są również objawy kardiologiczne, w tym tachykardia, bradykardia, wydłużenie odstępu QT oraz arytmia torsade de pointes, które mogą zagrażać życiu i wymagają monitorowania EKG. Dodatkowo obserwuje się hipotonię, hiponatremię oraz depresję oddechową, a w przypadku interakcji z innymi lekami przeciwdepresyjnymi możliwy jest zespół serotoninowy, stanowiący poważne zagrożenie dla pacjenta.
antidotum, Azoneurax, bradykardia, depresja oddechowa, diazepam, dobutamina, dopamina, drgawki, EKG, fenytoina, hiponatremia, hipotonia, lek inotropowy, lorazepam, odstęp QT, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, skala Glasgow, śpiączka, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, tlenoterapia, torsade de pointes, trazodon chlorowodorek, węgiel aktywny, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lorazepam Orion 2,5 mg
Lorazepam Orion to preparat zawierający 2,5 mg lorazepamu w formie tabletek, należący do grupy benzodiazepin (kod ATC: N05 BA06). Lek wykazuje szerokie spektrum działania farmakologicznego, obejmujące właściwości przeciwlękowe, uspokajające, przeciwdrgawkowe, nasenne oraz miorelaksacyjne. Mechanizm działania polega na wzmocnieniu efektu neuroprzekaźnika GABA poprzez wiązanie się z receptorem GABA-A, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony komórkowej i zmniejszenia pobudliwości neuronów. Efekty te są szczególnie widoczne w układzie limbicznym (działanie przeciwlękowe i uspokajające) oraz na poziomie rdzenia kręgowego (działanie miorelaksacyjne). Preparat charakteryzuje się szybkim początkiem działania i umiarkowanym czasem trwania efektu, co czyni go efektywnym w leczeniu stanów lękowych i zaburzeń snu.
działanie miorelaksacyjne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, hiperpolaryzacja błony komórkowej, kanał chlorkowy, kwas gamma-aminomasłowy, laktoza jednowodna, lek psycholeptyczny, lorazepam, napad padaczkowy, neuroprzekaźnik hamujący, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzodiazepiny, rdzeń kręgowy, receptor GABA-A, rozluźnienie mięśni szkieletowych, stany lękowe, układ limbiczny, zaburzenie snu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lorabex 0,5 mg
Lorabex, zawierający lorazepam, jest benzodiazepiną dostępną w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg w formie tabletek, stosowaną w krótkotrwałym leczeniu objawowym zaburzeń lękowych o nasileniu poważnym, obezwładniającym lub powodującym skrajne cierpienie psychiczne. Wskazania obejmują również bezsenność związaną z lękiem oraz premedykację przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi w celu redukcji lęku i napięcia. Tabletki o mocy 1 mg i 2,5 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w ilościach odpowiednio 34,4 mg (0,5 mg), 68,8 mg (1 mg) oraz 172,0 mg (2,5 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
benzodiazepiny, bezsenność, cierpienie psychiczne, laktoza jednowodna, lęk przedoperacyjny, lorazepam, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy lękowe, premedykacja, premedykacja przedoperacyjna, terapia farmakologiczna, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia lękowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z męczennicy cielistej – Interakcje
Wyciąg z męczennicy cielistej (Passiflora incarnata L.) wykazuje działanie sedatywne i uspokajające, co wiąże się z interakcjami farmakodynamicznymi, zwłaszcza z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Najistotniejszą grupą są benzodiazepiny (np. diazepam, alprazolam, lorazepam), których działanie może zostać nasilone poprzez synergistyczne oddziaływanie na receptory GABA-ergiczne, co zwiększa ryzyko nadmiernej sedacji i uspokojenia. Podobne ryzyko dotyczy innych leków nasennych i uspokajających (zopiklon, zolpidem, hydroksyzyna), opioidów (kodeina, tramadol, morfina) oraz alkoholu etylowego, gdzie synergistyczne działanie depresyjne na OUN może prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń koordynacji, wydłużenia czasu reakcji i potencjalnie depresji oddechowej. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych substancji z wyciągiem z męczennicy cielistej, np. preparatem Pascoflair.
alprazolam, benzodiazepiny, depresja oddechowa, diazepam, difenhydramina, działanie depresyjne, działanie uspokajające, efekt sedatywny, etanol, hydroksyzyna, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, klemastyna, kodeina, kozłek lekarski, leki nasenne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwhistaminowe I generacji, leki przeciwpadaczkowe, lorazepam, morfina, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, Passiflora incarnata, receptory GABA-ergiczne, SNRI, SSRI, tramadol, układ GABA-ergiczny, wyciąg z męczennicy cielistej, zolpidem, zopiklon - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lorazepam TZF 2 mg/ml
Lek Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań (2 mg/ml i 4 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Stosowanie lorazepamu w ciąży jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowych sytuacjach klinicznych, ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa oraz ryzyko wystąpienia objawów odstawienia u noworodków po długotrwałej terapii. U noworodków narażonych na benzodiazepiny pod koniec ciąży lub podczas porodu obserwowano obniżoną aktywność psychoruchową, hipotermię, niedociśnienie tętnicze, łagodną depresję oddechową oraz zespół wiotkiego niemowlęcia. Chociaż nie stwierdzono jednoznacznego działania teratogennego lorazepamu w dawkach terapeutycznych, nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka na podstawie doświadczeń z innymi benzodiazepinami, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub zatruciu.
aktywność psychoruchowa, benzodiazepina, depresja oddechowa, działanie teratogenne, glikol propylenowy, hipotermia, karmienie piersią, lorazepam, makrogol, niedociśnienie tętnicze, objaw odstawienia, perfuzja narządowa, płodność, roztwór do wstrzykiwań, wada rozwojowa, wiek rozrodczy, zespół wiotkiego niemowlęcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorabex 4 mg/ml
Lorazepam, substancja czynna leku Lorabex, jest generalnie dobrze tolerowany, jednak działania niepożądane są ściśle zależne od dawki i najczęściej pojawiają się na początku terapii, ustępując po jej kontynuacji lub redukcji dawki. Przedawkowanie może manifestować się brakiem równowagi i ataksją, a większe dawki powodują nasilającą się depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz depresję oddechową, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Wśród działań niepożądanych wyróżnia się trombocytopenię, agranulocytozę, pancytopenię (≥1/10), reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne (≥1/100 do <1/10), zespół SIADH (≥1/1000 do <1/100), hiponatremię (≥1/10 000 do <1/1000) oraz rzadkie reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja czy psychozy, które częściej występują u dzieci i osób starszych. Lorazepam może także powodować przemijającą niepamięć następczą, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, niedociśnienie oraz zmiany w parametrach wątrobowych (zwiększenie bilirubiny, aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej).
agranulocytoza, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, depresja oddechowa, drgawki, dyzartria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, hipotensja, hipotermia, lorazepam, miastenia, nadwrażliwość, napad padaczkowy, niepamięć następcza, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, podwójne widzenie, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, trombocytopenia, zawroty głowy błędnikowe, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lorafen 2,5 mg
Lorazepam (Lorafen) w formie tabletek drażowanych (1 mg i 2,5 mg) jest pochodną 1,4-benzodiazepiny, której stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na benzodiazepiny lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (68,4 mg w tabletce 1 mg, 66,5 mg w 2,5 mg), sacharoza (22,5 mg) oraz czerwień koszenilowa (w tabletkach 2,5 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową i zespołem bezdechu sennego ze względu na ryzyko nasilenia depresji oddechowej i hipoksemii. Ponadto, ciężka niewydolność wątroby i nerek stanowią przeciwwskazania z powodu ryzyka encefalopatii wątrobowej, zaburzonego metabolizmu oraz kumulacji toksycznych metabolitów lorazepamu.
bezdech senny, biosynteza hemu, ciśnienie wewnątrzgałkowe, czerwień koszenilowa, depresja oddechowa, encefalopatia wątrobowa, hipoksemia, jaskra wąskiego kąta, laktoza jednowodna, lorazepam, miastenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, ostry atak jaskry, pochodna benzodiazepiny, porfiria, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sacharoza, tabletka drażowana, tabletka lorazepamu, zatrucie alkoholowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, stosowana w dawkach 10 mg (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej) oraz 20 mg (tabletki standardowe), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z pokarmem i niektórymi lekami oraz sokami owocowymi. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność bilastyny o 20-30%, dlatego zaleca się podawanie leku na czczo. Sok grejpfrutowy i inne soki owocowe, poprzez hamowanie transportera OATP1A2, redukują biodostępność bilastyny o około 30%. Interakcje z ketokonazolem (400 mg/dobę) i erytromycyną (500 mg trzy razy/dobę) powodują dwukrotny wzrost AUC i 2-3-krotny wzrost Cmax bilastyny, co wynika z wpływu na jelitowe transportery wypływu (glikoproteina P), jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Podobny mechanizm dotyczy diltiazemu (60 mg/dobę), który zwiększa Cmax bilastyny o 50%. Inne leki, takie jak cyklosporyna, rytonawir i ryfampicyna, mogą odpowiednio zwiększać lub zmniejszać stężenie bilastyny w osoczu, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
benzodiazepina, bilastyna, biodostępność, cyklosporyna, diltiazem, dysfagia, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, parametr AUC, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, stężenie Cmax, transporter jelitowego wypływu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorabex 1 mg
Przedawkowanie lorazepamu, szczególnie w połączeniu z alkoholem lub innymi substancjami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się spektrum objawów od łagodnej senności i splątania, przez umiarkowane zaburzenia mowy, ataksję i reakcje paradoksalne, aż po ciężką depresję oddechową, niedociśnienie, śpiączkę i ryzyko zgonu. Diagnostyka i leczenie muszą uwzględniać możliwość politoksykomanii oraz interakcji farmakologicznych, które modyfikują obraz kliniczny i wpływają na wybór terapii. W przypadku przedawkowania dawki lorazepamu oraz czas od przyjęcia leku (do 1-2 godzin) determinują zastosowanie metod eliminacji, takich jak węgiel aktywowany i ewentualne płukanie żołądka, z uwzględnieniem ryzyka aspiracji.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja sercowo-naczyniowa, drgawki, drogi oddechowe, dyzartria, flumazenil, glukuronid lorazepamu, hipotonia, indukcja wymiotów, intubacja, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lorazepam, niedociśnienie, noradrenalina, płukanie żołądka, reakcja paradoksalna, śpiączka, splątanie umysłowe, substancja psychoaktywna, sztuczna wentylacja, węgiel aktywny, wentylacja mechaniczna, wsparcie krążeniowe, zaburzenia koordynacji ruchowej, zespół odstawienny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lorazepam TZF 2,5 mg
Lek Lorazepam TZF dostępny jest w trzech dawkach: 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg lorazepamu, podawanych w formie tabletek doustnych. Tabletki różnią się nie tylko zawartością substancji czynnej, ale także wielkością (od 4,5 mm do 8 mm średnicy), kolorem (białe lub czerwone) oraz możliwością podziału (dawki 1 mg i 2,5 mg posiadają linię podziału umożliwiającą podział na równe części). Każda dawka zawiera laktozę jednowodną w ilości odpowiednio 24 mg, 48 mg i 120 mg, a tabletki 1 mg dodatkowo zawierają barwnik żelaza tlenek czerwony (E 172) oraz celulozę mikrokrystaliczną typ 105. Substancje pomocnicze obejmują celulozę mikrokrystaliczną, karboksymetyloskrobię sodową oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią strukturę, rozpad i właściwości produkcyjne tabletek.
celuloza mikrokrystaliczna, interakcja z materiałem, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, linia podziału, lorazepam, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, odpad farmaceutyczny, okres ważności, postać farmaceutyczna, środek pochłaniający wilgoć, środek rozsadzający, substancja aktywna farmakologicznie, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka doustna, utylizacja leku, żelaza tlenek czerwony - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie paniczne – Leczenie
Zaburzenie paniczne charakteryzuje się nawracającymi, niespodziewanymi atakami paniki oraz lękiem antycypacyjnym, który prowadzi do zachowań unikowych i obniżenia jakości życia. Dotyka około 5% populacji, a jego leczenie ma na celu redukcję częstotliwości i intensywności ataków, zmniejszenie lęku oraz osiągnięcie remisji i powrót do pełnej sprawności. Zalecane jest leczenie, gdy objawy powodują istotne zaburzenia funkcjonowania. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest metodą pierwszego wyboru, osiągającą skuteczność na poziomie 70-90%, obejmującą psychoedukację, restrukturyzację poznawczą, ekspozycję interoceptywną i in vivo oraz techniki relaksacyjne. Standardowy czas terapii CBT to 12-16 sesji, z możliwością sesji przypominających dla utrzymania efektów. Alternatywne metody psychoterapii to terapia psychodynamiczna skoncentrowana na panice (PFPP), terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz redukcja stresu oparta na uważności (MBSR).
agorafobia, alprazolam, atak paniki, benzodiazepina, beta-bloker, buspiron, ekspozycja in vivo, ekspozycja interoceptywna, escitalopram, farmakoterapia, fluoksetyna, imipramina, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klomipramina, klonazepam, lęk antycypacyjny, lorazepam, paroksetyna, pregabalina, progresywna relaksacja mięśni, receptor GABA-A, redukcja stresu oparta na uważności, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, techniki relaksacyjne, techniki uważności, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna skoncentrowana na panice, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wenlafaksyna, zaburzenie paniczne, zachowanie unikowe - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lorazepamu obejmujące toksyczność ostrą, podprzewlekłą i przewlekłą wykazały korzystny profil bezpieczeństwa tej benzodiazepiny. W badaniach toksyczności ostrej po podaniu doustnym nie stwierdzono podwyższonego ryzyka toksyczności. Długoterminowe badania na szczurach (80 tygodni) i psach (12 miesięcy) nie wykazały istotnych zmian histopatologicznych, okulistycznych ani hematologicznych, nawet przy wysokich dawkach. Jedynym istotnym efektem była rozszerzenie przełyku u szczurów przy dawce 6 mg/kg mc./dobę po ponad roku leczenia. Testy mutagenności na Drosophila melanogaster nie potwierdziły działania mutagennego, a badania rakotwórczości na szczurach i myszach, w tym 18-miesięczne, nie wykazały potencjału kancerogennego lorazepamu.
analiza hematologiczna, badanie histopatologiczne, badanie preimplantacyjne, benzodiazepina, Drosophila melanogaster, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, lorazepam, potencjał rakotwórczy, rozszerzenie przełyku, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość teratogenna, zaburzenie płodności, zaburzenie reprodukcji, zaburzenie zachowania, zatrucie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lorazepam TZF 2,5 mg
Stosowanie lorazepamu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i toksyczne dla płodu oraz noworodka. Lorazepam jest przeciwwskazany w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, z uwagi na zwiększone ryzyko wad rozwojowych i upośledzenia umysłowego u dzieci narażonych na działanie benzodiazepin. Długotrwałe stosowanie leku w ciąży może prowadzić do objawów odstawienia u noworodka, a podawanie w końcowym okresie ciąży wiąże się z ryzykiem zespołu wiotkiego niemowlęcia, charakteryzującego się m.in. hipotonią mięśniową, depresją oddechową i zaburzeniami termoregulacji. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o konieczności natychmiastowego kontaktu w przypadku podejrzenia ciąży oraz rozważyć odstawienie leku po ocenie stosunku korzyści do ryzyka.
benzodiazepiny, bezdech, depresja oddechowa, hipotermia, hipotonia, lorazepam, niedociśnienie tętnicze, organogeneza, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie leków do mleka, sedacja, trzeci trymestr ciąży, upośledzenie umysłowe, uzależnienie fizyczne, uzależnienie płodu, wady rozwojowe płodu, zespół odstawienia, zespół wiotkiego niemowlęcia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lorazepam TZF 2,5 mg
Lorazepam TZF, będący benzodiazepiną, jest dostępny w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg w formie tabletek o określonych wymiarach i zawartości laktozy (od 24 mg do 120 mg na tabletkę). Lek wskazany jest do krótkotrwałego, objawowego leczenia stanów lękowych, napięcia oraz pobudzenia psychoruchowego, a także zaburzeń snu powiązanych z tymi stanami. Ponadto, lorazepam znajduje zastosowanie w premedykacji przed zabiegami diagnostycznymi i chirurgicznymi oraz w okresie pooperacyjnym w celu łagodzenia niepokoju. Terapia powinna być ograniczona czasowo, a decyzja o jej wdrożeniu powinna uwzględniać przyczynę objawów, gdyż nie każdy lęk czy napięcie wymaga farmakoterapii benzodiazepinami.
benzodiazepiny, choroba psychiczna, choroba somatyczna, działanie benzodiazepiny, farmakoterapia, laktoza jednowodna, lek uspokajający, lorazepam, nietolerancja laktozy, okres pooperacyjny, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, profil farmakologiczny, przygotowanie przedoperacyjne, stan lękowy, zabieg chirurgiczny, zabieg diagnostyczny, zaburzenie snu