metabolizm pierwszego przejścia
Metabolizm pierwszego przejścia (ang. first-pass metabolism) to proces biotransformacji substancji leczniczej, który zachodzi podczas jej pierwszego przepływu przez wątrobę, zanim dotrze do krążenia ogólnoustrojowego. Jest to kluczowy mechanizm wpływający na biodostępność leków podawanych drogą doustną.
Podczas metabolizmu pierwszego przejścia, lek zaabsorbowany z przewodu pokarmowego transportowany jest poprzez żyłę wrotną bezpośrednio do wątroby, gdzie podlega intensywnym procesom enzymatycznym. Głównymi enzymami uczestniczącymi w tym procesie są enzymy cytochromu P450, które mogą znacząco zmniejszyć ilość aktywnej substancji docierającej do krążenia systemowego.
Konsekwencją intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia jest konieczność stosowania wyższych dawek leków podawanych doustnie w porównaniu do podania parenteralnego. Zjawisko to jest szczególnie istotne dla substancji takich jak nitrogliceryna, propranolol, morfina czy lidokaina, których biodostępność po podaniu doustnym jest znacząco obniżona.
W praktyce klinicznej, znajomość podatności leku na metabolizm pierwszego przejścia pozwala na odpowiednie dostosowanie drogi podania, dawkowania oraz przewidywanie potencjalnych interakcji lekowych, które mogą wpływać na aktywność enzymów wątrobowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Flixodil Combo (25 mcg + 125 mcg)/dawkę inh.
Flixodil Combo, zawierający salmeterol (długo działający β2-agonista) oraz flutykazon propionian (kortykosteroid wziewny), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, głównie związane z metabolizmem przez izoenzym CYP3A4. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne antagonizują działanie salmeterolu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z astmą, u których ich stosowanie jest przeciwwskazane. Jednoczesne podawanie silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak rytonawir, ketokonazol (400 mg/dobę), itrakonazol czy produkty zawierające kobicystat, prowadzi do znacznego wzrostu stężenia obu składników w osoczu, co zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych, w tym zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy oraz wydłużenia odstępu QTc i kołatania serca. W badaniach wykazano, że ketokonazol zwiększa Cmax salmeterolu 1,4-krotnie i AUC 15-krotnie, a rytonawir wielokrotnie podnosi stężenie flutykazonu, co wymaga unikania takich skojarzeń lub ścisłego monitorowania pacjentów. Erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę) powoduje jedynie nieistotne statystycznie zwiększenie ekspozycji na salmeterol i flutykazon, jednak zaleca się ostrożność i monitorowanie terapii.
antagonizm receptorowy, astma, choroba układu oddechowego, cytochrom P450, działanie addycyjne, działanie hipokaliemiczne, erytromycyna, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens osoczowy, kobicystat, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, lek moczopędny, metabolizm pierwszego przejścia, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, pochodna ksantyny, rytonawir, salmeterol, steroid, telitromycyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodu pokarmowego, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga, β-adrenolityk, β2-agonista, β2-mimetyk długodziałający - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Comboterol (25 mcg + 250 mcg)/dawkę inh.
Farmakokinetyka produktu leczniczego Comboterol, zawierającego flutykazon propionian i salmeterol, wykazuje, że jednoczesne podawanie wziewne nie wpływa istotnie na właściwości farmakokinetyczne poszczególnych substancji czynnych, które można analizować oddzielnie. Salmeterol działa miejscowo w płucach, a jego stężenia w osoczu są bardzo niskie (około 200 pg/ml lub mniej), co utrudnia dokładne oznaczenia i ocenę farmakokinetyki. Flutykazon propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną na poziomie 5-11% dawki nominalnej u zdrowych osób, z mniejszą ekspozycją u pacjentów z astmą. Wchłanianie flutykazonu jest dwufazowe, głównie z płuc, a ekspozycja ogólnoustrojowa z przewodu pokarmowego jest minimalna (<1%) z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia.
biodostępność flutykazonu, cytochrom P450 3A4, dawka terapeutyczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, flutykazon propionian, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, salmeterol, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betoptic 0,5% 5 mg/ml
Betaksolol, substancja czynna preparatu Betoptic 0,5%, cechuje się wysoką lipofilnością, co zapewnia efektywną penetrację przez rogówkę i umożliwia osiągnięcie znaczących stężeń leku w strukturach gałki ocznej po miejscowej aplikacji. Po podaniu ocznym stężenia betaksololu w osoczu są minimalne, poniżej granicy oznaczenia ilościowego 2 ng/ml, co wskazuje na niską ekspozycję ogólnoustrojową. Lek wykazuje dobre wchłanianie z przewodu pokarmowego, co jest istotne w przypadku ewentualnego połknięcia kropli, oraz nieznaczny metabolizm pierwszego przejścia, co wpływa na jego biodostępność. Okres półtrwania betaksololu wynosi 16-22 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 16% niezmienionego leku w moczu oraz metabolitów w postaci dwóch kwasów karboksylowych.
betaksolol, biodostępność ogólnoustrojowa, ciśnienie śródgałkowe, działanie terapeutyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, gałka oczna, krople do oczu, kwasy karboksylowe, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przewód pokarmowy, rogówka, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esomeprazole Zentiva 40 mg
Ezomeprazol charakteryzuje się niewielką objętością dystrybucji (~0,22 L/kg m.c.) i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (97%). Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4, przy czym metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Klirens osoczowy u osób szybko metabolizujących wynosi około 17 L/godz. po pojedynczej dawce i zmniejsza się do 9 L/godz. przy podawaniu wielokrotnym, a okres półtrwania wynosi około 1,3 godziny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki w postaci metabolitów (80% dawki), z mniej niż 1% niezmienionego leku w moczu. Podanie dożylne 40 mg ezomeprazolu powoduje maksymalne stężenie w osoczu około 13,6 μmol/L, znacznie wyższe niż po podaniu doustnym (4,6 μmol/L), z liniowym wzrostem ekspozycji przy infuzji ciągłej. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość przy podawaniu wielokrotnym, prawdopodobnie z powodu autoinhibicji CYP2C19.
biodostępność, choroba refluksowa przełyku, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka ezomeprazolu, hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, hydroksymetabolit, indeks terapeutyczny, infuzja dożylna, klirens osoczowy, krwawiące owrzodzenie, metabolizm ezomeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie parenteralne, stężenie osoczowe, sulfon ezomeprazolu, szybki metabolizer, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AirFluSal 25 mcg + 125 mcg
Farmakokinetyka preparatu AirFluSal, zawierającego salmeterol i flutykazon propionian, wykazuje, że jednoczesne podanie obu substancji nie wpływa na ich indywidualne profile farmakokinetyczne. Salmeterol działa miejscowo w płucach, a jego stężenia osoczowe (~200 pg/ml lub mniej) są zbyt niskie, by stanowić miarodajny wskaźnik skuteczności terapeutycznej. Flutykazon propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną 5-11% dawki nominalnej, z dwufazowym wchłanianiem głównie w płucach oraz minimalnym udziałem wchłaniania z przewodu pokarmowego (~1%). Lek wykazuje liniową zależność dawka-ekspozycja, wysoki klirens osoczowy (1150 ml/min), dużą objętość dystrybucji (~300 l), okres półtrwania około 8 godzin oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (91%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja nerkowa jest znikoma (<5% dawki).
Znaczący wpływ na ekspozycję ogólnoustrojową obu substancji ma stosowanie komór inhalacyjnych. Użycie komory AeroChamber Plus zwiększa ekspozycję około 3-krotnie, natomiast komora Volumatic powoduje wzrost 4-7-krotny w porównaniu z podaniem bez komory. Badania wskazują, że właściwe przygotowanie komór (np. przepłukanie detergentem) może dodatkowo zwiększyć biodostępność leku. Te dane mają istotne implikacje kliniczne, gdyż wyższa ekspozycja ogólnoustrojowa może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, co wymaga uwzględnienia podczas doboru metody inhalacji u pacjentów leczonych AirFluSal.
astma, badanie farmakokinetyczne, białko osocza, biodostępność flutykazonu propionianu, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, inhalacja, izoenzym CYP3A4, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, komora inhalacyjna AeroChamber Plus, komora inhalacyjna Volumatic, końcowy okres półtrwania, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, pochodna kwasu karboksylowego, salmeterol, salmeterol i flutykazon propionian, stężenie osoczowe, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Claritine Allergy 1 mg/ml
Loratadyna, substancja czynna leku Claritine Allergy w postaci syropu 1 mg/ml, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-1,5 godziny, natomiast jej aktywny metabolit desloratadyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1,5-3,7 godzinach. Loratadyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97-99%), podczas gdy desloratadyna wiąże się umiarkowanie (73-76%). Oba związki podlegają intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, z wydalaniem około 40% dawki z moczem i 42% z kałem w ciągu 10 dni, przy czym mniej niż 1% wydalane jest w postaci niezmienionej. Średni okres półtrwania eliminacji loratadyny wynosi 8,4 godziny (zakres 3-20 godzin), a desloratadyny 28 godzin (zakres 8,8-92 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
absorpcja leku, aktywność farmakologiczna, AUC, białko osocza, biodostępność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, desloratadyna, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka, hemodializa, lek przeciwhistaminowy, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa choroba wątroby, przewód pokarmowy, wydalanie leku - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół reye’a – Patofizjologia i mechanizm
Zespół Reye’a (ZR) to rzadkie, ale ciężkie schorzenie występujące głównie u dzieci i młodzieży po infekcji wirusowej, charakteryzujące się ostrą encefalopatią i mikropęcherzykowym stłuszczeniem wątroby. Patogeneza opiera się na uszkodzeniu mitochondriów, prowadzącym do zaburzeń fosforylacji oksydacyjnej i beta-oksydacji kwasów tłuszczowych, co skutkuje akumulacją kwasów tłuszczowych, hipoglikemią i hiperamonemią. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest stosowanie aspiryny (salicylanów) podczas infekcji wirusowej, które w 80-90% przypadków jest powiązane z rozwojem ZR. Mechanizm obejmuje hamowanie dehydrogenazy 3-hydroksyacylo-CoA długołańcuchowych kwasów tłuszczowych (LCHAD) przez metabolity salicylanu, co prowadzi do indukcji przejścia przepuszczalności mitochondrialnej (MPT), obrzęku mitochondriów i niewydolności metabolicznej hepatocytów. Wysokie stężenia amoniaku indukują obrzęk astrocytów, powodując obrzęk mózgu i wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego, co może prowadzić do śmierci z powodu wklinowania mózgu.
beta-oksydacja kwasów tłuszczowych, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, cykl mocznikowy, encefalopatia, fosforylacja oksydacyjna, glukoneogeneza, hiperamonemia, hiperlaktatemia, hipoglikemia, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpadaczkowy, mannitol, metabolizm pierwszego przejścia, niedobór dehydrogenazy, obrzęk astrocytów, obrzęk mózgu, pleomorfizm, stłuszczenie wątroby, uszkodzenie mitochondriów, wklinowanie mózgu, wrodzone błędy metabolizmu, zaburzenia mitochondrialne, zatrzymanie akcji serca, zespół Reye’a - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 150 mg
Tapentadol w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. W zakresie dawek terapeutycznych (86 mg i 172 mg podawanych dwa razy na dobę) wykazuje proporcjonalną farmakokinetykę z akumulacją na poziomie 1,5 i osiągnięciem stanu stacjonarnego drugiego dnia terapii. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) oraz niski stopień wiązania z białkami surowicy (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm tapentadolu jest intensywny (97% dawki ulega biotransformacji), głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7), a także w mniejszym stopniu przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja leku, glukuronid, glukuronidacja, hydroksytapentadol, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie tapentadolu w surowicy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, UDP-glukuronylotransferaza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lamotrix 25 mg
Lamotrygina wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 2,5 godziny, z umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (~55%) i objętością dystrybucji 0,92-1,22 l/kg. Metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację, z klirensem osoczowym około 30 ml/min u osób zdrowych i okresem półtrwania średnio 33 godziny (zakres 14-103 godz.). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 450 mg. Wpływ leków indukujących glukuronidację (karbamazepina, fenytoina) skraca okres półtrwania do około 14 godzin, natomiast walproinian wydłuża go do około 70 godzin. U pacjentów z zespołem Gilberta klirens jest zmniejszony o 32%, jednak pozostaje w zakresie populacyjnym. W populacji pediatrycznej klirens jest wyższy, szczególnie u dzieci <5 lat, co skutkuje krótszym okresem półtrwania (ok. 7 godzin przy induktorach enzymów) i znaczną zmiennością farmakokinetyczną u niemowląt (okres półtrwania 23-136 godzin w zależności od terapii). U osób starszych klirens i okres półtrwania nie ulegają istotnym zmianom klinicznym.
farmakokinetyka lamotryginy, glukuronidacja, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, kwas walproinowy, lamotrygina, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm pierwszego przejścia, niemowlęta, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, politerapia, przewlekła niewydolność nerek, stężenie maksymalne, UDP-glukuronylotransferaza, zespół Gilberta - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Veriflo (25 mcg+ 50 mcg)/dawkę inh.
Farmakokinetyka leku Veriflo, zawierającego salmeterol i flutykazonu propionian, wykazuje, że oba składniki zachowują się farmakokinetycznie podobnie podczas jednoczesnego i oddzielnego podawania wziewnego. Salmeterol działa miejscowo w płucach, a jego stężenia w osoczu są bardzo niskie (~200 pg/ml lub mniej), co utrudnia dokładne pomiary i ogranicza dostępne dane farmakokinetyczne. Flutykazonu propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną na poziomie 5-11% dawki nominalnej, zależną od typu inhalatora, z mniejszą ekspozycją u pacjentów z astmą lub POChP. Wchłanianie flutykazonu odbywa się głównie przez płuca, z minimalnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (<1%) z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Substancja cechuje się dużym klirensem osoczowym (1150 ml/min), objętością dystrybucji około 300 l, okresem półtrwania około 8 godzin oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (91%). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4 do nieaktywnego kwasu karboksylowego, a eliminacja odbywa się głównie z kałem, z nieistotnym klirensem nerkowym (<5% dawki w moczu).
astma i POChP, białka osocza, biodostępność flutykazonu propionianu, dawka terapeutyczna, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazon propionian, inhalator suchego proszku, izoenzym 3A4 cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie wziewne, podawanie wziewne, przedział ufności, salmeterol i flutykazon propionian, stężenie leku we krwi, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teseda 10 mg
Temazepam, substancja czynna leku Teseda 10 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax około 1 godziny oraz znikomym metabolizmem pierwszego przejścia, co zapewnia wysoką biodostępność. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (96-98%), przy czym aktywna farmakologicznie frakcja niezwiązana stanowi 2-4%. Objętość dystrybucji wynosi około 1 l/kg, a stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym jest około 5-krotnie wyższe niż w osoczu, co potwierdza efektywne przenikanie przez barierę krew-mózg i wyjaśnia działanie ośrodkowe. Temazepam przenika przez łożysko oraz w niewielkim stopniu do mleka matki, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera krew-mózg, benzodiazepina, biodostępność leku, farmakokinetyka leku, frakcja niezwiązana, glukuronian, maksymalne stężenie substancji czynnej, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm temazepamu, nieaktywny metabolit, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksazepam, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikanie przez łożysko, temazepam, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Właściwości farmakokinetyczne
Opipramol, stosowany w preparatach takich jak Apropol czy Pramolan, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~91%). Objętość dystrybucji wynosi około 10 l/kg masy ciała, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, w tym do OUN. Okres półtrwania w fazie eliminacji to około 11 godzin, co determinuje schemat dawkowania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP2D6, prowadząc do powstania dehydroksyetyloopipramolu. U pacjentów z niedoborem CYP2D6 (wolni metabolizerzy) obserwuje się nawet 2,5-krotnie wyższe maksymalne stężenia leku, jednak bez wydłużenia okresu półtrwania, co zmniejsza ryzyko kumulacji przy długotrwałej terapii.
APROPOL, biodostępność leku, cytochrom P450, dehydroksyetyloopipramol, dichlorowodorek opipramolu, izoenzym CYP2D6, metabolizm pierwszego przejścia, niedobór CYP2D6, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, Pramolan, stężenie maksymalne, Sympramol, upośledzona czynność nerek, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Loratan 5 mg/5 ml
Loratadyna, podawana doustnie w formie syropu (5 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 1-1,5 godziny. Metabolizowana jest intensywnie w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, z wytworzeniem aktywnego metabolitu desloratadyny, którego Tmax wynosi 1,5-3,7 godziny. Loratadyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97-99%), natomiast desloratadyna umiarkowane (73-76%). Okres półtrwania eliminacji loratadyny u zdrowych dorosłych wynosi średnio 8,4 godziny (zakres 3-20 godzin), a desloratadyny 28 godzin (zakres 8,8-92 godzin). Lek jest wydalany głównie z moczem (około 40% dawki, z czego 27% w pierwszej dobie) oraz z kałem (około 42% dawki). Biodostępność loratadyny i jej metabolitu jest proporcjonalna do dawki, a obecność pokarmu opóźnia wchłanianie, nie wpływając jednak na efekt kliniczny.
biodostępność, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dekarboetoksyloratadyna, desloratadyna, erytromycyna, farmakokinetyka, hemodializa, inhibitory enzymów wątrobowych, ketokonazol, loratadyna, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, okres półtrwania dystrybucji, poalkoholowa choroba wątroby, pole powierzchni pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, Tmax, uszkodzenie wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności wątroby, zapis elektrokardiograficzny, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tafen Nasal 50 mcg/dawkę donosową
Budezonid, substancja czynna leku Tafen Nasal (50 μg/dawkę donosową), jest kortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, stosowanym w terapii alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Mechanizm działania obejmuje hamowanie wczesnej i późnej fazy reakcji alergicznej poprzez redukcję liczby komórek zapalnych (m.in. mastocytów, eozynofilów), ograniczenie uwalniania mediatorów zapalnych (prostaglandyn, leukotrienów, histaminy) oraz działanie obkurczające na naczynia krwionośne. Budezonid charakteryzuje się wysokim powinowactwem do receptorów glikokortykosteroidowych, niemal całkowitym metabolizmem pierwszego przejścia w wątrobie oraz krótkim okresem półtrwania, co przekłada się na minimalny wpływ ogólnoustrojowy i bezpieczeństwo stosowania w długotrwałej terapii.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, całoroczne alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, czynnik aktywujący płytki, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwproliferacyjne, działanie przeciwzapalne, eozynofil, glikokortykosteroid, granulocyt kwasochłonny, histamina, komórka tuczna, kortykosteroid donosowy, leukotrien, makrofag, mediator stanu zapalnego, metabolizm pierwszego przejścia, obkurczenie naczyń krwionośnych, obrzęk zapalny, prostaglandyna, receptor beta-adrenergiczny, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, stężenie kortyzolu, stymulacja ACTH - Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Accord 10 mg
Propranolol Accord, jako niekardioselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Skojarzenie z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem) może prowadzić do nasilenia bradykardii i ciężkiego niedociśnienia, szczególnie u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Podobnie, jednoczesne stosowanie z amiodaronem lub lekami przeciwarytmicznymi klasy I (dyzopiramid, chinidyna) zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu i hemodynamicznych powikłań. Fingolimod w połączeniu z propranololem może wywołać zagrażającą życiu bradykardię, dlatego rozpoczynanie terapii fingolimodem u pacjentów przyjmujących propranolol jest przeciwwskazane. Beta-adrenolityk osłabia także działanie beta-agonistów rozszerzających oskrzela, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania propranololu u chorych z astmą. Ponadto, inhibitory enzymów wątrobowych (np. fluwoksamina, cymetydyna) zwiększają stężenie propranololu w osoczu, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych, w tym bradykardii.
adrenalina, alfa-adrenolityk, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk niekardiowybiorczy, beta-agonista, bradykardia, chloropromazyna, cymetydyna, diklofenak, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwzakrzepowe, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indometacyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor COX-2, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, kołatanie serca, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, oznaczanie bilirubiny, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, reakcja hipoglikemiczna, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, skurcz naczyń krwionośnych, środek znieczulający, tachykardia, teofilina, warfaryna, węzeł zatokowy, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvastatin Bluefish AB 60 mg
Przedawkowanie atorwastatyny (Atorvastatin Bluefish AB) w dawkach przekraczających zalecane (dostępne w tabletkach 10 mg do 80 mg) wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Nie istnieje specyficzne leczenie przyczynowe, dlatego postępowanie opiera się na terapii objawowej i podtrzymującej funkcje życiowe. Kluczowe jest monitorowanie czynności wątroby (enzymy wątrobowe) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które wskazują na uszkodzenie hepatocytów i mięśni szkieletowych. Typowe objawy przedawkowania to zaburzenia funkcji wątroby, rabdomioliza z bólem mięśniowym, podwyższona CK, mioglobinuria, ostra niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiperfosfatemia, hipokalcemia) oraz kwasica metaboliczna.
anuria, atorwastatyna, białko osocza, dializoterapia, diureza, enzymy wątrobowe, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hepatocyt, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, kinaza kreatynowa, klirens atorwastatyny, kwasica metaboliczna, metabolizm pierwszego przejścia, mięsień prążkowany, mioglobina, mioglobinuria, oliguria, ostra niewydolność nerek, parametry biochemiczne, rabdomioliza, statyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Climara-50 50 mcg/24 h (3,8 mg)
System transdermalny Climara-50 zawiera 3,8 mg estradiolu (3,9 mg estradiolu półwodnego) i uwalnia 50 μg estradiolu na dobę przez 7 dni, aplikowany na skórę brzucha o powierzchni 12,5 cm². Po aplikacji uzyskuje się stabilne stężenia estradiolu w surowicy: Cmax wynosi 55 pg/ml (202 pmol/l) osiągane po 26 godzinach (tmax), średnie stężenie (Cśr) to 35 pg/ml (129 pmol/l), a minimalne (Cmin) 30 pg/ml (110 pmol/l). Przezskórna droga podania eliminuje efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co skutkuje około 20-krotnie wyższą biodostępnością estradiolu w porównaniu do podania doustnego. Estradiol wiąże się w 61% z albuminami i w 37% z SHBG, a jego dystrybucja odpowiada objętości około 1 l/kg masy ciała.
albumina, AUC, białko osocza, biotransformacja estradiolu, dostępność ogólnoustrojowa, efekt pierwszego przejścia, estradiol, estriol, estron, globulina wiążąca hormony płciowe, klirens całkowity, krążenie jelitowo-wątrobowe, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, SHBG, stan stacjonarny, system transdermalny - Leksykon substancji czynnych
Dobezylan wapnia – Właściwości farmakokinetyczne
Dobezylan wapnia wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny, który wpływa na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Po podaniu doustnym dawki 500 mg, maksymalne stężenie we krwi (Cmax) wynosi około 8 μg/ml i osiągane jest po 6 godzinach (Tmax). Stężenie utrzymuje się powyżej 6 μg/ml między 3 a 10 godziną od podania, a po 24 godzinach spada do 3 μg/ml. Substancja charakteryzuje się umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza na poziomie 20-25%, co wpływa na jej biodostępność i dystrybucję. Okres półtrwania (T1/2) dobezylanu wapnia wynosi około 5 godzin, co determinuje schemat dawkowania preparatu Calcium Dobesilate Hasco.
biodostępność, Cmax, dobezylan wapnia, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka, metabolity, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, obieg jelitowo-wątrobowy, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie we krwi, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydalanie w formie niezmienionej, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Flegamina Classic o smaku miętowym bez cukru 4 mg/5 ml
Bromoheksyna, substancja czynna syropu Flegamina Classic (4 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, jednak jej biodostępność jest niska z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie, prowadzącego do powstania aktywnego metabolitu – ambroksolu. Maksymalne stężenie we krwi osiąga w ciągu 0,5-1 godziny, a wysoki stopień wiązania z białkami osocza (90-99%) wpływa na dystrybucję leku oraz potencjalne interakcje farmakologiczne. Biologiczny okres półtrwania wynosi około 12 godzin, co umożliwia stosowanie leku w regularnych odstępach czasowych.
ambroksol, bariera łożyskowa, biodostępność substancji, biologiczny okres półtrwania, bromoheksyna, dystrybucja leku, Flegamina Classic, glukuronidy i siarczany, interakcje lekowe, metabolizm pierwszego przejścia, stężenie maksymalne we krwi, stosowanie leku w ciąży, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sental 5 mg
Produkt leczniczy Sental zawierający melatoninę w dawkach 3 mg lub 5 mg charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak jego dostępność biologiczna wynosi około 15% z powodu silnego efektu pierwszego przejścia (80-90%). Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest średnio po 50 minutach (zakres 15-90 minut). Melatonina wiąże się z białkami osocza w około 60%, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, głównie przez enzymy CYP1A1, CYP1A2 oraz prawdopodobnie CYP2C19, prowadząc do powstania nieaktywnego metabolitu 6-sulfatoksy-melatoniny. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie metabolitów z moczem, z okresem półtrwania eliminacji około 45 minut, przy dużych różnicach osobniczych. Kinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,1-8 mg, co oznacza proporcjonalny wzrost stężenia melatoniny w osoczu wraz ze wzrostem dawki.
6-sulfatoksy-melatonina, AUC, biodostępność, całkowite wchłanianie, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP1A1, enzym CYP1A2, enzym CYP2C19, hemodializa, kinetyka leku, klirens leku, maksymalne stężenie osoczowe, marskość wątroby, metabolizm melatoniny, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, przemiany metaboliczne, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torvacard neo 80 mg
Atorwastatyna, zawarta w preparacie Torvacard neo, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność tabletek wynosi 95-99% względem roztworu, jednak całkowita biodostępność leku jest niska i wynosi około 12%, co wynika z intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie oraz usuwania leku przez komórki błony śluzowej przewodu pokarmowego. Objętość dystrybucji atorwastatyny jest wysoka (~381 l), a wiązanie z białkami osocza bardzo silne (≥98%), co ma istotne znaczenie dla dostępności wolnej frakcji leku i potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania substancji wynosi około 14 godzin, natomiast okres półtrwania działania hamującego reduktazę HMG-CoA jest dłuższy i wynosi 20-30 godzin, co jest efektem aktywności farmakologicznej metabolitów orto- i para-hydroksylowanych oraz produktów beta-oksydacji.
atorwastatyna, BCRP, beta-oksydacja, biodostępność, Cmax, cytochrom P450 3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, glukuronidacja, hamowanie reduktazy HMG-CoA, krążenie wątrobowo-jelitowe, lek hipolipemizujący, metabolizm pierwszego przejścia, OATP1B1, OATP1B3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, para-hydroksylowane pochodne, pompa efluksowa, reduktaza HMG-CoA, statyna, transporter lekowy, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sertralina Krka 100 mg
Sertralina charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 50-200 mg, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącym 4,5-8,4 godziny oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%). Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6, a także jest substratem P-glikoproteiny. Średni okres półtrwania sertraliny wynosi około 26 godzin (zakres 22-36 godzin), co umożliwia osiągnięcie stężeń stanu stacjonarnego po około tygodniu stosowania raz na dobę. Metabolit N-desmetylosertralina cechuje się dłuższym okresem półtrwania (62-104 godziny). Wydalanie leku odbywa się głównie w postaci metabolitów z kałem i moczem, przy czym niezmieniona sertralina stanowi mniej niż 0,2% wydalanej frakcji.
biodostępność leku, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, desmetylosertralina, farmakokinetyka proporcjonalna do dawki, klirens leku, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie stanu stacjonarnego, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron – Właściwości farmakokinetyczne
Noretysteron, podawany głównie w postaci octanu noretysteronu (NETA), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz przezskórnym, z hydrolizą do aktywnej formy – noretysteronu (NET). Maksymalne stężenia we krwi po doustnym podaniu preparatów takich jak Primolut-Nor (5 mg i 10 mg) wynoszą odpowiednio około 18 ng/ml i 25 ng/ml, osiągane po około 2 godzinach. Preparaty o niższej dawce, np. Activelle (0,5 mg NETA) i Kliogest (1 mg NETA), wykazują Cmax odpowiednio 3,9 ng/ml i 9 ng/ml z Tmax w zakresie 0,5-1,5 godziny. W przypadku systemów transdermalnych (Estalis, Systen Conti) stężenia noretysteronu są znacznie niższe (rzędu pg/ml), np. Estalis osiąga Cmax 1060 pg/ml (50/250 µg/dobę) i 638 pg/ml (50/140 µg/dobę), co jednak pozostaje skuteczne terapeutycznie. Noretysteron wiąże się w 97% z białkami osocza (36-37% z SHBG, 61% z albuminami), a tylko 3-4% pozostaje w formie wolnej, aktywnej farmakologicznie. Objętość dystrybucji wynosi około 4,4 l/kg, a lek jest wydzielany do mleka matki w stężeniu około 10% stężenia osoczowego, co przekłada się na dawkę około 1 µg dla niemowlęcia karmionego piersią.
dostępność biologiczna, dystrybucja w tkankach, eliminacja noretysteronu, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronian, hormonalna terapia zastępcza, hydroliza, metabolizm noretysteronu, metabolizm pierwszego przejścia, noretysteron, objętość dystrybucji, octan noretysteronu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pierwsze przejście przez wątrobę, podanie przezskórne, progestagen, sprzęganie z siarczanami, stan równowagi dynamicznej, stężenie noretysteronu, system transdermalny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem i kałem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lecalpin 20 mg
Lerkanidypina charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym w dawkach 10-20 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) odpowiednio 3,3 ng/ml ± 2,09 dla 10 mg oraz 7,66 ng/ml ± 5,9 dla 20 mg, osiąganym po 1,5-3 godzinach. Lek występuje jako mieszanina dwóch enancjomerów o podobnym profilu farmakokinetycznym, przy czym S-enancjomer wykazuje około 1,2-krotnie wyższe wartości Cmax i AUC. Biodostępność lerkanidypiny jest niska (~10% po posiłku, a jedynie 1/3 tej wartości na czczo) z wyraźnym wpływem pokarmu, który może zwiększyć dostępność biologiczną leku nawet 4-krotnie po posiłku bogatym w tłuszcz. Z tego względu zaleca się podawanie leku przed posiłkiem, aby ograniczyć zmienność farmakokinetyczną. Lerkanidypina wykazuje wysokie (>98%) wiązanie z białkami osocza, co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, gdzie może dojść do wzrostu frakcji wolnej leku.
Metabolizm lerkanidypiny zachodzi intensywnie w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją głównie w postaci nieaktywnych metabolitów (około 50% dawki wydalane z moczem). Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 8-10 godzin, jednak działanie terapeutyczne utrzymuje się przez 24 godziny dzięki silnemu wiązaniu z lipidami błon komórkowych. Kinetyka leku jest nieliniowa, co przejawia się wzrostem Cmax i AUC w stosunku 1:3:8 oraz 1:4:18 dla dawek 10, 20 i 40 mg, wskazując na wysycenie metabolizmu pierwszego przejścia. Profil farmakokinetyczny u osób starszych oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami nerek i wątroby jest zbliżony do populacji ogólnej, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się istotny wzrost stężeń leku (do 70%), co wymaga ostrożności klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Nie stwierdzono kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu, a interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4 i CYP2D6 są klinicznie nieistotne przy stosowaniu standardowych dawek.
biodostępność, biodostępność doustna, biotransformacja, całkowite wchłanianie, cytochrom P450, dializoterapia, dystrybucja leku, enancjomer, frakcja wolna leku, izoenzym CYP3A4, kinetyka nieliniowa, lerkanidypina, lipidy błon komórkowych, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, metoprolol, midazolam, mikrosomy wątroby, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vestibo 24 mg
Betahistyna dichlorowodorek, podawana doustnie w dawce 24 mg (produkt Vestibo), charakteryzuje się łatwym i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność wynosi około 1% z powodu bardzo wysokiego metabolizmu pierwszego przejścia. Po absorpcji betahistyna jest szybko i niemal całkowicie metabolizowana przez enzymy monoaminooksydazy (MAO) do nieaktywnego farmakologicznie kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA). Maksymalne stężenie betahistyny i 2-PAA w osoczu osiągane jest około 1 godziny po podaniu. Betahistyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<5%), co sprzyja szybkiemu rozprzestrzenianiu się leku i zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z wypieraniem z białek.
2-PAA, betahistyna dichlorowodorek, biodostępność, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, eliminacja substancji, farmakokinetyka betahistyny, kwas 2-pirydylooctowy, liniowość farmakokinetyki, metabolizm pierwszego przejścia, monoaminooksydaza, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, Tmax, Vestibo, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Flutykazon – Interakcje
Flutykazon propionian (FP), stosowany wziewnie i donosowo w terapii astmy, POChP oraz alergicznego nieżytu nosa, podlega intensywnemu metabolizmowi przez izoenzym CYP3A4. W warunkach standardowych jego stężenia ogólnoustrojowe są niskie, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Najistotniejsze klinicznie interakcje dotyczą jednoczesnego stosowania FP z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak rytonawir, ketokonazol i itrakonazol, które mogą zwiększać stężenie FP w osoczu nawet kilkusetkrotnie, prowadząc do supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. W przypadku ketokonazolu odnotowano wzrost ekspozycji na FP o około 150% po pojedynczej dawce wziewnej, co skutkuje istotnym obniżeniem stężenia kortyzolu w surowicy. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie objawów ogólnoustrojowych działań niepożądanych kortykosteroidów.
aerozol donosowy, aerozol inhalacyjny, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, azelastyna chlorowodorek, beta-adrenolityk, beta2-mimetyk, CYP3A4, długo działający beta2-mimetyk, działania niepożądane kortykosteroidów, erytromycyna, flutykazon propionian, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 3A4 cytochromu P450, ketokonazol, klirens osoczowy, kobicystat, kortykosteroid, metabolizm flutykazonu, metabolizm pierwszego przejścia, pochodna ksantyny, POChP, proszek do inhalacji, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rytonawir, salmeterol, stężenie kortyzolu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zawiesina do nebulizacji, zespół Cushinga - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bufar Easyhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
BUFAR Easyhaler dostarcza stałą dawkę 320 µg budezonidu oraz 9 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego na inhalację, wykazując farmakokinetyczną biorównoważność z preparatem Symbicort Turbuhaler. Budezonid osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 30 minutach, z odkładaniem w płucach na poziomie 32-44% dawki i biodostępnością około 49%. Formoterol wchłania się szybciej, osiągając maksymalne stężenie już po 10 minutach, z odkładaniem 28-49% i biodostępnością około 61%. Obie substancje wykazują liniową farmakokinetykę, co umożliwia przewidywalne zwiększanie stężenia osoczowego wraz ze wzrostem dawki. Budezonid wiąże się z białkami osocza w 90%, a formoterol w 50%, z objętością dystrybucji odpowiednio 3 l/kg i 4 l/kg. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 1,2 l/min dla budezonidu i 1,4 l/min dla formoterolu, a okres półtrwania eliminacji to 4 godziny (budezonid, podanie dożylne) oraz 17 godzin (formoterol).
6-beta-hydroksy-budezonid, aktywność glikokortykosteroidowa, AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biorównoważność, biotransformacja, budezonid, dawka inhalacyjna, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzym CYP3A4, farmakokinetyka liniowa, formoterol fumaran dwuwodny, inhalator proszkowy, interakcja farmakokinetyczna, klirens ogólnoustrojowy, metabolit O-demetylowany, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, supresja kortyzolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auroxetyn 10 mg
Atomoksetyna, substancja czynna leku Auroxetyn, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością bezwzględną w zakresie 63-94% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (98%, głównie albumina) oraz jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6, co implikuje istotne różnice farmakokinetyczne u osób intensywnie i wolno metabolizujących (odpowiednio okres półtrwania 3,6 h vs 21 h, AUC ~10-krotnie wyższe u wolno metabolizujących). Głównym metabolitem jest 4-hydroksyatomoksetyna, wykazująca aktywność farmakologiczną porównywalną do leku macierzystego. Farmakokinetyka atomoksetyny jest liniowa w badanym zakresie dawek, co ułatwia dostosowanie terapii. U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności wątroby obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta 2- do 4-krotnie), co wymaga modyfikacji dawkowania, natomiast u chorych z krańcową niewydolnością nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki pomimo wzrostu Cmax o 7% i AUC o około 65%.
4-hydroksyatomoksetyna, AUC, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, ciężkie zaburzenie wątroby, cytochrom P450 2D6, ekspozycja na substancję czynną, farmakokinetyka atomoksetyny, glukuronizacja, intensywny metabolizm, klasyfikacja Child-Pugh, klirens atomoksetyny, krańcowa niewydolność nerek, metabolizm pierwszego przejścia, O-glukuronian, odstęp QT, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2D6, profil bezpieczeństwa, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, wydłużenie QTc, zaburzenie czynności wątroby