Właściwości farmakokinetyczne
AirFluSal 25 mcg + 125 mcg

Farmakokinetyka preparatu AirFluSal, zawierającego salmeterol i flutykazon propionian, wykazuje, że jednoczesne podanie obu substancji nie wpływa na ich indywidualne profile farmakokinetyczne. Salmeterol działa miejscowo w płucach, a jego stężenia osoczowe (~200 pg/ml lub mniej) są zbyt niskie, by stanowić miarodajny wskaźnik skuteczności terapeutycznej. Flutykazon propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną 5-11% dawki nominalnej, z dwufazowym wchłanianiem głównie w płucach oraz minimalnym udziałem wchłaniania z przewodu pokarmowego (~1%). Lek wykazuje liniową zależność dawka-ekspozycja, wysoki klirens osoczowy (1150 ml/min), dużą objętość dystrybucji (~300 l), okres półtrwania około 8 godzin oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (91%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a eliminacja nerkowa jest znikoma (<5% dawki).

Znaczący wpływ na ekspozycję ogólnoustrojową obu substancji ma stosowanie komór inhalacyjnych. Użycie komory AeroChamber Plus zwiększa ekspozycję około 3-krotnie, natomiast komora Volumatic powoduje wzrost 4-7-krotny w porównaniu z podaniem bez komory. Badania wskazują, że właściwe przygotowanie komór (np. przepłukanie detergentem) może dodatkowo zwiększyć biodostępność leku. Te dane mają istotne implikacje kliniczne, gdyż wyższa ekspozycja ogólnoustrojowa może zwiększać ryzyko działań niepożądanych, co wymaga uwzględnienia podczas doboru metody inhalacji u pacjentów leczonych AirFluSal.

Właściwości farmakokinetyczne leku AirFluSal

Badania farmakokinetyczne AirFluSal wskazują, że podczas jednoczesnej inhalacji obu substancji czynnych – salmeterolu i flutykazonu propionianu – ich właściwości farmakokinetyczne pozostają analogiczne do tych obserwowanych przy oddzielnym podawaniu każdej z nich. Dlatego właściwości farmakokinetyczne można analizować indywidualnie dla każdej substancji1.

Farmakokinetyka salmeterolu

Salmeterol charakteryzuje się działaniem miejscowym w obrębie płuc, przez co stężenia osoczowe nie stanowią odpowiedniego wskaźnika jego skuteczności terapeutycznej. Dostępne dane farmakokinetyczne są ograniczone ze względu na wyzwania techniczne związane z pomiarem ekstremalnie niskich stężeń salmeterolu w osoczu (około 200 pikogramów/ml lub mniej) występujących podczas podawania dawek terapeutycznych. Ta charakterystyka znacząco utrudnia kompleksową ocenę parametrów farmakokinetycznych tej substancji2.

Farmakokinetyka flutykazonu propionianu

Biodostępność flutykazonu propionianu po inhalacji u osób zdrowych waha się w przedziale 5-11% dawki nominalnej, co zależy od typu wykorzystanego inhalatora. U pacjentów z astmą zaobserwowano zmniejszoną ekspozycję ogólnoustrojową flutykazonu propionianu podawanego drogą wziewną3.

Wchłanianie flutykazonu propionianu

Wchłanianie ogólnoustrojowe flutykazonu propionianu zachodzi głównie w płucach i wykazuje dwufazowy przebieg – początkowo szybki, a następnie powolny. Pozostała część dawki inhalacyjnej może zostać połknięta, jednakże jej udział w ekspozycji ogólnoustrojowej jest minimalny (około 1%) ze względu na niską rozpuszczalność leku w wodzie oraz intensywny metabolizm pierwszego przejścia. Istotną cechą flutykazonu propionianu jest liniowa zależność między zastosowaną dawką a ekspozycją ogólnoustrojową4.

Dystrybucja flutykazonu propionianu

Profil farmakokinetyczny flutykazonu propionianu charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym wynoszącym 1150 ml/min, znaczącą objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym (około 300 l) oraz końcowym okresem półtrwania wynoszącym około 8 godzin. Flutykazon propionian wiąże się w wysokim stopniu z białkami osocza – 91%5.

Metabolizm i eliminacja flutykazonu propionianu

Flutykazon propionian jest szybko eliminowany z krążenia ogólnoustrojowego. Główną drogą biotransformacji jest metabolizm wątrobowy z udziałem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450, prowadzący do powstania nieaktywnej pochodnej kwasu karboksylowego. Ponadto, w kale stwierdzono obecność innych, niezidentyfikowanych metabolitów6.

Klirens nerkowy flutykazonu propionianu jest znikomy – poniżej 5% dawki jest wydalane z moczem, głównie w postaci metabolitów. Dominująca część dawki (metabolity i niezmieniony lek) jest wydalana z kałem7.

Wpływ komór inhalacyjnych na farmakokinetykę

Badania farmakokinetyczne wykazały istotny wpływ stosowania komór inhalacyjnych na ekspozycję ogólnoustrojową substancji czynnych zawartych w preparacie AirFluSal. Dostępne dane, choć ograniczone, wskazują na możliwość znaczącego zwiększenia ilości leku docierającego do płuc podczas używania produktu z komorami inhalacyjnymi Volumatic lub AeroChamber Plus8.

Wyniki badania farmakokinetycznego po podaniu pojedynczej dawki (PRC/CRD/13/11), w którym spejsery przepłukano roztworem detergentu i pozostawiono do wyschnięcia przed zastosowaniem, wykazały możliwość nawet dwukrotnego zwiększenia ogólnoustrojowej ekspozycji na salmeterol i flutykazon propionian przy użyciu komory inhalacyjnej Volumatic w porównaniu z komorą AeroChamber Plus9.

Analiza dostępnych danych badawczych pozwala wnioskować, że w porównaniu ze stosowaniem produktu AirFluSal bez spejsera, ogólnoustrojowa ekspozycja może wzrosnąć około 3-krotnie przy zastosowaniu komory inhalacyjnej AeroChamber Plus lub 4-7-krotnie przy użyciu komory Volumatic10. Ta informacja ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych związanych z ogólnoustrojowym działaniem leku.

Metoda podania leku Względny wzrost ekspozycji ogólnoustrojowej Uwagi
AirFluSal bez komory inhalacyjnej 1 (wartość referencyjna) Standardowa metoda podania
AirFluSal z komorą AeroChamber Plus około 3-krotny Mniejszy wzrost ekspozycji niż przy komorze Volumatic
AirFluSal z komorą Volumatic około 4-7-krotny Największy wzrost ekspozycji, potencjalnie nawet dwukrotnie wyższy niż przy AeroChamber Plus
  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl