wydalanie nerkowe
Wydalanie nerkowe to proces, w którym nerki usuwają z organizmu produkty przemiany materii, nadmiar wody, elektrolitów oraz substancje egzogenne, w tym leki. Jest to jeden z głównych mechanizmów eliminacji związków chemicznych z organizmu, obok metabolizmu wątrobowego i wydalania z żółcią.
Proces wydalania nerkowego obejmuje trzy główne mechanizmy: filtrację kłębuszkową, reabsorpcję cewkową oraz sekrecję cewkową. Filtracja kłębuszkowa polega na przechodzeniu wody i małych cząsteczek z krwi do przestrzeni Bowmana. Reabsorpcja cewkowa to proces odzyskiwania niezbędnych substancji z przesączu pierwotnego, natomiast sekrecja cewkowa umożliwia aktywne wydzielanie do światła cewek nerkowych substancji, które nie zostały przefiltrowane w kłębuszku.
Wydalanie nerkowe substancji zależy od wielu czynników, w tym od przepływu krwi przez nerki, szybkości filtracji kłębuszkowej (GFR), stopnia wiązania z białkami osocza, aktywności transporterów błonowych oraz pH moczu. Znajomość mechanizmów wydalania nerkowego jest kluczowa w farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie może być konieczne dostosowanie dawek leków.
Ocena wydalania nerkowego jest istotnym elementem diagnostyki nefrologicznej. Klirens nerkowy, będący miarą objętości osocza całkowicie oczyszczonej z danej substancji w jednostce czasu, stanowi ważny parametr oceny funkcji nerek. Badanie klirensu kreatyniny czy inuliny pozwala na określenie stopnia wydolności nerek i wczesne wykrycie ich dysfunkcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wapń dobezylan jednowodny – Właściwości farmakokinetyczne
Wapnia dobezylan jednowodny, substancja aktywna w preparacie Galvenox 500 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą podanie raz na dobę. Po podaniu doustnym dawki 500 mg osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) na poziomie 8 µg/ml po około 6 godzinach (Tmax). Stężenie utrzymuje się na poziomie 3 µg/ml nawet po 24 godzinach, co wskazuje na długotrwałe działanie. Substancja wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (20-25%), a metabolizm wątrobowy jest ograniczony do około 10% dawki, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z enzymami cytochromu P450.
biotransformacja, cytochrom P450, dobezylan wapnia jednowodny, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, Galvenox, kapsułki twarde, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Maysiglu 50 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Maysiglu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~87%) oraz szybkim wchłanianiem, osiągając Tmax w 1-4 godziny po podaniu dawki 100 mg. Średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax 950 nM. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem dawki w zakresie AUC, jednak Cmax i C24h nie są w pełni proporcjonalne. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Metabolizm sytagliptyny jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki – 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 mL/min, z udziałem aktywnego wydzielania kanalikowego i transporterów hOAT-3 oraz glikoproteiny p. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej indukcji ani inhibicji izoenzymów CYP, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
ADME, AUC, biodostępność bezwzględna, BMI, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, enzym DPP-4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, hOAT-3, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, PK/PD, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jodek potasu G.L. Pharma 65 mg
Jodek potasu G.L. Pharma w dawce 65 mg (zawierający 50 mg jodu) jest stosowany w profilaktyce po ekspozycji na promieniowanie radioaktywne, podawany wyłącznie na wyraźne zalecenie władz. Optymalny czas podania to do 2 godzin po ekspozycji, choć korzyści terapeutyczne występują także do 8 godzin. Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od grupy wiekowej i stanu pacjenta: dorośli i dzieci powyżej 12 lat otrzymują 100 mg jodu (2 tabletki), dzieci 3-12 lat 50 mg (1 tabletka), dzieci 1 miesiąc – 3 lata 25 mg (½ tabletki), noworodki poniżej 1 miesiąca 12,5 mg (¼ tabletki), a kobiety w ciąży i karmiące piersią 100 mg (2 tabletki). Jednorazowe podanie jest zazwyczaj wystarczające, z wyjątkiem długotrwałej ekspozycji lub powtórnego narażenia, gdzie może być konieczne powtórne podanie, z wyłączeniem noworodków, kobiet w ciąży, karmiących oraz osób powyżej 60 lat, u których nie zaleca się więcej niż jednej dawki ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
ekspozycja na radioaktywny jod, jod radioaktywny, jodek potasu, karmienie piersią, kobieta w ciąży, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie leku, promieniowanie radioaktywne, stabilny jod, stężenie w surowicy krwi, wychwyt jodu, wydalanie jodu, wydalanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trandolapril Aurobindo 2 mg
Trandolapril, podawany doustnie w formie kapsułek twardych (Trandolapril Aurobindo), charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 40-60% oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu po około 30 minutach. Substancja macierzysta wykazuje krótki okres półtrwania poniżej 1 godziny i ulega szybkiemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu – trandolaprylatu, który jest specyficznym inhibitorem ACE. Trandolaprylat osiąga Cmax po 4-6 godzinach, wiąże się z białkami osocza w ponad 80% i wykazuje dwufazowy okres półtrwania: efektywny 16-24 godziny oraz końcowy 47-98 godzin, co odzwierciedla kinetykę wiązania i dysocjacji kompleksu z enzymem ACE. Stan równowagi farmakokinetycznej przy stosowaniu raz na dobę osiągany jest po około 4 dniach, zarówno u zdrowych osób, jak i pacjentów z nadciśnieniem, niezależnie od wieku.
albuminy osocza, biodostępność leku, efektywny okres półtrwania, eliminacja leku, faza eliminacji, hydroliza, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, końcowy okres półtrwania, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, okres półtrwania, przewlekła niewydolność nerek, równowaga dynamiczna, stężenie w osoczu, trandolaprylat, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cetix 100 mg/5 ml
Cefiksym, substancja czynna leku Cetix w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (100 mg/5 ml), charakteryzuje się umiarkowaną biodostępnością wynoszącą 40%-50%, niezależną od obecności pokarmu, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Lek wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami, z około 30% frakcją wolną, istotną dla działania przeciwbakteryjnego. Maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) po standardowych dawkach mieszczą się w zakresie 1,5-3 μg/l, co jest skuteczne przeciwko większości wrażliwych patogenów. Cefiksym jest eliminowany głównie przez nerki w postaci niezmienionej, bez wykrywalnych metabolitów, a jego farmakokinetyka nie wykazuje kumulacji po podaniu wielokrotnym, co zmniejsza ryzyko toksyczności. U osób starszych (powyżej 64 lat) parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, są nieznacznie wyższe, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na stosowanie standardowych dawek.
albuminy, benzoesan sodu, biodostępność, cefiksym trójwodny, dawki wielokrotne, frakcja wolna leku, kumulacja leku, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do mleka, przenikanie przez łożysko, przesączanie kłębuszkowe, sacharoza, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Klofarabina, stosowana w dawce 52 mg/m²/dobę w standardowym 5-dniowym schemacie, nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 (CYP) i nie wykazuje działania inhibitorowego ani indukcyjnego wobec głównych izoform CYP (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 3A4). W związku z tym ryzyko interakcji farmakometabolicznych jest minimalne. Główną drogą eliminacji klofarabiny są nerki, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak NLPZ, amfoterycyna B, metotreksat, aminoglikozydy, pochodne platyny, foskarnet, pentamidyna, cyklosporyna, takrolimus, acyklowir i walgancyklowir. Unikanie tych leków podczas terapii klofarabiną jest zalecane ze względu na wysokie ryzyko uszkodzenia nerek. Ponadto, klofarabina wykazuje potencjalną hepatotoksyczność, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania leków hepatotoksycznych oraz ścisłej obserwacji pacjentów przyjmujących leki wpływające na ciśnienie krwi lub czynność serca.
acyklowir, amfoterycyna B, aminoglikozydy, cyklosporyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, foskarnet, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu, klofarabina, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, pentamidyna, pochodne platyny, profil farmakokinetyczny, takrolimus, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, walgancyklowir, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bulgaplin 150 mg
Pregabalina (Bulgaplin) jest dostępna w kapsułkach twardych o zawartości substancji czynnej od 25 mg do 300 mg. Standardowy zakres dawkowania wynosi od 150 mg do 600 mg na dobę, podzielonej na 2-3 dawki. W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych dawkę początkową ustala się na 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnie 600 mg/dobę (w przypadku zaburzeń lękowych dawka maksymalna może wynosić 450 mg/dobę przed osiągnięciem 600 mg). Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając tolerancję pacjenta oraz funkcję nerek, a w przypadku konieczności przerwania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej 1 tydzień.
ból neuropatyczny, dawka dobowa, dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka podzielona, dawkowanie leku, eliminacja leku, funkcja nerek, hemodializa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, padaczka, praktyka kliniczna, pregabalina, stężenie kreatyniny, substancja czynna, uogólnione zaburzenia lękowe, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fastum 25 mg/g
Ketoprofen, substancja czynna preparatu Fastum w stężeniu 25 mg/g w postaci żelu, wykazuje różnice farmakokinetyczne w zależności od drogi podania. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, natomiast po aplikacji miejscowej żelu czas do Cmax wydłuża się do 5-8 godzin, z niższymi stężeniami osoczowymi w zakresie 0,08-0,15 μg/ml przy dawkach 50-150 mg. Ketoprofen wiąże się z białkami osocza w 60-90%, co wpływa na jego biodostępność i czas działania. Okres półtrwania w osoczu wynosi 1-3 godziny, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem około 90% dawki w ciągu 24 godzin, głównie w postaci metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym.
aplikacja miejscowa, białka osocza, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, ketoprofen, kwas glukuronowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodne kwasu propionowego, przenikanie przez skórę, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie substancji w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wydalanie leku, wydalanie nerkowe, zastosowanie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Aurovitas 80 mg
Telmisartan wykazuje zmienną, ale stosunkowo szybką absorpcję z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 50%. Przyjmowanie leku z pokarmem powoduje umiarkowane zmniejszenie AUC0-∞ (6-19%), jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność terapeutyczną. Farmakokinetyka telmisartanu charakteryzuje się nieliniowością, szczególnie w zakresie Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (>99,5%), a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 500 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do glukuronidów, które są farmakologicznie nieaktywne. Telmisartan jest eliminowany głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%), a okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, bez klinicznie istotnej kumulacji przy zalecanych dawkach.
alfa-1-glikoproteina, AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia, dysfagia, hemodializa, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, nadciśnienie tętnicze, nieliniowość farmakokinetyki, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pochodne glukuronidowe, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tialera 12,5 mg
Tianeptyna w formie soli sodowej (dawka 12,5 mg) charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, niezależnym od obecności pokarmu. Po absorpcji lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~94%, głównie albuminy) oraz szybkie rozprzestrzenianie w organizmie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez β-oksydację, bez udziału enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Główny metabolit aktywny, kwas pentanowy (MC5), wykazuje słabszą aktywność farmakologiczną. Eliminacja tianeptyny odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 3 godzin.
albumina, biodostępność, cytochrom P450, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas pentanowy, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, sól sodowa tianeptyny, tabletka powlekana, wchłanianie tianeptyny, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, β-oksydacja - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Unasyn 375 mg
Unasyn w postaci tabletek powlekanych 375 mg zawiera sultamycylinę, prolek sulbaktamu (147 mg) i ampicyliny (220 mg) w stosunku molarnym 1:1, co zapewnia optymalne właściwości farmakokinetyczne. Po podaniu doustnym sultamycylina ulega hydrolizie do aktywnych składników, które wykazują biodostępność na poziomie 80% w stosunku do dawki dożylnej, niezależnie od spożycia posiłku. Maksymalne stężenie ampicyliny w surowicy jest około dwukrotnie wyższe niż po podaniu samej ampicyliny, co przekłada się na zwiększoną skuteczność terapeutyczną. Okres półtrwania eliminacji wynosi 45 minut dla sulbaktamu i 1 godzinę dla ampicyliny, a obie substancje są wydalane głównie przez nerki (50-75% w postaci niezmienionej).
ampicylina, biodostępność, biodostępność doustna, farmakokinetyka eliminacji, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, hydroliza, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, podanie dożylne, probenecyd, stężenie leku, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, stosunek molarny, sulbaktam, sultamycylina, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe, wydalanie niezmienione, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Genoptim 250 mg
Lewofloksacyna, substancja czynna leku Levofloxacin Genoptim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą istotnie wpływać na jej biodostępność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z kationami wielowartościowymi, takimi jak sole żelaza, cynku, magnezu i glinu, które poprzez chelatowanie znacząco zmniejszają wchłanianie lewofloksacyny, co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapii. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem lewofloksacyny a preparatami zawierającymi te kationy. Sole wapnia wykazują minimalny wpływ na wchłanianie, natomiast sukralfat znacząco obniża biodostępność leku i powinien być podawany co najmniej 2 godziny po lewofloksacynie. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
biodostępność lewofloksacyny, cewka nerkowa, chelatowanie, chinolon, cymetydyna, didanozyna, drgawka, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fenbufen, fluorochinolon, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kation wielowartościowy, klirens nerkowy, lek zobojętniający kwas solny, Levofloxacin Genoptim, lewofloksacyna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, sól cynku, sól wapnia, sól żelaza, sukralfat, teofilina, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Metformin Bluefish 850 mg
Metformina w dawce 850 mg wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Przeciwwskazane jest także stosowanie metforminy podczas podawania jodowych środków kontrastowych; zaleca się przerwanie terapii na co najmniej 48 godzin i wznowienie po ocenie funkcji nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą obniżać filtrację kłębuszkową, zwiększając ryzyko kumulacji metforminy i kwasicy mleczanowej, co wymaga monitorowania funkcji nerek i ewentualnej modyfikacji dawki.
antagonista receptora angiotensyny, chlorowodorek metforminy, cymetydyna, diuretyk pętlowy, dolutegrawir, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, glikogenoliza, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, hipoglikemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, insulinooporność, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek sympatykomimetyczny, nefropatia pokontrastowa, niedożywienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, olaparyb, ranolazyna, trimetoprim, wandetanib, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calcium folinate Sandoz 10 mg/ml
Calcium folinate Sandoz 10 mg/ml, zawierający folinian wapnia jako racemat kwasu folinowego, wykazuje szybkie osiąganie maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) po podaniu dożylnym, już w ciągu 10 minut, co świadczy o szybkim rozprowadzeniu leku. Dostępność biologiczna po podaniu domięśniowym jest porównywalna do dożylnej, jednak Cmax jest niższe. Po podaniu dawki 25 mg, AUC dla aktywnej formy L-5-formylo-THF wynosi 28,4 ± 3,5 mg × min/l, a dla metabolitu 5-metylo-THF 129 ± 11 mg × min/l. Stężenie nieaktywnego izomeru D przewyższa stężenie formy L, co ma znaczenie dla farmakokinetyki i działania terapeutycznego.
AUC, dostępność biologiczna, dostępność układowa, eliminacja jelitowa, enancjomer aktywny, folinian wapnia, formylotetrahydrofolian, kinetyka eliminacji, kwas 5-metylotetrahydrofoliowy, kwas folinowy, L-5-formylotetrahydrofolian, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, racemat, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w surowicy, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Lewofloksacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 99-100% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) i dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia efektywną penetrację do tkanek, takich jak błona śluzowa oskrzeli, płyn wyściełający nabłonek dróg oddechowych, makrofagi pęcherzyków płucnych, tkanka płuc, skóra, gruczoł krokowy oraz mocz. Lewofloksacyna wykazuje minimalny metabolizm (metabolity stanowią <5% dawki), stabilność stereochemiczną oraz okres półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie 1-2 razy na dobę. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (>85% dawki), a średni klirens całkowity po dawce 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 50-1000 mg, a profil po podaniu dożylnym i doustnym jest zbliżony, umożliwiając terapię sekwencyjną bez zmiany dawkowania.
białko osocza, biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, ciężka niewydolność nerek, demetylacja, działanie niepożądane, farmakokinetyka liniowa, gruczoł krokowy, inwersja chiralna, klirens, klirens kreatyniny, makrofag pęcherzykowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia sekwencyjna, upośledzenie funkcji nerek, wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie skórne, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie płuc