ciężkie zaburzenie czynności wątroby
Ciężkie zaburzenie czynności wątroby to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji metabolicznych, detoksykacyjnych i wydzielniczych wątroby, co prowadzi do poważnych zaburzeń ogólnoustrojowych. Najczęściej rozwija się w przebiegu przewlekłych chorób wątroby, takich jak marskość, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowa choroba wątroby czy niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby w zaawansowanym stadium.
Diagnostyka opiera się na ocenie parametrów biochemicznych (podwyższone wartości bilirubiny, enzymów wątrobowych, wydłużenie czasu protrombinowego, obniżenie stężenia albumin), badaniach obrazowych oraz ocenie nasilenia objawów klinicznych. W praktyce klinicznej często stosuje się klasyfikację Child-Pugh lub skalę MELD do oceny stopnia niewydolności wątroby i rokowania pacjentów.
Ciężkie zaburzenie czynności wątroby ma istotne znaczenie w farmakoterapii, gdyż wpływa na metabolizm wielu leków, zmieniając ich farmakokinetykę i farmakodynamikę. U pacjentów z tym rozpoznaniem konieczna jest modyfikacja dawkowania lub unikanie stosowania leków metabolizowanych w wątrobie, aby zapobiec działaniom niepożądanym lub toksyczności. W przypadkach zaawansowanych zaburzeń jedyną skuteczną metodą terapii może być przeszczepienie wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aramlessa 5 mg + 10 mg
Aramlessa to preparat złożony zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana doustnie rano przed posiłkiem. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego, a stosowanie powinno nastąpić po ustabilizowaniu dawek poszczególnych składników. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥60 mL/min stosuje się standardowe dawkowanie z regularnym monitorowaniem funkcji nerek i elektrolitów, natomiast u pacjentów z klirensem <60 mL/min preparat złożony jest przeciwwskazany i zaleca się indywidualne dostosowanie dawek składników. U osób starszych i z niewydolnością nerek konieczne jest ostrożne zwiększanie dawki oraz ścisła kontrola parametrów nerkowych, zwłaszcza stężenia kreatyniny i potasu.
amlodypina, Aramlessa, badanie farmakokinetyczne, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z argininą, peryndoprylat, preparat złożony, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, tabletka doustna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Eslibon 600 mg
Lek Eslibon (octan eslikarbazepiny) dostępny jest w tabletkach o dawkach 200 mg, 400 mg, 600 mg oraz 800 mg, które można dzielić na równe części. Stosowany jest zarówno w monoterapii, jak i jako terapia uzupełniająca w leczeniu przeciwdrgawkowym. U dorosłych dawka początkowa wynosi 400 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 800 mg po 1-2 tygodniach, a następnie do 1200 mg, a w monoterapii nawet do 1600 mg/dobę, z zastrzeżeniem, że u pacjentów powyżej 65. roku życia dawka 1600 mg nie jest zalecana. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie dostosowuje się na podstawie klirensu kreatyniny (CLCR), np. przy CLCR 30-60 ml/min dawka początkowa u dorosłych wynosi 200 mg raz na dobę lub 400 mg co drugi dzień, a u dzieci powyżej 6 lat 5 mg/kg mc. raz na dobę lub 10 mg/kg mc. co drugi dzień, z możliwością zwiększenia dawki. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z CLCR <30 ml/min oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ze względu na brak danych klinicznych.
biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, leczenie przeciwdrgawkowe, monoterapia, octan eslikarbazepiny, skuteczność terapeutyczna, terapia dodana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Delfarma 100 mg/ml
Sugammadex Delfarma (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej bromkiem rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady: przy głębokiej blokadzie (1-2 PTC) zaleca się 4 mg/kg mc., co skutkuje powrotem stosunku T4/T1 do 0,9 w około 3 minuty; przy umiarkowanej blokadzie (ponowne pojawienie się T2) dawka wynosi 2 mg/kg mc. z czasem powrotu około 2 minut. W sytuacjach nagłych, natychmiastowe odwrócenie blokady rokuronium wymaga dawki 16 mg/kg mc., co skraca czas powrotu do około 1,5 minuty. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CrCl < 30 ml/min) stosowanie jest niewskazane, natomiast przy łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach (CrCl ≥ 30 i < 80 ml/min) dawkowanie pozostaje bez zmian. U osób starszych oraz pacjentów otyłych dawki oblicza się na podstawie rzeczywistej masy ciała, zachowując standardowe zalecenia.
blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bolus dożylny, bromek rokuronium, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, głęboka blokada, koagulopatia, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, natychmiastowe odwrócenie blokady, nawrót blokady, otyłość chorobliwa, skala PTC, stosunek T4/T1, sugammadeks, umiarkowana blokada, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wekuronium, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znoszenie blokady - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Anopyrin 75 mg
Stosowanie leku Anopyrin (kwas acetylosalicylowy 75 mg, tabletki dojelitowe) jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na ASA, NLPZ lub substancje pomocnicze (laktoza 45 mg/tabletkę, żółcień pomarańczowa E110 0,0006 mg/tabletkę), a także u osób z astmą aspirynową. Przeciwwskazania obejmują także ostre i nawracające wrzody przewodu pokarmowego, krwawienia z przewodu pokarmowego, skazy krwotoczne, zaburzenia krzepnięcia (np. hemofilia), małopłytkowość oraz krwawienia z naczyń mózgowych w wywiadzie. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek ze względu na ryzyko nasilenia krwawień i toksyczności. Ponadto, stosowanie dawki ASA powyżej 100 mg/dobę jest przeciwwskazane w III trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz powikłań krwotocznych u matki i noworodka. Jednoczesne podawanie metotreksatu w dawkach >15 mg/tydzień jest przeciwwskazane ze względu na zwiększoną toksyczność mielotoksyczną metotreksatu.
astma aspirynowa, astma oskrzelowa, bezpośredni inhibitor trombiny, choroba wrzodowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dna moczanowa, działanie drażniące, działanie mielotoksyczne, G6PD, hemofilia, hemostaza, heparyna, inhibitor czynnika Xa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, przewlekła niewydolność oddechowa, przewód tętniczy, skaza krwotoczna, szum uszny, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, wrzód trawienny, zaburzenie krzepnięcia, znieczulenie ogólne, żółcień pomarańczowa, związek salicylowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera 320 mg walsartanu, antagonisty receptora angiotensyny II, oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, tiazydowego leku moczopędnego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, w tym pochodne sulfonamidów, oraz u osób z nietolerancją laktozy (tabletka zawiera 88,83 mg laktozy). Stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub bezmoczem, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia azotemii. Wskazane jest także unikanie u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią oraz objawową hiperurykemią, gdyż hydrochlorotiazyd może pogłębiać te zaburzenia elektrolitowe i metaboliczne.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dna moczanowa, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor reniny, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadwrażliwość na składniki leku, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, pochodna sulfonamidu, tiazydowy lek moczopędny, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Amlessa 2 mg + 5 mg + 0,625 mg
Produkt leczniczy Co-Amlessa, zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą, amlodypinę oraz indapamid w stałych dawkach, nie jest wskazany do leczenia początkowego nadciśnienia tętniczego, lecz do kontynuacji terapii u pacjentów wymagających leczenia złożonego. Preparat dostępny jest w pięciu wariantach dawkowania: 2 mg peryndoprylu + 5 mg amlodypiny + 0,625 mg indapamidu, 4 mg + 5 mg + 1,25 mg, 4 mg + 10 mg + 1,25 mg, 8 mg + 5 mg + 2,5 mg oraz 8 mg + 10 mg + 2,5 mg. Maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg peryndoprylu, 10 mg amlodypiny i 2,5 mg indapamidu, podawana doustnie w jednej tabletce na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem. Tabletki różnią się kształtem i rozmiarem, a linia podziału służy jedynie ułatwieniu przełamania, nie zaś do dzielenia na równe dawki.
amlodypina, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, dializa, indapamid, klirens kreatyniny, leczenie początkowe, linia podziału tabletki, nadciśnienie tętnicze, obserwacja medyczna, peryndopryl, podanie doustne, podeszły wiek, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, substancja czynna, terapia hipotensyjna, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cezarius
Lek Cezarius, zawierający lewetyracetam w stężeniu 100 mg/ml w postaci roztworu doustnego, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdzie konieczna jest modyfikacja dawkowania oraz monitorowanie funkcji nerek. W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ostre uszkodzenie nerek, które może wystąpić od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu terapii. Ponadto, stosowanie lewetyracetamu może prowadzić do rzadkich zaburzeń hematologicznych, takich jak neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość i pancytopenia, szczególnie na początku leczenia, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi u pacjentów osłabionych, z gorączką, nawracającymi infekcjami lub zaburzeniami krzepnięcia. W terapii należy również uwzględnić ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co wymaga systematycznego monitorowania stanu psychicznego pacjentów oraz edukacji ich i opiekunów o konieczności szybkiego zgłaszania objawów depresji i myśli samobójczych.
agranulocytoza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, depresja, dyskrazja krwi, dziedziczna nietolerancja fruktozy, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, metylu parahydroksybenzoesan, morfologia krwi, myśli samobójcze, neutropenia, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, reakcja alergiczna, roztwór doustny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zmniejszenie elementów morfotycznych krwi - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dipper-Mono
Stosowanie walsartanu (Dipper-Mono 160 mg) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu suplementów potasu, leków oszczędzających potas, zamienników soli potasowej lub heparyny. Monitorowanie stężenia potasu w surowicy jest niezbędne w takich przypadkach. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min lub poddawanych dializoterapii, brak jest wystarczających danych bezpieczeństwa, natomiast u osób z klirensem powyżej 10 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Przeciwwskazane jest stosowanie walsartanu z aliskirenem u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m². Walsartan jest również przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością oraz zastojem żółci. U pacjentów z niedoborem sodu i odwodnieniem może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze, dlatego przed terapią należy wyrównać niedobory, np. zmniejszając dawkę leków moczopędnych.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, klirens kreatyniny, lek moczopędny oszczędzający potas, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu RAA, przeszczepienie nerki, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadamen MED 2,5 mg
Tadamen MED 2,5 mg, zawierający tadalafil, jest wskazany w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Standardowa dawka wynosi 10 mg, przyjmowana minimum 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Lek można stosować niezależnie od posiłków, z maksymalną częstością podawania raz na dobę. U pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat dawkowania 5 mg raz dziennie, z możliwością redukcji do 2,5 mg, przy czym konieczna jest okresowa ocena zasadności kontynuacji terapii. Nie wymaga się modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i cukrzycą.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, efekt terapeutyczny, leczenie zaburzeń erekcji, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, Tadamen MED, tolerancja produktu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexak 25 mg
Dexak, zawierający 25 mg deksketoprofenu w roztworze doustnym, powinien być stosowany w najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy możliwy czas, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 25 mg co 8 godzin, z maksymalną dawką dobową 75 mg. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 50 mg na dobę, podawanej co 12 godzin, z koniecznością ścisłego monitorowania tolerancji i stanu klinicznego. Dexak jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens ≤59 ml/min). Nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, deksketoprofen, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, nasilenie bólu, ostry ból, pacjent geriatryczny, podanie doustne, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, roztwór doustny, substancja czynna, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symgliptin 50 mg
Symgliptin (sytagliptyna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, z zalecaną standardową dawką 100 mg raz na dobę. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki Symgliptinu pacjent powinien przyjąć ją jak najszybciej, jednak nie wolno stosować dawki podwójnej w tym samym dniu. Lek można podawać niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort stosowania.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynność nerek, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, GFR, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zoxon 2 2 mg
Zoxon, zawierający doksazosynę w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 4 mg (w postaci mezylanu doksazosyny), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 1 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 7-14 dni do 2 mg, następnie 4 mg, a w razie potrzeby do maksymalnie 8 mg (BPH) lub 16 mg (nadciśnienie). Średnia dawka podtrzymująca w nadciśnieniu wynosi 2-4 mg raz na dobę. Tabletki Zoxon 2 mg i 4 mg są podzielne, co ułatwia dostosowanie terapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek farmakokinetyka doksazosyny nie ulega istotnym zmianom, jednak zaleca się ostrożne zwiększanie dawki pod kontrolą lekarza. Lek nie jest dializowany ze względu na wysokie wiązanie z białkami osocza.
białko osocza, BPH, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka podtrzymująca, doksazosyna, farmakokinetyka doksazosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leczenie podtrzymujące, mezylan doksazosyny, niewydolność nerek, podeszły wiek, samoistne nadciśnienie tętnicze, terapia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zoxon - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodipine Fair-Med 10 mg
Amlodipine Fair-Med jest dostępny w tabletkach zawierających 5 mg lub 10 mg amlodypiny bezylanu, stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej u dorosłych. Zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 10 mg na dobę, w zależności od indywidualnej odpowiedzi klinicznej. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak tiazydowe diuretyki, alfa- i beta-adrenolityki oraz inhibitory ACE, bez konieczności modyfikacji dawki amlodypiny. U osób starszych stosuje się standardowe dawkowanie, jednak z ostrożnością przy zwiększaniu dawki. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby zaleca się ostrożność i rozpoczynanie terapii od mniejszych dawek, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby konieczny jest ścisły nadzór i powolne zwiększanie dawki. U chorych z niewydolnością nerek nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania, a amlodypina nie jest usuwana przez dializę.
alfa-adrenolityk, amlodypina bezylan, beta-adrenolityk, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, dławica oporna na azotany, dławica piersiowa, inhibitor ACE, lek przeciwdławicowy, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pacjent geriatryczny, stężenie leku w osoczu, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dipperam 10 mg + 160 mg
Lek Dipperam, zawierający amlodypinę (pochodną dihydropirydyny) oraz walsartan, jest dostępny w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg w formie tabletek powlekanych i stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, ciężkie zaburzenia czynności wątroby (w tym marskość żółciową i zastój żółci), a także jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z GFR <60 ml/min/1,73m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Lek jest również przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania walsartanu oraz u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (kardiomiopatia przerostowa, zwężenie zastawki aorty) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego.
aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, diuretyk, hiperkaliemia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, marskość żółciowa wątroby, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, preparat przeciwnadciśnieniowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodilatator, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod Fresenius Kabi 0,5 mg
Fingolimod Fresenius Kabi, zawierający 0,5 mg chlorowodorku fingolimodu w kapsułkach, jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, aktywnymi ciężkimi lub przewlekłymi zakażeniami (np. wirusowe zapalenie wątroby, gruźlica), a także u osób z aktywnymi złośliwymi nowotworami. Nie należy go stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) oraz u osób z określonymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia rytmu serca wymagające leków antyarytmicznych klasy Ia lub III, bloki przedsionkowo-komorowe II stopnia typu Mobitz II i III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wydłużony odstęp QTc >500 ms. Przeciwwskazania te wynikają z immunomodulującego działania leku oraz ryzyka bradykardii i zaburzeń przewodnictwa po pierwszej dawce.
aktywne przewlekłe zakażenie, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, bradykardia, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciężkie zaburzenie rytmu serca, działanie teratogenne, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, ocena kardiologiczna, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rozrusznik serca, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor Reddy 60 mg
Ticagrelor Reddy (tikagrelor 60 mg) stosowany jest w terapii przeciwpłytkowej w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. W ostrych zespołach wieńcowych (OZW) leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2×90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. U pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zalecana dawka to 60 mg dwa razy na dobę, stosowana długotrwale do 3 lat, z jednoczesnym podawaniem ASA. Pominięcie dawki wymaga przyjęcia kolejnej dawki zgodnie z harmonogramem, aby uniknąć obniżenia skuteczności terapii. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z niewydolnością nerek, natomiast tikagrelor jest przeciwwskazany u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dysfagia, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, leczenie przeciwpłytkowe, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, receptor difosforanu adenozyny, terapia skojarzona, tikagrelor, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dexak SL 25 mg
Preparat Dexak SL zawiera 25 mg deksketoprofenu w formie soli z trometamolem i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na deksketoprofen, inne NLPZ lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (2,418 g na saszetkę). Nie powinien być stosowany u osób z historią reakcji alergicznych na NLPZ, takich jak napady astmy, skurcz oskrzeli, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, polipy nosa, pokrzywka czy obrzęk naczynioruchowy. Przeciwwskazania obejmują także choroby układu pokarmowego (czynna choroba wrzodowa, krwawienia, choroby zapalne jelit), ciężką niewydolność serca, umiarkowaną i ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min), ciężkie zaburzenia czynności wątroby (Child-Pugh 10-15), skazy krwotoczne oraz ciężkie odwodnienie. Stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u kobiet w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.
antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niewydolność serca, ciężkie odwodnienie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynna choroba wrzodowa, czynne krwawienie, deksketoprofen, diuretyk, fibrat, fotoalergia, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, karmienie piersią, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad astmy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja sacharozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, pokrzywka, polip nosa, powikłanie sercowo-naczyniowe, przewlekła dyspepsja, reakcja fototoksyczna, skala Child-Pugh, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, substancja czynna, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Golpimec 0,5 mg
Golpimec, zawierający fingolimod w dawce 0,5 mg w postaci kapsułek twardych, jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, ciężkimi aktywnymi zakażeniami oraz aktywnymi przewlekłymi zakażeniami, takimi jak zapalenie wątroby i gruźlica. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność aktywnych złośliwych chorób nowotworowych, ze względu na immunosupresyjne działanie leku, które może sprzyjać progresji nowotworu. Ponadto, Golpimec nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh), gdyż może to prowadzić do nasilenia dysfunkcji wątroby i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dysfunkcja wątroby, działanie immunosupresyjne, działanie teratogenne, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek antyarytmiczny, lek immunosupresyjny, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność serca, progresja nowotworu, przejściowy atak niedokrwienny, przewlekłe zakażenie, reakcja anafilaktyczna, terapia przeciwnowotworowa, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Celebrex 200 mg
Lek Celebrex (celekoksyb) w dawkach 100 mg i 200 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na celekoksyb, substancje pomocnicze (w tym laktozę: 149,7 mg w kapsułce 100 mg i 49,8 mg w kapsułce 200 mg) oraz na sulfonamidy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Nie należy go stosować u osób z historią nadwrażliwości na NLPZ, w tym aspirynę, zwłaszcza przy astmie, polipach nosa, obrzęku naczynioruchowym czy pokrzywce. Przeciwwskazania obejmują także aktywną chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby (albuminy <25 g/l lub Child-Pugh ≥10). U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężką niewydolnością serca (NYHA II-IV) stosowanie Celebrexu jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto lek nie powinien być stosowany u pacjentek w ciąży oraz karmiących piersią, a także u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, ze względu na potencjalne ryzyko wad rozwojowych płodu i przenikanie do mleka matki.
astma, celekoksyb, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba zapalna jelit, ciężka niewydolność mięśnia sercowego, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, czynna choroba wrzodowa, dekompensacja funkcji wątroby, hipercholesterolemia, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, niestabilna choroba wieńcowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie błony śluzowej nosa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pokrzywka, polipy jamy nosowej, reakcja alergiczna, selektywny inhibitor COX-2, skala Child-Pugh, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diazepam Grindeks 10 mg/2 ml
Diazepam Genoptim w roztworze do wstrzykiwań (10 mg/2 ml) jest lekiem z grupy benzodiazepin, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej kwalifikacji pacjentów. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na diazepam lub substancje pomocnicze (kwas benzoesowy, sodu benzoesan, glikol propylenowy, alkohol benzylowy, etanol 96%), miastenia, ciężka niewydolność oddechowa, zespół bezdechu sennego oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Diazepam może nasilać objawy miastenii poprzez hamowanie przekaźnictwa nerwowo-mięśniowego, pogarszać niewydolność oddechową przez depresję ośrodka oddechowego oraz kumulować się u pacjentów z niewydolnością wątroby, zwiększając ryzyko encefalopatii wątrobowej.
benzodiazepina, choroba autoimmunologiczna, ciężka niewydolność oddechowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja oddechowa, diazepam, działanie niepożądane, encefalopatia wątrobowa, funkcja poznawcza, hiperkapnia, hipoksemia, hipoksemia nocna, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, miastenia, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zespół bezdechu sennego - Leksykon substancji czynnych
Bikalutamid – Dawkowanie i sposób podawania
Bikalutamid, stosowany w leczeniu zaawansowanego raka gruczołu krokowego, podawany jest doustnie w dawce standardowej 50 mg raz na dobę, bez konieczności modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Terapia powinna być rozpoczęta co najmniej 3 dni przed wprowadzeniem analogu LHRH lub jednocześnie z kastracją chirurgiczną, aby zapewnić optymalną skuteczność. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) brak jest wystarczających danych klinicznych, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Bikalutamid jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży, a tabletki należy przyjmować regularnie, aby utrzymać stabilne stężenie leku w organizmie.
analog LHRH, bikalutamid, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, droga doustna, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, kastracja chirurgiczna, klirens kreatyniny, kumulacja substancji czynnej, łagodne zaburzenie czynności wątroby, rak gruczołu krokowego, stężenie substancji czynnej, tabletka powlekana, terapia bikalutamidem, zaawansowany rak gruczołu krokowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Subinit 25 mg
Leczenie sunitynibem (Subinit) powinno być inicjowane przez lekarzy z doświadczeniem w terapii przeciwnowotworowej, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych i stanu pacjenta. W terapii GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawane doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), z dawką minimalną 25 mg i maksymalną 75 mg. W przypadku pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawane ciągle, bez przerw, z dawką minimalną 25 mg i maksymalną 50 mg. Modyfikacje dawkowania powinny być stopniowe, co 12,5 mg, uwzględniając tolerancję i działania niepożądane. W przypadku jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna) dawkę można zwiększyć do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), natomiast przy silnych inhibitorach CYP3A4 (np. ketokonazol) dawkę należy zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET), z koniecznością ścisłego monitorowania pacjenta.
charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadacontrol 10 mg
Tadalafil (Tadacontrol 10 mg) jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn, z dawkowaniem dostosowanym do potrzeb pacjenta oraz współistniejących schorzeń. Standardowa dawka doraźna wynosi 10 mg, przyjmowana co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niedostatecznej skuteczności, jednak nie częściej niż raz w tygodniu. Dla pacjentów przewidujących częste stosowanie (≥2 razy w tygodniu) zaleca się schemat codzienny 5 mg raz na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg w zależności od tolerancji. U osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek maksymalna dawka doraźna to 10 mg, a stosowanie schematu codziennego jest niewskazane.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, schemat leczenia, schorzenia współistniejące, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, stosunek płciowy, substancja czynna, tabletka powlekana, tadalafil, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Silodosin Accord 4 mg
Silodosin Accord jest wskazany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn, ze standardową dawką 8 mg raz na dobę, przyjmowaną doustnie z posiłkiem w celu zwiększenia biodostępności. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 do ≤ 80 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek (CLCR ≥ 30 do < 50 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 4 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 8 mg po tygodniu, w zależności od tolerancji i odpowiedzi klinicznej. Silodosin nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CLCR < 30 ml/min) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa. U osób starszych nie wymaga się dostosowania dawki, co wynika z nieistotnych zmian farmakokinetycznych leku w tej grupie.
biodostępność leku, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, pacjent w podeszłym wieku, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, substancja czynna, sylodosyna, twarda kapsułka, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Dawkowanie i sposób podawania
Tapentadol jest opioidowym analgetykiem dostępnym w formie tabletek o przedłużonym (Adoben, Binatta, Palexia retard, Tadomon) oraz szybkim uwalnianiu (Palexia). Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając nasilenie bólu, wcześniejsze stosowanie opioidów oraz stan kliniczny. U opioidowo-naïwnych pacjentów dawka początkowa tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 50 mg co 12 godzin, natomiast u pacjentów z doświadczeniem opioidowym dawki mogą być wyższe. Tabletki o szybkim uwalnianiu stosuje się w dawce początkowej 50 mg co 4-6 godzin, z możliwością wcześniejszego podania kolejnej dawki po 1 godzinie w przypadku niewystarczającej analgezji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 500 mg dla formy o przedłużonym uwalnianiu oraz 700 mg (pierwszy dzień) i 600 mg (kolejne dni) dla formy o szybkim uwalnianiu. U dzieci (6-18 lat) dopuszczalne jest stosowanie Palexia retard z dawką początkową 1,5 mg/kg co 12 godzin (max 50 mg) i maksymalną dawką 3,5 mg/kg co 12 godzin (max 500 mg/dobę).
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, efekt analgetyczny, łagodna niewydolność wątroby, mechanizm przedłużonego uwalniania, nasilenie bólu, niewydolność nerek, objaw odstawienny, opioidowy lek przeciwbólowy, pacjent w podeszłym wieku, preparat o przedłużonym uwalnianiu, przerwanie leczenia, schemat dawkowania, substancja czynna, tapentadol, tolerancja leku, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fimodigo 0,5 mg
Fimodigo (fingolimod) w dawce 0,5 mg w postaci kapsułek twardych jest wskazany w leczeniu stwardnienia rozsianego i powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem lekarzy doświadczonych w terapii tej choroby. Dawkowanie u dorosłych wynosi 0,5 mg raz na dobę, natomiast u dzieci i młodzieży powyżej 10 lat zależy od masy ciała: ≤40 kg – 0,25 mg/dobę (dostępne kapsułki 0,25 mg od innych producentów), >40 kg – 0,5 mg/dobę. W przypadku wzrostu masy ciała powyżej 40 kg u pacjentów rozpoczynających terapię od 0,25 mg, zaleca się przejście na dawkę 0,5 mg z powtórnym monitorowaniem jak przy pierwszej dawce. Przerwanie leczenia wymaga odpowiedniego monitorowania w zależności od długości przerwy: od 1 dnia po 2 tygodniach terapii do ponad 2 tygodni po pierwszym miesiącu leczenia, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjenta.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie leku, Fimodigo, fingolimod, fingolimod chlorowodorek, kapsułka twarda, łagodne zaburzenie czynności wątroby, monitorowanie pacjenta, pacjent w podeszłym wieku, pierwsza dawka, podanie doustne, przerwa w leczeniu, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezetimibe Mylan 10 mg
Produkt leczniczy Ezetimibe Mylan zawiera 10 mg ezetymibu i jest stosowany doustnie, zwykle w dawce 10 mg raz na dobę, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej ze statynami. Zaleca się kontynuowanie diety hipolipemizującej podczas leczenia. W przypadku terapii skojarzonej ze statyną, dawkę statyny należy dostosować zgodnie z jej indywidualnymi zaleceniami. U pacjentów z chorobą wieńcową lub po ostrym zespole wieńcowym stosowanie ezetymibu w dawce 10 mg wraz ze statyną jest wskazane w celu zmniejszenia ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych. Lek można przyjmować niezależnie od posiłków, jednak należy zachować odstęp czasowy co najmniej 2 godzin przed lub 4 godzin po lekach wiążących kwasy żółciowe, aby uniknąć interakcji wpływających na wchłanianie.
choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ezetymib, incydent sercowo-naczyniowy, korzyść sercowo-naczyniowa, łagodna niewydolność wątroby, lek hipolipemizujący, lek wiążący kwasy żółciowe, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, podawanie doustne, skala Child-Pugh, statyna, stężenie lipidów, terapia skojarzona, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Efectin ER 75 75 mg
Efectin ER, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stosowany jest w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 75 mg raz na dobę (w lęku napadowym od 37,5 mg przez 7 dni, następnie 75 mg), z możliwością stopniowego zwiększania dawki co około 2 tygodnie do maksymalnie 375 mg/dobę w depresji oraz 225 mg/dobę w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Leczenie powinno trwać kilka miesięcy, z zaleceniem kontynuacji przez minimum 6 miesięcy po osiągnięciu remisji. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawki, w szczególności zmniejszenie o około 50% w przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby oraz u pacjentów z GFR <30 ml/min lub poddawanych hemodializie.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Efectin ER, epizod dużej depresji, farmakoterapia, fobia społeczna, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, lęk napadowy, objaw niepożądany, reakcja odstawienia, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pramatis 5 mg
Pramatis (escytalopram) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, z maksymalną dobową dawką 20 mg. Lek podaje się zwykle raz na dobę, niezależnie od posiłków, z możliwością dzielenia tabletek 10 mg i 20 mg dla precyzyjnego dostosowania dawki. W leczeniu epizodów dużej depresji standardowa dawka wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a efekt terapeutyczny obserwuje się po 2-4 tygodniach; leczenie kontynuuje się co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów. W zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa to 5 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a pełna skuteczność osiągana jest po około 3 miesiącach. W fobii społecznej i zaburzeniu lękowym uogólnionym stosuje się dawkę 10 mg/dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 5-20 mg, a leczenie trwa odpowiednio 12 tygodni (z możliwością przedłużenia do 6 miesięcy) i co najmniej 6 miesięcy, z regularną oceną korzyści terapeutycznych. W zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dawka początkowa i standardowa to 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg, a leczenie jest długotrwałe i wymaga regularnej oceny efektów.
agorafobia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka maksymalna, dawka początkowa, działanie przeciwdepresyjne, epizod dużej depresji, escytalopram, fobia społeczna, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, leczenie farmakologiczne, nagłe odstawienie leku, objawy odstawienia, pojedyncza dawka dobowa, Pramatis, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Lek Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym na pochodne sulfonamidów, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania antagonistów receptora angiotensyny II, które mogą powodować uszkodzenia układu moczowego i nerek płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²), ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz cholestazę, gdzie metabolizm kandesartanu jest upośledzony. Dodatkowo, lek jest niewskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiperkalcemią oraz dną moczanową, ze względu na potencjalne nasilenie tych stanów przez hydrochlorotiazyd.
Interakcje lekowe stanowią istotne ograniczenie – jednoczesne stosowanie Karbicombi z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² z powodu ryzyka hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Preparat dostępny jest w czterech dawkach: 8 mg + 12,5 mg, 16 mg + 12,5 mg, 32 mg + 12,5 mg oraz 32 mg + 25 mg kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu, z różną zawartością laktozy (od 65,46 mg do 142,79 mg) oraz specyficznym wyglądem tabletek. Linia podziału w trzech pierwszych dawkach służy jedynie ułatwieniu połknięcia, natomiast tabletki 32 mg + 25 mg można dzielić na równe dawki. Decyzja o doborze dawki powinna uwzględniać profil bezpieczeństwa i tolerancję, a lek nie powinien być stosowany przy obecności jakiegokolwiek przeciwwskazania.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, GFR, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na sulfonamidy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia układu moczowego, zaburzenie rytmu serca, zastój żółci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sonoxen FORTE 25 mg
Sonoxen FORTE zawiera 25 mg doksylaminy wodorobursztynianu w jednej tabletce powlekanej i jest stosowany jako lek nasenny. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 25 mg podawane doustnie na 30 minut przed snem, z maksymalną dawką dobową 25 mg. U pacjentów zgłaszających senność w ciągu dnia zaleca się zmniejszenie dawki do 12,5 mg lub wcześniejsze przyjęcie leku, aby zapewnić co najmniej 8-godzinny odstęp do przebudzenia. Terapia powinna trwać od kilku dni do maksymalnie 7 dni, a dłuższe stosowanie wymaga konsultacji lekarskiej. U osób powyżej 65 roku życia początkowa dawka wynosi 12,5 mg, z możliwością zwiększenia do 25 mg przy braku skuteczności, jednak z koniecznością monitorowania działań niepożądanych.
biodostępność, choroba współistniejąca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, doksylamina wodorobursztynian, działanie niepożądane, kumulacja doksylaminy, łagodne zaburzenie czynności nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lek nasenny, niewydolność nerek, podanie doustne, schorzenie współistniejące, senność, stan kliniczny, substancja czynna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności narządów wewnętrznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doloxib 90 mg
Dawkowanie etorykoksybu (Doloxib) powinno być dostosowane do wskazań klinicznych z uwzględnieniem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych, które wzrasta wraz z dawką i czasem terapii. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg/dobę, natomiast w reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa standardowa dawka to 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni, a w bólu po zabiegach stomatologicznych 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć zgodnie ze skalą Childa-Pugha, a u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min stosowanie jest przeciwwskazane. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z klirensem kreatyniny ≥30 ml/min.
analgezja pooperacyjna, ból pooperacyjny, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dna moczanowa, działanie przeciwbólowe, etorykoksyb, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, powikłanie sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiraterone Glenmark 500 mg
Lek Abiraterone Glenmark 500 mg, zawierający octan abirateronu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym u osób z ciężką nietolerancją laktozy (241 mg laktozy na tabletkę) oraz u kobiet w ciąży lub potencjalnie mogących zajść w ciążę ze względu na ryzyko teratogenne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby klasy C wg Child-Pugh, ze względu na ryzyko nieprzewidywalnej farmakokinetyki i działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie leku w skojarzeniu z izotopem radu Ra-223 (w połączeniu z prednizonem lub prednizolonem) jest zakazane z powodu zwiększonego ryzyka poważnych działań niepożądanych. Lek zawiera również 12 mg sodu na tabletkę, co wymaga uwagi u pacjentów na diecie niskosodowej lub z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciąża, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka substancji czynnej, gospodarka hormonalna, interakcja lekowa, łagodne zaburzenie wątroby, mechanizm działania, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, nietolerancja substancji, octan abirateronu, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pirfenidone Sandoz
Podczas terapii Pirfenidone Sandoz konieczne jest ścisłe monitorowanie czynności wątroby, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności aminotransferaz AlAT, AspAT oraz stężenia bilirubiny. Zaleca się oznaczenia przed rozpoczęciem leczenia, następnie comiesięczne kontrole przez pierwsze 6 miesięcy, a później co 3 miesiące. W przypadku wzrostu aktywności aminotransferaz >3 do <5 x GGN bez hiperbilirubinemii i objawów uszkodzenia wątroby, należy wykluczyć inne przyczyny, monitorować pacjenta i rozważyć modyfikację terapii. Przy podwyższeniu aminotransferaz >3 do <5 x GGN z hiperbilirubinemią lub objawami uszkodzenia wątroby oraz przy wzroście ≥5 x GGN, wskazane jest trwałe przerwanie leczenia. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha) obserwuje się 60% wzrost ekspozycji na lek, co wymaga szczególnej ostrożności i ścisłej obserwacji, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP1A2. Pirfenidone Sandoz jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby.
AlAT, aminotransferaza, AspAT, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, hiperbilirubinemia, hiponatremia, inhibitor CYP1A2, klasyfikacja Childa-Pugha, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, Pirfenidone Sandoz, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości na światło, reakcja polekowa z eozynofilią, świszczący oddech, toksyczna martwica rozpływna naskórka, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rasagilina Synthon 1 mg
Rasagilina Synthon jest dostępna w postaci tabletek zawierających 1 mg rasagiliny (winianu), podawanych doustnie w dawce 1 mg raz na dobę. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z lewodopą, w zależności od wskazań klinicznych. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort stosowania w praktyce klinicznej. W populacji pediatrycznej stosowanie rasagiliny nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba Parkinsona, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, łagodna niewydolność wątroby, łagodne upośledzenie czynności wątroby, lewodopa, monoterapia, podanie doustne, rasagilina, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Darifenacin Aristo 15 mg
Darifenacin Aristo jest dostępny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 7,5 mg i 15 mg, stosowanych doustnie raz na dobę. Standardowa dawka początkowa u dorosłych oraz pacjentów ≥65 lat wynosi 7,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę po 2 tygodniach oceny klinicznej, pod warunkiem dobrej tolerancji i nasilenia objawów. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie wymaga się modyfikacji dawki, jednak zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne zmiany farmakokinetyczne. W przypadku łagodnych zaburzeń wątroby (Child-Pugh A) dawkę można stosować standardowo, choć może wystąpić zwiększenie AUC, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (Child-Pugh B) dawka powinna być ograniczona do 7,5 mg/dobę i stosowana tylko, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Darifenacin jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh C).
Child-Pugh C, chinidyna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cymetydyna, dawka początkowa, erytromycyna, farmakokinetyka leku, flukonazol, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, paroksetyna, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, sok grejpfrutowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terbinafina, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadalafil Teva 10 mg
Tadalafil Teva w dawce 10 mg, podawany doustnie w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Standardowa dawka wynosi 10 mg, przyjmowana co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności, jednak nie częściej niż raz na dobę. Dla pacjentów stosujących lek często (≥2 razy w tygodniu) zaleca się schemat codzienny z dawką 5 mg, z możliwością redukcji do 2,5 mg w przypadku słabej tolerancji. Nie jest wskazane stosowanie tadalafilu u dzieci i młodzieży. Tabletki mają wymiary 11,1 mm x 6,4 mm, są owalne, w kolorze ochry do żółtego, z oznaczeniem „10”.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, podawanie doustne, podeszły wiek, postępowanie terapeutyczne, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg
Febuxostat Laboratorios Liconsa jest stosowany doustnie w dawce początkowej 80 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków, w leczeniu dny moczanowej i hiperkrytynemii. Po 2-4 tygodniach terapii należy monitorować stężenie kwasu moczowego w surowicy; jeśli przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być prowadzona przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. U osób w wieku podeszłym oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz ciężkich zaburzeń wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) skuteczność i bezpieczeństwo stosowania nie zostały w pełni ocenione.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie febuksostatu, dna moczanowa, febuksostat, febuksostat półwodny, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, profilaktyka zaostrzeń dny moczanowej, skala Childa-Pugha, stężenie kwasu moczowego, stężenie kwasu moczowego w surowicy, tabletka powlekana, terapia febuksostatem, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby