Leki w grupie
„leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego”

Leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego obejmują szereg preparatów wykorzystywanych w leczeniu zawrotów głowy, zaburzeń równowagi, szumów usznych oraz innych objawów związanych z dysfunkcją błędnika. Działają one poprzez poprawę mikrokrążenia w uchu wewnętrznym, hamowanie reakcji zapalnych, regulację napięcia naczyń krwionośnych lub wpływają na neurotransmisję w ośrodkowym układzie nerwowym.

Najważniejszą grupę stanowią leki rozszerzające naczynia i poprawiające przepływ krwi w mikrokrążeniu ucha wewnętrznego. Należą do nich betahistyna (Betaserc, Vertix, Vestibo), stosowana głównie w chorobie Ménière’a oraz cinnaryzyna (Cinarizin) – bloker kanałów wapniowych o działaniu rozszerzającym naczynia krwionośne. Popularne są także preparaty zawierające wyciąg z miłorzębu japońskiego (Ginkgo Biloba, Tanakan, Bilobil), który poprawia przepływ krwi w naczyniach obwodowych.

W leczeniu zawrotów głowy stosowane są leki przeciwhistaminowe, takie jak dimenhydrynat (Aviomarin) oraz betahistyna. Cenną grupę stanowią również leki przeciwwymiotne, jak prochlorperazyna (Chloropernazinum) czy metoklopramid (Metoclopramidum), które kontrolują nudności towarzyszące zawrotom głowy. W ciężkich przypadkach wykorzystuje się także leki przeciwlękowe z grupy benzodiazepin, np. diazepam (Relanium).

W terapii szumów usznych stosuje się preparaty poprawiające krążenie, a także leki o działaniu neuroprotekcyjnym, jak piracetam (Nootropil, Lucetam). W przypadkach o podłożu zapalnym zastosowanie znajdują glikokortykosteroidy podawane ogólnie lub miejscowo (deksametazon, prednizolon).

Główną zaletą farmakoterapii chorób ucha wewnętrznego jest możliwość szybkiego łagodzenia uciążliwych objawów, takich jak zawroty głowy, nudności czy wymioty, co znacząco poprawia komfort życia pacjentów. Leczenie farmakologiczne pozwala także na kontrolowanie przebiegu przewlekłych schorzeń, takich jak choroba Ménière’a, zmniejszając częstotliwość i nasilenie ataków.

Należy jednak pamiętać o potencjalnych zagrożeniach. Wiele leków stosowanych w schorzeniach ucha wewnętrznego może powodować senność i zaburzenia koncentracji, co wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Długotrwałe stosowanie niektórych preparatów, zwłaszcza benzodiazepin, może prowadzić do uzależnienia. Istnieje również ryzyko interakcji z innymi lekami, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Leki stosowane w chorobach ucha wewnętrznego można podzielić na kilka podgrup: leki poprawiające mikrokrążenie (betahistyna, preparaty Ginkgo biloba), leki przeciwhistaminowe o działaniu przeciwzawrotowym (dimenhydrynat), leki przeciwwymiotne (metoklopramid, prochlorperazyna), leki przeciwlękowe stosowane w zawrotach głowy (benzodiazepiny), leki neuroprotekcyjne (piracetam) oraz glikokortykosteroidy stosowane w nagłej głuchocie czy niektórych postaciach zawrotów głowy.

Lista leków w tej grupie

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl