Właściwości farmakokinetyczne leku Biprolast (winian brymonidyny 2 mg/ml)

Właściwości farmakokinetyczne winianu brymonidyny zawartego w kroplach do oczu Biprolast o stężeniu 2 mg/ml obejmują istotne aspekty wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnej po podaniu miejscowym do oka. Lek występuje w postaci przejrzystego, lekko zielonkawo-żółtego roztworu, który zawiera 2 mg winianu brymonidyny w 1 ml roztworu (co odpowiada 1,3 mg brymonidyny).¹

Charakterystyka ogólna

Charakterystykę farmakokinetyczną brymonidyny cechuje małe przenikanie do krążenia ogólnoustrojowego przy podaniu miejscowym do oka. Po 10-dniowym podawaniu 0,2% roztworu brymonidyny do worka spojówkowego dwa razy na dobę, stężenia leku w osoczu pozostawały na niskim poziomie. Średnie maksymalne stężenie (Cmax) brymonidyny w osoczu wynosiło zaledwie 0,06 ng/ml.²

Przy wielokrotnym podawaniu leku (dwa razy dziennie przez 10 dni) obserwowano jedynie niewielką kumulację brymonidyny w krążeniu ogólnoustrojowym. Pole powierzchni pod krzywą stężenia w zależności od czasu (AUC0–12h) w stanie stacjonarnym wynosiło 0,31 ng·h/ml, w porównaniu do 0,23 ng·h/ml po podaniu pierwszej dawki, co potwierdza ograniczoną kumulację.³

Średni okres półtrwania brymonidyny w krążeniu ogólnoustrojowym po miejscowym podaniu do oka wynosi około 3 godzin. W badaniach wykazano, że lek wiąże się z białkami osocza w około 29%.⁴

Wiązanie z melaniną i dystrybucja w tkankach oka

Istotną cechą brymonidyny jest jej zdolność do odwracalnego wiązania się z melaniną zawartą w tkankach oka, co wykazano zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. Po dwutygodniowym miejscowym stosowaniu leku, stężenia brymonidyny w strukturach oka bogatych w melaninę (tęczówka, ciałko rzęskowe, naczyniówka-siatkówka) były znacząco wyższe (3-17 razy) niż po podaniu pojedynczej dawki.⁵

W przypadku braku melaniny nie obserwowano kumulacji leku w tkankach oka. Kliniczne znaczenie wiązania brymonidyny z melaniną u ludzi nie zostało w pełni wyjaśnione, jednak należy zaznaczyć, że długoterminowe badania kliniczne (do 1 roku) nie wykazały niekorzystnych działań niepożądanych w obrębie struktur oka podczas badań biomikroskopowych.⁶

Dodatkowe potwierdzenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania brymonidyny dostarczyły badania na małpach, którym przez okres roku podawano winian brymonidyny w dawkach czterokrotnie większych niż zalecane u ludzi – również w tych badaniach nie stwierdzono objawów toksycznego wpływu na narząd wzroku.⁷

Metabolizm i eliminacja

Brymonidyna po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz szybką eliminacją z organizmu. Większość podanej dawki (około 75%) jest wydalana w postaci metabolitów w moczu w ciągu pięciu dni. Co istotne, w moczu nie stwierdzono obecności brymonidyny w formie niezmienionej.⁸

Badania in vitro z wykorzystaniem tkanki wątrobowej zarówno zwierząt, jak i ludzi wykazały, że metabolizm brymonidyny zachodzi głównie przy udziale dwóch systemów enzymatycznych: oksydazy aldehydowej oraz cytochromu P450. Wskazuje to, że główną drogą eliminacji brymonidyny z krążenia ogólnoustrojowego jest metabolizm wątrobowy.⁹

Profil kinetyczny w zależności od dawki

Badania kinetyki brymonidyny wykazały, że po jednorazowym podaniu leku w różnych stężeniach (0,08%, 0,2% i 0,5%) nie obserwowano znaczących odstępstw od proporcjonalnej zależności między zastosowaną dawką a parametrami farmakokinetycznymi takimi jak Cmax i AUC w osoczu.¹⁰

Charakterystyka u osób w podeszłym wieku

Parametry farmakokinetyczne brymonidyny u osób w podeszłym wieku (65 lat lub więcej) są porównywalne z parametrami obserwowanymi u młodszych pacjentów. Wartości Cmax, AUC oraz okresu półtrwania po podaniu pojedynczej dawki są zbliżone w obu grupach wiekowych.¹¹

Obserwacje te wskazują, że wiek nie wpływa istotnie na penetrację leku do krążenia ogólnoustrojowego ani na procesy jego eliminacji. Trwające 3 miesiące badania kliniczne z udziałem pacjentów w podeszłym wieku dodatkowo potwierdziły, że ogólnoustrojowe narażenie na brymonidynę przy podaniu miejscowym do oka pozostaje bardzo małe, niezależnie od wieku pacjenta.¹²