dystrybucja w tkankach
Dystrybucja w tkankach to proces rozprowadzania substancji (najczęściej leków) po podaniu do organizmu do różnych tkanek i narządów. Jest to jeden z kluczowych parametrów farmakokinetycznych, który ma istotny wpływ na skuteczność terapeutyczną substancji leczniczych.
Na dystrybucję w tkankach wpływa wiele czynników, m.in. rozpuszczalność leku w lipidach, stopień wiązania z białkami osocza, przepływ krwi przez poszczególne tkanki oraz pH środowiska. Substancje o wysokiej lipofilności łatwiej przenikają przez błony biologiczne i mogą kumulować się w tkance tłuszczowej. Z kolei leki silnie wiążące się z białkami osocza mają ograniczoną dystrybucję, ponieważ tylko wolna frakcja leku może przeniknąć do tkanek.
Parametrem charakteryzującym dystrybucję jest objętość dystrybucji (Vd), która określa stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu. Wysoka wartość Vd oznacza, że lek ma tendencję do kumulacji w tkankach, natomiast niska wartość wskazuje na przewagę dystrybucji w przestrzeni naczyniowej.
Znajomość profilu dystrybucji leku w tkankach ma kluczowe znaczenie przy ustalaniu dawkowania, przewidywaniu potencjalnych interakcji z innymi lekami oraz ocenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. W praktyce klinicznej uwzględnienie specyfiki dystrybucji tkankowej pozwala na optymalizację terapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji narządów odpowiedzialnych za metabolizm i eliminację leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Targocid 400 mg
Teikoplanina jest podawana pozajelitowo, z biodostępnością około 90% po podaniu domięśniowym. Po 6 dniach stosowania dawki 200 mg i.m. osiąga się średnie Cmax 12,1 mg/l po 2 godzinach. W przypadku dożylnego podawania dawki nasycającej 6 mg/kg co 12 godzin, Cmax wynosi 60-70 mg/l, a Cmin utrzymuje się powyżej 10 mg/l; dawka 12 mg/kg co 12 godzin daje Cmax około 100 mg/l i Cmin około 20 mg/l. Dawki podtrzymujące 6 mg/kg raz na dobę dają Cmax około 70 mg/l i Cmin 15 mg/l, natomiast 12 mg/kg raz na dobę utrzymuje Cmin w zakresie 18-30 mg/l. Teikoplanina nie jest wchłaniana po podaniu doustnym i jest wydalana głównie z kałem w postaci niezmienionej (około 45%). Lek wiąże się silnie z białkami surowicy (87,6-90,8%), głównie albuminami, a jego objętość dystrybucji (Vss) wynosi 0,7-1,4 l/kg, z wyższymi stężeniami w płucach, mięśniu sercowym i kościach (stosunek tkanka/surowica >1).
biodostępność leku, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dystrybucja w tkankach, hydroksylacja, klirens leku, klirens nerkowy, liniowa farmakokinetyka, maź stawowa, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent pediatryczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn otrzewnowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie pozajelitowe, stężenie terapeutyczne, tkanka tłuszczowa podskórna, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami surowicy, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Colchicine Genoptim 0,5 mg
Kolchicyna, podawana doustnie w dawce 500 mikrogramów (Colchicine Genoptim), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 30-120 minut. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 30%, a lek wykazuje zdolność do akumulacji w leukocytach, co jest kluczowe dla jej działania przeciwzapalnego. Objętość dystrybucji pozostaje niezmieniona u pacjentów z prawidłową i upośledzoną funkcją nerek. Metabolizm kolchicyny zachodzi częściowo w wątrobie, a eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (około 80% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (10-20%). Końcowy okres półtrwania u osób z prawidłową funkcją nerek i wątroby wynosi od 3 do 10 godzin.
amyloidoza, dystrybucja w tkankach, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, kolchicyna, leukocyty, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, rodzinna gorączka śródziemnomorska, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, układ moczowy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Węgiel leczniczy Microfarm 200 mg
Węgiel aktywny w postaci kapsułek twardych (200 mg substancji czynnej) charakteryzuje się całkowitym brakiem absorpcji z przewodu pokarmowego, co eliminuje jego dystrybucję, metabolizm i wchłanianie do krwiobiegu. Substancja nie jest metabolizowana przez enzymy wątrobowe ani inne układy enzymatyczne, a jej eliminacja odbywa się wyłącznie przez wydalenie z kałem po przejściu przez cały przewód pokarmowy. Czas przejścia waha się od kilkunastu do kilkudziesięciu godzin, zależnie od motoryki przewodu pokarmowego pacjenta. Brak absorpcji systemowej sprawia, że farmakokinetyka węgla aktywnego nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością nerek, niewydolnością wątroby, w populacji geriatrycznej oraz u dzieci i młodzieży.
absorpcja ogólnoustrojowa, absorpcja z przewodu pokarmowego, adsorpcja, biodostępność, dystrybucja w tkankach, enzym wątrobowy, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kapsułka twarda, motoryka przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, profil farmakokinetyczny, terapia zatruć, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, właściwość adsorpcyjna - Leksykon substancji czynnych
Cassia occidentalis – Właściwości farmakokinetyczne
Cassia occidentalis (semen), obecna w preparacie Liv.52 w dawce 16 mg na tabletkę, jest składnikiem wieloskładnikowego produktu roślinno-mineralnego. Ze względu na złożony charakter preparatu, farmakokinetyka Cassia occidentalis nie została jednoznacznie określona. Brak jest danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie, biodostępność, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania oraz drogi wydalania tej substancji w kontekście jej stosowania w Liv.52.
achillea millefolium, analiza farmakokinetyczna, badanie farmakokinetyczne, białko osocza, biodostępność, Capparis spinosae, cassia occidentalis, Cichorium intybus, droga wydalania, dystrybucja w tkankach, efekt terapeutyczny, interakcja farmakokinetyczna, kasja zachodnia, Liv.52, Mandur Bhasma, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat roślinny, produkt leczniczy, skład fitochemiczny, Solanum nigrum, Tamarix gallica, Terminalia arjuna, związek biologicznie aktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rub-Arom –
Produkt leczniczy Rub-Arom w postaci maści zawiera substancje czynne takie jak tymol (0,25 g/100 g), lewomentol (2,75 g/100 g), kamforę racemiczną (5,00 g/100 g), olejek cedrowy (0,75 g/100 g), olejek eukaliptusowy (1,50 g/100 g) oraz olejek terpentynowy z sosny nadmorskiej (5,00 g/100 g). Nie przeprowadzono jednak szczegółowych badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania przezskórnego, dystrybucji, metabolizmu ani eliminacji tych składników. Dokumentacja produktu nie zawiera danych o biodostępności substancji czynnych po aplikacji miejscowej, co ogranicza możliwość oceny ich losów w organizmie oraz potencjalnych różnic farmakokinetycznych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, osób starszych czy dzieci.
aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dystrybucja w tkankach, eliminacja substancji czynnej, interakcja farmakokinetyczna, kamfora racemiczna, lewomentol, metabolizm, olejek cedrowy, olejek eukaliptusowy, olejek terpentynowy, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, tymol, wchłanianie przezskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, związek terpenowy - Leksykon substancji czynnych
Anetol – Właściwości farmakokinetyczne
Anetol, będący kluczowym składnikiem preparatu Rowatinex, charakteryzuje się wysoką lipofilnością, co warunkuje jego szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym w formie kropli lub kapsułek miękkich. Farmakokinetyka anetolu jest zbliżona do innych terpenów zawartych w preparacie, takich jak borneol, obejmując biotransformację w organizmie do metabolitów, prawdopodobnie glukuronidów, które następnie są eliminowane głównie przez nerki z moczem. Lipofilność anetolu wpływa również na jego dystrybucję w tkankach bogatych w lipidy, co należy uwzględnić przy ocenie potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza z substancjami o podobnych właściwościach fizykochemicznych lub konkurujących o te same szlaki metaboliczne.
absorpcja do krwiobiegu, anetol, biodostępność, biotransformacja, borneol, dystrybucja w tkankach, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka, funkcja nerek, funkcja wątroby, glukuronidy, interakcje farmakokinetyczne, kapsułki miękkie, krople doustne, lipofilność, metabolity, podanie doustne, przemiany metaboliczne, Rowatinex, rozpuszczalność w tłuszczach, substancja terpenowa, szlak metaboliczny, terpeny, układ moczowy, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, wydalanie nerkowe, wydalanie substancji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil STADA 10 mg
Tadalafil, będący składnikiem aktywnym preparatu Tadalafil STADA, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego biodostępność nie jest jednoznacznie określona, jednak farmakokinetyka nie ulega istotnym zmianom pod wpływem posiłku ani pory podania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 L) oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~94%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – jest klinicznie nieaktywny. Okres półtrwania tadalafilu wynosi około 17,5 godziny, co umożliwia utrzymanie działania terapeutycznego przez dłuższy czas, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
biodostępność tadalafilu, biotransformacja wątrobowa, CYP3A4, dystrybucja w tkankach, eliminacja tadalafilu, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie tadalafilu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie erekcji - Leksykon substancji czynnych
Przymiotno kanadyjskie – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy Hemorigen zawiera wyciąg gęsty z ziela przymiotna kanadyjskiego (Erigeron canadensis L. herba) w dawce 50 mg, z ekstraktem o stosunku 30-40:1, pozyskiwanym przy użyciu 96% etanolu jako ekstrahentu. W dokumentacji brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki substancji czynnej, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, wiązaniu z białkami osocza, metabolizmie wątrobowym, drogach eliminacji, okresie półtrwania, biodostępności oraz potencjalnych interakcjach farmakokinetycznych z innymi lekami. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających również 106,2 mg sacharozy, co może mieć znaczenie u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu węglowodanów.
biodostępność, drogi eliminacji, dystrybucja w tkankach, etanol jako ekstrahent, Hemorigen, interakcje farmakokinetyczne, los biologiczny substancji, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przymiotno kanadyjskie, sacharoza, substancja czynna, wchłanianie substancji czynnych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie metabolizmu węglowodanów - Leksykon substancji czynnych
Ziele jeżówki purpurowej – Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku soku z ziela jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae succus), będącego składnikiem syropu Echinasal w stężeniu 2 g/100 g, nie przeprowadzono dotąd szczegółowych badań farmakokinetycznych. Brak danych dotyczących biodostępności, dystrybucji, metabolizmu, eliminacji, czasu osiągania maksymalnego stężenia w osoczu, stopnia wiązania z białkami osocza oraz okresu półtrwania uniemożliwia precyzyjne określenie losów farmakokinetycznych tej substancji po podaniu. Dodatkowo, preparat zawiera do 1% (m/m) etanolu, co może wpływać na właściwości farmakokinetyczne, jednak brak jest badań potwierdzających charakter i zakres tych interakcji. W składzie Echinasalu znajdują się także wyciągi z liścia babki lancetowatej, ziela grindelii, owocu róży oraz ziela tymianku, dla których również nie ma dostępnych danych farmakokinetycznych, co komplikuje ocenę potencjalnych interakcji między składnikami.
babka lancetowata, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, doświadczenie kliniczne, droga eliminacji leku, dystrybucja leku, dystrybucja w tkankach, eliminacja substancji aktywnej, etanol, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, jeżówka purpurowa, metabolizm leku, okres półtrwania, owoc róży, składnik aktywny, sok z ziela jeżówki purpurowej, stężenie w osoczu, substancja czynna, szlak metaboliczny, tradycyjne zastosowanie, wiązanie z białkami osocza, wyciąg z tymianku, wyciąg złożony, zaburzenie funkcji narządów, ziele grindelii - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Baikaderm (1,33 g + 1 g)/100 g
Krem Baikaderm zawiera jako substancje czynne flawony z korzenia Scutellaria baicalensis (75% bajkaliny) w stężeniu 1,33 g/100 g oraz alantoinę w ilości 1,00 g/100 g. Po miejscowej aplikacji bajkaliny nie wykryto jej metabolitów w surowicy krwi, co wskazuje na minimalną lub brak absorpcji systemowej, sugerując działanie głównie miejscowe. W przypadku alantoiny brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących jej przenikania przez skórę, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji po aplikacji miejscowej. Produkt zawiera także substancje pomocnicze, takie jak alkohol stearylowy (2,5 g/100 g) i benzoesan sodu (0,2 g/100 g), które mogą wpływać na farmakokinetykę substancji czynnych.
absorpcja systemowa, alantoina, alkohol stearylowy, aplikacja miejscowa, bajkalina, benzoesan sodu, biodostępność miejscowa, dystrybucja w tkankach, działanie ogólnoustrojowe, eliminacja leku, metabolity w surowicy krwi, metabolizm, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przenikanie przez skórę, Scutellaria baicalensis, substancja pomocnicza, wchłanianie do krwiobiegu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lawenol 0,6%
Produkt leczniczy Lawenol w postaci 0,6% roztworu na skórę zawiera olejek lawendowy (Lavandulae aetheroleum) w stężeniu 0,6 g na 100 g roztworu jako substancję czynną. Aktualnie brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki tego preparatu, co oznacza, że nie są udokumentowane procesy wchłaniania przez skórę, dystrybucji w organizmie, metabolizmu ani wydalania olejku lawendowego po zastosowaniu miejscowym.
Brak informacji farmakokinetycznych ogranicza możliwość precyzyjnej oceny profilu działania i bezpieczeństwa Lawenolu 0,6% roztworu na skórę. Mimo że produkt jest przeznaczony do stosowania miejscowego, co może wpływać na ograniczone wchłanianie i specyficzne procesy farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego nie zawiera szczegółowych parametrów ilościowych dotyczących tych procesów. W związku z tym lekarz powinien uwzględnić tę lukę informacyjną przy podejmowaniu decyzji terapeutycznych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tinctura Ginkgo Bilobae Herbapol w Krakowie SA –
Produkt leczniczy TINCTURA GINKGO BILOBAE HERBAPOL W KRAKOWIE SA to płyn doustny zawierający nalewkę z liścia miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba L., folium) w stosunku 1:5, o stężeniu 935 mg/ml. Każdy mililitr preparatu (0,94 g) zawiera 1 ml nalewki, a jako ekstrahent zastosowano etanol 60% (V/V), co przekłada się na zawartość 55-60% (V/V) etanolu w produkcie. Pomimo braku przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, preparat jest stosowany na podstawie długoletniej tradycji klinicznej, co stanowi podstawę jego użycia w praktyce medycznej.
badanie farmakokinetyczne, dystrybucja w tkankach, etanol, liść miłorzębu japońskiego, metabolizm leku, nalewka z miłorzębu japońskiego, parametr farmakokinetyczny, płyn doustny, postać farmaceutyczna, praktyka kliniczna, substancja o znanym działaniu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku - Leksykon substancji czynnych
Ziele wierzbówki kiprzycy – Właściwości farmakokinetyczne
W odniesieniu do ziela wierzbówki kiprzycy (Epilobium angustifolium L., herba), stanowiącego główny składnik produktów leczniczych Ziele Wierzbownicy (1 g/1 g zioła do zaparzania oraz 2,0 g/saszetkę zioła do zaparzania w saszetkach), nie przeprowadzono dotychczas szczegółowych badań farmakokinetycznych. Brak jest danych dotyczących wchłaniania, biodostępności, dystrybucji w tkankach i płynach ustrojowych, wiązania z białkami osocza, metabolizmu wątrobowego, dróg eliminacji, okresu półtrwania oraz kinetyki w szczególnych grupach pacjentów. W praktyce klinicznej oznacza to, że stosowanie tego surowca roślinnego opiera się głównie na doświadczeniu klinicznym oraz dostępnych danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa, bez szczegółowej wiedzy o losach substancji aktywnych w organizmie.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność substancji czynnej, doświadczenie kliniczne, drogi eliminacji, dystrybucja w tkankach, fitoterapia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, substancja aktywna, wiązanie z białkami osocza, ziele wierzbówki kiprzycy, zioła do zaparzania, zioła do zaparzania w saszetkach - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z liści bluszczu – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka wyciągu suchego z liści bluszczu (Hedera helix L.) zawartego w preparacie Hederasal 26,6 mg/5 ml nie została szczegółowo zbadana. Produkt zawiera 430,55 mg wyciągu suchego (DER 4-8:1) na 100 g syropu (81 ml), ekstrahowanego etanolem 30% (m/m). Brak jest danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie, biodostępność, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza, metabolizm, wydalanie oraz okres półtrwania. Współczynnik DER wskazuje na stosunek surowca roślinnego do wyciągu, co jest istotne dla oceny stężenia substancji aktywnych i ich potencjalnej biodostępności.
biodostępność, dystrybucja w tkankach, etanol 30%, Hedera helix, interakcja lekowa, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, schemat dawkowania, sorbitol, surowiec roślinny, szlak biotransformacji, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, współczynnik DER, wyciąg suchy z bluszczu, wyciąg suchy z liści bluszczu, wydalanie, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Belupo 5 mg
Tadalafil, substancja czynna produktu leczniczego Tadalafil Belupo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi około 63 litrów, a 94% leku wiąże się z białkami osocza, co pozostaje niezmienne u pacjentów z zaburzeniami nerek. Metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a główny metabolit, glukuronian metylokatecholu, wykazuje aktywność farmakologiczną co najmniej 13 000 razy słabszą niż tadalafil. Okres półtrwania wynosi około 17,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a eliminacja zachodzi głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania.
AUC, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, farmakokinetyka liniowa, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolit nieaktywny, metabolit tadalafilu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pacjent diabetologiczny, pacjent geriatryczny, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amotaks Dis 500 mg
Amoksycylina, półsyntetyczna penicylina o rozszerzonym spektrum działania (ATC: J01CA04), charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną około 70% oraz szybkim wchłanianiem z Tmax około 1-1,5 godziny. Parametry farmakokinetyczne po dawce 250 mg trzykrotnie na dobę obejmują Cmax 3,3 ± 1,12 μg/ml, AUC(0-24h) 26,7 ± 4,56 μg·h/ml oraz okres półtrwania 1,36 ± 0,56 h. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 250-3000 mg, niskie wiązanie z białkami osocza (~18%) oraz objętość dystrybucji 0,3-0,4 l/kg, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek i płynów ustrojowych, z wyjątkiem płynu mózgowo-rdzeniowego. Amoksycylina jest wydalana głównie przez nerki, z 60-70% dawki usuwanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 6 godzin, a jej klirens wynosi około 25 l/h. Współpodawanie probenecydu opóźnia eliminację leku, zwiększając stężenia w osoczu, a hemodializa może być stosowana w przypadku przedawkowania.
amoksycylina, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, dystrybucja w tkankach, działanie rakotwórcze, farmakokinetyka, genotoksyczność, hemodializa, klirens całkowity, kod ATC, kwas penicylinowy, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, oporność bakteryjna, penicylina półsyntetyczna, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, T½, Tmax, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wiązanie z białkami, wydzielanie kanalikowe - Leksykon substancji czynnych
Bifidobacterium animalis – Właściwości farmakokinetyczne
Bifidobacterium animalis subsp. lactis (Bb-12) stanowi 37,5% mikrobiologicznego składu produktu leczniczego Trilac, z łączną zawartością 1,6 x 10⁹ CFU bakterii kwasu mlekowego w jednej kapsułce. W przeciwieństwie do tradycyjnych leków, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących tego szczepu w kontekście Trilac, co wynika ze specyfiki działania probiotyków. Bakterie te nie podlegają standardowym procesom farmakokinetycznym, takim jak wchłanianie do krwiobiegu, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie, gdyż ich działanie jest lokalne w przewodzie pokarmowym.
bakterie kwasu mlekowego, bakterie probiotyczne, Bifidobacterium animalis, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja w tkankach, działanie biologiczne, jednostki tworzące kolonie, klirens, metabolizm wątrobowy, mikroflora jelitowa, nabłonek jelitowy, objętość dystrybucji, probiotyk, proces farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, śluzówka jelitowa, szczep bakteryjny, trilac, wchłanianie do krwiobiegu, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil PMCS 5 mg
Tadalafil, substancja czynna leku Tadalafil PMCS, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie jest dokładnie określona, a pokarm oraz pora dnia nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Tadalafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 l) i silne wiązanie z białkami osocza (94%). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z okresem półtrwania około 17,5 godziny, co umożliwia jego przedłużone działanie. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Profil farmakokinetyczny u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest zbliżony do osób zdrowych.
biotransformacja wątrobowa, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, ekspozycja na lek, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie leku w osoczu, nieaktywny metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie erekcji, zmniejszenie klirensu - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z bluszczu – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg suchy z liści bluszczu (Hedera helix L., folium), będący głównym składnikiem preparatu Prospan w stężeniu 35 mg/5 ml, jest pozyskiwany metodą ekstrakcji z użyciem etanolu 30% (m/m) i współczynnika DER 5-7,5:1. Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tego wyciągu, w tym informacji o wchłanianiu z przewodu pokarmowego, dystrybucji w tkankach, wiązaniu z białkami osocza, metabolizmie wątrobowym, drogach eliminacji, okresie półtrwania oraz biodostępności składników aktywnych. Płynna postać leku, charakteryzująca się jasnobrązową, lekko mętną barwą oraz owocowym zapachem i smakiem mentolu, może wpływać na szybkość wchłaniania, jednak brak danych uniemożliwia jednoznaczną ocenę biodostępności.
biodostępność, drogi eliminacji, Drug Extract Ratio, dystrybucja w tkankach, etanol, Hedera helix, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik DER, wyciąg roślinny, wyciąg suchy z liści bluszczu, związki biologicznie czynne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bimifree 0,3 mg/ml
Bimatoprost, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu o stężeniu 0,3 mg/ml (Bimifree), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i niską ogólnoustrojową ekspozycją. Po aplikacji jednej kropli do obu oczu raz dziennie, maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest w ciągu 10 minut i wynosi około 0,08 ng/ml, a stężenie spada poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) po 1,5 godziny. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC0-24h (~0,09 ng·h/ml), pozostają stabilne między 7. a 14. dniem stosowania, co wskazuje na osiągnięcie stanu równowagi. Bimatoprost wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (około 88%) oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (0,67 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie przez oksydację, N-deetylację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (67% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez kał (25%). Okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 45 minut, a całkowity klirens krwi to 1,5 l/h/kg masy ciała.
AUC0-24h, badanie farmakokinetyczne, bimatoprost, Cmax, dystrybucja w tkankach, ekspozycja ogólnoustrojowa, klirens krwi, krople do oczu, metabolizm substancji czynnej, N-deetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, parametr farmakokinetyczny, podanie okulistyczne, profil bezpieczeństwa leku, próg wykrywalności, rogówka i twardówka, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan równowagi stężenia, stężenie leku we krwi, stężenie maksymalne, substancja czynna, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alantan-Plus (20 mg + 50 mg)/g
Produkt leczniczy Alantan Plus w postaci maści zawiera alantoinę (20 mg/g) oraz deksopantenol (50 mg/g), które wykazują różne profile farmakokinetyczne po aplikacji miejscowej. Dla alantoiny brak jest szczegółowych danych dotyczących wchłaniania przez skórę, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, co utrudnia pełną ocenę jej farmakokinetyki. Natomiast deksopantenol, obecny w 50% roztworze pantenolu w glikolu propylenowym, przenika przez barierę skórną, ulega wchłonięciu i metabolicznej konwersji do aktywnego kwasu pantotenowego, co jest kluczowe dla jego działania terapeutycznego.
alantoina, bariera skórna, biodostępność, deksopantenol, dystrybucja w tkankach, eliminacja substancji, etylu parahydroksybenzoesan, glikol propylenowy, kwas pantotenowy, lanolina, maść Alantan-Plus, metabolizm, pantenol, substancje pomocnicze, uwalnianie substancji, wchłanianie przez skórę, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Syrop prawoślazowy złożony 26 mg/10 ml
Syrop prawoślazowy złożony zawiera chlorowodorek efedryny w stężeniu 200 mg/100 g syropu, charakteryzujący się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego i osiągający maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu około 2 godziny po podaniu doustnym. Efedryna wykazuje zdolność przenikania przez bariery biologiczne, w tym barierę krew-mózg, co warunkuje jej działanie ośrodkowe. Metabolizm efedryny jest ograniczony, z głównymi metabolitami takimi jak norefedryna, kwas benzoesowy i kwas lipurowy, jednak większość substancji jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki – około 88% dawki w ciągu 24 godzin. Wydalanie efedryny jest zależne od pH moczu, zwiększając się przy kwaśnym pH i zmniejszając przy zasadowym, co może wpływać na farmakokinetykę i efektywność terapeutyczną leku.
bariera krew-mózg, bariery biologiczne, chlorowodorek efedryny, czas półtrwania leku, częstość akcji serca, dystrybucja w tkankach, działanie bronchodylatacyjne, efedryna, efekty kardiologiczne, kwas benzoesowy, norefedryna, pH moczu, postać niezmieniona leku, przewód pokarmowy, receptory β-adrenergiczne, rozszerzenie oskrzeli, stężenie substancji czynnej, syrop prawoślazowy złożony - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lactulosum Polfarmex 7,5 g/15 ml
Laktuloza, będąca substancją czynną syropu Lactulosum Polfarmex (7,5 g/15 ml), nie ulega trawieniu ani wchłanianiu w przewodzie pokarmowym, co skutkuje brakiem biodostępności ogólnoustrojowej i dystrybucji w tkankach. Po podaniu doustnym przechodzi w formie niezmienionej do jelita grubego, gdzie jest fermentowana przez mikroflorę jelitową do krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych i innych metabolitów, które wywierają lokalne działanie terapeutyczne. Laktuloza nie podlega metabolizmowi w wątrobie ani eliminacji nerkowej, a jej wydalanie następuje głównie z kałem, częściowo w formie niezmienionej, a częściowo jako produkty fermentacji bakteryjnej. Farmakokinetyka laktulozy jest niezależna od wieku, płci oraz funkcji nerek i wątroby, choć szybkość pasażu jelitowego może wpływać na czas osiągnięcia efektu terapeutycznego.
bakterie jelitowe, biodostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja w tkankach, działanie terapeutyczne, fermentacja bakterii jelitowych, interakcja farmakokinetyczna, jelito grube, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, laktuloza, metabolit, mikroflora jelitowa, pasaż jelitowy, pH jelitowe, procesy metaboliczne, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, wchłanianie do krwiobiegu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owoców kasztanowca – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg z owoców kasztanowca (Hippocastani fructus intractum recentis) stanowiący główny składnik produktu leczniczego Venoforton (40 g/100 g produktu) jest pozyskiwany w stosunku DER 1:1 z użyciem etanolu 96% (V/V) jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego. Produkt zawiera 15-24 mg saponin trójterpenowych, przeliczanych na escynę, w 4 ml płynu doustnego, gdzie escyna jest kluczowym składnikiem farmakologicznym. Zawartość etanolu w preparacie wynosi 55-70% (V/V), co może wpływać na farmakokinetykę substancji aktywnych. Pomimo szerokiego zastosowania klinicznego, brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki wyciągu, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, eliminacja, okres półtrwania oraz biodostępność.
badania farmakokinetyczne, biodostępność, doświadczenie kliniczne, drogi eliminacji, dystrybucja w tkankach, escyna, Hippocastani fructus, interakcje lekowe, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, płyn doustny, saponiny trójterpenowe, Venoforton, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z owoców kasztanowca, zawartość etanolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – 2% Spirytusowy roztwór fioletu gencjanowego Gemi 20 mg/g
2% spirytusowy roztwór fioletu gencjanowego zawiera metylorozanilinowy chlorek w stężeniu 20 mg/g i jest przeznaczony do miejscowego stosowania na skórę. Preparat występuje jako ciemnofioletowa ciecz o charakterystycznym zapachu etanolu, bez osadu. Ze względu na miejscowe działanie i brak systemowego wchłaniania substancji czynnej, nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych. Metylorozanilinowy chlorek działa bezpośrednio w miejscu aplikacji, co ogranicza jego efekt terapeutyczny do powierzchni skóry.
aplikacja na skórę, badanie farmakokinetyczne, dystrybucja w tkankach, działanie miejscowe, działanie terapeutyczne, metabolizm, Methylrosanilinii chloridum, metylorozanilinowy chlorek, parametr farmakokinetyczny, praktyka medyczna, preparat do stosowania miejscowego, substancja czynna, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon substancji czynnych
Stibium sulfuratum nigrum – Właściwości farmakokinetyczne
Substancja aktywna Stibium sulfuratum nigrum (siarczek antymonu) w rozcieńczeniu D2 jest kluczowym składnikiem kremu Limfodrenaż-Pascoe Sensitiv, występującym w stężeniu 0,1 g na 100 g preparatu. Produkt zawiera również inne substancje aktywne, takie jak Conium maculatum D2 (4,0 g), Calendula officinalis TM (2,0 g) oraz Hydrargyrum biiodatum D5 (0,1 g). Pomimo istotności tej kompozycji, w dokumentacji produktu brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki siarczku antymonu, w tym parametrów takich jak wchłanianie przez skórę, dystrybucja, metabolizm, wydalanie oraz biodostępność.
aplikacja miejscowa, bariera skórna, biodostępność, calendula officinalis, charakterystyka produktu leczniczego, Conium maculatum, dystrybucja w organizmie, dystrybucja w tkankach, działanie terapeutyczne, Hydrargyrum biiodatum, metabolizm, postać farmaceutyczna, siarczek antymonu, substancja aktywna, wchłanianie przez skórę, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Octenidini APC Instytut 1 mg/ml
Oktenidyna dwuchlorowodorek, substancja czynna preparatu Octenidini APC Instytut o stężeniu 1 mg/ml w formie roztworu do stosowania w jamie ustnej, charakteryzuje się słabym wchłanianiem przez błonę śluzową jamy ustnej oraz przewód pokarmowy. Ten ograniczony stopień absorpcji eliminuje ryzyko działań ogólnoustrojowych, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii. Brak znaczącego wchłaniania przekłada się na nieistotność analizy dystrybucji i metabolizmu, gdyż substancja nie ulega istotnym przemianom metabolicznym ani nie dystrybuuje się w tkankach i narządach organizmu.
absorpcja leku, absorpcja ogólnoustrojowa, błona śluzowa jamy ustnej, dystrybucja leku, dystrybucja w tkankach, działanie miejscowe, działanie ogólnoustrojowe, eliminacja leku, interakcja metaboliczna, model zwierzęcy, oktenidyna dwuchlorowodorek, profil farmakokinetyczny, przemiana metaboliczna, przewód pokarmowy, roztwór do jamy ustnej, szlak metaboliczny, wchłanianie przez błonę śluzową, wydalanie leku - Leksykon substancji czynnych
Liść porzeczki czarnej – Właściwości farmakokinetyczne
Analiza dostępnych danych farmakokinetycznych liścia porzeczki czarnej (Ribis nigri folium), stanowiącego 100% składu produktu leczniczego LIŚĆ PORZECZKI CZARNEJ, wykazuje istotny deficyt informacji w literaturze medycznej. Brak jest szczegółowych danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak absorpcja z przewodu pokarmowego, dystrybucja w tkankach, metabolizm wątrobowy oraz eliminacja. W konsekwencji nie można precyzyjnie opisać profilu farmakokinetycznego tej substancji roślinnej, co ogranicza możliwość oceny jej biodostępności, czasu osiągania stężenia maksymalnego, objętości dystrybucji czy okresu półtrwania.
absorpcja z przewodu pokarmowego, ADME, biodostępność substancji czynnej, dystrybucja w tkankach, liść porzeczki czarnej, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, Ribis nigri folium, stężenie maksymalne, substancja pochodzenia roślinnego, wydalanie, zioła do zaparzania, związek bioaktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biodacyna ophthalmicum 0,3% 3 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozyd stosowany w preparacie Biodacyna Ophthalmicum 0,3%, charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza (11%), co determinuje wysoką dostępność farmakologiczną wolnej frakcji leku. Okres półtrwania amikacyny jest zmienny i zależy od wieku oraz funkcji nerek: u dorosłych z prawidłową czynnością nerek wynosi 2-4 godziny, u pacjentów z niewydolnością nerek może się wydłużyć do 100 godzin, u noworodków w pierwszym tygodniu życia wynosi 5-8 godzin, a u dzieci 2,5-4 godziny. Lek wykazuje dobrą penetrację do wątroby, płuc, nerek oraz moczu, a także przenika do płynu maziowego, wysiękowego, opłucnowego i osierdziowego. Penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego jest ograniczona, ale wzrasta w stanach zapalnych, szczególnie u niemowląt (do 50% stężenia w surowicy).
amikacyna, aminoglikozyd, bariera łożyska, dystrybucja w tkankach, eliminacja leku, frakcja aktywna leku, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn osierdziowy, płyn wysiękowy, płyny ustrojowe, podanie parenteralne, stan zapalny, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owoców palmy sabal – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg z owoców palmy sabal (Serenoa repens) stanowi substancję czynną leku Prostamol Uno, dostępnego w kapsułkach miękkich o dawce 320 mg. Ekstrakt uzyskiwany jest w stosunku 9-11:1 przy użyciu 96% alkoholu etylowego, co nadaje mu oleistą konsystencję i charakterystyczne zabarwienie od brązowego do zielonkawo-brązowego. Farmakokinetyka tego ekstraktu jest słabo poznana; dostępne dane wskazują na szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax około 1,5 godziny. Brakuje jednak szczegółowych informacji dotyczących dystrybucji, wiązania z białkami osocza, metabolizmu, okresu półtrwania, dróg eliminacji oraz biodostępności.
alkohol etylowy, biodostępność, drogi eliminacji, dystrybucja w tkankach, metabolizm, okres półtrwania, palma sabal, parametry farmakokinetyczne, płyny ustrojowe, podanie doustne, przewód pokarmowy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, Sabal serrulata, Serenoa repens, stężenie w osoczu, substancja aktywna, szlak metaboliczny, szybkie wchłanianie, T1/2, Tmax, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z owoców palmy sabal - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nervosan fix –
Produkt leczniczy NERVOSAN fix to mieszanka ziołowa do zaparzania, zawierająca 2 g surowców roślinnych w saszetce, w tym korzeń kozłka (Valeriana officinalis L., radix) 0,8 g (40%), ziele krwawnika (Achillea millefolium L., herba) 0,4 g (20%), liść mięty pieprzowej (Mentha piperita L., folium) 0,3 g (15%), liść melisy (Melissa officinalis L., folium) 0,3 g (15%) oraz kwiat rumianku (Matricaria recutita L., flos) 0,2 g (10%). Ze względu na złożony charakter preparatu oraz obecność wielu substancji biologicznie czynnych, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych, w tym oceny wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania poszczególnych składników aktywnych.
achillea millefolium, badanie farmakokinetyczne, biodostępność substancji czynnej, czas półtrwania, drogi wydalania, dystrybucja w tkankach, korzeń kozłka, kwiat rumianku, liść melisy, liść mięty pieprzowej, Matricaria recutita, Melissa officinalis, Mentha piperita, mieszanka ziołowa, objętość dystrybucji, parametry eliminacji, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, substancja biologicznie czynna, surowiec leczniczy, surowiec roślinny, szlak metaboliczny, Valeriana officinalis, wchłanianie, wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, ziele krwawnika, zioła do zaparzania - Leksykon substancji czynnych
Olejek sosnowy – Właściwości farmakokinetyczne
Olejek sosnowy (Pini aetheroleum) jest składnikiem aktywnym w maściach do stosowania miejscowego, takich jak Aroma-Activ (0,5 g/100 g) oraz Hotlec (5 mg/g). W obu preparatach olejek występuje w połączeniu z innymi substancjami czynnymi, m.in. kamforą, mentolem, olejkiem jałowcowym i salicylanem metylu. Pomimo szerokiego zastosowania, charakterystyki produktów leczniczych nie zawierają szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki olejku sosnowego, co oznacza brak informacji o jego wchłanianiu przez skórę, dystrybucji w tkankach, metabolizmie, eliminacji oraz biodostępności po podaniu miejscowym.
aplikacja miejscowa, Aroma-Activ, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja w tkankach, eliminacja substancji, Hotlec, kamfora racemiczna, maść do stosowania miejscowego, mentol, olejek jałowcowy, olejek sosnowy, olejek terpentynowy, salicylan metylu, substancja czynna, wchłanianie substancji czynnej, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sulpiryd Teva 200 mg
Sulpiryd wykazuje powolne wchłanianie z przewodu pokarmowego, z absorpcją zmniejszoną o około 30% w obecności pokarmu, co wymaga uwzględnienia w zaleceniach dotyczących podawania leku. Jego dostępność biologiczna wynosi 27-34%, z istotnymi różnicami międzyosobniczymi, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 3-6 godzinach od podania doustnego. Lek charakteryzuje się umiarkowaną dystrybucją (objętość dystrybucji 1-2,7 l/kg) oraz stosunkowo niskim wiązaniem z białkami osocza (~40%). Przenikanie przez barierę krew-mózg jest ograniczone, co wpływa na jego działanie na ośrodkowy układ nerwowy, a do mleka matki przenika w niewielkiej ilości, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią.
absorpcja leku, bariera krew-mózg, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, dystrybucja w tkankach, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, różnice międzyosobnicze, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levirox 50 mcg
Lewotyroksyna sodowa, podawana doustnie, wchłania się głównie w górnym odcinku jelita cienkiego z efektywnością do 80%. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiąga po 5-6 godzinach, a początek działania terapeutycznego obserwuje się po 3-5 dniach. Lek charakteryzuje się bardzo wysokim, niekowalencyjnym wiązaniem z białkami osocza na poziomie 99,97%, co determinuje jego dystrybucję i dostępność biologiczną. Objętość dystrybucji wynosi 10-12 litrów, wskazując na szeroką dystrybucję tkankową, z wątrobą jako istotnym rezerwuarem (około 1/3 pozatarczycowej puli hormonu). Ze względu na silne wiązanie z białkami, lewotyroksyna nie jest usuwalna przez hemodializę ani hemoperfuzję.
absorpcja, białko transportowe osocza, biotransformacja lewotyroksyny, dawkowanie, dostępność biologiczna leku, dystrybucja w tkankach, efekt terapeutyczny, frakcja hormonu, górny odcinek jelita cienkiego, hemodializa, hemoperfuzja, hormon tarczycy, klirens metaboliczny, Levirox, lewotyroksyna sodowa, metabolizm hormonu tarczycy, monitorowanie terapii, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, postać galenowa, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, Tmax, zaburzenie czynności tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Kamfora racemiczna – Właściwości farmakokinetyczne
Kamfora racemiczna, stosowana w preparatach dermatologicznych takich jak Aromatol Hot żel (10% kamfory), Dernilan krem (1%), Rub-Arom maść (5%) oraz Vicks VapoRub maść (5%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem niezależnie od drogi podania (skórna, inhalacyjna). Po aplikacji miejscowej przenika do krążenia ogólnego, gdzie dystrybuuje się w tkankach bogatych w lipidy ze względu na swój lipofilny charakter. W przypadku Dernilan krem o stężeniu 1% kamfory, wchłanianie jest ograniczone, co zapewnia głównie efekt miejscowy. W osoczu stężenia kamfory pozostają niskie nawet przy dawkach przekraczających zalecenia kliniczne, a kumulacja nie została zaobserwowana. Wchłanianie może być spowolnione przez lipofilne nośniki, takie jak wazelina w Vicks VapoRub, co wpływa na opóźnienie uwalniania i absorpcji substancji czynnej.
aplikacja na skórę, Aromatol HOT żel, badanie farmakokinetyczne, błona biologiczna, Camphora racemica, charakterystyka produktu leczniczego, dane farmakokinetyczne, dermatologia, Dernilan, dystrybucja w tkankach, działanie miejscowe, działanie toksyczne, efekt terapeutyczny, glukuronizacja, inhalacja, kamfora racemiczna, krążenie ogólne, lipofilna baza wazelinowa, lipofilny charakter, metabolizm wątrobowy, nieaktywny metabolit, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, preparat miejscowy, proces farmakokinetyczny, reakcja utleniania, Rub-Arom, stężenie terpenów, substancja czynna, szybkie wchłanianie, tkanki bogate w lipidy, uwalnianie olejków eterycznych, Vicks VapoRub, wchłanianie substancji czynnych, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Methylprednisolone Sopharma 250 mg
Methylprednisolone Sopharma, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, wykazuje liniowy profil farmakokinetyczny niezależny od drogi podania (dożylnej lub domięśniowej). Po podaniu dożylnym 40 mg osiąga maksymalne stężenie (Cmax) 42-47 mg/100 ml w osoczu po około 25 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym 40 mg Cmax wynosi 34 mg/100 ml i pojawia się po około 120 minutach. Wlewy dożylne wysokich dawek (30 mg/kg mc. lub 1 g) prowadzą do osiągnięcia stężenia około 20 mg/ml po 15 minutach. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2,3-4 godziny, a okres półtrwania w fazie eliminacji 1,8-5,2 godziny. Biologiczny okres półtrwania metyloprednizolonu wynosi od 12 do 36 godzin, co odzwierciedla długotrwałą aktywność farmakologiczną mimo spadku stężenia leku w osoczu. Odpowiedź kliniczna pojawia się zwykle po 4-6 godzinach, a w leczeniu astmy już po 1-2 godzinach.
20α-hydroksymetyloprednizolon, 20β-hydroksymetyloprednizolon, aktywność biologiczna, astma, bariera krew-mózg, białko osocza, białko transportowe ABC, biodostępność leku, całkowity klirens, cholinesteraza, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w tkankach, działanie przeciwzapalne, enzym CYP3A4, glikokortykoid, glikokortykosteroid, glikoproteina p, iniekcja domięśniowa, interakcja lekowa, metyloprednizolon sodu bursztynian, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wydzielanie wątrobowo-żółciowe - Leksykon substancji czynnych
Siarka wątroby – Właściwości farmakokinetyczne
Aktualne dane dotyczące farmakokinetyki siarki wątroby (Hepar sulfuris D6) w preparacie Traumeel S w formie żelu są niewystarczające. Substancja ta występuje w stężeniu homeopatycznym 0,025 g/100 g żelu, co znacząco ogranicza możliwość precyzyjnego oznaczenia parametrów takich jak wchłanianie przez skórę, dystrybucja w tkankach, metabolizm oraz eliminacja. Charakterystyka produktu leczniczego jednoznacznie wskazuje na brak danych dotyczących tych właściwości farmakokinetycznych. Dodatkowo, złożona formulacja zawierająca 14 składników aktywnych, w tym m.in. Arnica montana D3 i Calendula officinalis TM, komplikuje izolację i analizę pojedynczych komponentów oraz ocenę ich wzajemnych interakcji farmakokinetycznych.
arnica montana, bellis perennis, biodostępność, calendula officinalis, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja w tkankach, działania niepożądane, echinacea purpurea, eliminacja substancji, Hamamelis virginiana, interakcje lekowe, metabolity, metabolizm, okres półtrwania, płyny ustrojowe, podanie miejscowe, rozcieńczenie homeopatyczne, siarka wątroby, stężenie homeopatyczne, szlaki metaboliczne, Traumeel S, wchłanianie przez skórę, wchłanianie systemowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Treosulfan Zentiva 5 g
Treosulfan wykazuje całkowitą biodostępność po podaniu doustnym (100%) oraz brak wiązania z białkami osocza, co sprzyja jego szerokiej dostępności tkankowej i minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z konkurencją o miejsca wiązania. Metabolizm leku przebiega głównie na drodze nieenzymatycznej, w warunkach fizjologicznych (pH 7,4; 37°C), gdzie treosulfan ulega spontanicznej konwersji do aktywnego monoepoksydu, a następnie do L-diepoksybutanu. W badaniach in vitro nie stwierdzono istotnego wpływu treosulfanu w stężeniach do 100 μM na aktywność kluczowych izoenzymów cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4), co wskazuje na niskie ryzyko interakcji metabolicznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
biodostępność, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja w tkankach, eliminacja leku, farmakokinetyka kliniczna, faza eliminacji, interakcja lekowa, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu P450, L-diepoksybutan, lecznictwo onkologiczne, metabolit pośredni, monoepoksyd, okres półtrwania, treosulfan, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asmanex Twisthaler 200 mcg/dawkę inh.
Mometazon furoinian, substancja czynna Asmanex Twisthaler (200 µg/dawkę), charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową po podaniu wziewnym, co wynika z ograniczonego wchłaniania w płucach i przewodzie pokarmowym oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Po podaniu terapeutycznych dawek 200-400 µg/dobę stężenia w osoczu są bardzo niskie, często poniżej granicy oznaczalności 50 pg/ml, z dużą zmiennością międzyosobniczą. Objętość dystrybucji wynosi 332 l, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98-99% w zakresie stężeń 5-500 ng/ml), co wpływa na jego dystrybucję i biodostępność. Mometazon jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych.
biodostępność ogólnoustrojowa, CYP3A4, cytochrom P-450 3A4, dystrybucja w tkankach, granica oznaczalności, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosomy wątroby, mometazon furoinian, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie wziewne, proszek do inhalacji, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, znakowanie radioaktywne - Leksykon substancji czynnych
Ziele ubiorka gorzkiego – Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku ziela ubiorka gorzkiego (Iberis amara L., herba), będącego składnikiem preparatu Iberogast Balance, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych określających profil wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji aktywnych. Wyciąg z ziela ubiorka gorzkiego występuje w produkcie w proporcji 0,15 mL na 1 mL preparatu, przygotowany w stosunku ekstrakcji 1:1,5-2,5 z użyciem 50% (V/V) etanolu jako rozpuszczalnika. Całkowita zawartość etanolu w produkcie wynosi około 31% (V/V), co może wpływać na rozpuszczalność i potencjalnie na biodostępność składników. W składzie Iberogast Balance ziele ubiorka gorzkiego stanowi jeden z siedmiu ekstraktów roślinnych, z udziałem mniejszym niż kwiatu rumianku (0,30 mL/1 mL) i owocu kminku (0,20 mL/1 mL), ale równym liściu melisy (0,15 mL/1 mL) i większym niż liść mięty pieprzowej i korzeń lukrecji (po 0,10 mL/1 mL).
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja w tkankach, eliminacja substancji aktywnych, etanol, farmakokinetyka, Iberis amara, Iberogast Balance, interakcje lekowe, korzeń lukrecji, krople doustne, kwiat rumianku, liść melisy, liść mięty pieprzowej, owoc kminku, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, wyciąg płynny, ziele ubiorka gorzkiego, związek aktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hotlec (100 mg + 10 mg + 5 mg + 5 mg)/g
Produkt leczniczy Hotlec w postaci maści zawiera w 1 g: 100 mg salicylanu metylu, 10 mg kamfory, 5 mg olejku sosnowego oraz 5 mg olejku terpentynowego. Maść charakteryzuje się jednolitą, jasną konsystencją oraz zapachem salicylanu metylu. Ze względu na miejscowy sposób aplikacji i działanie, brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki substancji czynnych, takich jak wchłanianie przez skórę, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diclostim 0,74 mg/ml
Diklofenak w roztworze do płukania gardła i jamy ustnej (Diclostim 0,74 mg/ml) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem do krążenia ogólnego, co przekłada się na brak działania ogólnoustrojowego i ograniczenie ryzyka działań niepożądanych typowych dla NLPZ podawanych systemowo. Substancja aktywna wykazuje dobrą penetrację przez błony śluzowe jamy ustnej i gardła oraz selektywną akumulację w tkankach objętych procesem zapalnym, co umożliwia ukierunkowane działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe w miejscu aplikacji. Preparat ma obojętne pH 6,7-7,3, co minimalizuje ryzyko podrażnienia błon śluzowych. W skład dawki 15 ml wchodzą także substancje pomocnicze, takie jak sód (58 mg), potas (<1 mmol/39 mg), etanol (8,7 mg), benzoesan sodu (312 mg), glikol propylenowy (75 mg) oraz sorbitol (375 mg), które mogą wpływać na rozpuszczalność i biodostępność diklofenaku.
biotransformacja, diklofenak sodowy, dystrybucja w tkankach, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, eliminacja z żółcią, kumulacja w tkankach zapalnych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, penetracja przez błony śluzowe, podrażnienie błon śluzowych, proces biotransformacji, proces zapalny, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie wątrobowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Drotapil 40 mg
Drotaweryna chlorowodorek, substancja czynna leku Drotapil w dawce 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem zarówno po podaniu doustnym, jak i pozajelitowym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 45-60 minut. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (95%-98%), głównie albuminami oraz alfa- i beta-globulinami, wpływa na jej dystrybucję i biodostępność. Pomimo intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie, około 65% dawki dostępne jest w postaci niezmienionej w krążeniu ogólnym, co świadczy o stosunkowo wysokiej biodostępności po podaniu doustnym.
absorpcja z przewodu pokarmowego, albumina, alfa-globulina, beta-globulina, biodostępność leku, biotransformacja, biotransformacja drotaweryny, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, droga nerkowa, Drotapil, drotaweryna chlorowodorek, dystrybucja w tkankach, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z pędów sosny – Właściwości farmakokinetyczne
Wyciąg płynny z pędów sosny (Pini turiones extractum fluidum), będący składnikiem syropu z sosny i kopru włoskiego Ziołowa Tradycja, występuje w proporcji 1:4 z etanolem 85% V/V jako ekstrahentem, a jego zawartość w produkcie wynosi 6,60 g na 100 g syropu. Produkt ma postać syropu o barwie słomkowo-żółtej, sosnowo-anyżowym zapachu i słodkim smaku, zawiera również nalewkę z owocu kopru włoskiego (1,00 g/100 g) oraz wapnia mleczan pięciowodny (1,00 g/100 g). W syropie obecny jest etanol w stężeniu do 5,6% m/m (9,1% V/V), co odpowiada 0,4 g etanolu w 5 ml preparatu, oraz 3 g sacharozy na 5 ml, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
badania farmakokinetyczne, biodostępność, drogi eliminacji, dystrybucja w tkankach, etanol 85%, interakcje lekowe, metabolizm składników aktywnych, nalewka z owocu kopru włoskiego, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, Pini turiones extractum fluidum, wapnia mleczan pięciowodny, wchłanianie substancji czynnych, wiązanie z białkami osocza, wyciąg płynny z pędów sosny, zawartość etanolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olopeg 52,5 g/100 ml (13,125 g/25 ml)
Makrogol 4000, będący substancją czynną produktu leczniczego Olopeg w stężeniu 52,5 g/100 ml (13,125 g/25 ml), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co determinuje jego miejscowe działanie w świetle jelita. Substancja ta jest chemicznie obojętna, nie ulega metabolizmowi i pozostaje w niezmienionej formie podczas pasażu przez cały przewód pokarmowy. Brak biotransformacji eliminuje powstawanie metabolitów o potencjalnym działaniu ogólnoustrojowym, co znacząco ogranicza ryzyko działań niepożądanych systemowych.
biotransformacja, dystrybucja w tkankach, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, eliminacja, glikol polietylenowy, makrogol 4000, proces biochemiczny, proces metaboliczny, profil bezpieczeństwa leku, przewód pokarmowy, światło jelita, wchłanianie do krwiobiegu, współistniejące schorzenie, wydalanie z kałem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Avena sativa – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy Neurexan zawiera substancję czynną Avena sativa D2 w dawce 0,6 mg na tabletkę, obok Passiflora incarnata D2, Coffea arabica D12 oraz Zincum isovalerianicum D4, każda również w ilości 0,6 mg. Aktualnie brak jest udokumentowanych danych farmakokinetycznych dotyczących Avena sativa w tej postaci i stężeniu, co uniemożliwia szczegółową ocenę parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie, okres półtrwania, biodostępność oraz wiązanie z białkami osocza. Produkt zawiera także laktozę jednowodną w ilości 300 mg na tabletkę, co może mieć wpływ na profil farmakokinetyczny preparatu jako całości.
absorpcja, Avena sativa, Avena sativa D2, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, Coffea arabica, dystrybucja, dystrybucja w tkankach, eliminacja, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, metabolizm, okres półtrwania, parametry ADME, Passiflora incarnata, postać farmaceutyczna, wchłanianie substancji czynnej, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, Zincum isovalerianicum - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bimaroz Duo (0,3 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Bimaroz Duo zawiera 0,3 mg/ml bimatoprostu oraz 5 mg/ml tymololu, które wykazują niskie wchłanianie ogólnoustrojowe i brak kumulacji przy długotrwałym stosowaniu. Bimatoprost charakteryzuje się szybkim osiąganiem stanu równowagi farmakokinetycznej (Cmax około 0,08 ng/ml w 10 minut, t1/2 około 45 minut), umiarkowaną dystrybucją (Vd 0,67 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (88%). Eliminacja bimatoprostu odbywa się głównie przez przesączanie nerkowe (67% dawki wydalane z moczem), a metabolizm obejmuje oksydację, N-deetylację i sprzęganie z kwasem glukuronowym. U osób starszych (≥65 lat) obserwuje się wyższe wartości AUC0-24godz (0,0634 ng•godz./ml vs 0,0218 ng•godz./ml u młodszych), jednak bez istotnego znaczenia klinicznego i bez kumulacji.
aplikacja okulistyczna, bimaroz duo, bimatoprost tymolol, biodostępność, biotransformacja, ciecz wodnista oka, Cmax i AUC, dystrybucja w tkankach, faza eliminacji, kinetyka wchłaniania, klirens krwi, kumulacja leku, metabolizm wątrobowy, N-deetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, przenikanie przez tkanki oka, przesączanie nerkowe, rogówka i twardówka, równowaga farmakokinetyczna, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie leku we krwi, stężenie szczytowe, stężenie w osoczu krwi, T1/2, usunięcie zaćmy, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esputicon 200 mg
Dimetykon, substancja czynna preparatu Esputicon w dawce 200 mg, charakteryzuje się całkowitym brakiem wchłaniania z przewodu pokarmowego, co determinuje jego miejscowe działanie w świetle jelita. Nie ulega dystrybucji ani metabolizmowi, przechodząc przez przewód pokarmowy w formie niezmienionej. Eliminacja dimetykonu następuje poprzez wydalanie z kałem, co potwierdza brak absorpcji ogólnoustrojowej. Substancja wykazuje wysoką odporność na działanie kwasu solnego w żołądku, co zapewnia zachowanie aktywności terapeutycznej w kwaśnym środowisku.
absorpcja ogólnoustrojowa, dimetykon, dystrybucja w tkankach, działanie niepożądane, eliminacja leku, Esputicon, interakcje lekowe, kwas solny, masy kałowe, parametry farmakokinetyczne, pH żołądka, proces trawienia, procesy metaboliczne, przewód pokarmowy, sok żołądkowy, środowisko żołądkowe, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bimican 0,3 mg/ml
Bimatoprost, substancja czynna preparatu Bimican (0,3 mg/ml), po okulistycznym podaniu wykazuje szybkie wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 0,08 ng/ml w ciągu 10 minut, a następnie szybki spadek stężenia we krwi poniżej progu wykrywalności (0,025 ng/ml) w 1,5 godziny. Stan stacjonarny farmakokinetyczny osiągany jest już w pierwszym tygodniu stosowania, z wartością AUC0-24h około 0,09 ng·h/ml. Objętość dystrybucji wynosi 0,67 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (88%). Okres półtrwania po podaniu dożylnym to około 45 minut, a całkowity klirens krwi wynosi 1,5 l/h/kg. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (67% dawki) oraz w mniejszym stopniu przez kał (25%).
aplikacja okulistyczna, białka osocza, bimatoprost, biotransformacja, chlorek benzalkoniowy, Cmax, dysfagia, dystrybucja w tkankach, glukuronidacja, klirens krwi, krople do oczu, metabolit bimatoprostu, N-deetylacja, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania, oksydacja, osmolalność, przesączanie kłębuszkowe, rogówka i twardówka, stan równowagi, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Klabax 250 mg
Klarytromycyna charakteryzuje się dobrą i szybką absorpcją po podaniu doustnym, z biodostępnością około 50%. W stanie stacjonarnym, po dawce 250 mg co 12 godzin, maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1 μg/mL, a aktywnego metabolitu 14-OH-klarytromycyny około 0,6 μg/mL, z okresem półtrwania odpowiednio 3-4 godziny i 5-6 godzin. W tkankach, takich jak wątroba i płuca, stężenia klarytromycyny są wielokrotnie wyższe niż w osoczu (stosunek 10-20), natomiast penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego jest ograniczona (1-2% stężenia w surowicy). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a wydalanie odbywa się zarówno z moczem (do 46% dawki), jak i kałem (do 40%). W niewydolności wątroby nie obserwuje się istotnych zmian w stężeniach leku, natomiast w niewydolności nerek dochodzi do zwiększenia stężeń klarytromycyny i metabolitu, wydłużenia okresu półtrwania oraz zmniejszenia wydalania, co koreluje z ciężkością niewydolności nerek i wymaga uwagi klinicznej.
14-hydroksymetabolit, 14-OH-klarytromycyna, antybiotyk makrolidowy, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, biodostępność klarytromycyny, błona śluzowa żołądka, dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, farmakokinetyka klarytromycyny, farmakokinetyka w populacjach szczególnych, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metabolizm i eliminacja, metabolizm klarytromycyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, omeprazol, penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zakażenie HIV, zakażenie Mycobacterium avium