mięśniak macicy
Mięśniaki macicy (leiomyoma uteri) to łagodne nowotwory mięśniowe wywodzące się z mięśniówki gładkiej trzonu macicy. Stanowią najczęstsze guzy macicy, występując u około 20-40% kobiet w wieku rozrodczym, ze zwiększoną częstością u kobiet rasy czarnej.
Pod względem lokalizacji wyróżnia się mięśniaki podsurowicówkowe, śródścienne i podśluzówkowe. W zależności od umiejscowienia mogą wywoływać różne objawy kliniczne, choć u wielu pacjentek pozostają bezobjawowe. Do najczęstszych manifestacji klinicznych należą: obfite i przedłużające się krwawienia miesiączkowe, ból w miednicy, uczucie parcia na pęcherz moczowy, zaburzenia płodności lub powikłania ciążowe.
Diagnostyka mięśniaków obejmuje badanie ginekologiczne, ultrasonografię przezpochwową oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny. Wybór metody leczenia zależy od wieku pacjentki, planów prokreacyjnych, wielkości i lokalizacji guzów oraz nasilenia objawów. Spektrum terapeutyczne obejmuje postępowanie zachowawcze, farmakoterapię (m.in. analogi GnRH, selektywne modulatory receptora progesteronowego), embolizację tętnic macicznych oraz leczenie operacyjne (miomektomia, histerektomia).
W kontekście onkologicznym istotne jest różnicowanie mięśniaków z mięsakami gładkokomórkowymi macicy (leiomyosarcoma), które stanowią złośliwe nowotwory o znacznie gorszym rokowaniu. Szybki wzrost mięśniaka, zwłaszcza w okresie pomenopauzalnym, wymaga szczególnej czujności diagnostycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Midiana 3 mg + 0,03 mg
Midiana, zawierająca 3 mg drospirenonu i 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń zakrzepowo-zatorowych żył i tętnic (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu), nadciśnienia tętniczego oraz rzadkich nowotworów wątroby. Występuje także zwiększone ryzyko rozwoju raka piersi, choć związek przyczynowo-skutkowy nie jest jednoznacznie potwierdzony. Stosowanie Midiany może nasilać lub wywoływać choroby takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, padaczka, mięśniaki macicy, porfiria, toczeń rumieniowaty układowy, a także prowadzić do zaburzeń czynności wątroby wymagających przerwania terapii. Należy zwrócić szczególną uwagę na interakcje lekowe, które mogą obniżać skuteczność antykoncepcji i powodować krwawienia śródcykliczne.
astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, drospirenon i etynyloestradiol, egzema, kandydoza pochwy i sromu, krwawienie śródcykliczne, łysienie, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe żył, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Chlormadinon octan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Stosowanie złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających chlormadinon octan, takich jak Clormetin, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zakrzepowo-zatorowych powikłań naczyniowych, w tym żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) oraz tętniczych incydentów zakrzepowo-zatorowych (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu). Ryzyko ŻChZZ u kobiet stosujących preparaty z etynyloestradiolem <50 μg wynosi około 6-12 na 10 000 rocznie, podczas gdy u kobiet niestosujących antykoncepcji jest to 2 na 10 000. Czynniki ryzyka nasilające te powikłania to m.in. wiek >35 lat, palenie tytoniu, otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, choroby współistniejące (np. toczeń rumieniowaty układowy, cukrzyca), a także dodatni wywiad rodzinny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek palących powyżej 35. roku życia, którym zaleca się alternatywne metody antykoncepcji. Pacjentki powinny być edukowane w zakresie rozpoznawania objawów zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz incydentów naczyniowo-mózgowych i natychmiastowego zgłaszania się do lekarza.
chlormadinon octan, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, dyslipoproteinemia, endometrioza, hiperhomocysteinemia, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie z odstawienia, mastopatia, mięśniak macicy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda ciążowa, pląsawica Sydenhama, rak piersi, rak szyjki macicy, stwardnienie rozsiane, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levomine midi 30 mcg + 125 mcg
Levomine midi, zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 125 µg lewonorgestrelu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się z szeregiem działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się ból głowy oraz plamienia lub krwawienia śródcykliczne, typowe dla preparatów zawierających te składniki. Do poważnych działań niepożądanych należą żylne i tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, w tym zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica żylna i zatorowość płucna. Dodatkowo, długotrwałe stosowanie może zwiększać ryzyko raka szyjki macicy, nadciśnienia, hipertriglicerydemii, zaburzeń tolerancji glukozy, a także rzadkich, ale poważnych powikłań takich jak nowotwory wątroby, żółtaczka cholestatyczna, czy zaostrzenie chorób autoimmunologicznych i neurologicznych.
biegunka, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, cytochrom P450, endometrioza, etynyloestradiol, hemolityczny zespół mocznicowy, hipertriglicerydemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, insulinooporność, krwawienie śródcykliczne, lewonorgestrel, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie, nowotwór wątroby, opryszczka ciążowa, ostuda, otoskleroza, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia tolerancji glukozy, zaburzenia wątroby, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Bolesne współżycie (dyspareunia) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dyspareunia to nawracający lub utrzymujący się ból w obrębie narządów płciowych, występujący przed, w trakcie lub po stosunku seksualnym, dotykający do 75% kobiet w różnych okresach życia, a regularnie 10-20% w populacji USA. Ból może mieć charakter ostry, palący, tępy i lokalizować się powierzchownie (wejście pochwy) lub głęboko w miednicy. Klasyfikacja obejmuje dyspareunię pierwotną lub wtórną, całkowitą lub sytuacyjną oraz powierzchowną lub głęboką. Przyczyny są wieloczynnikowe: fizyczne (niewystarczające nawilżenie, infekcje, atrofia pochwy po menopauzie, endometrioza, pochwica, stany zapalne miednicy, zmiany strukturalne), jak i psychologiczne (stres, lęk, depresja, historia urazów seksualnych). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu ginekologicznym, ocenie mięśni dna miednicy oraz badaniach dodatkowych (posiewy, USG, MRI, badania hormonalne).
amitryptylina, atrofia pochwy, badanie cytologiczne, badanie ginekologiczne, bakteryjne zapalenie pochwy, biofeedback, choroba przenoszona drogą płciową, choroba zapalna miednicy, ćwiczenia Kegla, dilator pochwowy, dyspareunia, dyspareunia głęboka, dyspareunia pierwotna, dyspareunia powierzchowna, dyspareunia wtórna, endometrioza, fizjoterapia dna miednicy, gabapentyna, histerektomia, infekcja drożdżakowa, infekcja układu moczowego, lek przeciwgrzybiczny, lubrykant, miejscowy estrogen, mięśniak macicy, mięśnie dna miednicy, nacięcie krocza, ospemifen, pochwica, posiew mikrobiologiczny, prasteron, szyjka macicy, technika oddechowa, terapia desensytyzacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, torbiel jajnika, vulwodynia, waginizm, westibulektomia, wypadanie narządów miednicy - Leksykon chorób i schorzeń
Piersi włóknisto-torbielowate – Etiologia i przyczyny
Piersi włóknisto-torbielowate (fibrocystic breast disease) to powszechny, nienowotworowy stan charakteryzujący się bolesnymi, guzkowatymi zmianami w tkance piersiowej, powstającymi w wyniku zaburzeń hormonalnych, zwłaszcza dominacji estrogenu nad progesteronem oraz podwyższonego poziomu prolaktyny. Proces patogenetyczny obejmuje hiperproliferację tkanki łącznej i nabłonka, formowanie torbieli oraz włóknienie, co prowadzi do niedrożności przewodów i stanów zapalnych. Czynniki ryzyka to wiek (30-50 lat), wczesna menarche, późny wiek pierwszego porodu, niepłodność, późna menopauza, nadwaga, genetyka oraz hormonalna terapia zastępcza. Dodatkowo, czynniki środowiskowe, takie jak ekspozycja na ksenoestrogeny (parabeny, PCB, dioksyny, ftalany, bisfenol A, PBDE) oraz toksyczność wątroby i metali ciężkich, mogą nasilać objawy. Niedobory żywieniowe (jod, witamina E, B6, kwasy tłuszczowe, koenzym Q10) również wpływają na przebieg choroby. Badania Women’s Health Initiative wykazały, że długotrwałe stosowanie estrogenów i progestyn wiąże się z 1,7-krotnym wzrostem ryzyka łagodnych zmian piersi oraz 74% wzrostem ryzyka łagodnych chorób piersi przy łącznym stosowaniu tych hormonów.
atypowa hiperplazja, choroba włóknisto-torbielowata piersi, cykl miesiączkowy, dominacja estrogenu, faza lutealna, formowanie torbieli, hiperplazja, hiperproliferacja tkanki łącznej, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, ksenoestrogen, mięśniak macicy, niedobór jodu, niedobór koenzymu Q10, niedobór progesteronu, niedobór witaminy B6, niedobór witaminy E, niedoczynność tarczycy, pierś włóknisto-torbielowata, poziom prolaktyny, proliferacja nabłonka, rak piersi, stan zapalny, tkanka piersiowa, toksyczność wątroby, torbiel powikłana, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Polipy macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Polipy endometrialne to łagodne przerosty błony śluzowej macicy, o wielkości od kilku milimetrów do kilku centymetrów, występujące u około 24% kobiet, ze wzrostem ryzyka w okresie okołomenopauzalnym. Mogą być bezobjawowe lub manifestować się nieregularnymi, obfitymi krwawieniami, plamieniami między miesiączkami, bólem miednicy czy niepłodnością. Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, przezpochwowe USG, sonohisterografię, histeroskopię oraz biopsję endometrium. Leczenie zależy od wielkości, objawów i wieku pacjentki; małe polipy (<10 mm) u kobiet przed menopauzą mogą być obserwowane, natomiast u kobiet po menopauzie lub z czynnikami ryzyka zaleca się usunięcie. Standardową procedurą jest histeroskopowa polipektomia, trwająca 5-10 minut, wykonywana ambulatoryjnie, z możliwością zastosowania znieczulenia miejscowego lub ogólnego. Alternatywnie stosuje się D&C, choć jest mniej skuteczne w pełnym usunięciu polipów. W rzadkich przypadkach wskazana jest histerektomia.
ablacja endometrium, agonista GnRH, biopsja endometrium, ból miednicy, endometrium, gestagen, hiperplazja, histerektomia, histeroskopia, hormonalna terapia zastępcza, implantacja zarodka, jama macicy, krwawienie pomenopauzalne, leczenie hormonalne, menorrhagia, mięśniak macicy, niepłodność, okres okołomenopauzalny, patomorfolog, plamienie międzymiesiączkowe, polip endometrialny, polip macicy, polipektomia histeroskopowa, rak endometrium, równowaga hormonalna, sonohisterografia, tamoksyfen, USG przezpochwowe, wkładka wewnątrzmaciczna - Leksykon chorób i schorzeń
Leiomyosarcoma – Objawy
Leiomyosarcoma (LMS) to rzadki, agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek mięśni gładkich, charakteryzujący się zmiennym przebiegiem klinicznym i wysokim potencjałem przerzutowania oraz nawrotów. Objawy kliniczne są niespecyficzne i zależą od lokalizacji guza, obejmując ból, obecność twardego, niebolesnego guza, nieprawidłowe krwawienia (szczególnie w uterine LMS), objawy uciskowe oraz symptomy ogólnoustrojowe, takie jak utrata masy ciała, zmęczenie i gorączka. LMS może rozwijać się bezobjawowo przez długi czas, co utrudnia wczesne rozpoznanie. Najczęstszymi miejscami przerzutów są płuca, wątroba i tkanki miękkie, a rokowanie zależy od stadium zaawansowania, stopnia złośliwości histologicznej, wielkości guza (powyżej 5-10 cm wiąże się z gorszym rokowaniem) oraz możliwości radykalnego leczenia chirurgicznego. Pięcioletnie przeżycie wynosi około 50-65% w stadium I, 20-50% w stadium II i III oraz 10-40% w stadium IV.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, ból uogólniony, chemioradioterapia, histerektomia, indeks mitotyczny, inwazja naczyniowa, krwawienie z pochwy, leiomyosarcoma, leiomyosarcoma macicy, martwica guza, mięśniak macicy, mięśnie gładkie, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, obrzęk guza, ploidia DNA, przerzut do płuc, przerzut odległy, przerzutowanie, przestrzeń zaotrzewnowa, przewód pokarmowy, stolec smolisty, trabektedyna, ucisk narządów, utrata masy ciała, wątroba, wymioty krwawe, zatrzymanie moczu, złośliwość histologiczna, żyła główna dolna - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Diagnostyka i diagnoza
Mięśniaki macicy (leiomyomata uteri) to najczęstsze łagodne nowotwory u kobiet w wieku rozrodczym, występujące u 20-80% kobiet przed 50. rokiem życia, z wyższą częstością u kobiet pochodzenia afrykańskiego. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu ginekologicznym oraz metodach obrazowych, z ultrasonografią przezpochwową jako badaniem pierwszego wyboru (czułość 90-99%). Ultrasonografia przezbrzuszna jest stosowana uzupełniająco, zwłaszcza przy dużych guzach. W przypadku podejrzenia mięśniaków podśluzówkowych lub problemów z płodnością zaleca się histerosonografię lub histeroskopię. Rezonans magnetyczny (MRI) charakteryzuje się wysoką czułością (86-92%), swoistością (100%) i dokładnością (97%) i jest wskazany przy planowaniu leczenia operacyjnego, embolizacji tętnic macicznych oraz w diagnostyce różnicowej z innymi patologiami. Badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi, testy krzepnięcia, funkcji tarczycy oraz biopsja endometrium, wspomagają ocenę stanu pacjentki i wykluczenie innych przyczyn objawów.
badanie dwuręczne, badanie ginekologiczne, biopsja endometrium, ból miednicy, embolizacja tętnic macicznych, histerosalpingografia, histeroskopia, histerosonografia, laparoskopia, mięsak gładkokomórkowy, mięśniak macicy, mięśniak podśluzówkowy, mięśniak podsurowicówkowy, miomektomia, morfologia krwi, niedokrwistość, nieprawidłowe krwawienie miesiączkowe, nowotwór łagodny, polip endometrialny, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vibin mini 3 mg + 0,02 mg
Vibin mini to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu oraz 3 mg drospirenonu w różowych tabletkach powlekanych, uzupełniony tabletkami placebo (białe). Stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu), nadciśnienia tętniczego oraz nowotworów wątroby. U pacjentek obserwowano również zwiększone ryzyko zakrzepicy i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, co wymaga szczególnej ostrożności. Ponadto, istnieją sprzeczne dane dotyczące wpływu leku na przebieg chorób takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, padaczka, mięśniaki macicy, porfiria, toczeń rumieniowaty układowy, opryszczka ciężarnych, pląsawica Sydenhama, zespół hemolityczno-mocznicowy oraz żółtaczka cholestatyczna. W przypadku dysfunkcji wątroby konieczne może być przerwanie terapii do czasu normalizacji parametrów wątrobowych. U pacjentek z obrzękiem naczynioruchowym może dojść do nasilenia objawów.
astma, bolesne miesiączkowanie, choroba Leśniowskiego-Crohna, chwiejność emocjonalna, depresja, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, dysfunkcja wątroby, dysplazja włóknisto-torbielowata piersi, etynyloestradiol, induktor enzymatyczny, kandydoza, kandydoza pochwy, krwawienie śródcykliczne, łysienie, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tabletka placebo, tachykardia, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar mózgu, vertigo, Vibin mini, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie widzenia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylak, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon substancji czynnych
Medroksyprogesteron – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Medroksyprogesteron, syntetyczny progestagen, stosowany jest w różnych formach farmaceutycznych, jednak wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne działania niepożądane i konieczność monitorowania pacjentek. U pacjentek z nadwrażliwością na steroidy lub substancje pomocnicze (np. metylu parahydroksybenzoesan E218, propylu parahydroksybenzoesan E216) istnieje ryzyko reakcji alergicznych. Należy zwracać uwagę na nieoczekiwane krwawienia z dróg rodnych, które mogą wymagać diagnostyki, w tym biopsji endometrium, zwłaszcza jeśli utrzymują się po odstawieniu leku. Medroksyprogesteron może powodować retencję płynów, co jest istotne u pacjentek z padaczką, migreną, astmą, zaburzeniami serca i nerek. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie stanu psychicznego, zwłaszcza u pacjentek z depresją w wywiadzie, oraz kontrola glikemii u chorych na cukrzycę. Lek może wpływać na obniżenie stężeń hormonów steroidowych i gonadotropin oraz wymaga oceny funkcji nadnerczy przed testem metyraponowym. W przypadku nagłych objawów okulistycznych (utrata wzroku, wytrzeszcz, podwójne widzenie) należy przerwać leczenie i wykonać badania okulistyczne.
astma, badanie histopatologiczne, biopsja endometrium, cukrzyca, depresja przedmiesiączkowa, endometrioza, estrogen, gęstość mineralna tkanki kostnej, globulina wiążąca hormony płciowe, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, kontrola glikemii, kortyzol, krwawienie z dróg rodnych, medroksyprogesteron, metylu parahydroksybenzoesan, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na steroidy, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, oś przysadkowo-nadnerczowa, osteoporoza, otoskleroza, padaczka, progestagen, progesteron, propylu parahydroksybenzoesan, rak endometrium, reakcja alergiczna, retencja płynów, rozrost błony śluzowej trzonu macicy, testosteron, toczeń rumieniowaty układowy, twarz księżycowata, wytrzeszcz, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie tolerancji glukozy, zespół Cushinga, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clormetin
Produkt leczniczy Clormetin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg chlormadinonu octanu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, zarówno żylnych, jak i tętniczych. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u kobiet stosujących Clormetin wynosi około 6-12 przypadków na 10 000 kobiet rocznie, w porównaniu do 2 przypadków na 10 000 u kobiet niestosujących antykoncepcji hormonalnej. Szczególnie istotne jest unikanie stosowania u kobiet powyżej 35. roku życia palących tytoń, a także u pacjentek z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość (BMI >30 kg/m²), nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, migrena, czy dodatni wywiad rodzinny w kierunku zakrzepicy. W przypadku wystąpienia objawów sugerujących zakrzepicę żył głębokich lub zatorowość płucną, konieczne jest natychmiastowe przerwanie stosowania leku i pilna konsultacja lekarska. Ponadto, Clormetin jest przeciwwskazany u pacjentek z wieloma czynnikami ryzyka tętniczych incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu.
astma, chlormadinon, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, depresja, dyslipoproteinemia, endometrioza, etynyloestradiol, hiperlipidemia, mastopatia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, otyłość, padaczka, pląsawica Sydenhama, rak piersi, rak szyjki macicy, stwardnienie rozsiane, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, tężyczka, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wirus brodawczaka ludzkiego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Niepłodność kobieca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niepłodność kobieca definiuje się jako brak zajścia w ciążę po 12 miesiącach regularnego współżycia bez antykoncepcji (lub po 6 miesiącach u kobiet >35 r.ż.) bądź niemożność donoszenia ciąży. Dotyka ona 10-15% par globalnie, z czego około 33% przypadków przypisuje się wyłącznie czynnikom kobiecym. Najczęstsze etiologie to zaburzenia owulacji (25%, w tym PCOS), endometrioza (15%), zrosty miedniczne (12%), niedrożność jajowodów (11%) oraz inne anomalie jajowodów i macicy (11%). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, oznaczenia hormonalne (np. FSH, progesteron, prolaktyna, rezerwa jajnikowa) oraz badania obrazowe (USG, sonohisterografia, HSG, histeroskopia, laparoskopia). Wysoki poziom FSH (>30-40 mIU/ml) z niskim estradiolem wskazuje na niewydolność jajników. Wiek pacjentki jest kluczowym czynnikiem – płodność spada po 32 roku życia z powodu zmniejszającej się liczby i jakości oocytów.
celiakia, choroba autoimmunologiczna, ciąża, ciąża mnoga, cukrzyca ciążowa, cytrynian klomifenu, endometrioza, gonadoliberyna, histerosalpingografia, histeroskopia, inseminacja domaciczna, kwas foliowy, laparoskopia, mięśniak macicy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niedożywienie, niedrożność jajowodów, niepłodność kobieca, nieprawidłowości macicy, prolaktyna, przedwczesna niewydolność jajników, rozszczep kręgosłupa, sonohisterografia, sztuczna inseminacja, toczeń rumieniowaty układowy, wada cewy nerwowej, WHO, wspomagany rozród, zaburzenie owulacji, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapłodnienie in vitro, zespół Ashermana, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyclonamine 500 mg
Cyclonamine, zawierający etamsylat w dawce 500 mg w postaci kapsułek twardych, jest wskazany u dorosłych pacjentów z zaburzeniami hemostazy naczyniowej manifestującymi się krwawieniem włośniczkowym. Lek stosowany jest zarówno profilaktycznie, jak i terapeutycznie w krwawieniach z drobnych naczyń o różnej lokalizacji, ze szczególnym uwzględnieniem praktyki chirurgicznej w obszarach o bogatym unaczynieniu, takich jak otorynolaryngologia, ginekologia, położnictwo, urologia, stomatologia, okulistyka oraz chirurgia plastyczna i rekonstrukcyjna. W lecznictwie internistycznym Cyclonamine znajduje zastosowanie w krwawieniach z przewodu pokarmowego (hematemesis, melena), układu moczowego (krwiomocz), nosa (epistaxis) oraz dziąseł. W ginekologii lek jest stosowany w zaburzeniach krwawienia miesiączkowego, takich jak metrorrhagia, menorrhagia pierwotna oraz menorrhagia związana z wkładkami wewnątrzmacicznymi, po wykluczeniu przyczyn organicznych.
chirurgia plastyczna, epistaxis, etamsylat, ginekologia, hematemeza, hemostaza naczyniowa, kapsułka twarda, krwawienie dziąseł, krwawienie miesiączkowe, krwawienie włośniczkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, melena, menorrhagia, metrorrhagia, mięśniak macicy, nowotwór macicy, okulistyka, otorynolaryngologia, polip endometrium, położnictwo, stomatologia, układ moczowy, unaczynienie tkanek, urologia, wkładka wewnątrzmaciczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Axia Plus 3 mg + 0,02 mg
Axia Plus, zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może powodować różnorodne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Najpoważniejsze powikłania obejmują zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żył (VTE) i tętnic (ATE), takie jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca i udar mózgu, występujące rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Ponadto obserwuje się nadciśnienie tętnicze oraz nowotwory wątroby. Zaburzenia cyklu miesiączkowego, takie jak brak miesiączki, krwotok maciczny i menorrhagia, są częstymi działaniami niepożądanymi. Wśród objawów skórnych najczęściej występuje trądzik (≥1/100 do <1/10), a rzadziej poważniejsze reakcje, jak rumień guzowaty i rumień wielopostaciowy. U kobiet z dziedziczną skłonnością do egzogennego obrzęku naczynioruchowego estrogeny mogą nasilać objawy tej choroby.
astma, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz, depresja, drospirenon, egzema, etynyloestradiol, kandydoza, kandydoza pochwy, kurcz mięśniowy, łojotok, łysienie, menorrhagia, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, opryszczka pospolita, ostuda, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, świąd, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar mózgu, uderzenia gorąca, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe tętnic, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe żył, zapalenie pęcherza, zapalenie pochwy, zapalenie żołądka, zaparcie, zatorowość płucna, zawał serca, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony doustny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Adenomyoza – Diagnostyka i diagnoza
Adenomyoza to patologiczne występowanie tkanki endometrialnej w mięśniówce macicy, prowadzące do jej przerostu i hipertrofii. Diagnostyka opiera się na wywiadzie klinicznym, badaniu ginekologicznym oraz badaniach obrazowych, głównie ultrasonografii przezpochwowej (TVUS) i rezonansie magnetycznym (MRI). TVUS wykazuje cechy takie jak asymetryczne pogrubienie ściany macicy, heterogeniczna echogeniczność mięśniówki, obecność drobnych torbieli oraz zaburzenie granicy endometrium-myometrium, z czułością około 83,8% i swoistością 63,9%. MRI, o czułości 77-88% i swoistości 89-93%, pozwala na dokładniejszą ocenę, zwłaszcza pogrubienia strefy złącza ≥12 mm oraz stosunku grubości strefy złącza do mięśniówki >0,4, co jest kluczowe w różnicowaniu z mięśniakami macicy i planowaniu leczenia operacyjnego. Ostateczne rozpoznanie potwierdza badanie histopatologiczne, wykazujące obecność endometrialnych gruczołów i zrębu w mięśniówce, co tradycyjnie wymaga histerektomii, choć trwają prace nad biopsjami celowanymi podczas histeroskopii lub laparoskopii.
adenomyoza, adenomyoza ogniskowa, adenomyoza rozlana, badanie histopatologiczne, biopsja endometrium, ból miednicy, bolesne miesiączki, dyspareunia, endometrioza, hiperplazja endometrium, hipertrofia, histerektomia, histerosalpingografia, histeroskopia, implantacja zarodka, krwawienie miesiączkowe, laparoskopia, mięśniak macicy, mięśniówka macicy, myometrium, poronienie, rak endometrium, rezonans magnetyczny, strefa złącza, tkanka endometrialna, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, wspomagany rozród, zapłodnienie in vitro - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Objawy
Mięśniaki macicy (myoma uteri) to łagodne guzy o wysokiej częstości występowania (70-80% kobiet do 50. roku życia), szczególnie u kobiet rasy czarnej. Objawy zależą od lokalizacji, liczby i wielkości mięśniaków, z najczęstszym symptomem w postaci nieprawidłowego krwawienia macicznego, obejmującego menorrhagię (konieczność zmiany środków higienicznych co godzinę), przedłużone miesiączki (>7-8 dni), obecność skrzepów krwi (≥50-pensowa moneta) oraz plamienia między miesiączkami. Mięśniaki podśluzówkowe i śródścienne są szczególnie związane z obfitymi krwawieniami. Dolegliwości bólowe obejmują dysmenorrheę, ból miednicy, dyspareunię oraz ból promieniujący do nóg, a także objawy ze strony układu moczowego i jelitowego, takie jak częstomocz, zaparcia czy uczucie niepełnego wypróżnienia. Mięśniaki mogą również wpływać na płodność (2-3% przypadków niepłodności) oraz przebieg ciąży, zwiększając ryzyko poronienia, przedwczesnego porodu, cesarskiego cięcia (6-krotnie wyższe ryzyko) i krwotoku poporodowego.
cesarskie cięcie, cewnikowanie, degeneracja mięśniaka, dysmenorrhea, dyspareunia, hormonalna terapia zastępcza, implantacja zarodka, infekcja dróg moczowych, krwotok poporodowy, menorrhagia, mięśniak macicy, mięśniak podśluzówkowy, mięśniak podsurowicówkowy, mięśniak śródścienny, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedrożność jajowodu, nieprawidłowe krwawienie maciczne, nieprawidłowe położenie płodu, nietrzymanie moczu, oddzielenie łożyska, ograniczenie wzrostu płodu, parcie na mocz, plamienie, położenie miednicowe, uczucie niepełnego wypróżnienia, ultrasonografia, żylaki odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i masy adneksem – Diagnostyka i diagnoza
Guzy i masy adneksem, rozwijające się głównie w jajnikach, jajowodach i okolicznych tkankach, wymagają precyzyjnej diagnostyki w celu różnicowania zmian łagodnych od złośliwych. Podstawą diagnostyki jest szczegółowy wywiad, badanie ginekologiczne oraz przezpochwowe USG, które cechuje się czułością 93,5% i swoistością 91,5%. Charakterystyczne cechy ultrasonograficzne sugerujące złośliwość to obecność komponentu litego, grube przegrody (>2-3 mm), obustronność zmian, przepływ Dopplera w części litej oraz wodobrzusze. W diagnostyce stosuje się standaryzowane systemy klasyfikacji, takie jak GI-RADS, IOTA, O-RADS oraz model predykcji ryzyka ADNEX (AUC 0,954), które wspomagają ocenę ryzyka złośliwości. Markery nowotworowe, zwłaszcza CA-125, mają ograniczoną specyficzność, z czułością około 50% w stadium I i 90% w zaawansowanym raku jajnika, a ich interpretacja wymaga uwzględnienia innych stanów podwyższających ich poziom. Algorytmy takie jak RMI (przy punkcie odcięcia 200 czułość 85,4%, swoistość 96,9%) oraz ROMA wspierają ocenę ryzyka nowotworu.
alfa-fetoproteina, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, beta-hCG, ból brzucha, choroba zapalna miednicy, ciąża ektopowa, dehydrogenaza mleczanowa, elastografia, endometrioma, guzy adneksem, hydrosalpinx, krążące komórki nowotworowe, laparoskopia diagnostyczna, marker CA-125, markery nowotworowe, menarche, menopauza, mięśniak macicy, morfologia krwi, niepłodność, PET-CT, potworniak, rak jajnika, rezonans magnetyczny, ropień jajowodowo-jajnikowy, skręt jajnika, tomografia komputerowa, torbiel jajnika, układ moczowy, USG przezpochwowe, wodobrzusze, wywiad medyczny, wzdęcie brzucha - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Climara-50
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) systemem transdermalnym Climara-50 powinna być wdrażana wyłącznie u pacjentek z istotnymi objawami pomenopauzalnymi, które znacząco obniżają jakość życia. Konieczna jest coroczna ocena stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem indywidualnych czynników ryzyka, takich jak wiek pacjentki, obecność mięśniaków macicy, endometriozy, czynników ryzyka zakrzepowo-zatorowych, nadciśnienia tętniczego, chorób wątroby, cukrzycy, migreny, czy historii nowotworów estrogenozależnych. Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić szczegółowy wywiad medyczny i badanie fizykalne, w tym ocenę piersi i miednicy, a także dostosować częstotliwość badań kontrolnych i diagnostycznych, takich jak mammografia, zgodnie z aktualnymi wytycznymi i indywidualnymi potrzebami pacjentki.
astma, ból głowy, choroba wątroby, cukrzyca, endometrioza, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mammografia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nowotwór estrogenozależny, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, system transdermalny, toczeń rumieniowaty układowy, włókniak, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żylna, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sibilla 2 mg + 0,03 mg
Produkt leczniczy Sibilla, zawierający 2 mg dienogestu oraz 0,03 mg etynyloestradiolu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może wywoływać liczne działania niepożądane, zidentyfikowane zarówno w badaniach klinicznych na 4942 uczestniczkach, jak i w nadzorze po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej obserwowane działania dotyczą układu rozrodczego i zakażeń, w tym zapalenia pochwy, kandydozy oraz grzybiczych zakażeń pochwy i sromu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Wśród innych zgłaszanych działań znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (depresja, zmiany nastroju), zaburzenia sercowo-naczyniowe (żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, nadciśnienie tętnicze), zaburzenia skóry (trądzik, łysienie, wysypka), a także objawy ze strony układu nerwowego i mięśniowo-szkieletowego.
atopowe zapalenie skóry, bezsenność, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, depresja, doustna antykoncepcja, dyspareunia, dysplazja szyjki macicy, dystonia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwentylacja, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, łuszczyca, mięśniak macicy, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, neurodermit, niedokrwistość, niestrawność, nowotwór wątroby, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, opryszczka wargowa, oscylopsja, ostuda, otoskleroza, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rak szyjki macicy, szumy uszne, tłuszczak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, torbiel piersi, torbiel przydatków macicy, trądzik umiarkowany, triglicerydy, udar niedokrwienny, utrata słuchu, wirylizm, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze pochwy, zakażenie układu moczowego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie cewki moczowej, zapalenie jajników, zapalenie jelit, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie sutka, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zatorowość płucna, zawroty błędnikowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Ciężkie krwawienia miesiączkowe – Objawy
Ciężkie krwawienia miesiączkowe (menorrhagia) definiuje się jako utratę ponad 80 ml krwi podczas jednego cyklu lub krwawienie trwające dłużej niż 7 dni. Stan ten dotyka około 20-25% kobiet i może prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza, objawiającej się zmęczeniem, dusznością, bladością skóry oraz zawrotami głowy. Charakterystyczne objawy to m.in. przesiąkanie przez podpaski lub tampony co godzinę przez kilka godzin, konieczność stosowania podwójnej ochrony, wydalanie skrzepów większych niż 2,5 cm oraz ograniczenie codziennych aktywności. Przyczyny są zróżnicowane i obejmują zaburzenia hormonalne (np. anowulacja, PCOS, niedoczynność tarczycy), zmiany strukturalne macicy (mięśniaki, polipy, adenomioza, endometrioza), zaburzenia krzepnięcia (np. choroba von Willebranda) oraz czynniki zewnętrzne, takie jak wkładki wewnątrzmaciczne czy leki przeciwzakrzepowe. W około 50% przypadków etiologia pozostaje nieokreślona. Progresja i nasilenie objawów zależą od wieku pacjentki i przyczyny podstawowej, a stan ten znacząco obniża jakość życia, powodując m.in. absencję w pracy, zaburzenia snu i problemy psychiczne.
adenomioza, anowulacja, biopsja endometrium, choroba von Willebranda, ciąża pozamaciczna, dysmenorrhea, endometrioza, histerosalpingografia, histeroskopia, krwawienie menstruacyjne, krwawienie międzymiesiączkowe, menorrhagia, mięśniak macicy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, okres okołomenopauzalny, oś podwzgórze-przysadka-jajniki, polip, rezonans magnetyczny, rozrost endometrium, skrzep krwi, sonohisterografia, ultrasonografia przezpochwowa, zaburzenie krzepnięcia, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mięśniaki macicy (uterine fibroids) to łagodne guzy mięśni gładkich macicy, występujące u 70-80% kobiet w wieku reprodukcyjnym, z częstością sięgającą 80% do 50. roku życia. Mogą mieć różne rozmiary, od mikroskopijnych do wielkości grejpfruta lub większych, oraz lokalizację śródścienną, podsurowicówkową lub podśluzówkową. Objawy obejmują obfite i przedłużone krwawienia menstruacyjne, które mogą prowadzić do anemii, ból i ucisk w miednicy, zaburzenia układu moczowego i pokarmowego, dyspareunię oraz ból kręgosłupa. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym, USG, MRI oraz histeroskopii, a w niektórych przypadkach biopsji endometrium. Leczenie zależy od wieku, objawów, rozmiaru i lokalizacji mięśniaków oraz planów reprodukcyjnych i obejmuje farmakoterapię (NLPZ, antykoncepcję hormonalną, agoniści GnRH, kwas traneksamowy, suplementację żelaza) oraz metody chirurgiczne (miomektomia, histerektomia, embolizacja tętnic macicznych, MRgFUS, ablacja endometrium).
ablacja endometrium, agonista gonadoliberyny, anemia, antykoncepcja hormonalna, badanie ginekologiczne, biopsja endometrium, ból miednicy, czujne oczekiwanie, deficyt objętości płynów, dyspareunia, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia, histeroskopia, jama macicy, krwawienie menstruacyjne, kwas traneksamowy, leiomyoma, menopauza, mięśniak, mięśniak macicy, miomektomia, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór łagodny, płodność, poronienie, powikłanie, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rezonans magnetyczny, suplementacja żelaza, ultrasonografia, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie oddawania moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Decapeptyl 0,1 mg 0,1 mg/ml
Decapeptyl 0,1 mg (octan tryptoreliny) wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od płci i wskazań terapeutycznych. U mężczyzn z rakiem gruczołu krokowego najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia wzwodu (44%), uderzenia gorąca (41%) oraz utrata popędu płciowego (40%), wynikające z początkowego wzrostu, a następnie supresji testosteronu. Istotnym zagrożeniem jest tumor flare, występujący u około 5% pacjentów w pierwszym tygodniu leczenia, objawiający się nasileniem objawów ze strony układu moczowego (<2%), bólem przerzutów (5%) oraz ryzykiem niedrożności cewki moczowej i ucisku na rdzeń kręgowy. Długotrwała terapia wiąże się z utratą masy kostnej, prowadzącą do osteoporozy i zwiększonego ryzyka złamań, z odwracalnością zmian w ciągu 6-9 miesięcy po zakończeniu leczenia. U kobiet leczonych z powodu mięśniaków macicy i endometriozy dominują działania niepożądane związane z hipestrogenizmem, takie jak uderzenia gorąca (60%), ból głowy (20%), suchość pochwy i sromu (19%) oraz zmniejszony popęd płciowy (16%). W początkowym okresie leczenia obserwuje się zaostrzenie objawów endometriozy (≥10%) oraz zaburzenia miesiączkowania, które ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni. Depresja występuje u 4% pacjentek i wymaga monitorowania. Utrata masy istoty gąbczastej jest również odwracalna po zakończeniu terapii.
bezsenność, bolesne miesiączkowanie, cukrzyca, depresja, dna moczanowa, duszność, endometrioza, ginekomastia, hiperandrogenizm, kołatanie serca, łysienie, mięśniak macicy, nadciśnienie, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedrożność cewki moczowej, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, parestezje, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, splątanie świadomości, suchość pochwy, szum w uszach, tryptorelina, tumor flare, ucisk rdzenia kręgowego, uderzenia gorąca, utrata masy kostnej, utrata popędu płciowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia pamięci, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia wzwodu, zanik jąder, zapalenie nosogardzieli - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naraya 3 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Naraya, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym (COC), który może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym poważne powikłania zakrzepowo-zatorowe. Do najcięższych należą zakrzepica żył głębokich z ryzykiem zatorowości płucnej, zakrzepica tętnicza prowadząca do zawału serca lub udaru, nadciśnienie tętnicze oraz rzadkie nowotwory wątroby. Istotne jest także nieznaczne zwiększenie częstości rozpoznawania raka piersi u kobiet stosujących COC, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony. W trakcie terapii należy monitorować ciśnienie tętnicze oraz objawy sugerujące powikłania sercowo-naczyniowe, a w przypadku ich wystąpienia natychmiast odstawić lek i wdrożyć odpowiednie leczenie.
amenorrhea, choroba Leśniowskiego-Crohna, dysmenorrhea, kandydoza, kandydoza pochwy, krwotok maciczny, łysienie, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, opryszczka zwykła, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, rak piersi, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tachykardia, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, vertigo, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe tętnic, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe żył, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, zmiany włóknisto-torbielowate piersi, żółtaczka cholestatyczna, żylaki, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tamoxifen-Ebewe 10 10 mg
Tamoksyfen, stosowany w dawkach 10 mg i 20 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, szczególnie w układzie rozrodczym, gdzie często obserwuje się upławy, zaburzenia miesiączkowania, krwawienia z dróg rodnych oraz proliferacyjne zmiany endometrium, w tym neoplazję, hiperplazję i polipy. Ryzyko rozwoju raka endometrium jest zwiększone 2-3-krotnie u pacjentek leczonych tamoksyfenem, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Często występują uderzenia gorąca, incydenty niedokrwienia mózgu, zakrzepica żył głębokich oraz zator tętnicy płucnej, szczególnie w terapii skojarzonej z chemioterapią. Wśród hematologicznych działań niepożądanych dominują przemijająca niedokrwistość i małopłytkowość (80 000-90 000/mm³), a rzadziej agranulocytoza i neutropenia. Często obserwuje się zatrzymanie płynów oraz hiperkalcemię u pacjentów z przerzutami do kości.
agranulocytoza, biegunka, ból mięśni, drżenie nóg, endometrioza, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, incydent niedokrwienia mózgu, krwawienie z dróg rodnych, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, marskość wątroby, mięśniak macicy, neuropatia oczna, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, porfiria skórna późna, proliferacyjna zmiana błony śluzowej macicy, przedawkowanie tamoksyfenu, przemijająca niedokrwistość, rak endometrium, retinopatia, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stłuszczenie wątroby, tamoksyfen, Tamoxifen-Ebewe, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uderzenie gorąca, upławy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaćma, zaczerwienienie guza, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie nerwu ocznego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zastój żółci, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie płynów, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Systen 50
Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) powinna być stosowana wyłącznie w leczeniu objawów postmenopauzalnych negatywnie wpływających na jakość życia pacjentki, z coroczną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet z czynnikami ryzyka takimi jak mięśniaki macicy, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, nadciśnienie tętnicze, choroby wątroby, cukrzyca, migrena, toczeń rumieniowaty układowy czy nowotwory estrogenozależne. Stosowanie systemu transdermalnego Systen 50 wymaga monitorowania i natychmiastowego przerwania terapii w przypadku żółtaczki, pogorszenia czynności wątroby, znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego, nowego rzutu migreny lub ciąży. U kobiet z zachowaną macicą monoterapia estrogenowa zwiększa ryzyko rozrostu i raka endometrium (2-12-krotnie), dlatego zaleca się dodanie progestagenu lub regularne badania endometrium, w tym biopsję w przypadku krwawień.
astma, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, endometrioza, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, globulina wiążąca tyroksynę, hiperplazja endometrium, hipertrójglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, mastopatia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, otoskleroza, padaczka, przedwczesna menopauza, rak endometrium, rak jajnika, rak piersi, toczeń rumieniowaty układowy, udar niedokrwienny mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Poronienie – Diagnostyka i diagnoza
Poronienie definiuje się jako samoistne zakończenie ciąży przed 20. tygodniem lub gdy płód waży mniej niż 500 g, z czego 80-90% występuje w pierwszym trymestrze. Kluczowe objawy to krwawienie z pochwy, ból podbrzusza i ustąpienie objawów ciąży. Diagnostyka opiera się na badaniu ultrasonograficznym przezpochwowym (TVUS), gdzie kryteria poronienia obejmują brak czynności serca przy CRL ≥7 mm, pęcherzyk ciążowy ≥25 mm bez zarodka oraz brak rozwoju zarodka po 7-14 dniach. Seryjne oznaczenia hCG są istotne – prawidłowy wzrost to 50-66% w 48 godzin; spadek lub niski poziom sugeruje poronienie. Poziom progesteronu <15 nmol/L ma czułość 75% i swoistość 98% w wykrywaniu nieżywotnej ciąży. Badanie ginekologiczne ocenia rozwieranie szyjki macicy, a histopatologia tkanki potwierdza diagnozę i wyklucza inne patologie, np. ciążę ektopową czy zaśniad groniasty.
antykoagulant toczniowy, badanie ginekologiczne, ciąża ektopowa, długość ciemieniowo-siedzeniowa, gonadotropina kosmówkowa, histerosalpingografia, histeroskopia, hormon folikulotropowy, immunoglobulina anty-D, krwawienie z pochwy, laparoskopia, łyżeczkowanie diagnostyczne, macica dwurożna, mięśniak macicy, mifepriston, mizoprostol, niedobór progesteronu, pierwszy trymestr ciąży, poronienia nawracające, poronienie, poronienie kompletne, poronienie niekompletne, poronienie septyczne, poronienie w toku, poronienie zagrażające, poronienie zatrzymane, przegroda macicy, rezerwa jajnikowa, trombofilia, ultrasonografia, USG przezpochwowe, zaśniad groniasty, zespół antyfosfolipidowy, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Obfite krwawienie miesiączkowe – Epidemiologia
Obfite krwawienie miesiączkowe (HMB) definiowane jest jako utrata krwi przekraczająca 80 ml na cykl menstruacyjny i dotyka 10-30% kobiet w wieku rozrodczym, z roczną częstością występowania 53 na 1000 kobiet w USA. Epidemiologia HMB wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i wiekowe, z wyższą częstością u nastolatek (do 37%) oraz kobiet w wieku 30-49 lat. Czynniki ryzyka obejmują wiek 20-44 lat, stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych (OR 3,16), niską hemoglobinę (OR 5,61), mięśniaki macicy (OR 0,35), wielokrotne aborcje, otyłość (BMI ≥ 30), niedobór żelaza oraz endometriozę. Szczególną uwagę należy zwrócić na adolescentki z zaburzeniami krzepnięcia, gdzie choroba von Willebranda jest najczęstszą przyczyną HMB. HMB stanowi istotne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej, będąc jedną z głównych przyczyn wizyt ginekologicznych i około 30% histerektomii w USA, a także generując znaczące koszty i obniżając jakość życia pacjentek.
badanie przesiewowe, choroba von Willebranda, diagnostyka i leczenie, edukacja pacjenta, endometrioza, histerektomia, hormonalna wkładka domaciczna, hormonalny środek antykoncepcyjny, krwawienie poporodowe, menorrhagia, mięśniak macicy, nadmierne krwawienie miesiączkowe, niedobór żelaza, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedostateczne leczenie, nieprawidłowe krwawienie maciczne, obfite krwawienie miesiączkowe, otyłość, skrzep krwi, wskaźnik masy ciała, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie miesiączkowania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kliogest 2 mg + 1 mg
Kliogest to preparat hormonalnej terapii zastępczej zawierający 2 mg estradiolu (estradiol półwodny) oraz 1 mg noretysteronu octanu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są krwawienia z dróg rodnych oraz ból lub tkliwość piersi, występujące u 10-30% pacjentek, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Inne działania niepożądane obejmują m.in. kandydozę narządów rodnych, zatrzymanie płynów, depresję, bóle głowy, zakrzepowe zapalenie żył, nudności, zmiany skórne, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz obrzęki obwodowe. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano także bardzo rzadkie reakcje nadwrażliwości, nowotwory (w tym rak endometrium), zaburzenia psychiczne, neurologiczne, naczyniowe i inne, które wymagają dalszego monitorowania.
choroba pęcherzyka żółciowego, choroba wieńcowa, estradiol, hiperplazja endometrium, hirsutyzm, hormonalna terapia zastępcza, kamica żółciowa, kandydoza narządów rodnych, krwawienie z dróg rodnych, mięśniak macicy, noretysteronu octan, nowotwór jajnika, obrzęk naczynioruchowy, plamica naczyniowa, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tkliwość piersi, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diane – 35 2 mg + 0,035 mg
Produkt leczniczy Diane-35, zawierający 2 mg cyproteronu octanu oraz 0,035 mg etynyloestradiolu, wykazuje profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1%) to nudności, ból brzucha, wzrost masy ciała, ból głowy, zmiany nastroju oraz ból i tkliwość piersi. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko chorób zakrzepowo-zatorowych, w tym zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, zawału mięśnia sercowego oraz udaru niedokrwiennego mózgu. Ponadto, stosowanie Diane-35 może wiązać się z nadciśnieniem tętniczym, które może wymagać modyfikacji terapii, a także z ryzykiem rozwoju łagodnych i złośliwych guzów wątroby. Działania niepożądane sklasyfikowano zgodnie z terminologią MedDRA, uwzględniając różne układy i narządy, co pozwala na kompleksową ocenę bezpieczeństwa preparatu.
chloasma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroba zatorowo-zakrzepowa, cyproteron octan, etynyloestradiol, guz wątroby, krwawienie przełomowe, małopłytkowość, mięśniak macicy, nadciśnienie tętnicze, nastrój depresyjny, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostuda, padaczka, pemfigoid ciężarnych, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający atak niedokrwienny, rak piersi, rumień guzkowy, rumień wielopostaciowy, soczewka kontaktowa, terminologia MedDRA, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar, udar niedokrwienny mózgu, układ immunologiczny, upławy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie poprzymiotopauzalne – Zapobieganie i profilaktyka
Krwawienie poprzymiotopauzalne, definiowane jako krwawienie z dróg rodnych pojawiające się co najmniej 12 miesięcy po ostatniej miesiączce, jest zawsze objawem patologii wymagającym pilnej diagnostyki w celu wykluczenia nowotworów złośliwych, zwłaszcza raka endometrium, który stanowi około 10% przyczyn tego krwawienia. U 95% pacjentek z rakiem endometrium występuje krwawienie poprzymiotopauzalne, co podkreśla jego znaczenie jako wczesnego objawu. Diagnostyka powinna obejmować ultrasonografię endometrium, biopsję pod kontrolą histeroskopii oraz cytologię, a w przypadku nawracających krwawień nawet przy cienkiej błonie śluzowej macicy wskazana jest biopsja. Leczenie i profilaktyka zależą od przyczyny: atrofia endometrium wymaga terapii estrogenowej miejscowej lub systemowej, rozrost endometrium bez atypii – progestagenów doustnych lub lewonorgestrelu IUS, natomiast rozrost z atypią wskazuje na histerektomię. W przypadku raka endometrium konieczne jest radykalne leczenie chirurgiczne.
antybiotykoterapia, atrofia endometrium, atrofia pochwy, badanie cytologiczne, biopsja endometrium, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, histerektomia, histeroskopia, hormonalna terapia zastępcza, lewonorgestrel, medroksyprogesteron, menopauza, mięśniak macicy, polip endometrium, polip szyjki macicy, preparat estrogenowy, progestagen, rak endometrium, rak piersi, rozrost endometrium, stan przednowotworowy, tamoksyfen, wkładka wewnątrzmaciczna - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie poprzymiotopauzalne – Leczenie
Krwawienie poprzymiotopauzalne (KPM), definiowane jako krwawienie z dróg rodnych po minimum 12 miesiącach od ostatniej miesiączki, wymaga kompleksowej diagnostyki ze względu na ryzyko raka endometrium, który występuje u około 10% pacjentek z KPM i manifestuje się w 95% przypadków właśnie tym objawem. Diagnostyka powinna obejmować ocenę ultrasonograficzną endometrium (grubość ≤ 4 mm przy ciągłej HTZ lub ≤ 7 mm przy sekwencyjnej HTZ wskazuje na niskie ryzyko raka), histeroskopię oraz biopsję w przypadku pogrubienia endometrium. Przyczyny KPM są różnorodne i obejmują atrofię pochwy, polipy endometrialne (około 30% przypadków), mięśniaki macicy, rozrost endometrium (w tym atypowy, wymagający często histerektomii), infekcje narządów płciowych oraz efekty uboczne hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Leczenie jest indywidualizowane, uwzględniając nasilenie i czas trwania krwawienia, choroby współistniejące oraz preferencje pacjentki.
atrofia pochwy, biopsja węzłów chłonnych, chemioterapia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, doksycyklina, histerektomia, histeroskopia, hormonalna terapia zastępcza, hormonoterapia, inhibitor aromatazy, krwawienie poprzymiotopauzalne, kwas traneksamowy, łyżeczkowanie jamy macicy, miejscowa terapia estrogenowa, mięśniak macicy, miomektomia, neoplazja śródnabłonkowa, niedokrwistość z niedoboru żelaza, owariektomia, polip endometrialny, polipektomia histeroskopowa, radioterapia, rak endometrium, rozrost endometrium, salpingektomia, selektywny modulator receptora estrogenowego, terapia przeciwzakrzepowa, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie narządów płciowych, zapalenie endometrium, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mywy 3 mg + 0,02 mg
Lek MYWY, zawierający drospirenon 3 mg oraz etynyloestradiol 0,02 mg, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej (zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, udar, przemijający napad niedokrwienny), nadciśnienia tętniczego oraz nowotworów wątroby. Dodatkowo obserwuje się niejednoznaczne powiązania z chorobami autoimmunologicznymi, neurologicznymi i zapalnymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy, padaczka czy choroby zapalne jelit. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku ich zaburzeń – przerwanie stosowania preparatu do czasu normalizacji parametrów. Ryzyko raka piersi jest nieznacznie podwyższone, jednak wzrost ten jest niewielki w stosunku do całkowitego ryzyka zachorowania u kobiet poniżej 40. roku życia, a związek przyczynowy nie został jednoznacznie potwierdzony.
antykoncepcja hormonalna, bezsenność, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon i etynyloestradiol, dysplazja włóknisto-torbielowata piersi, endometrium, hiperkaliemia, hiponatremia, induktor enzymatyczny, kandydoza, krwawienie międzymiesiączkowe, krwotok maciczny, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, polip szyjki macicy, porfiria, rak piersi, rumień wielopostaciowy, tachykardia, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik pospolity, trombocytoza, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żylna, zapalenie spojówek, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół suchego oka, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon chorób i schorzeń
Adenomyoza – Epidemiologia
Adenomyoza, definiowana jako obecność gruczołów endometrialnych i podścieliska w mięśniówce macicy, charakteryzuje się zmienną częstością występowania, szacowaną na 8,8-61,5% wśród pacjentek poddawanych histerektomii, ze średnią około 20-30%. W badaniach ultrasonograficznych częstość ta wynosi około 20,9%, natomiast zapadalność populacyjna oscyluje wokół 1% (29 na 10 000 osobolat w okresie 10 lat). Adenomyoza najczęściej diagnozowana jest u kobiet w wieku 40-45 lat, choć dzięki nowoczesnym technikom obrazowania rozpoznawana jest także u młodszych pacjentek, w tym u kobiet z niepłodnością, bólem czy nieprawidłowym krwawieniem macicznym. Czynniki ryzyka obejmują wiek średni, wielorodność, historię zabiegów chirurgicznych macicy (np. cięcie cesarskie, łyżeczkowanie), a także ekspozycję na estrogeny, w tym stosowanie tamoksyfenu. Występują istotne różnice epidemiologiczne między grupami rasowymi i etnicznymi, z wyższą zapadalnością u kobiet rasy czarnej i Latynosek.
adenomyoza, badanie histologiczne, badanie kohortowe, badanie ultrasonograficzne, chirurgia laparoskopowa, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, endometrioza, hiperplazja endometrium, histerektomia, implantacja zarodka, kodowanie ICD-10, krwotok miesiączkowy, menarche, mięśniak, mięśniak macicy, mięśniówka macicy, niepłodność, nieprawidłowe krwawienie maciczne, obfite krwawienie miesiączkowe, poronienie w pierwszym trymestrze, przezpochwowe USG, rezonans magnetyczny, tamoksyfen, technika obrazowania, wypadanie narządów miednicy, zapłodnienie in vitro - Leksykon chorób i schorzeń
Mięśniaki macicy – Diagnostyka i diagnoza
Mięśniaki macicy (leiomyomas) to najczęstsze łagodne guzy żeńskiego układu rozrodczego, występujące u 70-80% kobiet przed 50. rokiem życia, z wyższą częstością u kobiet starszych i pochodzenia afrykańskiego. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, w tym badania dwuręcznego miednicy, które może wykryć powiększoną lub nieregularną macicę. Ultrasonografia przezpochwowa, o czułości 90-99%, jest podstawową metodą obrazowania, choć może nie wykryć mięśniaków podsurowicówkowych lub małych zmian. W przypadku niejasnych wyników lub potrzeby precyzyjnego mapowania przed zabiegami chirurgicznymi zaleca się rezonans magnetyczny (MRI) o czułości 86-92%, swoistości 100% i dokładności 97%. Dodatkowo stosuje się histerosonografię, histeroskopię, histerosalpingografię, laparoskopię oraz badania laboratoryjne (morfologia, badania hormonalne, testy krzepnięcia) w celu oceny objawów i wykluczenia innych patologii, w tym raka endometrium, szczególnie u kobiet po 40. roku życia z nieprawidłowym krwawieniem.
adenomioza, anemia, badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie miednicy, biopsja endometrium, błona śluzowa macicy, ból miednicy, embolizacja tętnic macicznych, histerektomia, histerosalpingografia, histeroskopia, histerosonografia, laparoskopia, mięśniak macicy, mięśniak podśluzówkowy, mięśniak podsurowicówkowy, miomektomia, morfologia krwi, nieprawidłowe krwawienie miesiączkowe, nowotwór mięśni gładkich, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, torbiel jajnika, ultrasonografia, ultrasonografia przezbrzuszna, ultrasonografia przezpochwowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sidretella 20 3 mg + 0,02 mg
Sidretella 20, zawierająca 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym (COC), którego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń zakrzepowo-zatorowych (zarówno żylnych, jak i tętniczych, w tym zatorowości płucnej), nadciśnienia tętniczego oraz rzadkich nowotworów wątroby. U pacjentek stosujących COC obserwuje się zwiększone ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał serca, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich oraz zatorowość płucna. Ponadto, istnieje niewielkie zwiększenie częstości rozpoznawania raka piersi, choć związek przyczynowy nie jest jednoznacznie potwierdzony. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, a w przypadku ich zaburzeń – rozważenie przerwania leczenia do czasu normalizacji parametrów.
bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, choroba Leśniowskiego-Crohna, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, etynyloestradiol, kandydoza, kandydoza pochwy, krwotok maciczny, mięśniak macicy, migrena, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, opryszczka zwykła, ostuda, padaczka, parestezja, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, Sidretella 20, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, udar, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żylna, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, zatorowość płucna, zawał serca, zespół hemolityczno-mocznicowy, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa