miastenia oczna

Miastenia oczna (łac. myasthenia gravis ocularis) to rzadka postać autoimmunologicznej choroby nerwowo-mięśniowej, w której objawy ograniczone są wyłącznie do mięśni gałkoruchowych i powiek. Charakteryzuje się występowaniem zmiennego, nasilającego się w ciągu dnia osłabienia mięśni oka, co klinicznie objawia się opadaniem powieki (ptoza) i podwójnym widzeniem (diplopia).

Patofizjologia miastenii ocznej wiąże się z obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko receptorom acetylocholiny (AChR) lub innym białkom złącza nerwowo-mięśniowego, co prowadzi do zaburzenia transmisji nerwowo-mięśniowej. Mięśnie gałkoruchowe są szczególnie wrażliwe na te zaburzenia ze względu na swoje specyficzne właściwości histologiczne i funkcjonalne.

Diagnostyka miastenii ocznej obejmuje badania serologiczne (przeciwciała anty-AChR i anty-MuSK), badanie elektromiograficzne pojedynczego włókna (SFEMG), test z edrofonium (Tensilon) oraz obrazowanie śródpiersia w celu wykluczenia grasiczaka. Warto podkreślić, że u około 50% pacjentów z miastenią oczną przeciwciała anty-AChR mogą być niewykrywalne.

Leczenie miastenii ocznej obejmuje stosowanie inhibitorów cholinesterazy (pirydostygmina), leki immunosupresyjne (prednizon, azatiopryna), a w przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne rozważa się leczenie chirurgiczne (tymektomia). Około 15-20% przypadków miastenii ocznej ulega spontanicznej remisji, natomiast u 50-60% pacjentów choroba może uogólnić się w ciągu pierwszych 2 lat od wystąpienia objawów.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl