nadciśnienie wewnątrzgałkowe

Nadciśnienie wewnątrzgałkowe to stan, w którym ciśnienie wewnątrz gałki ocznej (ciśnienie śródgałkowe) jest podwyższone ponad wartości prawidłowe, które zazwyczaj mieszczą się w zakresie 10-21 mmHg. Stan ten jest głównym czynnikiem ryzyka rozwoju jaskry, choć nie każde nadciśnienie wewnątrzgałkowe prowadzi do neuropatii jaskrowej.

Mechanizm powstawania nadciśnienia wewnątrzgałkowego związany jest z zaburzeniem równowagi między produkcją a odpływem cieczy wodnistej w oku. Najczęściej przyczyną jest utrudniony odpływ cieczy wodnistej przez siatkę beleczkowania i kanał Schlemma, co prowadzi do akumulacji płynu i wzrostu ciśnienia.

Diagnostyka nadciśnienia wewnątrzgałkowego opiera się na pomiarach tonometrycznych, które mogą być wykonywane różnymi metodami, w tym tonometrią aplanacyjną Goldmanna (złoty standard), tonometrią bezkontaktową czy tonometrią dynamiczną konturową. Istotne jest również badanie kąta przesączania w lampie szczelinowej (gonioskopia) oraz ocena tarczy nerwu wzrokowego i warstwy włókien nerwowych siatkówki.

Leczenie nadciśnienia wewnątrzgałkowego ma na celu obniżenie ciśnienia śródgałkowego i zapobieganie rozwojowi jaskry. Obejmuje ono farmakoterapię (krople obniżające ciśnienie, takie jak analogi prostaglandyn, beta-blokery, inhibitory anhydrazy węglanowej, leki alfa-adrenergiczne), leczenie laserowe (np. trabekuloplastyka laserowa) oraz interwencje chirurgiczne w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze.

Monitorowanie pacjentów z nadciśnieniem wewnątrzgałkowym wymaga regularnych pomiarów ciśnienia śródgałkowego, badań pola widzenia oraz oceny struktury tarczy nerwu wzrokowego i warstwy włókien nerwowych siatkówki. Indywidualizacja terapii oraz ustalenie ciśnienia docelowego dla każdego pacjenta stanowią klucz do skutecznego postępowania.

Powiązane wpisy

  1. 24.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl