Właściwości farmakodynamiczne
Vestibo 24 mg

Właściwości farmakodynamiczne

Vestibo (dichlorowodorek betahistyny) należy do grupy farmakoterapeutycznej: Inne leki działające na układ nerwowy, preparaty przeciw zawrotom głowy, kod ATC: N07CA01. Zawartość substancji czynnej w każdej tabletce wynosi 24 mg betahistyny dichlorowodorku, co odpowiada 15,63 mg betahistyny.¹

Mechanizm działania

Mechanizm działania betahistyny jest obecnie wyjaśniony tylko częściowo. Istnieje kilka wiarygodnych hipotez potwierdzonych danymi z badań przeprowadzonych zarówno na zwierzętach, jak i na ludziach.²

Wpływ na układ histaminowy

Betahistyna wykazuje złożone działanie na receptory histaminowe. Z jednej strony działa jako częściowy agonista receptora histaminowego H1, a z drugiej strony jako antagonista receptora histaminowego H3, szczególnie w tkance nerwowej. Na receptor histaminowy H2 betahistyna ma nieistotny wpływ. Poprzez blokowanie presynaptycznych receptorów H3 i ich regulację „w dół”, betahistyna zwiększa obrót i uwalnianie histaminy.³

Wpływ na przepływ krwi

Badania farmakologiczne na zwierzętach wykazały, że betahistyna może zwiększać przepływ krwi w okolicy ślimaka oraz w całym mózgu. Obserwowano poprawę krążenia krwi w prążku naczyniowym ucha wewnętrznego, co prawdopodobnie wynika z relaksacji zwieraczy przedwłośniczkowych w mikrokrążeniu ucha wewnętrznego. Dodatkowo, w badaniach na ludziach wykazano, że betahistyna powoduje zwiększenie przepływu krwi w mózgu.⁴

Ułatwienie kompensacji przedsionkowej

Istotną właściwością betahistyny jest jej zdolność do przyspieszania powrotu prawidłowej funkcji przedsionka po jednostronnym uszkodzeniu. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że betahistyna przyspiesza proces powrotu prawidłowej funkcji przedsionka po jednostronnym przecięciu nerwu poprzez pobudzanie i ułatwianie ośrodkowej kompensacji przedsionkowej. Efekt ten charakteryzuje się wzmożonym obrotem i uwalnianiem histaminy, co zachodzi pod wpływem działania antagonistycznego na receptor H3. Obserwacje kliniczne potwierdzają te wyniki również u ludzi – czas powrotu do zdrowia po przecięciu nerwu przedsionkowego u pacjentów leczonych betahistyną był krótszy w porównaniu do grupy kontrolnej.⁵

Wpływ na generowanie impulsów w jądrach przedsionkowych

Kolejną istotną właściwością betahistyny jest jej działanie hamujące na generowanie impulsów iglicowych przez neurony jąder przedsionkowych bocznego i przyśrodkowego. Efekt ten wykazuje zależność od zastosowanej dawki leku.⁶

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność betahistyny została potwierdzona w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów cierpiących na przedsionkowe zawroty głowy oraz chorobę Ménière’a. W tych badaniach wykazano istotną poprawę zarówno w zakresie nasilenia, jak i częstotliwości występowania napadów zawrotów głowy u pacjentów otrzymujących betahistynę.⁷

Zestawienie mechanizmów działania betahistyny