Właściwości farmakokinetyczne
Vestibo 24 mg

Właściwości farmakokinetyczne betahistyny

Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne betahistyny dichlorowodorku, zawartego w produkcie leczniczym Vestibo w dawce 24 mg. Dane farmakokinetyczne obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnej po podaniu doustnym.¹

Wchłanianie

Betahistyna dichlorowodorek po podaniu doustnym charakteryzuje się łatwym i prawie całkowitym wchłanianiem z całego przewodu pokarmowego. Istotną cechą farmakokinetyczną tego związku jest bardzo wysoki metabolizm pierwszego przejścia, który znacząco wpływa na biodostępność substancji czynnej, szacowaną na około 1%. Po wchłonięciu betahistyna ulega szybkiej i prawie całkowitej przemianie do kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA). Z uwagi na bardzo małe stężenie niezmienionej betahistyny w osoczu krwi, analizy farmakokinetyczne opierają się głównie na pomiarach stężenia 2-PAA w osoczu i moczu.²

W badaniach z wykorzystaniem czułych metod bioanalitycznych wykazano, że maksymalne stężenie niezmienionej betahistyny w osoczu osiągane jest stosunkowo szybko – w ciągu godziny po podaniu doustnym.³

Dystrybucja

Betahistyna charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza – odsetek substancji związanej z białkami osocza jest mniejszy niż 5%. Taka właściwość może wpływać na szybką dystrybucję leku w organizmie oraz zmniejszać ryzyko interakcji związanych z wypieraniem innych substancji z połączeń z białkami.⁴

Biotransformacja

Proces biotransformacji betahistyny przebiega szybko i niemal całkowicie, głównie przy udziale enzymów monoaminooksydazy (MAO). Głównym metabolitem jest kwas 2-pirydylooctowy (2-PAA), który nie wykazuje działania farmakologicznego. Kinetyka metabolitu wskazuje, że po doustnym podaniu betahistyny stężenie 2-PAA w osoczu i moczu osiąga wartość maksymalną po około 1 godzinie od przyjęcia leku.⁵

Profil eliminacji 2-PAA charakteryzuje się okresem półtrwania wynoszącym około 3,5 godziny, co wskazuje na stosunkowo szybką eliminację metabolitu z organizmu.⁶

Wydalanie

Głównym szlakiem eliminacji betahistyny z organizmu jest wydalanie jej głównego metabolitu – kwasu 2-pirydylooctowego (2-PAA) – z moczem. Metabolit ten jest łatwo wydalany przez nerki. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że w zakresie dawek od 8 do 48 mg około 85% dawki początkowej betahistyny jest wydalane z moczem w postaci metabolitu 2-PAA.⁷

Wydalanie niezmienionej betahistyny drogą nerkową lub z kałem odgrywa natomiast marginalną rolę w procesie eliminacji substancji z organizmu.⁸

Liniowość farmakokinetyki

Istotną cechą farmakokinetyki betahistyny jest jej liniowość w zakresie dawek doustnych od 8 do 48 mg. Obserwuje się stały podział wydalania w tym zakresie dawek, co sugeruje, że szlak metaboliczny nie ulega wysyceniu przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Oznacza to przewidywalny wzrost ekspozycji na lek proporcjonalnie do zwiększania dawki w badanym zakresie.⁹

Podsumowanie właściwości farmakokinetycznych betahistyny