niedobór sacharazy-izomaltazy
Niedobór sacharazy-izomaltazy (sucrase-isomaltase deficiency, SID) to wrodzone zaburzenie metaboliczne, charakteryzujące się nieprawidłową aktywnością lub brakiem kompleksu enzymatycznego sacharazy-izomaltazy w błonie śluzowej jelita cienkiego. Enzymy te są niezbędne do prawidłowego trawienia disacharydów – sacharozy (cukru stołowego) oraz izomaltazy (składnika skrobi).
Klinicznie niedobór sacharazy-izomaltazy objawia się przewlekłą biegunką, bólami brzucha, wzdęciami i zaburzeniami wchłaniania po spożyciu pokarmów zawierających sacharozę lub skrobię. Nasilenie objawów jest proporcjonalne do ilości spożytych cukrów, a dolegliwości mogą pojawić się już w okresie niemowlęcym, po wprowadzeniu pokarmów uzupełniających zawierających sacharozę lub skrobię.
Diagnostyka opiera się na wykonaniu biopsji jelita cienkiego i oznaczeniu aktywności enzymatycznej, testach oddechowych z wodorem lub testach tolerancji sacharozy. W leczeniu stosuje się głównie modyfikację diety poprzez ograniczenie spożycia sacharozy i skrobi oraz suplementację preparatami enzymatycznymi zawierającymi sacharazę.
W przeciwieństwie do nietolerancji laktozy, niedobór sacharazy-izomaltazy występuje znacznie rzadziej, jednak może być niedodiagnozowany u pacjentów z zespołem jelita drażliwego. Choroba ma charakter przewlekły i wymaga stałego monitorowania i dostosowywania diety do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wapnia węglan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Węglan wapnia, stosowany jako substancja czynna w preparatach przeciwdziałających nadkwaśności żołądka, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z podejrzeniem owrzodzenia żołądka lub objawami alarmowymi (np. niezamierzona utrata masy ciała, dysfagia, krwiste wymioty, smoliste stolce). Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć proces nowotworowy, gdyż węglan wapnia może maskować objawy choroby podstawowej. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie stężeń wapnia, fosforanów i magnezu w osoczu ze względu na ryzyko kumulacji jonów wapniowych i powikłań metabolicznych, takich jak hiperkalcemia, hipermagnezemia oraz zespół mleczno-alkaliczny. Preparaty te nie powinny być stosowane u pacjentów z potwierdzoną hiperkalcemią, hiperkalciurią, hipofosfatemią oraz u osób z historią kamicy nerkowej, gdyż długotrwałe stosowanie zwiększa ryzyko powstawania kamieni nerkowych.
choroba niedokrwienna serca, dysfagia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hipermagnezemia, hipofosfatemia, kamica dróg moczowych, kamień nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadkwaśność żołądka, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, owrzodzenie żołądka, proces nowotworowy, stężenie wapnia, stolec smolisty, węglan wapnia, wymioty fusowate, wymioty krwawe, zawrót głowy, zespół mleczno-alkaliczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Molsidomina WZF
Terapia molsydominą wymaga szczegółowego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z niedociśnieniem, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu, zaciskającym zapaleniem osierdzia, tamponadą serca oraz zwężeniem zastawki aortalnej i/lub mitralnej. W ostrej fazie zawału mięśnia sercowego molsydominę należy stosować wyłącznie po stabilizacji krążenia, pod ścisłym nadzorem i monitorowaniem. Lek nie jest wskazany do leczenia ostrego napadu dławicy piersiowej. U pacjentów z niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1 mg 2 razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki. W przypadku niewydolności nerek modyfikacja dawkowania nie jest standardowo wymagana, jednak ze względu na wydalanie 90-95% metabolitów przez nerki, indywidualne dostosowanie dawki może być konieczne.
czerwień koszenilowa, dławica piersiowa, inhibitor PDE5, kardiomiopatia przerostowa, molsydomina, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, syldenafil, tadalafil, tamponada serca, wardenafil, zaburzenie czynności nerek, zaciskające zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania, żółcień pomarańczowa, zwężenie zastawki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ceclor
Przed rozpoczęciem terapii cefaklorem (Ceclor) w dawkach 125 mg/5 ml, 250 mg/5 ml lub 375 mg/5 ml, konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny oraz inne antybiotyki β-laktamowe, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, w tym anafilaksji. W przypadku wystąpienia objawów alergicznych (wysypka, świąd, obrzęk, duszność) należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Cefaklor może indukować rzekomobłoniaste zapalenie jelit, szczególnie u pacjentów z biegunką podczas lub po antybiotykoterapii; w łagodnych przypadkach wystarczy odstawienie leku, natomiast w cięższych konieczne jest leczenie ukierunkowane na Clostridioides difficile, przy jednoczesnym unikaniu leków hamujących perystaltykę jelit.
antybiotyki β-laktamowe, bezmocz, cefaklor, cefalosporyny, Clostridioides difficile, doustne leki hipoglikemizujące, leki hamujące perystaltykę jelit, nadkażenie, nadwrażliwość na penicyliny, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, reakcje krzyżowe alergiczne, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, szczepy oporne bakterii, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zaburzenia czynności nerek, zapalenie okrężnicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torecan
Dimaleinian tietyloperazyny, substancja czynna leku Torecan w dawce 6,5 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym maskowanie objawów chorób układu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego oraz ukrywanie toksyczności innych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić u pacjentów poddawanych znieczuleniu dokanałowemu lub przyjmujących beta-adrenolityki ze względu na addytywne działanie hipotensyjne, co jest szczególnie niebezpieczne u kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym. Lek powinien być stosowany ostrożnie u pacjentów z dyskinezą, umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z historią zahamowania czynności szpiku kostnego, gdzie korzyści muszą przewyższać ryzyko.
akatyzja, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, autonomiczny układ nerwowy, choroba układu pokarmowego, ciśnienie tętnicze krwi, dimaleinian tietyloperazyny, dysfazja, dyskineza, dystonia, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, kręcz szyi, napad przymusowego patrzenia, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, preparat przeciwwymiotny, stan przedrzucawkowy, tietyloperazyna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie dokanałowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nystatyna Teva
Produkt leczniczy Nystatyna Teva (100 000 j.m./ml, granulat do sporządzenia zawiesiny doustnej i stosowania w jamie ustnej) nie jest wskazany do leczenia grzybic układowych. U pacjentów z niewydolnością nerek może dojść do pojawienia się nystatyny w niewielkich stężeniach we krwi, co wymaga zachowania ostrożności. Lek zawiera substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (155 mg/ml), kwas benzoesowy (4,17 mg/ml), parahydroksybenzoesan metylu (1,98 mg/ml) oraz propylu (0,49 mg/ml), które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub inne działania niepożądane, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi lub rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi (np. nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedobór sacharazy-izomaltazy).
bilirubina niesprzężona, bilirubinemia, błona śluzowa, grzybica układowa, kwas benzoesowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, nystatyna, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, reakcja alergiczna, terapia przeciwgrzybicza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka jąder podkorowych, żółtaczka noworodków - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Accordeon 5 mg
Accordeon to lek zawierający chlorowodorek oksykodonu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg. Substancja czynna, oksykodon, jest silnym opioidowym analgetykiem stosowanym w leczeniu silnego bólu u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12. roku życia. Tabletki różnią się kolorem, kształtem i wymiarami, co ułatwia ich identyfikację, a każda dawka zawiera odpowiednio od 4,5 mg do 72 mg oksykodonu oraz różne ilości sacharozy (od 12 mg do 48 mg). Postać o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stabilne i długotrwałe działanie przeciwbólowe, co jest szczególnie korzystne w terapii bólu przewlekłego wymagającego stałej kontroli.
ból przewlekły, chlorowodorek oksykodonu, drabina analgetyczna WHO, działanie przeciwbólowe, lek opioidowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nieopioidowy środek przeciwbólowy, nietolerancja cukrów, oksykodon, opioidowy lek przeciwbólowy, postać farmaceutyczna, sacharoza, silny ból, słabszy opioid, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja lekowa, uzależnienie, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Pokrzyk wilcza jagoda – Wskazania do stosowania
Pokrzyk wilcza jagoda (Atropa belladonna) jest wykorzystywany w medycynie w różnych formach farmaceutycznych, w tym jako nalewka (np. Cholitol zawierający 7 g/100 g Belladonnae tinctura) oraz w rozcieńczeniach homeopatycznych (3CH, 4CH, 6CH). Preparaty te stosowane są w zaburzeniach trawiennych (działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego), terapii suchego i drażniącego kaszlu (działanie antycholinergiczne zmniejszające wydzielanie śluzu i skurcze oskrzeli), stanach zapalnych i po urazach (Traumeel S z 0,05 g/100 g Atropa bella-donna D1), chrypce i nadwyrężeniu strun głosowych (Homeovox, Belladonna 6CH, 0,091 mg/tabletkę), objawach infekcji grypowych (Paragrippe, Belladonna 4CH, 0,6 mg/tabletkę) oraz w stanach nadmiernej pobudliwości nerwowej i zaburzeniach snu (Sedatif PC, Belladonna 6CH, 0,05 mg/tabletkę). Preparaty homeopatyczne są stosowane jako terapia wspomagająca, a preparaty doustne zawierające alkohol (58-63% V/V w Cholitol) wymagają ostrożności u pacjentów z przeciwwskazaniami do spożycia etanolu.
alkaloid tropanowy, atropina, ból głowy, ból mięśniowy, choroba wątroby, chrypka, dolegliwość bólowa stawów, droga oddechowa, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwzapalne, karczoch, kaszel, kozłek lekarski, mięsień gładki przewodu pokarmowego, mięta pieprzowa, mniszek lekarski, nalewka lecznicza, nerwica wegetatywna, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, objaw grypopodobny, ostryż, pobudliwość nerwowa, pokrzyk wilcza jagoda, preparat złożony, przekrwienie błony śluzowej, rozcieńczenie homeopatyczne, skurcz oskrzeli, stan gorączkowy, stan zapalny, stan zapalny gardła, struna głosowa, suchy kaszel, termoregulacja, właściwość rozkurczowa, zaburzenie snu, zaburzenie trawienne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Arnika górska – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Arnica montana jest składnikiem aktywnym w różnych preparatach leczniczych, stosowanych głównie zewnętrznie (np. Arnigel, Traumeel S) lub wewnętrznie w postaci homeopatycznej (Drosetux, Paragrippe). Arnigel, żel zawierający 7 g arniki na 100 g, zawiera 21,42 mg etanolu na 100 mg, co wyklucza jego stosowanie na błony śluzowe, oczy, sączące się zmiany skórne, pod opatrunkiem oraz u dzieci poniżej 1 roku życia. Traumeel S (1,5 g/100 g Arnica montana D3) dostępny jako maść i żel, może wywoływać reakcje skórne z powodu alkoholu cetostearylowego i nie powinien być stosowany na duże powierzchnie skóry; brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa u dzieci. Drosetux syrop (Arnica montana 3CH) zawiera sacharozę (do 12,64 g/15 ml) i benzoesan sodu (0,039 g/15 ml), co wymaga ostrożności u pacjentów z cukrzycą oraz przeciwwskazań w rzadkich zaburzeniach metabolicznych; benzoesan sodu może zwiększać ryzyko żółtaczki u noworodków do 4. tygodnia życia. Paragrippe tabletki zawierają 0,6 mg arniki 4CH oraz laktozę i sacharozę, co wyklucza ich stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy i innymi zaburzeniami wchłaniania cukrów; brak danych klinicznych u dzieci poniżej 5 lat.
alkohol cetostearylowy, arnika górska, benzoesan sodu, błona śluzowa, cukrzyca, duszność, etanol, gorączka, kaszel, kontaktowe zapalenie skóry, laktoza, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, ropna plwocina, sacharoza, sączące zmiany skórne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ultop 10 mg
Przedawkowanie omeprazolu, substancji czynnej preparatu Ultop, może prowadzić do objawów głównie ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka) oraz ośrodkowego układu nerwowego (bóle i zawroty głowy). W pojedynczych przypadkach obserwowano także zaburzenia psychiczne, takie jak apatia, depresja i splątanie. Opisywane dawki przedawkowania sięgały nawet 2400 mg, co stanowi 120-krotność standardowej dawki klinicznej. Pomimo znacznego przekroczenia dawek, kinetyka eliminacji omeprazolu pozostaje niezmieniona i przebiega według kinetyki pierwszego rzędu, bez wydłużenia czasu półtrwania leku.
apatia, białka osocza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka terapeutyczna, depresja, dializa otrzewnowa, hemodializa, kapsułki dojelitowe, kinetyka eliminacji, kinetyka pierwszego rzędu, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nudności, objawy niepożądane, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, sacharoza, splątanie, terapia objawowa, układ pokarmowy, Ultop, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii aprepitantem (Aprepitant Viatris, kapsułki twarde 125 mg/80 mg) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na aprepitant lub substancje pomocnicze, zwłaszcza sacharozę (125 mg sacharozy w kapsułce 125 mg i 80 mg sacharozy w kapsułce 80 mg). Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z potwierdzoną alergią na składniki preparatu oraz u osób z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu sacharozy, fruktozy lub glukozy-galaktozy. Ponadto, należy uwzględnić trudności w połykaniu kapsułek, które różnią się rozmiarem i kolorem w zależności od dawki.
aprepitant, dysfagia, interakcje lekowe, kapsułka twarda, kardiotoksyczność, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja sacharozy, prokinetyk, substancja pomocnicza, terapia przeciwwymiotna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mebelin 200 mg
Produkt leczniczy Mebelin, zawierający 200 mg mebeweryny chlorowodorku w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z porażenną niedrożnością jelit oraz u osób z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę (do 23,67 mg na kapsułkę). W przypadku porażennej niedrożności jelit, działanie spazmolityczne mebeweryny na mięśniówkę gładką jelit jest nieskuteczne i może być niebezpieczne. Ponadto, obecność sacharozy wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją cukrów, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.
działanie spazmolityczne, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, mebeweryna chlorowodorek, mięśniówka gładka jelit, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja cukrów, pasaż treści pokarmowej, perystaltyka jelit, porażenna niedrożność jelit, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, sacharoza, spazmolityk, substancja pomocnicza, zaburzenie połykania, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fromilid
Klarytromycyna w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (Fromilid 125 mg/5 ml) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie, a stosowanie może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby, w tym wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, zapalenia miąższowego i cholestatycznego z żółtaczką lub bez, a w ciężkich przypadkach do niewydolności wątroby. Należy monitorować objawy uszkodzenia wątroby, takie jak brak łaknienia, żółtaczka, ciemny mocz, świąd skóry i ból brzucha. Istotne jest także ryzyko biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolchicyną ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności, zwłaszcza u osób starszych i z niewydolnością nerek.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, Corynebacterium minutissimum, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, hipoglikemia, klarytromycyna, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby, oporność krzyżowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pochodne benzodiazepiny, polekowa reakcja z eozynofilią, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne działanie kolchicyny, torsade de pointes, trądzik pospolity, współczynnik INR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z bluszczu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wyciąg z bluszczu (Hedera helix L., folium) jest substancją o działaniu wykrztuśnym, stosowaną w leczeniu mokrego kaszlu. Pomimo dobrego profilu bezpieczeństwa, wymaga on zachowania szczególnych środków ostrożności. Należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia duszności, gorączki, krwawej lub ropnej plwociny, które mogą wskazywać na poważne infekcje dróg oddechowych. Jednoczesne stosowanie wyciągu z bluszczu z opioidowymi lekami przeciwkaszlowymi (np. kodeina, dekstrometorfan) jest przeciwwskazane bez konsultacji lekarskiej, ze względu na ryzyko utrudnienia odkrztuszania wydzieliny. U pacjentów z nieżytem żołądka lub chorobą wrzodową stosowanie preparatów wymaga ostrożności, gdyż związki zawarte w wyciągu mogą nasilać podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego.
biodostępność leków, błona śluzowa, choroba wrzodowa żołądka, dekstrometorfan, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drogi oddechowe, duszność, działanie przeczyszczające, działanie wykrztuśne, dziedziczna nietolerancja fruktozy, Hedera helix, infekcja bakteryjna, kodeina, kontaktowe zapalenie skóry, krwawa plwocina, mokry kaszel, niedobór sacharazy-izomaltazy, nieżyt żołądka, odruch kaszlowy, opioidowy środek przeciwkaszlowy, podrażnienie błony śluzowej żołądka, podrażnienie oczu, przewód pokarmowy, ropna plwocina, układ oddechowy, upłynnianie wydzieliny, uporczywy kaszel, wyciąg z bluszczu, zaleganie wydzieliny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ceclor 375 mg/5 ml
Ceclor (cefaklor) w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej dostępny jest w dawkach 125 mg/5 ml, 250 mg/5 ml oraz 375 mg/5 ml. Podstawowym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na cefaklor oraz inne cefalosporyny, ze względu na wysokie ryzyko reakcji alergicznych, w tym reakcji krzyżowych. Ponadto, przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje pomocnicze, w szczególności na sacharozę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, Ceclor, cefaklor, farmakoterapia, nadwrażliwość na cefalosporyny, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, sacharoza, zawiesina doustna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neotigason 25 mg
Neotigason, zawierający acytretynę w dawkach 10 mg i 25 mg, jest lekiem z grupy retynoidów o licznych przeciwwskazaniach, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na acytretynę lub inne retynoidy, ciążę oraz kobiety w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji (stosowanej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 3 lata po terapii). Lek jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią ze względu na przenikanie lipofilnych retynoidów do mleka matki. Ponadto, acytretyna nie powinna być stosowana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób z przewlekle podwyższonym stężeniem lipidów w osoczu, ze względu na ryzyko nasilenia hiperlipidemii i powikłań sercowo-naczyniowych. Kapsułki zawierają glukozę (16,4 mg w kapsułce 10 mg i 41 mg w kapsułce 25 mg), co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.
acytretyna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, etretynat, hiperlipidemia, hiperwitaminoza A, interakcje lekowe, metotreksat, nadwrażliwość na substancję czynną, Neotigason, niedobór sacharazy-izomaltazy, powikłania sercowo-naczyniowe, retynoidy, rzekomy guz mózgu, substancja pomocnicza, teratogenność, tetracykliny, witamina A, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Heligen Neo 40 mg
Stosowanie omeprazolu w preparacie Heligen Neo w dawkach 20 mg i 40 mg wymaga szczegółowej oceny przeciwwskazań, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na omeprazol, inne podstawione benzoimidazole oraz substancje pomocnicze. Ponadto, jednoczesne stosowanie omeprazolu z nelfinawirem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych. Ważnym aspektem jest także zawartość sacharozy w kapsułkach: 37,60–43,01 mg w dawce 20 mg oraz 75,20–86,01 mg w dawce 40 mg, co może stanowić problem u pacjentów z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy.
choroba autoimmunologiczna, inhibitor pompy protonowej, kapsułki dojelitowe twarde, nadwrażliwość na składniki, nelfinawir, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedrożność przełyku, nietolerancja fruktozy, omeprazol, pH żołądka, podstawione benzoimidazole, sacharoza, substancja pomocnicza, upośledzenie czynności wątroby, wywiad alergologiczny, zaburzenia połykania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Wapnia laktobionian – Przeciwwskazania stosowania
Wapnia laktobionian, obecny w preparatach takich jak Calcium Hasco i Calcium Polfarmex, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, hiperkalcemią, hiperkalciurią, ciężką niewydolnością nerek, kamicą nerkową oraz blokiem przedsionkowo-komorowym. Hiperkalcemia może wynikać m.in. z nadczynności przytarczyc lub hiperwitaminozy D. Preparaty zawierają różne substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (1,5 g/5 ml), benzoesan sodu (10 mg/5 ml), glikol propylenowy (od 1,35 do 8,9 mg/5 ml), etanol (0,75 mg/5 ml) oraz alkohol benzylowy (0,095 mg/5 ml), które mogą stanowić dodatkowe przeciwwskazania u pacjentów z cukrzycą, nietolerancją fruktozy, nadwrażliwością na benzoesan sodu lub glikol propylenowy, chorobami wątroby czy u noworodków.
alkohol benzylowy, benzoesan sodu, bisfosfonian, blok przedsionkowo-komorowy, chinolon, cukrzyca, dysfagia, etanol, fluorek, glikol propylenowy, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperwitaminoza D, kamica moczanowa, kamica nerkowa, lewotyroksyna, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, sarkoidoza, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, wapń glukonolaktobionian, wapń laktobionian, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sirupus Plantaginis Plantagen 12 cz Ekstraktu z Babki Lancetowatej
Syrop Sirupus Plantaginis PLANTAGEN zawiera 12 g ekstraktu z liścia babki lancetowatej na 100 g produktu, z ekstrahentem 60% etanolu (1:2,0). Preparat zawiera znaczące ilości sacharozy: 5,6 g w dawce 7,5 ml, 7,5 g w 10 ml oraz 11,25 g w 15 ml, co wymaga uwagi u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu cukrów (nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedobór sacharazy-izomaltazy) oraz u chorych na cukrzycę, gdzie konieczne jest dostosowanie terapii hipoglikemizującej i monitorowanie glikemii. Syrop zawiera do 7% (v/v) etanolu, co odpowiada maksymalnie 563 mg (7,5 ml), 750 mg (10 ml) i 1125 mg (15 ml) etanolu, co jest równoważne spożyciu odpowiednio 16-31 ml piwa lub 6-12 ml wina w zależności od dawki.
babka lancetowata, choroba alkoholowa, choroba wątroby, cukrzyca, ekstrahent, funkcja wątroby, kontrola glikemii, leczenie przeciwcukrzycowe, napad padaczkowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, padaczka, próg drgawkowy, wyciąg z babki lancetowatej, zespół abstynencyjny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Rumianek – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające rumianek (Matricaria recutita L.) wymagają szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u dzieci oraz pacjentów z określonymi schorzeniami. Stosowanie doustne naparu nie jest zalecane u niemowląt poniżej 6. miesiąca życia, a wiele preparatów ma ograniczenia wiekowe, np. Dentinox N nie powinien być stosowany u niemowląt poniżej 3 miesiąca życia ze względu na ryzyko methemoglobinemii. Preparaty takie jak Imupret N, Melis-Tonic czy Nervosan fix nie są zalecane u dzieci poniżej 12 lat. Wiele z nich zawiera etanol w stężeniach od 7% do nawet 70% (np. Nerwobonisol), co wymaga szczególnej uwagi u kobiet w ciąży, karmiących, osób z chorobami wątroby, padaczką oraz u dzieci. Zawartość etanolu w dawkach jednorazowych może odpowiadać spożyciu od kilku do kilkudziesięciu mililitrów piwa lub wina, co ma istotne znaczenie kliniczne.
choroby wątroby, furokumaryny, kamica żółciowa, korzeń arcydzięgla, methemoglobina, methemoglobinemia, methemoglobinemia polekowa, methemoglobinemia wrodzona, nadwrażliwość, napar z rumianku, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, refluks żołądkowo-przełykowy, rumianek pospolity, schorzenia współistniejące, substancje pomocnicze, zaburzenia dróg żółciowych, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Pulsatilla – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty homeopatyczne zawierające substancję aktywną Pulsatilla wymagają szczególnej ostrożności ze względu na obecność substancji pomocniczych takich jak sacharoza, laktoza oraz chlorek benzalkoniowy. Sacharoza, obecna w preparatach Coryzalia, Homeogene 9 i Stodal, jest przeciwwskazana u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy oraz niedobór sacharazy-izomaltazy. Stodal dodatkowo zawiera laktozę, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat Euphorbium S w formie aerozolu do nosa zawiera chlorek benzalkoniowy w dawce 0,012 mg na psiknięcie (1 mg/10 g preparatu), który może wywoływać podrażnienia i obrzęk błony śluzowej nosa przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, Euphorbium S nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy bez wcześniejszej konsultacji lekarskiej.
aerozol do nosa, chlorek benzalkoniowy, Coryzalia, dziedziczna nietolerancja galaktozy, Euphorbium, Homeogene, laktoza, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja substancji pomocniczej, podrażnienie błony śluzowej, preparat homeopatyczny, Pulsatilla, Pulsatilla pratensis, rzadkie dziedziczne zaburzenie, sacharoza, Stodal, substancja pomocnicza, zaburzenie czynności tarczycy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dulcobis
Podczas stosowania bisakodylu w postaci tabletek dojelitowych Dulcobis w dawce 5 mg należy unikać jednoczesnego podawania leków zmniejszających zakwaszenie górnego odcinka przewodu pokarmowego, takich jak mleko, leki zobojętniające sok żołądkowy (np. wodorotlenek glinu, magnezu) oraz inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, esomeprazol). Interakcje te mogą prowadzić do przedwczesnego rozpuszczenia otoczki dojelitowej, zmniejszając skuteczność bisakodylu i zwiększając ryzyko podrażnień żołądka. Dulcobis nie powinien być stosowany przewlekle bez uprzedniej diagnostyki przyczyn zaparć, ze względu na ryzyko zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, zwłaszcza hipokaliemii. Utrata wody z jelit może prowadzić do odwodnienia, objawiającego się wzmożonym pragnieniem i skąpomoczem, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku, u których leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarskim.
bisakodyl, błonnik pokarmowy, esomeprazol, hipokaliemia, inhibitor pompy protonowej, lek zobojętniający sok żołądkowy, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, odwodnienie organizmu, omeprazol, otoczka dojelitowa, pantoprazol, perystaltyka jelit, reakcja wazowagalna, skąpomocz, tabletka dojelitowa, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Nagietek lekarski – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Nagietek lekarski (Calendula officinalis) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych o różnorodnych formach farmaceutycznych, zarówno do stosowania miejscowego, jak i doustnego. W przypadku maści Homeoplasmine (0,1 g/100 g nagietka) zaleca się ograniczenie stosowania do 1 tygodnia, unikanie aplikacji na duże powierzchnie skóry, otwarte rany i oparzenia ze względu na obecność kwasu borowego, który może przenikać do ustroju i wywoływać działania niepożądane, szczególnie u dzieci. Traumeel S (0,45 g/100 g nagietka) może powodować miejscowe reakcje skórne z powodu alkoholu cetostearylowego i nie powinien być stosowany na dużych powierzchniach skóry ani u dzieci z powodu braku danych bezpieczeństwa. Preparaty doustne, takie jak Homeovox (0,091 mg/tabletkę) i Sedatif PC (0,05 mg/tabletkę), zawierają laktozę i sacharozę, co wymaga ostrożności u pacjentów z dziedzicznymi zaburzeniami wchłaniania cukrów oraz konsultacji lekarskiej przed podaniem dzieciom. Sedatif PC zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co klasyfikuje go jako lek „wolny od sodu”.
alkohol cetostearylowy, alkohol etylowy, błona śluzowa, choroba wątroby, działanie niepożądane, gorączka, kontaktowe zapalenie skóry, krople doustne, kwas borowy, maść, nagietek lekarski, nalot na migdałkach, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, oparzenie, padaczka, preparat leczniczy, reakcja skórna, stosowanie miejscowe, tabletka drażowana, terapia pediatryczna, uszkodzenie skóry, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lagosa 150 mg
Lek Lagosa w postaci tabletek drażowanych zawiera 240 mg suchego wyciągu z ostropestu plamistego, co odpowiada 150 mg sylimaryny przeliczonej na sylibinę. Głównym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, w tym sacharozę i laktozę. Preparat jest uznawany za wolny od sodu, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej, jednak obecność sacharozy i laktozy wymaga ostrożności u osób z nietolerancją tych cukrów, a także u pacjentów z alergią na rośliny z rodziny Asteraceae, ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości.
cukrzyca, dieta bezlaktozowa, kontrola glikemii, laktoza, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nietolerancja sacharozy, ostropestu plamisty, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rodzina Asteraceae, sacharoza, Silybum marianum, sylibina, sylimaryna, wyciąg z ostropestu, zespół złego wchłaniania glukozy-fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olicard 40 retard 40 mg
Olicard 40 retard, zawierający monoazotan izosorbidu 40 mg w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym inne azotany, oraz u osób z ostrą niewydolnością krążenia, taką jak wstrząs (w tym kardiogenny bez odpowiednio skorygowanego ciśnienia końcoworozkurczowego lewej komory) i zapaść krążeniowa. Leku nie należy stosować u pacjentów ze znacznym niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mmHg) ze względu na ryzyko dalszego obniżenia ciśnienia i pogorszenia perfuzji narządowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów 5-fosfodiesterazy (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil), które mogą wywołać niebezpieczną, nadmierną wazodylatację i krytyczny spadek ciśnienia tętniczego.
ciężka niedokrwistość, ciśnienie końcoworozkurczowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie wazodylatacyjne, inhibitor 5-fosfodiesterazy, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiomiopatia przerostowa, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, lek inotropowy, monoazotan izosorbidu, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na składniki, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, niewydolność krążenia, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra niewydolność układu krążenia, perfuzja narządowa, reakcja krzyżowa, sildenafil, spadek ciśnienia tętniczego, wazodilatacja, wstrząs kardiogenny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dulxetenon
Duloksetyna wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią epizodów maniakalnych, chorobą afektywną dwubiegunową oraz napadami padaczkowymi, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów. Istotne jest ścisłe monitorowanie zachowań samobójczych, zwłaszcza u osób poniżej 25 roku życia oraz u pacjentów z wcześniejszymi próbami samobójczymi, szczególnie w początkowym okresie terapii i po zmianach dawkowania. Lek może wywoływać akatyzję, objawiającą się niepokojem psychoruchowym, najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia. Duloksetyny nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Ponadto, lek może powodować zaburzenia krzepnięcia, w tym wybroczyny i krwawienia z przewodu pokarmowego, szczególnie u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe, NLPZ lub ASA.
akatyzja, antagonista dopaminy, choroba afektywna dwubiegunowa, dziurawiec zwyczajny, epizod maniakalny, hemodializa, hiperrefleksja, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i norepinefryny, jaskra z wąskim kątem, krwotok poporodowy, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, mydriaza, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepokój psychoruchowy, nietolerancja fruktozy, objaw odstawienia, przełom nadciśnieniowy, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, zaburzenie krzepnięcia, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ceclor
Przed zastosowaniem cefakloru konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny i cefalosporyny, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych, które mogą prowadzić do ciężkich reakcji anafilaktycznych. W przypadku wystąpienia objawów alergicznych (wysypka, świąd, obrzęk, duszność) należy natychmiast przerwać terapię i wdrożyć leczenie przeciwhistaminowe, kortykosteroidowe lub adrenalinę wraz z wsparciem oddechowym. Cefaklor, podobnie jak inne antybiotyki o szerokim spektrum, może indukować rzekomobłoniaste zapalenie jelit wywołane przez Clostridioides difficile, które wymaga różnicowania i odpowiedniego leczenia (metronidazol lub wankomycyna) w zależności od nasilenia objawów. Leki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tym stanie.
adrenalina, antybiotyk beta-laktamowy, bezmocz, Candida, cefaklor, cefalosporyna, choroba przewodu pokarmowego, Clostridioides difficile, cukrzyca, drobnoustrój oporny, Enterobacteriaceae, Enterococcus, flora bakteryjna okrężnicy, kortykosteroid, lek hamujący perystaltykę, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, makrolid, metronidazol, mikroflora jelitowa, nadkażenie, nadwrażliwość na penicylinę, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, półsyntetyczna penicylina, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie okrężnicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Theraflu Grip Miód i Cytryna
Stosowanie paracetamolu, w tym preparatu Theraflu GRIP Miód i Cytryna, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek, łagodną do ciężkiej niewydolnością wątroby (w tym z zespołem Gilberta i wskaźnikiem Childa-Pugha >9) oraz ostrym zapaleniem wątroby. Ryzyko działań niepożądanych wzrasta także u osób przyjmujących leki hepatotoksyczne, z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistością hemolityczną, odwodnionych, nadużywających alkoholu lub długotrwale niedożywionych. Niezbędne jest poinformowanie pacjentów o zakazie jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol, aby uniknąć ryzyka ciężkiego uszkodzenia wątroby. W trakcie terapii preparatem Theraflu należy bezwzględnie unikać spożywania alkoholu, szczególnie u osób uzależnionych, ze względu na potencjalne hepatotoksyczne interakcje.
aspartam, czerwień Allura, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, fenyloketonuria, glikemia, interakcja paracetamolu z alkoholem, kwas moczowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, paracetamol, reakcja alergiczna, skala Childa-Pugha, uszkodzenie wątroby, zespół Gilberta, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Ketotyfen – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ketotifen wykazuje działanie przeciwalergiczne i przeciwastmatyczne, jednak pełne efekty terapeutyczne w leczeniu astmy oskrzelowej pojawiają się dopiero po 2-3 miesiącach stosowania. Lek nie jest skuteczny w zapobieganiu ani przerywaniu ostrych napadów astmy, dlatego nie należy przerywać innych leków przeciwastmatycznych, zwłaszcza kortykosteroidów ogólnoustrojowych i ACTH, aby uniknąć ryzyka niewydolności nadnerczy, której powrót do prawidłowej funkcji może trwać do roku. W trakcie terapii możliwe jest zmniejszenie częstości stosowania leków rozszerzających oskrzela. Odstawianie ketotyfenu powinno odbywać się stopniowo przez 2-4 tygodnie, ze względu na ryzyko nawrotu objawów astmy. U pacjentów z padaczką w wywiadzie należy zachować ostrożność, gdyż ketotifen może obniżać próg drgawkowy.
astma, astma oskrzelowa, działanie przeciwastmatyczne, hormon adrenokortykotropowy, ketotifen, kortykosteroid, krople do oczu, lek przeciwastmatyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek rozszerzający oskrzela, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nadnerczy, odczyn skórny na alergen, ostry napad astmy, padaczka, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pochodna biguanidu, preparat steroidowy, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, skażenie mikrobiologiczne, test alergiczny, test skórny, trombocytopenia, właściwość przeciwalergiczna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Duloxetine Medical Valley
Duloksetyna wymaga szczegółowej oceny ryzyka i monitorowania ze względu na potencjalne poważne działania niepożądane. Przeciwwskazania względne obejmują epizody manii, chorobę afektywną dwubiegunową oraz napady padaczkowe, ze względu na ryzyko indukcji epizodów maniakalnych. Istotnym zagrożeniem jest zwiększone ryzyko zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz u osób z historią myśli lub prób samobójczych. Zaleca się ścisłe monitorowanie w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki, a także edukację pacjentów i opiekunów. Potencjalnie zagrażające życiu powikłania to zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub neuroleptyków. Objawy obejmują zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Akatyzja i niepokój psychoruchowy mogą pojawić się w pierwszych tygodniach leczenia i wymagają ostrożności przy zwiększaniu dawki.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duloksetyna, epizod manii, hemodializa, hiponatremia, IMAO, jaskra z wąskim kątem, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, marskość wątroby, mydriaza, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepokój psychoruchowy, nietolerancja fruktozy, przełom nadciśnieniowy, ryzyko samobójcze, SIADH, SNRI, SSRI, uszkodzenie wątroby, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie depresyjne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka