Właściwości farmakokinetyczne
Apropol 50 mg

Opipramol dichlorowodorek, substancja czynna leku APROPOL w dawce 50 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~91%). Objętość dystrybucji wynosi około 10 L/kg masy ciała, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP2D6, co implikuje istotny wpływ polimorfizmu genetycznego na farmakokinetykę leku. U pacjentów z niedoborem CYP2D6 maksymalne stężenie opipramolu w osoczu może być nawet 2,5-krotnie wyższe, jednak okres półtrwania eliminacji (~11 godzin) pozostaje niezmieniony, co minimalizuje ryzyko kumulacji przy długotrwałym stosowaniu.

Właściwości farmakokinetyczne opipramolu

Opipramol dichlorowodorek, substancja czynna leku APROPOL w dawce 50 mg w tabletkach powlekanych, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego działanie terapeutyczne oraz potencjalne interakcje z innymi lekami.1

Wchłanianie

Po podaniu doustnym opipramolu dichlorowodorek ulega szybkiemu i całkowitemu wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Proces ten zapewnia szybkie pojawienie się substancji czynnej w krążeniu ogólnoustrojowym.2

Dystrybucja

Opipramol charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym około 91%. Oznacza to, że tylko niewielka część leku pozostaje w postaci wolnej, aktywnej farmakologicznie. Objętość dystrybucji leku wynosi około 10 L/kg masy ciała, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek i narządów organizmu.3

Metabolizm

Metabolizm opipramolu zachodzi przede wszystkim w wątrobie. Podczas pierwszego przejścia wątrobowego (efekt pierwszego przejścia) następuje częściowy metabolizm do dehydroksyetyloopipramolu. Głównym enzymem odpowiedzialnym za przemianę opipramolu jest izoenzym CYP2D6 cytochromu P450.4

Warto zwrócić uwagę na występowanie polimorfizmu genetycznego w zakresie aktywności izoenzymu CYP2D6, co może mieć istotny wpływ na stężenie leku w organizmie. U osób z niedoborem CYP2D6 (tzw. wolno metabolizujących) maksymalne stężenie opipramolu w osoczu może być nawet 2,5-krotnie wyższe w porównaniu do osób z prawidłowym metabolizmem tego enzymu.5

Co istotne, pomimo różnic w maksymalnych stężeniach leku, w przypadku długotrwałego stosowania opipramolu, okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega wydłużeniu. W związku z tym, nawet u pacjentów wolno metabolizujących nie należy oczekiwać kumulacji leku w organizmie.6

Eliminacja

Opipramol jest eliminowany z organizmu głównie przez nerki – ponad 70% podanej dawki jest wydalane tą drogą. Z całkowitej ilości wydalanej przez nerki, około 10% stanowi lek w postaci niezmienionej. Pozostała część jest wydalana z kałem.7

Okres półtrwania opipramolu w fazie eliminacji wynosi około 11 godzin, co determinuje schemat dawkowania leku.8

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki opipramolu. Wynika to z faktu, że wraz z narastaniem stopnia niewydolności nerek dochodzi do spowolnienia eliminacji leku z organizmu, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia we krwi i nasilenia działań niepożądanych.9

Parametr farmakokinetyczny Wartość Uwagi
Wchłanianie Szybkie i całkowite Po podaniu doustnym
Wiązanie z białkami osocza Około 91% Niewielka frakcja wolna
Objętość dystrybucji Około 10 L/kg mc Wskazuje na dobrą penetrację do tkanek
Metabolizm Głównie przez CYP2D6 Możliwy polimorfizm genetyczny
Okres półtrwania w fazie eliminacji Około 11 godzin Niezależnie od profilu metabolicznego
Eliminacja przez nerki Ponad 70% Około 10% w postaci niezmienionej
Eliminacja z kałem Pozostała część Poniżej 30% dawki
  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl