hemodynamika nerek
Hemodynamika nerek odnosi się do przepływu krwi przez nerki oraz mechanizmów jego regulacji. Nerki otrzymują około 20-25% rzutu serca, co stanowi przepływ około 1200 ml krwi na minutę, mimo że stanowią zaledwie 0,5% masy ciała. Ta wysoka perfuzja jest niezbędna do utrzymania funkcji filtracyjnej i wydalniczej nerek.
Kluczowym elementem hemodynamiki nerkowej jest autoregulacja przepływu krwi, która utrzymuje stały przepływ nerkowy i filtrację kłębuszkową (GFR) pomimo wahań ciśnienia tętniczego w zakresie 80-180 mmHg. Mechanizmy odpowiedzialne za autoregulację to odruch miogenny tętniczek oraz feedback cewkowo-kłębuszkowy z udziałem plamki gęstej aparatu przykłębuszkowego.
Istotną rolę w regulacji hemodynamiki nerek odgrywają także czynniki hormonalne i nerwowe. Układ renina-angiotensyna-aldosteron, przedsionkowy peptyd natriuretyczny, wazopresyna oraz aktywność układu współczulnego modulują napięcie naczyń nerkowych, wpływając na filtrację kłębuszkową i reabsorpcję sodu i wody w cewkach nerkowych.
Zaburzenia hemodynamiki nerek występują w wielu stanach patologicznych, takich jak ostra i przewlekła niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy wstrząs. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych nerek, takich jak nerkowy przepływ krwi, frakcja filtracyjna czy opór naczyniowy, jest istotne w diagnostyce i leczeniu chorób nerek i układu sercowo-naczyniowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania terapeutycznego u ludzi. Głównym narządem docelowym była nerka, gdzie przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotności MRHD walsartanu i 1,2-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) obserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu. Wysokie dawki (100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 30 mg/kg/dobę + 9 mg/kg/dobę u małp) powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). U małp szerokonosych stwierdzono także uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, Co-Valsacor, dysfunkcja nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, maksymalna zalecana dawka, małpy szerokonose, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, objętość moczu, parametry czerwonokrwinkowe, rozwój embrionalny płodowy, skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem, stężenie potasu, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uwalnianie reniny, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). U szczurów zaobserwowano zapalenie warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6× dawki klinicznej oraz owrzodzenia i nadżerki przy wyższych dawkach. Toksyczność nerkowa objawiała się bazofilią, szkliwieniem, rozszerzeniem kanalików nerkowych, wałeczkami nerkowymi, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym i przerostem błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13× dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych stwierdzono rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków i segmentów mostka przy narażeniu 10-12× dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4× dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla połączenia amlodypiny z walsartanem.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bazofilia, choroba nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, rozwój zarodkowo-płodowy, spermatydy, testosteron, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu (160 mg) i hydrochlorotiazydu (25 mg) w preparacie Co-Valsacor wykazały, że stosowanie dawek terapeutycznych u ludzi jest bezpieczne, mimo obserwacji nefropatii z bazofilią kanalikową, podwyższonego stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmienionej diurezy i elektrolitów w moczu u zwierząt doświadczalnych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych, przy dawkach odpowiadających do 0,9-krotności maksymalnej zalecanej dawki walsartanu i 3,5-krotności hydrochlorotiazydu (mg/m²), stwierdzono uszkodzenia nerek oraz zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych przy wyższych dawkach (do 3,0-krotności walsartanu i 12-krotności hydrochlorotiazydu u szczurów). U małp szerokonosych odnotowano także uszkodzenie błony śluzowej żołądka przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu. Hiperplazja tętniczek doprowadzających w nerkach pojawiła się przy bardzo wysokich dawkach, które znacznie przekraczają dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
angiotensyna II, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, rozwój embrionalny, stężenie kreatyniny, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, wady rozwojowe małżowiny usznej, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące telmisartanu wskazują na istotne zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, obserwowane u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi. Ponadto, lek wpływa na funkcję nerek, co manifestuje się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami strukturalnymi, jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, nie wydają się mieć znaczenia klinicznego. Dodatkowo, obserwowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiec przez doustne uzupełnienie soli, co ma praktyczne implikacje terapeutyczne.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametry czerwonokrwinkowe, potas, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 160 mg tabletki powlekane 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, obejmujące farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę) spowodowały zmniejszenie przeżycia potomstwa, opóźnienie rozwoju fizjologicznego oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała. Dawki te były około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę indukował u szczurów zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię objawiającą się rozrostem kanalików nerkowych i bazofilią. U małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz cięższe zmiany, w tym wzrost stężeń mocznika i kreatyniny oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązało się z farmakodynamicznym działaniem leku prowadzącym do długotrwałego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, dojrzewanie nerek, działanie nefrototoksyczne, działanie rakotwórcze, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II zmiany w układzie krwiotwórczym, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u szczurów i psów. W układzie nerkowym zaobserwowano hemodynamiczne zaburzenia manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz hiperkaliemią, a także morfologiczne zmiany, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. W układzie pokarmowym stwierdzono nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli. W badaniach rozwojowych nie wykazano teratogenności, jednak toksyczne dawki telmisartanu powodowały u potomstwa zmniejszenie masy ciała i opóźnienie otwarcia oczu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, układ krwiotwórczy, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 160 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa walsartanu wskazują, że podawanie dawek znacznie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg, co odpowiada dawkom 6-18-krotnie wyższym w mg/kg mc./dobę) prowadzi do istotnych zmian hematologicznych i nefrologicznych u szczurów oraz małp szerokonosych. U dorosłych szczurów obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, zaburzenia hemodynamiki nerek z niewielkim wzrostem stężenia mocznika oraz zmiany strukturalne w nerkach, takie jak rozrost kanalików i bazofilia. U małp zmiany te były bardziej nasilone, obejmując pełnoobjawową nefropatię z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny w surowicy. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, będący efektem farmakologicznym obniżania ciśnienia tętniczego, występował u obu gatunków, jednak prawdopodobnie nie pojawia się u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, bazofilia kanalików nerkowych, ciężarna samica szczura, ciśnienie tętnicze, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, uszkodzenie nerek, zmniejszona przeżywalność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Telmidon, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, nie wykazały dodatkowych działań toksycznych przy dawkach odpowiadających klinicznym dawkom terapeutycznym (80 mg+25 mg). Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz w układzie renina-angiotensyna (zwiększona aktywność reniny) są zgodne z farmakologicznym profilem telmisartanu i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane u zwierząt, można było zapobiegać poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów stwierdzono także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z działaniem telmisartanu. Nie wykazano jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinka czerwona, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 160 mg
Analiza danych nieklinicznych dotyczących walsartanu, obejmująca badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazała istotnego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. W badaniach na szczurach podawanie toksycznych dawek (600 mg/kg mc./dobę) w ostatnich dniach ciąży i laktacji powodowało u potomstwa zmniejszoną przeżywalność, niższą masę ciała oraz opóźniony rozwój, przy dawkach około 18-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana u ludzi (320 mg/dobę dla 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. u szczurów i małp szerokonosych wywoływał zmiany w hemodynamice nerek, w tym zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych oraz nefropatię, a także rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym związanym z przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Zmiany te nie mają jednak istotnego znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, dane niekliniczne, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych obserwowano zapalenie, owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka przy narażeniu na 1,9-2,6-krotność dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe oraz śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, występowały przy 7-13-krotności dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki przy dawkach 10-12-krotnych. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, bazofilia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemodynamika nerek, hipotensja, komórki Sertoliego, nefropatia, nieskostniałe paliczki, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, poziom kreatyniny, produkt złożony, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek nerkowy, walsartan, wydłużenie porodu, zaburzenie kostnienia mostka, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tensart 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, substancji czynnej leku Tensart, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi w standardowych dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych stosowanie dawek toksycznych (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki ludzkiej 320 mg/dobę przeliczonej na mg/m²) prowadziło do hematologicznych zmian, takich jak zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, oraz do zmian w funkcji nerek, w tym wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny, rozrostu kanalików nerkowych i nefropatii. Obserwowano także przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te są uznawane za wynik farmakologicznego działania walsartanu i nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badania farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa preparatu Zanacodar Combi, zawierającego telmisartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), opiera się na wcześniejszych badaniach skojarzonego podawania tych substancji u szczurów i psów. Dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie wywoływały dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. W badaniach telmisartanu zaobserwowano charakterystyczne efekty farmakologiczne, takie jak obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reninową osocza oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. Dodatkowo, uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do ograniczenia poprzez stosowanie doustnych roztworów elektrolitów i izolację zwierząt. U psów odnotowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co przypisuje się farmakologicznemu działaniu telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka aparatu przykłębuszkowego, kreatynina, parametr hematologiczny, telmisartan, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, wpływ na płodność, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności leku Co-Valsacor (320 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią kanalikową, podwyższonym stężeniem mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami w objętości i składzie moczu. Zmiany te obserwowano przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu i 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9× i 3,5× MRHD) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu i 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3× i 1,2× MRHD). Wysokie dawki powodowały także obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz hiperplazję tętniczek nerkowych, przy dawkach sięgających 100 mg/kg/dobę walsartanu i 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (3,0× i 12× MRHD) oraz 30 mg/kg/dobę i 9 mg/kg/dobę u małp (0,9× i 3,5× MRHD). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka odnotowano u małp przy dawkach 30 mg/kg/dobę i 9 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono działania mutagennego ani klastogennego dla obu substancji, a potencjalne działanie rakotwórcze hydrochlorotiazydu było niejednoznaczne i dotyczyło tylko pojedynczych modeli eksperymentalnych.
błona śluzowa żołądka, Co-Valsacor, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, renina, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trójskładnikowego leku zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały przewidywalne, odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne u szczurów, takie jak zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak każdy składnik był indywidualnie testowany i nie wykazał takich działań. Wpływ na płodność i rozwój potomstwa był obserwowany przy dawkach amlodypiny około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), obejmując opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, czerwone krwinki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, laktacja, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, rozród, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano odwracalne zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany ustępowały po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i były interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych. Badania genotoksyczności i karcynogenności poszczególnych substancji nie wykazały ryzyka, a długoterminowe badania rakotwórczości amlodypiny u gryzoni przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie przekraczających maksymalną dawkę dla ludzi 10 mg) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, bazofilia, bezylan amlodypiny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Orion 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały wpływ na parametry hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co jest charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II. Ponadto, zaobserwowano istotne zmiany w funkcji nerek, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany nerek (poszerzenie i zanik kanalików nerkowych) u psów. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednak nie miały istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiegać poprzez doustne uzupełnienie soli.
aberracja chromosomowa, aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka błony śluzowej, parametr czerwonokrwinkowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Interakcje leku – PoltechDTPA 13,25 mg DTPA (sodu dietylenotriamiopentaoctan jednowodny)
Podczas stosowania radiofarmaceutyku ⁹⁹ᵐTc-DTPA istotne jest uwzględnienie interakcji z lekami wpływającymi na funkcję narządów, które mogą modyfikować dystrybucję i wychwyt znacznika, co ma kluczowe znaczenie dla interpretacji wyników diagnostycznych. Kaptopryl w dawce 25-50 mg doustnie, stosowany w diagnostyce zwężenia tętnicy nerkowej, zmienia hemodynamikę nerek i wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego ze względu na ryzyko hipotensji i upośledzenia funkcji nerek. Dożylny furosemid zwiększa wydalanie ⁹⁹ᵐTc-DTPA, co jest wykorzystywane do różnicowania poszerzenia układu miedniczkowo-moczowodowego o charakterze zaporowym lub niezaporowym. Leki psychotropowe mogą powodować zwiększony przepływ krwi w obszarze unaczynienia tętnicy szyjnej zewnętrznej, prowadząc do szybkiego gromadzenia znacznika w okolicy nosogardła (objaw „gorącego nosa”) podczas angiografii mózgowej, co może utrudniać interpretację wyników.
angiografia naczyń mózgowych, ciśnienie tętnicze, farmakokinetyka, faza tętnicza, furosemid, hemodynamika nerek, lek psychotropowy, niewydolność nerek, objaw gorącego nosa, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja mózgu, radiofarmaceutyk, renoscyntygrafia, technet-99m, tętnica szyjna zewnętrzna, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, obejmujące farmakologię, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach stosowanie dawek toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę), co odpowiada około 18-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg), prowadziło do zmniejszenia przeżywalności potomstwa, opóźnienia rozwoju i zmniejszenia przyrostu masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) wywoływały zmniejszenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak podwyższone stężenie mocznika, rozrost kanalików nerkowych i bazofilia, obserwowane również u małp szerokonosych, u których zmiany nerkowe były bardziej nasilone (nefropatia, podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny). Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u obu gatunków, jednak nie ma on znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex 160 mg
Dane niekliniczne dotyczące walsartanu, substancji czynnej leku Vanatex, wskazują na dobrą tolerancję w dawkach terapeutycznych u dorosłych oraz dzieci powyżej 1 roku życia. Badania farmakologiczne i toksykologiczne wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych podawanie walsartanu w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę (odpowiadających 6-18-krotności maksymalnej dawki u ludzi) powodowało zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach oraz nefropatię z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego był efektem farmakologicznym związanym z długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, opierają się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (MRDH) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż MRDH w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono wpływu na płodność, jednak wyższe dawki obniżały stężenia hormonów płciowych i parametry nasienia. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (do 2-krotnie większych niż MRDH) nie wykazały działania kancerogennego, a testy mutagenności były negatywne.
amlodypina, amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, potencjał rakotwórczy, spermatyda, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, Wamlox - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, prowadzone do 13 tygodni na szczurach, wykazały przewidywane zmiany fizjologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy oraz podwyższenie poziomu potasu. Zaobserwowano również przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach oraz miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i uznano je za nasilenie farmakologicznych efektów substancji czynnych. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i karcynogenności dla kombinacji, jednak każda substancja była testowana oddzielnie z wynikiem negatywnym. W badaniach reprodukcyjnych amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych od maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg/dobę nie wpływały negatywnie na płodność.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, lek hipotensyjny, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potencjał kancerogenny, retykulocyt, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne telmisartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem, przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury, psy), wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z kliniczną nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów w porównaniu do podawania substancji osobno. Zaobserwowane zmiany obejmowały hematologiczne (redukcja erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów), hormonalne (wzrost aktywności reninowej osocza) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne podawanie elektrolitów i izolację zwierząt. Działania te są zgodne z farmakologicznym profilem antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów ACE.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina we krwi, liczba erytrocytów, parametry czerwonokrwinkowe, poziom hemoglobiny, telmisartan z hydrochlorotiazydem, uszkodzenie śluzówki żołądka, wartość hematokrytu, zmiany hematologiczne, zmiany hormonalne, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam HCT, zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd, wykazały przewidywalne zmiany farmakologiczne u zwierząt laboratoryjnych, takie jak zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Wszystkie zmiany były odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia, co wskazuje na brak długotrwałej toksyczności. Badania genotoksyczności i rakotwórczości amlodypiny i walsartanu dały wyniki negatywne, a brak interakcji między składnikami uzasadnił rezygnację z badań genotoksyczności i rakotwórczości kombinacji. Wpływ amlodypiny na rozrodczość ujawniał się jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną (10 mg/dobę u ludzi), obejmując opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa.
amlodypina, Dipperam HCT, dojrzała spermatyda, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki aparatu przykłębuszkowego, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, nadżerka, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas, retikulocyt, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actelsar 80 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, niezależne od działania hipotensyjnego. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmiany strukturalne w nerkach (poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych) u psów. Dodatkowo, zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były zgodne z typowymi efektami antagonistów receptora angiotensyny II. W układzie pokarmowym stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego. Warto zaznaczyć, że suplementacja soli w diecie zwierząt zapobiegała tym działaniom niepożądanym.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobin, inhibitor konwertazy angiotensyny, klastogenność, kreatynina, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt złożony Telmidon (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) nie był poddawany odrębnym badaniom przedklinicznym; dostępne dane opierają się na wcześniejszych badaniach obu składników. W badaniach na szczurach i psach, przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, nie zaobserwowano nowych toksycznych efektów poza tymi znanymi z monoterapii. Charakterystyczne zmiany fizjologiczne telmisartanu obejmują obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), hemodynamiczne zmiany nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznej teratogenności, jednak toksyczne dawki wpływały na rozwój potomstwa (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
aktywność reniny, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, częstość nowotworów, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, krwinka czerwona, mechanizm farmakologiczny, potencjał genotoksyczny, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 80 mg tabletki powlekane 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne walsartanu, substancji czynnej leku Valsacor 80 mg, wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach na szczurach podawanie walsartanu w dawkach toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi przeliczonej na mg/m²) w okresie ciąży i laktacji powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz opóźnienie rozwoju. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę, 6-18-krotność MRHD) indukowały u szczurów zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefrotoksyczne (rozrost kanalików nerkowych, wzrost stężenia mocznika). Podobne, lecz bardziej nasilone zmiany nerkowe obserwowano u małp szerokonosych, w tym nefropatię i wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w surowicy.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie nefrotoksyczne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, laktacja, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, reprodukcja, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 160 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wskazują na występowanie działań niepożądanych przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (1,9-13× dla walsartanu i amlodypiny). W badaniach na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne i owrzodzenia błony śluzowej żołądka, zmiany nefropatyczne (bazofilia, szkliwienie, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne) oraz zaburzenia rozwojowe płodu (rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka, nieskostniałe paliczki) przy dawkach około 10-12-krotnie wyższych niż kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. indukował u szczurów zmniejszenie parametrów erytrocytarnych oraz nefropatię, a u małp szerokonosych zmiany te były bardziej nasilone, w tym przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest uznawane za efekt farmakologiczny związany z przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Nie stwierdzono działania mutagennego ani rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia, działanie mutagenne, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mocznik, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, rozwój zarodka i płodu, spermatydy, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, stężenie hemoglobiny, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, wałeczki nerkowe, zapalenie limfocytarne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bespres 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, substancji czynnej leku Bespres, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych oraz oceny wpływu na reprodukcję. W badaniach na szczurach wykazano, że wysokie dawki (600 mg/kg/dobę, około 18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi 320 mg/dobę) powodowały zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźnienia rozwojowe i zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu. U małp szerokonosych podawanie dawek 200-600 mg/kg skutkowało nefropatią z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny oraz przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązało się z farmakologicznym działaniem leku i obniżeniem ciśnienia tętniczego. W dawkach terapeutycznych u ludzi przerost komórek aparatu przykłębuszkowego nie ma znaczenia klinicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie karcynogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, nefropatia, obniżenie ciśnienia tętniczego, toksyczność dla samic, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DIOVAN 3 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych i toksykologicznych, przeprowadzonych zgodnie z konwencjonalnymi protokołami. W badaniach wielokrotnych dawek u szczurów (200-600 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, oraz zmiany hemodynamiczne nerek, w tym wzrost stężenia mocznika w osoczu i rozrost kanalików nerkowych. U małp szerokonosych, przy podobnych dawkach, zmiany te były bardziej nasilone, prowadząc do nefropatii z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny w surowicy. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u obu gatunków, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym. Warto podkreślić, że stosowane dawki były 6-18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg). Badania reprodukcyjne u szczurów wykazały, że toksyczne dawki (600 mg/kg mc./dobę) podawane w ostatnich dniach ciąży i laktacji powodowały zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała młodych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, bazofilia, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina w surowicy, małpa szerokonosa, mocznik w osoczu, nefropatia, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, podanie doustne, przeżywalność potomstwa, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox, zawierający walsartan i rozuwastatynę, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa bez istotnego ryzyka genotoksycznego czy rakotwórczego. Walsartan w dawkach toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) indukował u szczurów zaburzenia rozwojowe potomstwa, w tym zmniejszenie przeżywalności, opóźnienie rozwoju i zmniejszenie przyrostu masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) powodowały u szczurów i małp nefropatię, zmiany hematologiczne oraz hemodynamiczne w nerkach, z nasileniem u małp. Szczególnie niepokojące są trwałe, nieodwracalne uszkodzenia nerek u młodych szczurów przy dawce 1 mg/kg mc./dobę (10-35% maksymalnej dawki dla dzieci 4 mg/kg mc./dobę), co może mieć implikacje kliniczne dla niemowląt poniżej 1 roku życia, biorąc pod uwagę okres dojrzewania nerek u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, dojrzewanie nerek, działanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał potasowy hERG, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po wielokrotnym dawkowaniu, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozuwastatyny, uszkodzenie nerek, wydłużenie odstępu QT, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 80 mg
Przedkliniczne badania walsartanu wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego i genotoksycznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. Wysokie dawki (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) podawane szczurzym w okresie okołoporodowym powodowały znaczące zaburzenia rozwojowe potomstwa, takie jak zmniejszenie przeżywalności, opóźnienie rozwoju fizycznego i spadek masy ciała. W badaniach na dorosłych szczurach i małpach szerokonosych dawki 200-600 mg/kg mc./dobę (6-18-krotnie wyższe niż u ludzi) indukowały zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z rozrostem kanalików nerkowych i przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak te zmiany nie mają klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, bazofilia kanalików nerkowych, bezpieczeństwo farmakologiczne, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Medical Valley 320 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa walsartanu został oceniony poprzez badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach na szczurach podawanie wysokich dawek (600 mg/kg mc./dobę) w okresie późnej ciąży i laktacji skutkowało zmniejszoną przeżywalnością potomstwa, opóźnionym rozwojem oraz mniejszym przyrostem masy ciała. Dawki te były około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla osoby 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę u szczurów powodował zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz hemodynamiczne w nerkach, a u małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz bardziej nasilone zmiany prowadzące do nefropatii i przerostu komórek aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te przypisano farmakologicznemu działaniu leku, a ich występowanie u ludzi w dawkach terapeutycznych uznano za mało prawdopodobne.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, przerost aparatu przykłębuszkowego, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W dawkach terapeutycznych nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach ciężarnych stosowanie dawki 600 mg/kg/dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka dla ludzi 320 mg/dobę) powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach 200-600 mg/kg/dobę u dorosłych szczurów i małp szerokonosych obserwowano zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z rozrostem kanalików nerkowych i podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u zwierząt, prawdopodobnie nie występuje u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał słuchowy, kanalik nerkowy, kreatynina, małżowina uszna, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały wpływ leku na układ krwiotwórczy, objawiający się zmniejszeniem liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co może obniżać zdolność transportu tlenu. Ponadto, telmisartan wywoływał zmiany w funkcji nerek, manifestujące się podwyższonym stężeniem azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologicznymi zmianami w kanalikach nerkowych u psów, wskazując na potencjalne zaburzenia filtracji i struktury nerek. W układzie pokarmowym obserwowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka, takie jak nadżerki, owrzodzenia i zapalenia, które można było częściowo zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu. Dodatkowo, telmisartan indukował wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, typowe dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyty, filtracja nerkowa, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, karcinogenność, kreatynina, nadżerki, owrzodzenie żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, potas, telmisartan, zmiany zapalne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan + HCT Genoptim 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa połączenia telmisartanu i hydrochlorotiazydu opiera się na badaniach na modelach zwierzęcych, w tym normotensyjnych szczurach i psach, przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. Nie stwierdzono dodatkowych patologii przy jednoczesnym podawaniu obu substancji w porównaniu do ich indywidualnego stosowania. Charakterystyczne zmiany obejmowały hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny), strukturalne (przerost komórek aparatu przykłębuszkowego) oraz uszkodzenia śluzówki żołądka, które można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów obserwowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z mechanizmem działania telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, choroba nerek, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt klastogenny, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, mutagenność, renina, rozwój noworodka, śluzówka żołądka, telmisartan i hydrochlorotiazyd, uszkodzenie chromosomu, zaburzenie hormonalne, zmiana hematologiczna