stężenie terapeutyczne
Stężenie terapeutyczne określa zakres stężenia leku we krwi, w którym lek wywiera oczekiwany efekt terapeutyczny przy akceptowalnym poziomie działań niepożądanych. Wartości te są ustalane na podstawie badań klinicznych i stanowią istotny parametr w monitorowaniu terapii lekowej.
Utrzymanie stężenia leku w zakresie terapeutycznym jest kluczowe dla skuteczności leczenia. Stężenie poniżej wartości terapeutycznej może skutkować brakiem efektu klinicznego, natomiast przekroczenie górnej granicy zwiększa ryzyko wystąpienia objawów toksycznych i działań niepożądanych.
Monitorowanie stężenia terapeutycznego (TDM – Therapeutic Drug Monitoring) jest szczególnie istotne dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak: leki przeciwpadaczkowe, leki immunosupresyjne, aminoglikozydy, lit czy digoksyna. Regularny pomiar stężenia tych substancji we krwi pozwala na indywidualizację dawkowania i optymalizację terapii.
Na stężenie terapeutyczne leku wpływają liczne czynniki: wiek pacjenta, masa ciała, funkcja nerek i wątroby, interakcje z innymi lekami, a także zmienność genetyczna wpływająca na metabolizm leków. Dlatego wartości referencyjne stężeń terapeutycznych należy interpretować w kontekście stanu klinicznego konkretnego pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – uroFuraginum 50 mg
Furazydyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy około 0,5 godziny po podaniu, z wartością około 4,2 μg/ml, co jednak ma ograniczone znaczenie terapeutyczne. Farmakokinetyka leku odpowiada jednokompartmentowemu modelowi dystrybucji, a wiązanie z białkami osocza jest zmienne (40-60% do 90-95%), co wskazuje na różnice metodologiczne w badaniach. Metabolizm furazydyny zachodzi zarówno w wątrobie, jak i tkankach obwodowych, co wpływa na jej aktywność przeciwbakteryjną i profil bezpieczeństwa. Około 13% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu pierwszej doby, co jest kluczowe dla działania przeciwbakteryjnego w układzie moczowym.
aktywność przeciwbakteryjna, białko osocza, biodostępność, czynnik etiologiczny, Escherichia coli, furazydyna, minimalne stężenie bakteriostatyczne, minimalne stężenie hamujące, model farmakokinetyczny, nitrofurantoina, pałeczka okrężnicy, pochodna nitrofuranu, profil bezpieczeństwa, stężenie terapeutyczne, układ moczowy, względna biodostępność, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Propranolol WZF 1 mg/ml
Propranolol chlorowodorek, substancja czynna leku Propranolol WZF (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), jest nieselektywnym β-adrenolitykiem działającym jako kompetycyjny antagonista receptorów beta1 i beta2 adrenergicznych (kod ATC: C07AA05). Lek nie wykazuje aktywności agonistycznej, co zapewnia przewidywalny efekt terapeutyczny. Propranolol obniża siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe ujemne), co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Dodatkowo, przy stężeniach 1-3 mg/l, propranolol wykazuje zdolność do stabilizacji błon komórkowych, efekt ten jest jednak rzadko osiągany podczas standardowej terapii doustnej, natomiast bardziej prawdopodobny przy podawaniu dożylnym.
agonista receptorów beta, antagonista receptorów adrenergicznych, antagonizm kompetycyjny, beta-adrenolityk nieselektywny, działanie inotropowe ujemne, efekt farmakodynamiczny, izoprenalina, lek beta-adrenolityczny, niewyrównana niewydolność serca, podanie dożylne, propranolol, receptor adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, receptor beta1, receptor beta2, roztwór do wstrzykiwań, stabilizacja błony komórkowej, stężenie terapeutyczne, właściwość agonistyczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Palifren Long 75 mg
Palifren Long, zawierający palmitynian paliperydonu, jest zarejestrowany do leczenia podtrzymującego schizofrenii u stabilnych dorosłych pacjentów, którzy byli wcześniej leczeni paliperydonem lub rysperydonem. Preparat dostępny jest w formie zawiesiny do iniekcji o przedłużonym uwalnianiu, co pozwala na utrzymanie terapeutycznego stężenia leku bez konieczności codziennego podawania doustnego. Dostępne dawki to 25 mg, 50 mg, 75 mg, 100 mg oraz 150 mg palmitynianu paliperydonu, co odpowiada odpowiednio 25 mg, 50 mg, 75 mg, 100 mg i 150 mg równoważnika paliperydonu. Produkt może być stosowany także bez wcześniejszej stabilizacji doustnej u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych objawami psychotycznymi, którzy wykazali dobrą odpowiedź na doustny paliperydon lub rysperydon, pod warunkiem wskazań do terapii długodziałającymi iniekcjami.
ampułko-strzykawka, długodziałająca iniekcja, forma o przedłużonym uwalnianiu, forma parenteralna, leczenie podtrzymujące schizofrenii, nawrót choroby, objawy psychotyczne, osmolalność, paliperidon, palmitynian paliperydonu, schizofrenia, stężenie terapeutyczne, terapia doustna, współpraca pacjenta, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dailiport 3 mg
Takrolimus, substancja czynna leku Dailiport, wykazuje specyficzną toksyczność narządową potwierdzoną w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Główne narządy docelowe toksyczności to nerki i trzustka, z dodatkowymi efektami toksycznymi na układ nerwowy i oczy u szczurów oraz odwracalnym działaniem kardiotoksycznym u królików po dożylnym podaniu. Elektrofizjologiczne badania sercowo-naczyniowe wykazały wydłużenie odstępu QTc przy dożylnych dawkach 0,1–1,0 mg/kg, odpowiadających stężeniom takrolimusu we krwi powyżej 150 ng/ml, co jest ponad 6-krotnie wyższą wartością niż typowe maksymalne stężenia terapeutyczne stosowane w transplantologii.
elektrokardiogram, funkcje rozrodcze, kardiotoksyczność, lek immunosupresyjny, margines bezpieczeństwa, monitorowanie funkcji nerek, neurotoksyczność, niska masa urodzeniowa, płodność, ruchliwość plemników, stężenie terapeutyczne, takrolimus, takrolimus o przedłużonym działaniu, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polcylin 250 mg/ml
Fenoksymetylopenicylina potasowa zawarta w preparacie Polcylin charakteryzuje się około 50% wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, z wyraźnym obniżeniem absorpcji i maksymalnego stężenia w surowicy przy jednoczesnym spożyciu pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 800 mg na czczo wynosi około 10 µg/mL i osiągane jest w ciągu 30-60 minut. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~80%), co może wpływać na jego dystrybucję i potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Biologiczny okres półtrwania fenoksymetylopenicyliny wynosi około 30 minut, co implikuje konieczność częstego dawkowania w celu utrzymania skutecznego stężenia terapeutycznego.
absorpcja z przewodu pokarmowego, aktywność bakteriobójcza, aspartam, badanie farmakokinetyczne, benzoesan sodu, biologiczny okres półtrwania, fenoksymetylopenicylina potasowa, glikol propylenowy, granulat do sporządzania roztworu, niewydolność nerek, sacharoza, środowisko kwaśne, środowisko żołądka, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, substancja czynna, substancja pomocnicza, surowica krwi, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki, zakażenie układu moczowego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polcylin 50 mg/ml
Fenoksymetylopenicylina potasowa, substancja czynna leku Polcylin dostępna w stężeniach 50 mg/ml, 100 mg/ml oraz 250 mg/ml, charakteryzuje się około 50% biodostępnością po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 800 mg wynosi około 10 µg/ml, osiągane w czasie 0,5-1 godziny (Tmax). Lek wykazuje wysokie, około 80%, wiązanie z białkami osocza oraz krótki biologiczny okres półtrwania wynoszący około 30 minut. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 30-50% dawki w moczu w ciągu 8 godzin. Wchłanianie i Cmax ulegają istotnemu zmniejszeniu przy jednoczesnym podaniu z pokarmem, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej.
aktywność bakteriobójcza, antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność, Cmax, eliminacja leku, farmakokinetyka, fenoksymetylopenicylina potasowa, interakcje lekowe, okres półtrwania biologiczny, parametr farmakokinetyczny, rozpuszczalność w wodzie, stabilność w środowisku kwaśnym, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Carvetrend 3,125 mg
Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany stereoselektywnie przez CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol zwiększa stężenie digoksyny do 20%, cyklosporyny o 10-20% (wymagając często redukcji dawki o około 20%), a w połączeniu z amiodaronem podnosi stężenia R- i S-enancjomerów karwedylolu 2,2-krotnie. Ryfampicyna obniża stężenie karwedylolu o około 60%, natomiast fluoksetyna i paroksetyna zwiększają AUC R-enancjomeru o 77% i S-enancjomeru o 35%. Spożycie 300 ml soku grejpfrutowego powoduje 1,2-krotne zwiększenie AUC karwedylolu. Karwedylol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii. Ponadto, interakcje z lekami zmniejszającymi amin katecholowych, antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), amiodaronem i innymi lekami przeciwarytmicznymi zwiększają ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co wymaga monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego.
alfa1-adrenolityk, amina katecholowa, antagonista wapnia, antagonista wapnia niedihydropirydynowy, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, beta-agonista, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, deetyloamiodaron, digoksyna, działanie bronchodylatacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, EKG, glikoproteina p, hipoglikemia, induktor enzymu CYP2C9, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, stężenie digoksyny, stężenie terapeutyczne, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flumycon 100 mg
Flumycon, zawierający flukonazol, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania do rodzaju i ciężkości zakażenia grzybiczego. W terapii kryptokokozy stosuje się dawkę nasycającą 400 mg w pierwszej dobie, następnie 200-400 mg raz na dobę przez co najmniej 6-8 tygodni. W przypadku kokcydioidomykozy zalecana dawka to 200 mg raz na dobę. Dla inwazyjnych kandydoz dawka wynosi 200-400 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 800 mg w ciężkich przypadkach zagrażających życiu. Kandydozy błony śluzowej leczy się dawką nasycającą 800 mg lub 200-400 mg w pierwszej dobie, a następnie 400 mg lub 100-200 mg raz na dobę, z możliwością długotrwałego stosowania dawki podtrzymującej 200 mg. Leczenie powinno trwać do ustąpienia objawów klinicznych i potwierdzenia eradykacji zakażenia w badaniach laboratoryjnych, aby uniknąć nawrotu infekcji.
badanie laboratoryjne, dawka dobowa, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, eradykacja zakażenia, flukonazol, Flumycon, kandydoza błony śluzowej, kandydoza inwazyjna, kapsułka twarda, kokcydioidomykoza, kryptokokoza, nawrót zakażenia, stężenie terapeutyczne, zakażenie grzybicze, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Medikinet CR 5 mg 5 mg
Medikinet CR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest stosowany w terapii ADHD. Przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest kompleksowa ocena pacjenta, obejmująca badanie układu krążenia (ciśnienie tętnicze, tętno), szczegółowy wywiad farmakologiczny i rodzinny, a także pomiary antropometryczne (wzrost i masę ciała u dzieci, masę ciała u dorosłych). Monitorowanie parametrów powinno odbywać się regularnie, co najmniej co 6 miesięcy, z uwzględnieniem oceny stanu psychicznego oraz ryzyka nadużywania leku. Medikinet CR uwalnia 50% dawki natychmiast, a pozostałe 50% w sposób kontrolowany, zapewniając stężenie terapeutyczne przez około 8 godzin.
ADHD, ciśnienie tętnicze, dawkowanie dobowe, działanie niepożądane, efekt paradoksalny, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, metylofenidat, metylofenidat o natychmiastowym uwalnianiu, nadużywanie leków, pomiar ciśnienia tętniczego, pozorowane przyjmowanie leku, siatka centylowa, stężenie terapeutyczne, układ krążenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie objawów - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ibuprofen Dr. Max 50 mg/g
Ibuprofen Dr.Max w postaci żelu o stężeniu 50 mg/g, stosowany miejscowo, nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Preparat charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co minimalizuje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych typowych dla doustnych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, takich jak senność czy zaburzenia koncentracji, które mogłyby zaburzać funkcje psychomotoryczne. Żel ma bezbarwną lub lekko żółtą, przezroczystą konsystencję o miętowym zapachu, a jego stosowanie zgodnie z zaleceniami nie wpływa na funkcje poznawcze i motoryczne pacjenta.
aplikacja miejscowa, bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie niepożądane, edukacja zdrowotna, efekt ogólnoustrojowy, funkcje poznawcze i motoryczne, funkcje psychomotoryczne, ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, postać farmaceutyczna, senność, stężenie terapeutyczne, świadoma zgoda na leczenie, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zaburzenie koncentracji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piroxicam Jelfa 10 mg
Piroksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 3-5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%) oraz umiarkowaną objętość dystrybucji wynoszącą 0,12-0,14 l/kg masy ciała. Jego długi okres półtrwania (37,5 ± 2,84 h) umożliwia stosowanie w schemacie dawkowania raz na dobę, jednak osiągnięcie stanu stacjonarnego wymaga 7-12 dni regularnego podawania, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście opóźnionego pełnego efektu terapeutycznego.
biodostępność leku, biotransformacja, hydroksylacja, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, piroksykam, powinowactwo do białek osocza, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.
Depakine Chronosphere, granulat o przedłużonym uwalnianiu walproinianu sodu, jest szczególnie wskazany dla pacjentów z trudnościami w połykaniu, w tym dzieci powyżej 17 kg masy ciała, osób starszych oraz dorosłych. Forma ta zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne walproinianu w osoczu w zakresie 40-100 mg/l (300-700 μmol/l) z niższym stężeniem maksymalnym niż formy o zwykłym uwalnianiu. Dawkowanie dobowe ustala się indywidualnie, zwykle zaczynając od 5-15 mg/kg mc., z docelową dawką podtrzymującą 20-30 mg/kg mc./dobę u dorosłych i osób starszych oraz 30 mg/kg mc./dobę u dzieci >17 kg. W przypadku braku kontroli napadów dawkę można zwiększyć, jednak przekroczenie 50 mg/kg mc. wymaga ścisłej obserwacji. Lek można podawać raz lub dwa razy na dobę, a u pacjentów z dobrze kontrolowaną padaczką możliwa jest wymiana z tabletkami Depakine Chrono bez zmiany dawki.
choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod maniakalny, farmakokinetyka leku, granulat o przedłużonym uwalnianiu, hemodializa, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad drgawkowy, niewydolność nerek, padaczka, Program Zapobiegania Ciąży, stężenie terapeutyczne, stężenie walproinianu w osoczu, walproinian, walproinian sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kwetaplex XR 150 mg
Produkt leczniczy Kwetaplex XR 150 mg to tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierające 150 mg kwetiapiny w postaci fumaranu kwetiapiny. Formuła tabletki oparta jest na polimerach hypromelozy (2910 i 2208), które kontrolują stopniowe uwalnianie substancji czynnej, zapewniając stabilne stężenie leku w osoczu przez dłuższy czas i umożliwiając rzadsze dawkowanie. Rdzeń tabletki zawiera także celulozę mikrokrystaliczną, sodu cytrynian bezwodny oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka składa się z tytanu dwutlenku (E 171), hypromelozy 2910, makrogolu i polisorbat 80. Tabletki mają charakterystyczny biały, wypukły, podłużny kształt z wytłoczeniem „Q150” po jednej stronie.
blister perforowany, celuloza mikrokrystaliczna, cytrynian sodu, dawkowanie leku, dwutlenek tytanu, fumaran kwetiapiny, hypromeloza, kwetiapina, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie kalendarzowe, polimer celulozowy, postać farmaceutyczna, środek pochłaniający wilgoć, stearynian magnezu, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uwalnianie substancji czynnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lacosamide Neuraxpharm 50 mg
Lakozamid w terapii przeciwpadaczkowej wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wieku, masy ciała oraz rodzaju terapii (monoterapia lub terapia wspomagająca). Preparat Lacosamide Neuraxpharm dostępny jest w tabletkach powlekanych o mocach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Lek należy podawać dwukrotnie na dobę w równych odstępach około 12 godzin, aby utrzymać stabilne stężenie terapeutyczne. W przypadku pominięcia dawki, jeśli do kolejnej dawki pozostało więcej niż 6 godzin, należy przyjąć pominiętą dawkę natychmiast, a jeśli mniej niż 6 godzin – pominąć dawkę i kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem, bez podwajania dawki.
dawka maksymalna, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawkowanie lakozamidu, dostosowywanie dawki, lakozamid, monoterapia, podwójna dawka leku, pominięcie dawki, postać farmaceutyczna, schemat dawkowania, stężenie terapeutyczne, stężenie terapeutyczne leku, tabletka powlekana, terapia przeciwpadaczkowa, terapia wspomagająca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imazol 10 mg
Klotrymazol, substancja czynna preparatu Imazol w postaci pasty na skórę o stężeniu 10 mg/g, wykazuje minimalne wchłanianie systemowe po aplikacji miejscowej, wynoszące mniej niż 2% podanej dawki. W przypadku aplikacji dopochwowej absorpcja wynosi od 3% do 10%. Maksymalne stężenia klotrymazolu w osoczu nie przekraczają 10 ng/ml, co jest wartością zbyt niską, aby wywołać jakiekolwiek wykrywalne działania ogólnoustrojowe. Taki profil farmakokinetyczny potwierdza brak istotnych efektów ubocznych związanych z absorpcją systemową, co jest korzystne zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub aplikacji na rozległe powierzchnie skóry.
aplikacja dopochwowa, aplikacja na skórę, badanie farmakokinetyczne, dystrybucja leku, działanie niepożądane, klotrymazol, oddziaływanie ogólnoustrojowe, penetracja do krwiobiegu, profil bezpieczeństwa leku, profil farmakokinetyczny, stężenie szczytowe, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Stada 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej farmakokinetyka jest istotnie modyfikowana przez inhibitory i induktory tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, przyspieszają metabolizm olanzapiny, prowadząc do zmniejszenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina, powodują znaczący wzrost stężenia maksymalnego (Cmax) olanzapiny o 54-77% oraz pola pod krzywą stężenia (AUC) o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Inne substancje, takie jak fluoksetyna (inhibitor CYP2D6), leki zobojętniające kwas solny, cymetydyna, lit, biperyden i walproinian, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperiden, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lit, odstęp QTc, otępienie, palenie tytoniu, stężenie terapeutyczne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca