krążenie ogólnoustrojowe

Krążenie ogólnoustrojowe, znane również jako krążenie systemowe lub duże krążenie, stanowi jeden z dwóch głównych obiegów krwi w organizmie człowieka. Rozpoczyna się w lewej komorze serca, skąd krew bogata w tlen jest pompowana przez aortę do wszystkich tkanek i narządów (z wyjątkiem pęcherzyków płucnych). Po dostarczeniu tlenu i składników odżywczych do komórek oraz odebraniu dwutlenku węgla i produktów przemiany materii, krew żylna powraca do prawego przedsionka serca przez żyły główne.

Główną funkcją krążenia ogólnoustrojowego jest zaopatrzenie wszystkich tkanek organizmu w tlen i substancje odżywcze oraz usuwanie produktów przemiany materii. W przeciwieństwie do krążenia płucnego, które transportuje krew na stosunkowo krótkim odcinku między sercem a płucami, krążenie ogólnoustrojowe obejmuje naczynia krwionośne całego ciała, tworząc rozległy system transportowy.

Zaburzenia krążenia ogólnoustrojowego mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, zakrzepica czy niewydolność serca to schorzenia bezpośrednio wpływające na efektywność krążenia systemowego. Diagnostyka tych zaburzeń obejmuje badania takie jak pomiar ciśnienia tętniczego, EKG, echokardiografia, angiografia czy badania laboratoryjne parametrów biochemicznych krwi.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
L-asparaginowy kwas – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas L-asparaginowy, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Vamin 18 Electrolyte-Free (3,4 g/1000 ml) oraz Vaminolact (4,1 g/1000 ml), charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką wynikającą z drogi podania dożylnego. W przeciwieństwie do aminokwasów podawanych drogą pokarmową, które ulegają wchłanianiu w przewodzie pokarmowym i metabolizmowi wątrobowemu pierwszego przejścia, kwas L-asparaginowy podany dożylnie trafia bezpośrednio do krążenia ogólnoustrojowego, zapewniając 100% biodostępność. Ta właściwość jest kluczowa u pacjentów z zaburzeniami trawienia i wchłaniania, wymagających pełnego żywienia pozajelitowego, gdyż umożliwia natychmiastowe dostarczenie aminokwasu do procesów metabolicznych i utrzymanie równowagi azotowej organizmu.
absorpcja i dystrybucja, biodostępność, infuzja dożylna, krążenie ogólnoustrojowe, kwas L-asparaginowy, metabolizm wątrobowy pierwszego przejścia, osmolalność roztworu, parametry fizykochemiczne, procesy metaboliczne, równowaga azotowa, układ naczyniowy, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact, właściwości farmakokinetyczne, żyła wrotna, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apropol 50 mg

Opipramol dichlorowodorek, substancja czynna leku APROPOL w dawce 50 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~91%). Objętość dystrybucji wynosi około 10 L/kg masy ciała, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2D6, co implikuje istotny wpływ polimorfizmu genetycznego na farmakokinetykę leku. U pacjentów z niedoborem CYP2D6 maksymalne stężenie opipramolu w osoczu może być nawet 2,5-krotnie wyższe, jednak okres półtrwania eliminacji (~11 godzin) pozostaje niezmieniony, co minimalizuje ryzyko kumulacji przy długotrwałym stosowaniu.
dawkowanie leku, dehydroksyetyloopipramol, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, izoenzym CYP2D6, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm wątrobowy, niedobór CYP2D6, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, opipramol dichlorowodorek, penetracja tkankowa, pierwsze przejście wątrobowe, polimorfizm genetyczny, upośledzona czynność nerek, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elitasone 1 mg/g

Mometazonu furoinian, substancja czynna preparatu Elitasone 1 mg/g w postaci maści, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania miejscowego. Po aplikacji miejscowej przenika głównie do warstwy rogowej naskórka, tworząc rezerwuar substancji aktywnej, przy minimalnym wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego – około 0,7% w ciągu 8 godzin przez nieuszkodzoną skórę bez opatrunku okluzyjnego. Wchłanianie przezskórne zwiększa się w okolicach fałdów skórnych, na skórze twarzy, uszkodzonym naskórku oraz w stanach zapalnych, a także przy stosowaniu opatrunków okluzyjnych, długotrwałej terapii i aplikacji na dużą powierzchnię skóry. Te czynniki wpływają na intensywność przenikania leku i potencjalne ryzyko działań niepożądanych.
aplikacja miejscowa, biotransformacja, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, fałdy skórne, glikokortykosteroid, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm pierwszego przejścia, mometazonu furoinian, opatrunek okluzyjny, proces zapalny, skóra twarzy, uszkodzenie naskórka, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie przezskórne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aribit ODT 10 mg

Aripiprazol w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Aribit ODT) charakteryzuje się wysoką biodostępnością bezwzględną wynoszącą 87% oraz umiarkowanym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu, wynoszącym 3-5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową z objętością dystrybucji około 4,9 l/kg oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm aripiprazolu odbywa się głównie w wątrobie poprzez dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% pola pod krzywą stężenia (AUC) i ma istotny udział w efekcie terapeutycznym. Okres półtrwania leku jest długi i zależy od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, co wskazuje na dominujący klirens wątrobowy. Wydalanie niezmienionego leku z moczem jest minimalne (<1%), natomiast około 18% dawki jest wydalane z kałem w postaci niezmienionej.
albumina, arypiprazol, białko osocza, biodostępność bezwzględna, całkowity klirens, ciężka choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, czas do osiągnięcia Cmax, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja pozanaczyniowa, hydroksylacja, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, schizofrenia, stężenie substancji czynnej w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z kłącza pięciornika – Właściwości farmakokinetyczne

Nalewka z kłącza pięciornika, stosowana w preparacie Neo-Tormentil w stężeniu 8 g/100 g maści, wykazuje wyłącznie miejscowe działanie farmakokinetyczne, nie ulegając wchłanianiu do krążenia ogólnoustrojowego. W związku z tym nie podlega procesom dystrybucji ani metabolizmu systemowego, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych o charakterze ogólnoustrojowym oraz interakcji lekowych. Ta właściwość farmakokinetyczna odróżnia nalewkę z kłącza pięciornika od innych substancji aktywnych stosowanych miejscowo i jest szczególnie istotna w kontekście bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza u pacjentów z różnymi stanami skóry.
boraks, działanie niepożądane, eliminacja nerkowa, ichtamol, interakcja lekowa, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm systemowy, nalewka z kłącza pięciornika, Neo-Tormentil, penetracja substancji czynnej, profil farmakokinetyczny, przenikanie przez skórę, przerwanie ciągłości naskórka, stan zapalny, tlenek cynku, uszkodzenie skóry, warstwa rogowa naskórka, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Detreomycyna 2% 20 mg/g

Chloramfenikol, będący substancją czynną preparatu Detreomycyna 2% (20 mg/g), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania miejscowego. Substancja ta charakteryzuje się wysoką zdolnością przenikania przez bariery biologiczne, w tym barierę łożyskową, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet ciężarnych. Metabolizm chloramfenikolu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym oraz redukcji grupy azotowej, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów eliminowanych głównie przez nerki (około 90% w postaci metabolitów, 10% w formie niezmienionej). W przypadku aplikacji miejscowej maści Detreomycyna 2%, wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego jest minimalne, co potwierdzają badania wykazujące stężenia chloramfenikolu w surowicy poniżej 6 ppb po stosowaniu dawki 10-20 mg dwa razy dziennie przez 4 dni, a następnie raz dziennie przez 4 tygodnie.
antybiotyk, aplikacja miejscowa, bariera biologiczna, bariera łożyskowa, biotransformacja, chloramfenikol, Detreomycyna, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, krążenie ogólnoustrojowe, kwas glukuronowy, leczenie ogólnoustrojowe, maść, metabolit nieaktywny, podanie doustne, przesączanie kłębuszkowe, redukcja grupy azotowej, roztwór alkoholowy, stężenie osoczowe, stężenie substancji czynnej, stężenie terapeutyczne, transport kanalikowy, wydalanie leku
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Iluvien 190 mcg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fluocynolonu acetonidu, substancji czynnej implantu ILUVIEN, wykazały działanie teratogenne po podaniu ogólnoustrojowym u myszy i królików, co jest charakterystyczne dla glikokortykosteroidów. Jednakże podanie do ciałka szklistego znacząco zmienia profil bezpieczeństwa, co potwierdzają badania farmakokinetyczne wskazujące na praktycznie niewykrywalne stężenia leku w krążeniu ogólnoustrojowym, minimalizując ryzyko działań systemowych. Brak jest natomiast szczegółowych danych dotyczących potencjalnego działania mutagennego oraz rakotwórczego fluocynolonu acetonidu w kontekście podania do ciała szklistego, a także pełnej dokumentacji wpływu na rozwój organizmów.
badanie farmakokinetyczne, ciałko szkliste, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt uboczny, ekspozycja ogólnoustrojowa, fluocynolonu acetonid, implant ILUVIEN, krążenie ogólnoustrojowe, lek steroidowy, potencjał rakotwórczy, procedura implantacji
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dorzoma Mono 20 mg/ml

Dorzoma Mono to preparat okulistyczny zawierający 20 mg/ml dorzolamidu (w postaci dorzolamidu chlorowodorku 22,26 mg) w formie kropli do oczu, stosowany w leczeniu jaskry. Zalecane dawkowanie różni się w zależności od trybu terapii: w monoterapii podaje się 1 kroplę do worka spojówkowego 3 razy na dobę, natomiast w terapii wspomagającej, łączonej z beta-adrenolitykami miejscowymi, 1 kroplę 2 razy na dobę. W przypadku zmiany terapii z innego leku przeciwjaskrowego na Dorzoma Mono, należy przerwać dotychczasowe leczenie i rozpocząć stosowanie nowego preparatu następnego dnia. Przy stosowaniu kilku leków okulistycznych miejscowo, zaleca się zachowanie co najmniej 10-minutowego odstępu między aplikacjami. Dane dotyczące stosowania u dzieci są ograniczone, jednak możliwe jest stosowanie 3 razy na dobę pod ścisłą kontrolą lekarza.
beta-adrenolityki, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dolna powieka, dorzolamid, gałka oczna, jaskra, krążenie ogólnoustrojowe, krople do oczu, kroplomierz, leczenie wspomagające, lek okulistyczny miejscowy, monoterapia, preparat leczniczy, środek przeciwjaskrowy, terapia okulistyczna, worek spojówkowy, zakażenie oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Clotidal MAX 500 mg

Klotrymazol, stosowany dopochwowo w dawce 500 mg (Clotidal MAX), wykazuje umiarkowane właściwości inhibitora izoenzymu CYP3A4 oraz słabe hamowanie CYP2C9, co może wpływać na metabolizm leków podlegających tym szlakom enzymatycznym. Po podaniu dopochwowym do krążenia ogólnoustrojowego wchłania się jedynie 3-10% dawki, co ogranicza ryzyko istotnych klinicznie interakcji. Niemniej jednak, szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie klotrymazolu z doustnymi lekami immunosupresyjnymi, takimi jak takrolimus i syrolimus, gdzie obserwuje się potencjalne zwiększenie ich stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania objawów toksyczności oraz, w razie potrzeby, oznaczania poziomów tych leków w surowicy. W przypadku innych leków metabolizowanych przez CYP3A4, ryzyko interakcji jest niskie do umiarkowanego, natomiast wpływ na leki metabolizowane przez CYP2C9 jest klinicznie nieistotny ze względu na słabe hamowanie tego enzymu i ograniczone wchłanianie klotrymazolu.
charakterystyka produktu leczniczego, dysfagia, działanie niepożądane, infekcja grzybicza, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP3A4, klotrymazol dopochwowy, krążenie ogólnoustrojowe, lek immunosupresyjny, metabolizm leków, mikrosomy wątroby, przedawkowanie takrolimusu, syrolimus, tabletka dopochwowa, takrolimus, terapia przeciwgrzybicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biprolast 2 mg/ml

Winian brymonidyny w kroplach do oczu Biprolast (2 mg/ml, odpowiadające 1,3 mg brymonidyny na 1 ml) charakteryzuje się niskim wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego po podaniu miejscowym. Po 10-dniowej terapii 0,2% roztworem dwa razy dziennie, średnie maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu wynosiło 0,06 ng/ml, a pole powierzchni pod krzywą (AUC0–12h) wzrosło nieznacznie ze 0,23 do 0,31 ng·h/ml, co wskazuje na minimalną kumulację. Okres półtrwania w krążeniu ogólnoustrojowym wynosi około 3 godzin, a wiązanie z białkami osocza to około 29%. Brymonidyna wykazuje odwracalne wiązanie z melaniną w tkankach oka, co prowadzi do 3-17-krotnego wzrostu stężeń w melaninowych strukturach (tęczówka, ciało rzęskowe, naczyniówka-siatkówka) po 2 tygodniach stosowania, bez obserwacji toksyczności w badaniach klinicznych i na modelach zwierzęcych przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane u ludzi.
AUC, biomikroskopia, cytochrom P450, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, krople do oczu, metabolizm wątrobowy, narząd wzroku, okres półtrwania leku, oksydaza aldehydowa, parametry farmakokinetyczne, stężenie leku, stężenie maksymalne leku, struktury oka, tkanki oka, wiązanie z białkami osocza, wiązanie z melaniną, winian brymonidyny, worek spojówkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mononit 10 10 mg

Izosorbidu monoazotan, substancja czynna preparatu Mononit, charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą 90-100% po podaniu doustnym, co świadczy o niemal całkowitym wchłanianiu leku z przewodu pokarmowego. Efekt terapeutyczny pojawia się szybko, około 20 minut po podaniu, a maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest po około 1 godzinie. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~4%) oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (0,62 l/kg masy ciała), co wskazuje na dominującą obecność formy wolnej, aktywnej farmakologicznie. Czas działania izosorbidu monoazotanu jest długi i wynosi od 8 do 10 godzin, co umożliwia rzadsze dawkowanie.
absorpcja z przewodu pokarmowego, azotan, biodostępność, biotransformacja, dawkowanie leku, denitryfikacja, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, izosorbid monoazotan, krążenie ogólnoustrojowe, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm wątrobowy, Mononit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydrocortisonum Aflofarm 5 mg/g

Octan hydrokortyzonu w kremie (Hydrocortisonum Aflofarm 5 mg/g) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które sprzyjają jego skuteczności terapeutycznej przy minimalnym wchłanianiu ogólnoustrojowym. Po aplikacji miejscowej substancja przenika głównie do warstwy rogowej skóry, zapewniając lokalne działanie, a jej przedostanie się do krążenia systemowego jest ograniczone. Czynniki zwiększające wchłanianie to stosowanie opatrunków okluzyjnych, aplikacja na delikatne obszary skóry (np. twarz), obecność zmian chorobowych lub stanu zapalnego oraz długotrwałe stosowanie. W krążeniu ogólnym hydrokortyzon wiąże się z białkami osocza i ulega metabolizmowi w wątrobie, a metabolity oraz niezmieniona substancja są wydalane głównie przez nerki.
bariera skórna, białko osocza, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, droga nerkowa, działanie ogólnoustrojowe, farmakokinetyka hydrokortyzonu, glikokortykosteroid, krążenie ogólnoustrojowe, krem, metabolit hydrokortyzonu, metabolizm wątrobowy, octan hydrokortyzonu, odparzenie, opatrunek okluzyjny, penetracja leku, postać farmaceutyczna, stan zapalny, warstwa rogowa, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon substancji czynnych
Benzokaina – Właściwości farmakokinetyczne

Benzokaina wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się minimalnym wchłanianiem po podaniu miejscowym na błony śluzowe jamy ustnej oraz skórę, co wynika z jej niskiej rozpuszczalności w wodzie. Po aplikacji miejscowej substancja ta pozostaje głównie w warstwach naskórka lub błon śluzowych, a jej przenikanie do krążenia ogólnego jest ograniczone, co minimalizuje ryzyko efektów systemowych. Wchłonięta benzokaina jest szybko metabolizowana przez cholinoesterazy osocza i wątroby do kwasu p-aminobenzoesowego (PABA) oraz etanolu, a następnie wydalana głównie przez nerki z moczem. W przypadku preparatów złożonych, takich jak te zawierające chlorheksydynę, tyrotrycynę czy chlorek benzalkoniowy, farmakokinetyka poszczególnych składników uzupełnia się, zapewniając skuteczne działanie miejscowe bez istotnego wchłaniania systemowego.
acetylacja, bariera łożyskowa, biodostępność, charakter lipofilny, chlorek benzalkoniowy, chlorheksydyna, dostępność biologiczna, działanie miejscowo znieczulające, efekt systemowy, glukuronidacja, grupa fosforanowa, hydroliza, krążenie ogólnoustrojowe, kwas p-aminobenzoesowy, lewomentol, metabolizm benzokainy, N-acetylobenzokaina, tlenek cynku, tyrotrycyna, wiązanie z glicyną
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piloxidil 20 mg/ml

Minoksydyl, substancja czynna leku Piloxidil 20 mg/ml stosowanego miejscowo na skórę głowy, charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego, wynoszącym średnio 1,4% zastosowanej dawki (zakres 0,3-4,5%). Po aplikacji około 2,6% dawki pozostaje w skórze po 24 godzinach, tworząc lokalny rezerwuar. Metabolizm minoksydylu po podaniu miejscowym nie został szczegółowo zbadany, jednak wiadomo, że substancja i jej metabolity ulegają przemianom metabolicznym, co wpływa na ich eliminację z organizmu.
aplikacja na skórę głowy, badanie farmakokinetyczne, dystrybucja minoksydylu, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm minoksydylu, minoksydyl, nerkowa droga eliminacji, płyn na skórę, podanie miejscowe, przemiany metaboliczne, rezerwuar leku, roztwór minoksydylu, wchłanianie przez skórę, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem
Leksykon leków
Interakcje leku – Pirolam Intima Vag 500 mg

Klotrymazol w dawce 500 mg podawany dopochwowo (preparat Pirolam Intima Vag) charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym (3-10%), co minimalizuje ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych. Niemniej jednak, ze względu na umiarkowane hamowanie izoenzymu CYP3A4 i słabe hamowanie CYP2C9, istnieje potencjalne ryzyko zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez te enzymy, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie klotrymazolu z lekami immunosupresyjnymi takrolimusem i syrolimusem, gdzie interakcje są klinicznie istotne i wymagają monitorowania stężenia tych leków w osoczu oraz obserwacji objawów toksyczności. W przypadku innych leków metabolizowanych przez CYP3A4 ryzyko jest niskie, a wpływ na CYP2C9 jest znikomy. Nie stwierdzono bezpośrednich interakcji z alkoholem, jednak zaleca się umiarkowane spożycie ze względu na ogólny wpływ alkoholu na stan zdrowia i skuteczność terapii.
infekcja grzybicza, infekcja pochwy, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klotrymazol, krążenie ogólnoustrojowe, lek immunosupresyjny, metabolizm leków, mikrosomy wątroby, podrażnienie miejscowe, środek antykoncepcyjny, stężenie leku w osoczu, syrolimus, tabletka dopochwowa, takrolimus
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bibloc 7,5 mg

Bisoprolol, substancja czynna leku Bibloc, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną około 90% po podaniu doustnym oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (~30%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie białek. Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg masy ciała, a całkowity klirens około 15 l/godz., z eliminacją równomiernie podzieloną na metabolizm wątrobowy (50%) i wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej (50%). Okres półtrwania bisoprololu wynosi 10-12 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę, a farmakokinetyka leku jest liniowa i niezależna od wieku pacjenta, co ułatwia dostosowanie terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zmiana dawkowania nie jest zazwyczaj konieczna, choć brak jest szczegółowych badań u osób ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca i współistniejącymi dysfunkcjami tych narządów.
białko osocza, Bibloc, całkowity klirens, dawkowanie dobowe, dostępność biologiczna, działanie farmakologiczne, interakcja lekowa, kinetyka liniowa, klasyfikacja NYHA, krążenie ogólnoustrojowe, lek beta-adrenolityczny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła niewydolność serca, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pevaryl 10 mg/g

Ekonazol azotan, substancja czynna kremu Pevaryl (10 mg/g), charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem przez nieuszkodzoną skórę, z poziomami w surowicy/osoczu poniżej 1 ng/ml po 1-2 dniach aplikacji. Uszkodzenie bariery naskórkowej znacząco zwiększa absorpcję, osiągając stężenia około 20 ng/ml. Dystrybucja leku w skórze jest korzystna – około 90% dawki pozostaje na powierzchni, a stężenia w warstwie rogowej naskórka przekraczają minimalne stężenie hamujące (MIC) dla dermatofitów, co zapewnia skuteczność przeciwgrzybiczą. Ekonazol przenika również do skóry właściwej, gdzie utrzymuje stężenia o działaniu przeciwpatogennym. Substancja wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98%), co może wpływać na jej biodostępność i aktywność farmakologiczną. Metabolizm ekonazolu obejmuje wieloetapową biotransformację, w tym oksydację pierścienia imidazolowego, O-dealkilację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, prowadząc do powstania bardziej polarnych metabolitów. Eliminacja substancji czynnej i jej metabolitów odbywa się równomiernie przez drogi nerkową i jelitową, co wskazuje na udział zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielania wątrobowego do żółci. Parametry farmakokinetyczne podsumowują: wchłanianie przez nieuszkodzoną skórę <1 ng/ml, przez uszkodzoną około 20 ng/ml, dystrybucja z 90% dawki na powierzchni skóry, wiązanie z białkami >98%, oraz eliminację przez mocz i kał w równych proporcjach.
absorpcja przezskórna, bariera naskórkowa, bariera skórna, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, dermatofit, ekonazol azotan, eliminacja leku, filtracja kłębuszkowa, krążenie ogólnoustrojowe, kwas glukuronowy, metabolizm, minimalne stężenie hamujące, O-dealkilacja, Pevaryl, pierścień imidazolowy, skóra właściwa, warstwa rogowa, wydzielanie wątrobowe, związek przeciwgrzybiczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finomel Peri –

Finomel Peri to złożona emulsja do infuzji zawierająca emulsję tłuszczową, roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz roztwór glukozy, której farmakokinetyka wynika z indywidualnych właściwości poszczególnych składników. Emulsja tłuszczowa składa się z triglicerydów średniołańcuchowych (MCT), oleju rybiego bogatego w omega-3, triglicerydów długołańcuchowych (LCT) oraz oleju z oliwek, które różnią się szybkością klirensu – MCT wykazują najszybszy klirens, olej rybi i LCT mają klirens pośredni, a olej z oliwek najwolniejszy. Roztwór aminokwasów zawiera zarówno aminokwasy niezbędne, jak i warunkowo niezbędne, które po podaniu dożylnym trafiają bezpośrednio do krążenia ogólnoustrojowego, omijając efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, co wpływa na ich dostępność dla tkanek obwodowych i metabolizm wątrobowy. Elektrolity zawarte w preparacie (sód, potas, wapń, magnez, fosforany, cynk oraz aniony: octany, chlorki, siarczany) dystrybuują się zgodnie z gradientami stężeń i są regulowane przez mechanizmy homeostazy.
efekt pierwszego przejścia, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, farmakokinetyka produktu, homeostaza elektrolitowa, infuzja dożylna, klirens, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm wątrobowy, olej rybi, olej sojowy, olej z oliwek, omega-3 kwasy tłuszczowe, osmolarność, podanie dożylne, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, triglicerydy, triglicerydy długołańcuchowe, triglicerydy średniołańcuchowe, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Copaxone 40 mg/ml

Octan glatirameru jest syntetycznym polipeptydem o złożonej strukturze peptydowej, składającym się z czterech naturalnych aminokwasów: kwasu L-glutaminowego, L-alaniny, L-tyrozyny i L-lizyny, o średniej masie cząsteczkowej w zakresie 5000-9000 Da. Ze względu na tę złożoność, pełna charakterystyka farmakokinetyczna u ludzi nie została przeprowadzona. Dostępne dane, pochodzące głównie z badań in vitro oraz ograniczonych badań na zdrowych ochotnikach, wskazują, że po podaniu podskórnym w dawce 40 mg/ml roztworu do wstrzykiwań, octan glatirameru jest szybko wchłaniany z miejsca iniekcji, a znaczna część dawki ulega szybkiemu rozkładowi do mniejszych fragmentów peptydowych już w tkance podskórnej, co wpływa na jego biodostępność i efekt terapeutyczny.
alanina, badanie farmakokinetyczne, biodostępność systemowa, biotransformacja, efekt terapeutyczny, krążenie ogólnoustrojowe, kwas glutaminowy, lizyna, masa cząsteczkowa, octan glatirameru, osmolarność, podanie podskórne, profil farmakokinetyczny, rozkład leku, roztwór do wstrzykiwań, sekwencja aminokwasów, struktura peptydowa, struktura polipeptydowa, substancja lecznicza, syntetyczne polipeptydy, tkanka podskórna, tyrozyna, wchłanianie leku, właściwości fizykochemiczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arpixor 30 mg

Arpiprazol, substancja czynna leku Arpixor, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 87% oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu 3-5 godzin. Lek wykazuje minimalny metabolizm przedukładowy, a spożycie posiłków wysokotłuszczowych nie wpływa na jego farmakokinetykę. Pozorna objętość dystrybucji wynosi 4,9 l/kg, a zarówno arypiprazol, jak i jego aktywny metabolit dehydroarypiprazol wiążą się z białkami osocza w ponad 99%. Metabolizm wątrobowy odbywa się głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, z udziałem trzech szlaków: dehydrogenacji, hydroksylacji i N-dealkilacji. Aktywny metabolit stanowi około 40% AUC arypiprazolu, co podkreśla jego znaczenie w działaniu farmakologicznym. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od aktywności CYP2D6 i wynosi około 75 godzin u osób z podwyższoną aktywnością oraz 146 godzin u osób z obniżoną aktywnością enzymu. Całkowity klirens leku to 0,7 ml/min/kg, głównie wątrobowy.
aktywny metabolit, arypiprazol, białko osocza, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dystrybucja pozanaczyniowa, klirens arypiprazolu, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Deflegmin KIDS 15 mg/5 ml

Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna leku Deflegmin KIDS (15 mg/5 ml syrop), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-3 godzin po podaniu. Lek wykazuje proporcjonalność stężenia do dawki oraz wysokie (około 90%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję. Ambroksol dystrybuuje szybko, z największym stężeniem w miąższu płucnym, co jest kluczowe dla jego działania mukolitycznego i wykrztuśnego. Efekt pierwszego przejścia wynosi około 30%, a głównym miejscem metabolizmu jest wątroba, gdzie zachodzą procesy sprzęgania prowadzące do powstawania metabolitów.
ambroksolu chlorowodorek, białko osocza, biodostępność leku, Deflegmin KIDS, dystrybucja w organizmie, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, kumulacja leku, miąższ płucny, okres półtrwania, proces sprzęgania, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, substancja czynna, wątroba, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie przez nerki
Leksykon substancji czynnych
Chloroheksydyna – Właściwości farmakokinetyczne

Chloroheksydyna wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania, co ma kluczowe znaczenie kliniczne. Po aplikacji na błony śluzowe jamy ustnej, substancja jest adsorbowana na powierzchni błony i powoli uwalniana do śliny, co umożliwia jej wykrywanie do 8 godzin i zapewnia długotrwałe działanie przeciwbakteryjne. Wchłanianie z przewodu pokarmowego jest minimalne, a przezskórne – znikome u dorosłych, choć u wcześniaków i noworodków stwierdzono obecność chloroheksydyny we krwi do 1,0 μg/ml po kąpieli w 4% roztworze. Substancja kumuluje się w zewnętrznej warstwie skóry i tkankach jamy ustnej (szkliwo, zębina, cement), tworząc rezerwuar stanowiący około 30% dawki, co przedłuża efekt antyseptyczny. Metabolizm chloroheksydyny jest minimalny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (około 90% dawki) oraz w niewielkim stopniu z moczem (<1%). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 4 dni.
acetylacja, bariera łożyskowa, benzokaina, biodostępność, błona śluzowa, chloroheksydyna, cholinoesteraza, diglukonian chloroheksydyny, działanie antyseptyczne, efekt rezerwuaru, enzym mikrosomalny, farmakokinetyka, faza eliminacji, glukuronidacja, hemoliza, krążenie ogólnoustrojowe, kwas p-aminobenzoesowy, lidokaina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, przepływ wątrobowy, środek antyseptyczny, substancja przeciwdrobnoustrojowa, szkliwo, wchłanianie przezskórne, zębina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Macrogol Aurovitas 10 g

Makrogol 4000, składnik leku Macrogol Aurovitas, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Po podaniu doustnym substancja ta nie ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego, co oznacza, że działa wyłącznie miejscowo w świetle jelita, bez przenikania do krążenia ogólnoustrojowego. Brak absorpcji eliminuje dystrybucję do tkanek oraz metabolizm przez enzymy wątrobowe lub inne układy enzymatyczne, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych i działań niepożądanych związanych z obecnością substancji poza przewodem pokarmowym.
badanie farmakokinetyczne, dystrybucja ogólnoustrojowa, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, działanie osmotyczne, interakcja metaboliczna, krążenie ogólnoustrojowe, makrogol 4000, metabolizm wątrobowy, podanie doustne, proces biotransformacji, profil bezpieczeństwa, przedłużone stosowanie, skuteczność terapeutyczna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, współistniejące schorzenie, wydalanie w postaci niezmienionej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DX2LEK 20 mg/ml

Produkt leczniczy DX2LEK zawiera 20 mg/mL minoksydylu w postaci płynu do stosowania miejscowego. Po aplikacji na skórę wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego jest ograniczone, wynosząc średnio 1,4% dawki (zakres 0,3-4,5%). Po 24 godzinach około 2,6% dawki pozostaje w strukturach skóry. Metabolizm minoksydylu po podaniu miejscowym nie został dokładnie scharakteryzowany, jednak wiadomo, że eliminacja substancji i jej metabolitów odbywa się głównie przez nerki (>95%), z marginalnym udziałem wydalania z kałem (1-3%). Po zaprzestaniu stosowania 95% zaabsorbowanego minoksydylu jest usuwane z organizmu w ciągu 4 dni.
dystrybucja minoksydylu, eliminacja minoksydylu, eliminacja nerkowa, eliminacja wątrobowo-jelitowa, glikol propylenowy, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm minoksydylu, minoksydyl, penetracja przez skórę, profil farmakokinetyczny, przemiany metaboliczne, przenikanie do krwioobiegu, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie przez skórę, wydalanie nerkowe, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sterofundin ISO –

Sterofundin ISO to przezroczysty, bezbarwny roztwór do infuzji o pH 5,1-5,9 i osmolarności 309 mOsm/l, zawierający elektrolity o całkowitej biodostępności 100% po podaniu dożylnym. Główne składniki to sód (145 mmol/l) i chlorek (127 mmol/l), które dystrybuują się głównie w przestrzeni pozakomórkowej, oraz potas (4 mmol/l), magnez (1 mmol/l) i wapń (2,5 mmol/l), które preferencyjnie lokalizują się wewnątrzkomórkowo. Roztwór zawiera także substancje buforujące: octan (24 mmol/l) i jabłczan (5 mmol/l), które po infuzji ulegają metabolizmowi tkankowemu, głównie w wątrobie i mięśniach, z dynamiczną zmianą stężeń w osoczu i szybkim spadkiem po zakończeniu podawania.
biodostępność, biotransformacja, homeostaza wodno-elektrolitowa, kation wewnątrzkomórkowy, kofaktor enzymatyczny, kompartment dystrybucji, krążenie ogólnoustrojowe, kwas jabłkowy, magnez chlorek, metabolizm tkankowy, osmolarność, pobudliwość komórek nerwowych, przestrzeń pozakomórkowa, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, roztwór do infuzji, siateczka śródplazmatyczna, sód octan, stan stacjonarny, sterofundin ISO, substancja buforująca, wapń chlorek, wodorotlenek sodu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acesan 75 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) zawarty w leku Acesan charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. ASA w środowisku kwaśnym żołądka występuje w formie niezjonizowanej, co umożliwia szybkie wchłanianie głównie w żołądku oraz częściowo w górnym odcinku jelita cienkiego. Po absorpcji ASA wiąże się z białkami osocza w 50-80%, co wpływa na jego dystrybucję i dostępność biologiczną. Niezwiązana frakcja leku jest farmakologicznie aktywna i przenika do tkanek, w tym przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiet karmiących, co ma istotne implikacje kliniczne. ASA podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie do kwasu salicylurowego oraz glukuronidów, które są hydrofilowe i ułatwiają eliminację.
Acesan, albumina, bariera łożyskowa, białko osocza, biotransformacja, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, glukuronid, hydrofilność, krążenie ogólnoustrojowe, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas salicylurowy, mleko matki, okres półtrwania, stężenie terapeutyczne
Leksykon substancji czynnych
Pankreatyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Pankreatyna, zawierająca enzymy trzustkowe (lipazę, amylazę, proteazy) pochodzenia wieprzowego, jest stosowana w leczeniu zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki. Enzymy te nie ulegają wchłanianiu z przewodu pokarmowego, co eliminuje ryzyko ogólnoustrojowego działania i negatywnego wpływu na płodność u kobiet i mężczyzn. W ciąży, mimo ograniczonych danych (poniżej 300 udokumentowanych przypadków), nie przewiduje się toksycznego wpływu na rozwój płodu, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych. Zalecenia dotyczące stosowania różnią się w zależności od preparatu: Kreon 25 000, Kreon Travix, Lipancrea 8 000 i 16 000 wymagają ostrożności; Kreon 35 000 i Kreon Travix Max mogą być stosowane, jeśli konieczne jest zapewnienie odpowiedniego odżywienia; Neo-Pancreatinum Forte stosuje się tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko; Pangrol 10 000 i 25 000 zaleca się unikać w ciąży, jeśli nie jest to niezbędne.
ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym trzustkowy, enzymy trawienne, indywidualizacja terapii, karmienie piersią, krążenie ogólnoustrojowe, Kreon, laktacja, Lipancrea, Neo-Pancreatinum, Pangrol, pankreatyna, przewód pokarmowy, rozwój płodu, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Nystatyna VP 100 000 j.m.

Nystatyna, stosowana dopochwowo w dawce 100 000 j.m. na tabletkę, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego, co przekłada się na bardzo niski potencjał toksyczności nawet w przypadku przedawkowania. Dotychczas nie odnotowano żadnych objawowych przypadków przedawkowania zarówno po podaniu dopochwowym, jak i doustnym. W praktyce klinicznej oznacza to, że ryzyko poważnych działań niepożądanych jest znikome, a nystatyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście stosowania zgodnego z zaleceniami.
dolegliwości przewodu pokarmowego, krążenie ogólnoustrojowe, lek przeciwgrzybiczy, nystatyna, objawy przedawkowania, objawy żołądkowo-jelitowe, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa leku, prowokowanie wymiotów, przedawkowanie nystatyny, tabletka dopochwowa, wchłanianie substancji czynnej, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ferrum-Lek 50 mg Fe3+/ml

Preparat Ferrum Lek, zawierający 50 mg jonów żelaza(III)/ml w formie kompleksu wodorotlenku żelaza(III) z dekstranem, po podaniu domięśniowym wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Kompleks jest absorbowany głównie przez układ limfatyczny, z przenikaniem do krążenia ogólnoustrojowego po około 3 dniach. Znaczna część preparatu może pozostawać niewchłonięta w miejscu iniekcji przez dłuższy czas. Biologiczny okres półtrwania kompleksu wynosi 3-4 dni, co jest istotne przy planowaniu terapii. Po wchłonięciu kompleks jest wychwytywany przez układ siateczkowo-śródbłonkowy, gdzie ulega rozkładowi na żelazo i dekstran.
biodostępność, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja metaboliczna, dekstran, erytopoeza, erytrocyty, ferrytyna, hemosyderyna, jony żelaza, kompleks wodorotlenku żelaza z dekstranem, krążenie ogólnoustrojowe, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, synteza hemoglobiny, szpik kostny, transferyna, układ limfatyczny, układ siateczkowo-śródbłonkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hydrokortyzon Allefin 5 mg/g

Hydrokortyzon octan, stosowany miejscowo w kremie o stężeniu 5 mg/g (Hydrokortyzon Allefin), charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla glikokortykosteroidów miejscowych. Po aplikacji przenika głównie do warstwy rogowej skóry, a jego dystrybucja ogranicza się przede wszystkim do miejsca aplikacji, co minimalizuje ryzyko działań ogólnoustrojowych. Wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego jest minimalne przy prawidłowym stosowaniu, jednak może ulec zwiększeniu w przypadku stosowania opatrunków okluzyjnych, aplikacji na delikatne lub uszkodzone obszary skóry, obecności stanów zapalnych oraz długotrwałej terapii. Hydrokortyzon wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza, co wpływa na jego biodostępność i dystrybucję.
bariera naskórkowa, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja hydrokortyzonu, delikatna skóra, działanie terapeutyczne, glikokortykosteroid, hydrokortyzon krem, hydrokortyzon octan, krążenie ogólne, krążenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania biologiczny, opatrunek okluzyjny, proces metaboliczny, stan zapalny, warstwa rogowa skóry, zmiana chorobowa skóry
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Daktarin 20 mg/g

Produkt leczniczy Daktarin w postaci pudru do stosowania miejscowego zawiera mikonazol azotan w stężeniu 20 mg/g, z minimalnym (<1%) wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego mikonazolu, jednak doustne podanie substancji wykazywało toksyczność płodową. W związku z tym, przed zastosowaniem u kobiet w ciąży, konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka. Ponadto, produkt zawiera 100 mg etanolu na 1 g, co może mieć znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania w ciąży.
absorpcja leku, Daktarin, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, etanol, karmienie piersią, krążenie ogólnoustrojowe, mikonazol azotan, przenikanie do mleka matki, puder leczniczy, stosowanie miejscowe, stosunek korzyści do ryzyka, substancja czynna, substancja pomocnicza, toksyczność płodowa, wchłanianie leku
Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Bacytracyna, stosowana w preparatach takich jak Altabactin, Multibiotic, Scaldex, Tribiotic oraz w diagnostycznym TRUE Test 36, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności, zwłaszcza przy przenikaniu do krążenia ogólnoustrojowego. Przeciwwskazane jest stosowanie na oparzenia obejmujące >20% powierzchni ciała oraz u dzieci poniżej 12 roku życia (z wyjątkiem Scaldex pod nadzorem lekarza). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się monitorowanie ogólnego badania moczu, obrazu krwi obwodowej oraz audiometrii. Preparaty mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, szczególnie u osób uczulonych na aminoglikozydy lub produkty pszczele (w przypadku Scaldex). Wystąpienie objawów alergicznych wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
antybiotyk aminoglikozydowy, atopowe zapalenie skóry, badanie audiometryczne, badanie ogólne moczu, blokada nerwowo-mięśniowa, działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne, kontaktowe zapalenie skóry, krążenie ogólnoustrojowe, kwasica, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybicze, miastenia, nadkażenie drobnoustrojami, nadwrażliwość kontaktowa, nadwrażliwość na neomycynę, niedociśnienie, objaw neurotoksyczny, obraz krwi obwodowej, obrzęk twarzy, podrażnienie spojówek, pokrzywka kontaktowa, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, rana oparzeniowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, ucisk w klatce piersiowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zatrzymanie krążenia
Leksykon substancji czynnych
Bifonazol – Właściwości farmakokinetyczne

Bifonazol wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny w miejscowym leczeniu zakażeń grzybiczych, cechując się efektywną penetracją do warstw skóry objętych infekcją. Po 6 godzinach od aplikacji preparatów zawierających bifonazol (Canespor, Canespor Onychoset, Steper pro) stężenia substancji wynoszą około 1000 μg/cm³ w warstwie rogowej naskórka oraz 5 μg/cm³ w warstwie brodawkowatej, co mieści się w zakresie aktywności przeciwgrzybiczej. Wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego jest minimalne – u zdrowej skóry wynosi 0,6-0,8% dawki, a stężenia w osoczu są poniżej 1 ng/ml. W stanach zapalnych absorpcja wzrasta do 2-4%, jednak stężenia w osoczu pozostają niskie (<5 ng/ml), co eliminuje ryzyko działań systemowych. W przypadku maści do paznokci (Canespor Onychoset) stężenia w osoczu są nieoznaczalne (<1 ng/ml).
aktywność przeciwgrzybicza, bariera łożyskowa, bifonazol, Canespor Onychoset, działanie przeciwgrzybicze, grzybica paznokci, krążenie ogólnoustrojowe, penetracja tkankowa, postać farmaceutyczna, profil farmakokinetyczny, stan zapalny skóry, stężenie w osoczu, warstwa brodawkowata, warstwa rogowa naskórka, warstwa skóry, wchłanianie przezskórne, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hemkortin-HC (5 mg + 5 mg)/g

Preparat Hemkortin-HC, zawierający octan hydrokortyzonu (5 mg/g) oraz jednowodny siarczan cynku (5 mg/g) w formie maści doodbytniczej, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Hydrokortyzon wykazuje wysoką dostępność biologiczną po podaniu doodbytniczym, mieszczącą się w zakresie 30-90%, co wskazuje na znaczące wchłanianie do krążenia ogólnoustrojowego, w przeciwieństwie do minimalnego wchłaniania przy aplikacji na nieuszkodzoną skórę. Po absorpcji hydrokortyzon silnie wiąże się z białkami osocza, głównie globulinami wiążącymi kortykosteroidy (CBG) oraz albuminami, co wpływa na biodostępność frakcji wolnej leku i jego dystrybucję tkankową. Metabolizm hydrokortyzonu odbywa się przede wszystkim w wątrobie, gdzie enzymatyczne reakcje prowadzą do powstania nieaktywnych metabolitów, które są następnie wydalane głównie przez nerki w formie glukuronidów, siarczanów oraz pochodnych nieskoniugowanych, a także w niewielkim stopniu z żółcią do przewodu pokarmowego.
albumina, biodostępność frakcji wolnej leku, biotransformacja hydrokortyzonu, błona śluzowa odbytu, dystrybucja tkankowa, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronid, jednowodny siarczan cynku, krążenie ogólnoustrojowe, maść doodbytnicza, metabolizm hydrokortyzonu, octan hydrokortyzonu, pochodna nieskoniugowana, podanie doodbytnicze, siarczan, siarczan cynku, transcortyna, wchłanianie kortykosteroidów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metronidazol Jelfa 10 mg/g

Metronidazol w postaci żelu do stosowania miejscowego (10 mg/g) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem do krążenia ogólnoustrojowego, co odróżnia go od podania doustnego, gdzie absorpcja jest bardzo dobra. Po aplikacji miejscowej stężenie metronidazolu w osoczu jest zwykle niewykrywalne, co wskazuje na działanie głównie miejscowe i korzystny profil bezpieczeństwa. Substancja czynna, jeśli dostanie się do krążenia, ulega metabolizmowi w wątrobie z okresem półtrwania około 8 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki – około 80% w postaci metabolitów i 20% w formie niezmienionej. Parametry farmakokinetyczne pozostają stabilne u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek, choć przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub uszkodzonej barierze naskórkowej możliwe jest zwiększone wchłanianie.
aplikacja miejscowa, biotransformacja wątrobowa, choroba skóry, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, krążenie ogólnoustrojowe, metabolit, metronidazol, metronidazol miejscowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, profil bezpieczeństwa, stężenie ogólnoustrojowe, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imazol plus (10 mg + 2,5 mg)/g

Preparat Imazol plus w formie kremu zawiera klotrymazol (10 mg/g) oraz diizetioniam heksamidynę (2,5 mg/g). Farmakokinetyka klotrymazolu po aplikacji miejscowej wykazuje minimalne wchłanianie systemowe: poniżej 2% dawki przy aplikacji naskórnej oraz 3-10% przy podaniu dopochwowym. Maksymalne stężenie klotrymazolu w osoczu nie przekracza 10 ng/ml, co nie wywołuje wykrywalnych działań ogólnoustrojowych ani działań niepożądanych. Takie parametry wskazują na niskie ryzyko systemowej toksyczności przy stosowaniu miejscowym.
absorpcja przez skórę, aplikacja dopochwowa, aplikacja naskórna, badanie farmakokinetyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie systemowe, klotrymazol, krążenie ogólnoustrojowe, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, terapia długoterminowa, wchłanianie systemowe, zastosowanie miejscowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aricogan 5 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan dostępnego w dawkach 5, 10, 15 i 30 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (87%) po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 3-5 godzin. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albumina). Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, który stanowi około 40% całkowitego AUC. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: u szybkich metabolizerów wynosi około 75 godzin, a u wolnych metabolizerów około 146 godzin. Eliminacja leku odbywa się głównie drogą wątrobową, z klirensem całkowitym 0,7 ml/min/kg, z wydalaniem 27% radioaktywnego znacznika z moczem i 60% z kałem, przy czym mniej niż 1% arypiprazolu jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem.
Aricogan, arypiprazol, biodostępność, choroba nerek, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna, dystrybucja pozanaczyniowa, faza eliminacji, hydroksylacja, izotop węgla, klasyfikacja Child-Pugh, klirens wątrobowy, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm przedukładowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, schizofrenia, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Puder płynny wysuszający 250 mg/g

Produkt leczniczy Puder płynny wysuszający zawiera tlenek cynku (Zinci oxidum) w stężeniu 250 mg/g (25%) i jest stosowany miejscowo na skórę w postaci zawiesiny. W odniesieniu do farmakokinetyki preparatu brak jest dostępnych danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnej po aplikacji na skórę. Ze względu na charakter miejscowego stosowania oraz przewidywane minimalne wchłanianie do krążenia ogólnego, parametry takie jak biologiczny okres półtrwania, biodostępność czy drogi wydalania nie zostały określone. Działanie tlenku cynku ma przede wszystkim charakter powierzchniowy, co ogranicza potencjalne działania ogólnoustrojowe produktu.
absorpcja przezskórna, aplikacja na skórę, biodostępność leku, dystrybucja leku, działanie miejscowe, działanie ściągające, działanie wysuszające, efekt leczniczy, efekt ogólnoustrojowy, farmakokinetyka, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm leku, okres półtrwania, preparaty miejscowe, puder płynny wysuszający, substancja czynna, tlenek cynku, wchłanianie przezskórne, wydalanie leku, zawiesina na skórę
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apra 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Apra, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (87%) oraz Tmax wynoszącym 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek wykazuje znaczną dystrybucję pozanaczyniową (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) oraz bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm arypiprazolu odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację i N-dealkilację. Aktywny metabolit, dehydroarypiprazol, stanowi około 40% AUC i wykazuje podobne powinowactwo do receptorów dopaminowych jak związek macierzysty. Okres półtrwania arypiprazolu jest zależny od fenotypu metabolizmu CYP2D6: około 75 godzin u szybkich metabolizerów i 146 godzin u wolnych metabolizerów. Całkowity klirens wynosi 0,7 ml/min/kg, dominującą rolę odgrywa klirens wątrobowy, a eliminacja z moczem jest minimalna (<1% niezmienionego leku).
albuminy osocza, arypiprazol, biodostępność, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja arypiprazolu, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dostępność biologiczna leku, dystrybucja pozanaczyniowa, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, faza eliminacji, hydroksylacja, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, krążenie ogólnoustrojowe, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm przedukładowy, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, receptor dopaminowy, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, szybki metabolizer, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paroex 1,2 mg/ml

Chloroheksydyna diglukonianu w stężeniu 1,2 mg/ml, będąca substancją czynną preparatu Paroex, wykazuje minimalne wchłanianie systemowe u dorosłych, co potwierdzają badania nie wykazujące obecności substancji w krążeniu po wielokrotnym stosowaniu na zdrową skórę. U noworodków i wcześniaków (28-39 tygodni ciąży) po kąpieli w 4% roztworze chloroheksydyny stwierdzono niewielkie stężenia we krwi do 1,0 μg/ml, bez objawów klinicznych toksyczności. Hemoliza in vivo pojawia się dopiero przy stężeniach powyżej 20 μg/ml, zwłaszcza w połączeniu z innymi środkami dezynfekcyjnymi. Wchłanianie przez błonę śluzową jamy ustnej u dorosłych pozostaje nieokreślone, co wymaga dalszych badań. Preparat nie jest wskazany do stosowania u niemowląt i małych dzieci ze względu na ryzyko systemowego wchłaniania.
błona śluzowa jamy ustnej, cement korzeniowy, chloroheksydyna diglukonianu, choroba przyzębia, dystrybucja tkankowa, efekt rezerwuaru, faza eliminacji, krążenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, roztwór do płukania jamy ustnej, środek dezynfekcyjny, substancja czynna, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, wypełnienie stomatologiczne, zębina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamsulosin Aurovitas 400 mcg

Tamsulosyna chlorowodorek, substancja czynna leku Tamsulosin Aurovitas, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym, z Tmax około 6 godzin po pojedynczej dawce podanej po obfitym posiłku. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach regularnego stosowania, przy czym Cmax w stanie stacjonarnym jest o około 66% wyższe niż po dawce pojedynczej. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), co wskazuje na ograniczone przenikanie do tkanek pozanaczyniowych. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin po pojedynczej dawce i wydłuża się do około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Wchłanianie tamsulosyny jest spowolnione przez spożycie posiłków, dlatego zaleca się podawanie leku zawsze po tym samym posiłku, najlepiej po śniadaniu, aby zapewnić stabilne stężenia w osoczu i przewidywalny efekt terapeutyczny.
aktywność farmakologiczna, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka tamsulosyny, faza eliminacji, inhibitory enzymów, izoenzymy cytochromu P450, krążenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tamsulosyna chlorowodorek, Tmax, wchłanianie substancji czynnej, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dentocaine (40 mg + 0,01 mg)/ml

Dentocaine to roztwór do wstrzykiwań zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 10 mikrogramów/ml adrenaliny (w postaci adrenaliny winianu), stosowany jako miejscowy środek znieczulający z grupy amidów (kod ATC N01BB58). Artykaina działa poprzez odwracalne blokowanie przewodnictwa impulsów nerwowych, zmniejszając przepuszczalność błon dla jonów sodu, co prowadzi do zahamowania depolaryzacji i przewodzenia impulsów. Jej pKa wynosi 7,8. Adrenalina pełni funkcję wazokonstryktora, wydłużając czas działania artykainy i ograniczając jej systemowe wchłanianie. Początek działania wynosi 1,5-1,8 min przy znieczuleniu nasiękowym oraz 1,4-3,6 min przy znieczuleniu przewodowym.
adrenalina, amidowy środek znieczulający, artykaina, chlorowodorek artykainy, depolaryzacja błony, działanie znieczulające, krążenie ogólnoustrojowe, obkurczenie naczyń krwionośnych, pirosiarczyn sodu, podanie nasiękowe, potencjał błonowy, próg pobudliwości elektrycznej, przepuszczalność błony komórkowej, przewodnictwo nerwowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, roztwór do wstrzykiwań, znieczulenie miazgi, znieczulenie miejscowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie tkanek miękkich
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Exoderil 10 mg/g

Exoderil w postaci kremu zawiera 10 mg/g naftyfiny chlorowodorku, która po miejscowej aplikacji wykazuje wysoką zdolność penetracji przez warstwę rogową naskórka, docierając do głębszych warstw skóry i utrzymując tam stężenie terapeutyczne przez około 24 godziny. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się niską absorpcją systemową – tylko 3%-6% aplikowanej dawki przenika do krążenia ogólnoustrojowego, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. Metabolizm naftyfiny zachodzi głównie w organizmie, a eliminacja odbywa się przez nerki (mocz) oraz przewód pokarmowy (kał).
absorpcja systemowa, alkohol benzylowy, alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, dermatofit, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, Exoderil, krążenie ogólnoustrojowe, metabolit, naftyfina, naftyfiny chlorowodorek, stężenie terapeutyczne, terapia przeciwgrzybicza, warstwa rogowa naskórka, właściwość farmakokinetyczna, zakażenie grzybicze skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – AulinDol 30 mg/g

Produkt leczniczy AulinDol, zawierający nimesulid w stężeniu 30 mg/g w formie żelu do stosowania miejscowego, wykazuje minimalne ryzyko interakcji lekowych ze względu na ograniczone wchłanianie ogólnoustrojowe substancji czynnej. Dostępne dane kliniczne nie wskazują na istotne interakcje z innymi lekami, w tym z alkoholem, lekami przeciwzakrzepowymi, przeciwcukrzycowymi, moczopędnymi oraz innymi NLPZ. Mimo to, zaleca się unikanie jednoczesnej aplikacji innych preparatów miejscowych na tę samą powierzchnię skóry, gdyż teoretycznie może to wpływać na wchłanianie nimesulidu, choć nie potwierdzono tego w badaniach klinicznych.
dystrybucja substancji czynnej, działanie niepożądane, interakcja leków, interakcje lekowe, krążenie ogólnoustrojowe, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, miejscowe działanie leku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nimesulid, NLPZ, opatrunek okluzyjny, preparat miejscowy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie substancji czynnej, żel do stosowania miejscowego
Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon – Właściwości farmakokinetyczne

Fluocynolon acetonid, syntetyczny kortykosteroid stosowany miejscowo w kroplach do uszu (np. Cetraxal Plus, Ciprotic) w stężeniu 0,25 mg/ml, wykazuje minimalną absorpcję ogólnoustrojową po podaniu do ucha. W preparatach tych często łączony jest z cyprofloksacyną (3 mg/ml) w terapii zakażeń ucha zewnętrznego. Badania farmakokinetyczne i kliniczne, w tym u pacjentów z ostrym zapaleniem ucha środkowego z perforacją błony bębenkowej (AOMT), wykazały, że stężenia fluocynolonu w osoczu są niewykrywalne lub nieistotne klinicznie, co potwierdza ograniczoną penetrację do krążenia ogólnoustrojowego.
absorpcja ogólnoustrojowa, acetonid fluocynolonu, AOMT, cyprofloksacyna, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, ekspozycja organizmu, fluocynolon, krążenie ogólnoustrojowe, krople do uszu, ostre zapalenie ucha środkowego, perforacja błony bębenkowej, stan zapalny ucha, stężenie w osoczu krwi, syntetyczny kortykosteroid
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clotrimazolum Promedo 10 mg/g

Klotrymazol, będący substancją czynną preparatu Clotrimazolum Promedo w postaci kremu o stężeniu 10 mg/g, wykazuje minimalną absorpcję systemową przy miejscowym stosowaniu na skórę. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się niskim przenikaniem do krążenia ogólnoustrojowego, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa i ogranicza ryzyko działań niepożądanych ogólnoustrojowych. Taka właściwość jest szczególnie istotna w kontekście długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej, gdzie minimalizacja interakcji lekowych i toksyczności systemowej jest kluczowa.
absorpcja systemowa, aplikacja dopochwowa, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, interakcja lekowa, klotrymazol, krążenie ogólne, krążenie ogólnoustrojowe, podanie dopochwowe, terapia przeciwgrzybicza, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Benzacne 50 mg/g

Benzoilu nadtlenek, substancja aktywna preparatu Benzacne dostępnego w stężeniach 50 mg/g i 100 mg/g w formie żelu, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego skuteczność w leczeniu chorób skóry. Po aplikacji miejscowej, benzoilu nadtlenek penetruje przez warstwy skóry i ulega metabolizacji do kwasu benzoesowego w tkankach skórnych. Ekspozycja ogólnoustrojowa na metabolity jest ograniczona – jedynie około 5% powstałego kwasu benzoesowego przedostaje się do krążenia ogólnoustrojowego, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych systemowych.
badania farmakokinetyczne, Benzacne, choroby skóry, ekspozycja ogólnoustrojowa, krążenie ogólnoustrojowe, kwas benzoesowy, nadtlenek benzoilu, penetracja skóry, profil farmakokinetyczny, terapia dermatologiczna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie z moczem, wydalanie z organizmu, żel dermatologiczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Smecta 3 g

Diosmektyt, substancja czynna Smecty (3 g proszek do sporządzania zawiesiny doustnej), charakteryzuje się brakiem wchłaniania z przewodu pokarmowego do krążenia ogólnoustrojowego, co determinuje jego miejscowe działanie terapeutyczne na błonę śluzową jelit. Po podaniu doustnym diosmektyt pozostaje w świetle przewodu pokarmowego, tworząc ochronną warstwę na nabłonku jelitowym, bez dystrybucji do tkanek i bez udziału metabolizmu enzymatycznego. Substancja jest wydalana w całości z kałem, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych i wpływu na funkcję wątroby czy nerek.
biodostępność, błona śluzowa, diosmektyt, działanie terapeutyczne, eliminacja nerkowa, eliminacja wątrobowa, enzym wątrobowy, glinokrzemian, interakcja metaboliczna, krążenie ogólnoustrojowe, mechanizm działania, modyfikacja dawkowania, nabłonek jelitowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr farmakokinetyczny, pasaż jelitowy, podanie doustne, proces metaboliczny, przewód pokarmowy, Smecta, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ACC mini 100 mg

Acetylocysteina, substancja czynna ACC mini 100 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 10% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. Lek wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), a pozostała część pozostaje w formie wolnej, farmakologicznie aktywnej. Acetylocysteina przenika przez barierę łożyskową, co potwierdzono na modelach zwierzęcych, gdzie stężenia metabolitu L-cysteiny w łożysku i płodzie były wyższe niż w osoczu matki. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie acetylocysteina przekształcana jest do aktywnej cysteiny oraz innych metabolitów, które występują w formie wolnej, związanej z białkami lub jako składnik aminokwasów.
acetylocysteina, aktywność farmakologiczna, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja leku, cysteina, cystyna, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, efekt pierwszego przejścia, krążenie ogólnoustrojowe, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania leku, osocze krwi, przewód pokarmowy, siarczany nieorganiczne, wiązania disiarczkowe, wydalanie nerkowe, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamisilatt 10 mg/g

Produkt leczniczy Lamisilatt w postaci kremu zawiera chlorowodorek terbinafiny w stężeniu 10 mg/g, charakteryzujący się minimalnym wchłanianiem systemowym – mniej niż 5% dawki przenika do krążenia ogólnoustrojowego. Terbinafina wykazuje zdolność do koncentracji w warstwie rogowej naskórka, gdzie po 7-dniowej terapii osiąga stężenia przekraczające minimalne stężenie hamujące wzrost patogenów grzybiczych. Dzięki temu preparat zapewnia skuteczne działanie miejscowe z ograniczonym ryzykiem działań niepożądanych wynikających z ekspozycji systemowej.
chlorowodorek terbinafiny, działanie niepożądane, krążenie ogólnoustrojowe, minimalne stężenie hamujące, patogen grzybiczny, skuteczność przeciwgrzybicza, stężenie terapeutyczne, terapia przeciwgrzybicza, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze skóry