badanie dopplerowskie
Badanie dopplerowskie to nieinwazyjna metoda diagnostyczna wykorzystująca zjawisko Dopplera do oceny przepływu krwi w naczyniach krwionośnych. Polega na emisji fal ultradźwiękowych, które odbijają się od poruszających się elementów morfotycznych krwi, co pozwala określić prędkość, kierunek i charakter przepływu krwi.
W praktyce klinicznej stosuje się kilka rodzajów badań dopplerowskich: Doppler ciągły (CW), Doppler pulsacyjny (PW), Doppler kolorowy oraz Doppler mocy (Power Doppler). Każda z tych technik ma specyficzne zastosowania kliniczne, od oceny naczyń obwodowych po badania kardiologiczne.
Badanie dopplerowskie jest powszechnie wykorzystywane w diagnostyce chorób naczyniowych, takich jak miażdżyca, zakrzepica żył głębokich, zwężenia tętnic, tętniaki czy malformacje naczyniowe. W kardiologii technika ta służy do oceny zastawek serca, wad wrodzonych oraz funkcji mięśnia sercowego.
Zaletami badania dopplerowskiego są jego nieinwazyjność, bezbolesność, brak narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące oraz możliwość wielokrotnego powtarzania. Metoda ta jest również szeroko stosowana w monitorowaniu skuteczności leczenia chorób naczyniowych i kardiologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Concoram 5 mg + 10 mg
Preparat Concoram, zawierający bisoprolol fumaran (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych i karmiących piersią. Bisoprolol może powodować zmniejszenie przepływu krwi przez łożysko, co skutkuje ryzykiem opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, śmierci wewnątrzmacicznej płodu, samoistnego poronienia oraz porodu przedwczesnego. U noworodków obserwuje się ryzyko hipoglikemii i bradykardii. Amlodypina wykazuje toksyczność reprodukcyjną w badaniach na zwierzętach, a jej profil bezpieczeństwa w ciąży nie jest jednoznaczny. Stosowanie Concoramu w ciąży jest dopuszczalne jedynie przy bezwzględnych wskazaniach i braku alternatyw, z koniecznością monitorowania przepływu maciczno-łożyskowego (badania dopplerowskie), rozwoju płodu (USG z oceną biometrii) oraz dobrostanu płodu (kardiotokografia). Po porodzie noworodek wymaga ścisłej obserwacji przez pierwsze 3 doby życia.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie dopplerowskie, badanie ultrasonograficzne, beta-adrenolityk, biometria płodu, bisoprolol fumaran, bradykardia, hipoglikemia, kardiotokografia, laktacja, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, płodność, poród przedwczesny, przepływ łożyskowy, przepływ maciczno-łożyskowy, receptor beta1-adrenergiczny, samoistne poronienie, śmierć wewnątrzmaciczna płodu, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół klippela-trenaunaya – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Klippela-Trenaunaya (KTS) to rzadkie wrodzone zaburzenie naczyniowe charakteryzujące się triadą objawów: naczyniakami płaskimi typu „port wine”, malformacjami żylnymi (żylakami) oraz przerostem kości i tkanek miękkich, najczęściej kończyn. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ultrasonografii Dopplerowskiej, rezonansie magnetycznym (MRI/MRA) oraz tomografii komputerowej (CT), które pozwalają na ocenę rozległości zmian naczyniowych i kostnych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zespół Parkesa-Webera, CLOVES oraz inne zaburzenia z grupy PROS. Badania genetyczne, w tym sekwencjonowanie NGS, umożliwiają identyfikację mutacji aktywujących w genie PIK3CA, które są najczęstszą przyczyną KTS, choć diagnoza pozostaje przede wszystkim kliniczna. Wczesne rozpoznanie, także prenatalne (od 15-20 tygodnia ciąży), jest kluczowe dla planowania leczenia i monitorowania powikłań, zwłaszcza zakrzepowo-zatorowych.
angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie dopplerowskie, badanie koagulologiczne, diagnostyka prenatalna, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, limfoscyntygrafia, malformacja naczyń włosowatych, malformacja żylna, mutacja PIK3CA, naczyniak płaski, nieprawidłowość żylna, niewydolność żylna, obrzęk limfatyczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przetoka tętniczo-żylna, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie NGS, tomografia komputerowa, ultrasonografia dopplerowska, wenografia kontrastowa, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Parkesa-Webera, zespół Proteusza, zespół Sturge’a-Webera, żyła brzeżna Servelle’a - Leksykon chorób i schorzeń
Przyklejenie łożyska – Diagnostyka i diagnoza
Placenta accreta to poważne powikłanie ciąży, charakteryzujące się nieprawidłowym przyczepieniem łożyska do mięśniówki macicy, co uniemożliwia jego samoistne oddzielenie po porodzie. Spektrum PAS obejmuje trzy stopnie inwazji: accreta (przyleganie do mięśniówki), increta (wrastanie w mięśniówkę) oraz percreta (przerastanie przez błonę surowiczą, czasem do narządów sąsiednich). Diagnostyka prenatalna opiera się głównie na ultrasonografii, która cechuje się czułością około 87% i swoistością około 86%, z typowymi cechami takimi jak utrata hipoechogennej strefy między łożyskiem a mięśniówką, liczne lakuny, ścieńczenie mięśniówki poniżej 1 mm oraz nieprawidłowe unaczynienie widoczne w Dopplerze. Systemy punktowe, np. z siedmioma wskaźnikami PAS, pozwalają na klasyfikację ryzyka: wynik <5 punktów wyklucza PAS, 5-10 punktów wskazuje na accreta/increta, a >10 na percretę. MRI stanowi uzupełnienie diagnostyki w trudnych przypadkach, zwłaszcza przy tylnej lokalizacji łożyska lub podejrzeniu głębokiej inwazji, z czułością 94,4% i swoistością 84%, jednak nie poprawia istotnie wyników w porównaniu do doświadczonego badania USG.
badania obrazowe, badanie dopplerowskie, badanie histopatologiczne, badanie przezpochwowe, cięcie cesarskie, histerektomia, krwotok, łożysko przodujące, miomektomia, ośrodek referencyjny, placenta accreta, placenta accreta spectrum, placenta increta, placenta percreta, rezonans magnetyczny, trofoblast, ultrasonografia, ultrasonografia 3D, wielorództwo, wyłyżeczkowanie jamy macicy, zapłodnienie in vitro, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak tętnicy podkolanowej – Diagnostyka i diagnoza
Tętniak tętnicy podkolanowej definiuje się jako ogniskowe poszerzenie naczynia przekraczające 50% jego normalnej średnicy (0,7-1,1 cm), z typową średnicą tętniaka powyżej 1,5-2 cm. Jest to najczęstszy tętniak obwodowy, często występujący obustronnie u około 50% pacjentów, i stanowi istotne zagrożenie dla kończyny dolnej z powodu ryzyka zakrzepicy, zatorowości oraz niedokrwienia prowadzącego do utraty kończyny. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym (ocena pulsującej masy, objawów niedokrwienia, tętna obwodowego) oraz badaniach obrazowych, z ultrasonografią duplex jako metodą pierwszego wyboru, umożliwiającą ocenę morfologii tętniaka, obecności skrzepliny i przepływu krwi. Angiografia TK i MR służą do zaawansowanej oceny przedoperacyjnej, natomiast angiografia konwencjonalna jest zarezerwowana głównie do interwencji wewnątrznaczyniowych lub w ostrym niedokrwieniu kończyny.
angiografia cyfrowa subtrakcyjna, angiografia MR, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia TK, angiografia tomografii komputerowej, badanie dopplerowskie, choroby tkanki łącznej, chromanie przestankowe, dół podkolanowy, niedokrwienie kończyny, skrzeplina przyścienna, terapia trombolityczna, tętniak aorty brzusznej, tętniak obwodowy, tętniak rzekomy, tętniak tętnicy podkolanowej, tętnica podkolanowa, torbiel Bakera, ultrasonografia duplex, wskaźnik kostka-ramię, zakrzepica tętniaka, zakrzepica żył głębokich, zatorowość dystalna, zespół niebieskiego palca - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka reumatyczna – Diagnostyka i diagnoza
Gorączka reumatyczna jest ogólnoustrojową chorobą autoimmunologiczną, rozwijającą się 2-4 tygodnie po zakażeniu paciorkowcem grupy A (Streptococcus pyogenes), głównie u dzieci i młodzieży w wieku 5-15 lat. Diagnostyka opiera się na kryteriach Jonesa (aktualizacja 2015), które wymagają obecności dwóch objawów głównych lub jednego objawu głównego i dwóch dodatkowych oraz potwierdzenia zakażenia paciorkowcem. Objawy główne to m.in. zapalenie serca (carditis, 60-80% przypadków), wędrujące zapalenie stawów, pląsawica Sydenhama, rumień brzeżny i guzki podskórne. Objawy dodatkowe obejmują gorączkę, bóle stawów, podwyższone OB (>60 mm/h w populacjach niskiego ryzyka, >30 mm/h w wysokiego ryzyka), CRP (>3 mg/dl) oraz wydłużony odstęp PR w EKG. Diagnostyka wspomagana jest posiewem gardła, szybkim testem antygenowym, oznaczeniem miana ASO i anty-DNazy B oraz echokardiografią, która pozwala wykryć subkliniczne zapalenie serca.
anty-DNaza B, badanie dopplerowskie, bakteryjne zapalenie wsierdzia, białaczka, ból stawów, borelioza, choroba autoimmunologiczna, choroba Kawasakiego, choroba posurowicza, choroba reumatyczna serca, echokardiografia, elektrokardiogram, gorączka reumatyczna, guzki podskórne, marker stanu zapalnego, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, morfologia krwi, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność serca, odstęp PR, paciorkowiec grupy A, penicylina benzatynowa, pląsawica Sydenhama, poliartralgia, profilaktyka pierwotna, profilaktyka wtórna, reaktywne zapalenie stawów, rentgen klatki piersiowej, rumień brzeżny, rzeżączkowe zapalenie stawów, Streptococcus pyogenes, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie zastawki serca, wskaźnik stanu zapalnego, zapalenie gardła, zapalenie serca, zapalenie stawów, zapalenie stawu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Concoram 5 mg + 5 mg
Concoram, zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk selektywny beta1) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wymaga ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży i podczas laktacji. Bisoprolol może powodować zmniejszenie przepływu krwi przez łożysko, co wiąże się z ryzykiem opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, śmierci wewnątrzmacicznej, poronienia samoistnego oraz porodu przedwczesnego. U noworodków obserwuje się ryzyko hipoglikemii i bradykardii w pierwszych 72 godzinach po porodzie. Amlodypina wykazuje toksyczność reprodukcyjną w badaniach na zwierzętach, a jej bezpieczeństwo w ciąży nie jest jednoznacznie potwierdzone. Zaleca się unikanie stosowania Concoramu w ciąży, a w przypadku konieczności leczenia – ścisłe monitorowanie przepływu maciczno-łożyskowego (badania dopplerowskie), rozwoju płodu (USG z oceną biometrii i dobrostanu) oraz obserwację noworodka pod kątem hipoglikemii i bradykardii.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie dopplerowskie, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, farmakoterapia w laktacji, hipoglikemia, karmienie piersią, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, poród przedwczesny, poronienie samoistne, przepływ łożyskowy, przepływ maciczno-łożyskowy, receptor beta1-adrenergiczny, śmierć wewnątrzmaciczna, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie płodności, zdolność reprodukcyjna, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic obwodowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba tętnic obwodowych (PAD) to przewlekłe schorzenie naczyń obwodowych, charakteryzujące się postępującym zwężeniem tętnic kończyn, głównie dolnych, na skutek miażdżycy. Patofizjologia obejmuje zmniejszony przepływ krwi i niedotlenienie tkanek, co prowadzi do objawów takich jak chromanie przestankowe, ból spoczynkowy, drętwienie, owrzodzenia oraz zmiany w kolorze i temperaturze skóry. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, wskaźniku kostka-ramię (ABI ≤ 0,90), badaniu dopplerowskim oraz angiografii. Czynniki ryzyka to m.in. nadciśnienie tętnicze, cukrzyca (1/3 pacjentów powyżej 50 r.ż.), palenie tytoniu, hiperlipidemia, otyłość i wiek powyżej 50 lat. Leczenie obejmuje farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, statyny, inhibitory ACE, cilostazol), modyfikację stylu życia, programy ćwiczeń oraz w zaawansowanych przypadkach rewaskularyzację (angioplastyka, stentowanie, bypass). Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu parametrów życiowych, ocenie ukrwienia, kontroli bólu, edukacji pacjentów oraz opiece po zabiegach.
amputacja, angiografia CT, angioplastyka, antykoagulant, aterektomia, badanie dopplerowskie, ból spoczynkowy, bypass naczyniowy, chirurg naczyniowy, choroba naczyń obwodowych, choroba tętnic obwodowych, chromanie przestankowe, cilostazol, dieta niskotłuszczowa, dysfunkcja śródbłonka, endarterektomia, endokrynolog, inhibitor ACE, kardiolog interwencyjny, lek przeciwpłytkowy, martwica tkanek, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nieefektywna perfuzja tkankowa, owrzodzenie, podolog, radiolog interwencyjny, stentowanie, tromboliza, wskaźnik kostka-ramię, zakrzepica żył głębokich - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Concor Cor 10 10 mg
Bisoprolol, stosowany w terapii produktem leczniczym Concor Cor, jest beta-adrenolitykiem, który może negatywnie wpływać na przebieg ciąży oraz rozwój płodu i noworodka. Mechanizm działania polega na zmniejszeniu przepływu krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, poronień, porodu przedwczesnego oraz śmierci wewnątrzmacicznej płodu. U noworodków narażonych na bisoprolol w okresie ciąży obserwuje się ryzyko hipoglikemii oraz bradykardii, które mogą powodować poważne zaburzenia neurologiczne i hemodynamiczne. Wskazane jest unikanie stosowania bisoprololu w ciąży, a w sytuacjach koniecznych preferuje się beta1-selektywne beta-adrenolityki, z jednoczesnym monitorowaniem przepływu maciczno-łożyskowego (ultrasonografia dopplerowska) oraz wzrostu płodu (biometria USG).
badanie dopplerowskie, beta-adrenolityk, beta-blokada, bisoprolol, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, charakterystyka produktu leczniczego, hipoglikemia, hipotonia, karmienie piersią, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, pomiar biometryczny, poród przedwczesny, poronienie, przepływ krwi przez łożysko, przepływ maciczno-łożyskowy, śmierć wewnątrzmaciczna płodu, wybiórczy beta1-adrenolityk - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lipegis 10 mg
Ezetymib jest lekiem hipolipemizującym, który selektywnie hamuje wchłanianie cholesterolu i fitosteroli w jelitach poprzez blokadę białka NPC1L1, co prowadzi do istotnego zmniejszenia stężenia cholesterolu całkowitego, LDL, apolipoproteiny B oraz trójglicerydów, przy jednoczesnym wzroście HDL. W badaniach klinicznych u dorosłych z hipercholesterolemią, ezetymib w dawce 10 mg/dobę, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami (np. symwastatyną 40 mg), wykazał redukcję LDL o około 19-28% oraz poprawę profilu lipidowego bez wpływu na wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach i funkcję kory nadnerczy. W populacji pediatrycznej (6-17 lat) ezetymib również skutecznie obniżał LDL (do 49% w skojarzeniu ze statyną) i był dobrze tolerowany. W badaniu IMPROVE-IT u pacjentów po ostrym zespole wieńcowym, dodanie ezetymibu do symwastatyny 40 mg obniżyło LDL do średnio 53,2 mg/dl (1,4 mmol/l) i zmniejszyło ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 6,4% (p=0,016) w porównaniu z samą symwastatyną. Podobne korzyści wykazano w badaniu SHARP u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, gdzie terapia skojarzona zmniejszyła ryzyko poważnych zdarzeń naczyniowych o 16% (p=0,001).
afereza LDL, apolipoproteina B, badanie dopplerowskie, białko C-reaktywne, białko NPC1L1, cholesterol HDL, cholesterol LDL, grubość kompleksu intima-media, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia pierwotna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek hipolipemizujący, lek wiążący kwasy żółciowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, poważne zdarzenie naczyniowe, przewlekła choroba nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, rąbek szczoteczkowy jelita, rewaskularyzacja naczyń wieńcowych, statyna, trójglicerydy, udar krwotoczny, udar mózgu, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic szyjnych – Diagnostyka i diagnoza
Choroba tętnic szyjnych charakteryzuje się zwężeniem naczyń szyjnych, głównie na skutek miażdżycy, co stanowi istotny czynnik ryzyka udaru mózgu. Diagnostyka rozpoczyna się od badania fizykalnego z oceną szmeru naczyniowego oraz badania funkcji neurologicznych. Ultrasonografia duplex jest podstawowym, nieinwazyjnym badaniem o czułości 91-95% i swoistości 88-99%, umożliwiającym ocenę struktury tętnic, obecności blaszki miażdżycowej oraz stopnia zwężenia. Dodatkowo stosuje się angiografię TK (czułość 77%, swoistość 95%) i MR, które dostarczają szczegółowych obrazów naczyń, szczególnie przed planowanymi interwencjami. Angiografia mózgowa, choć złotym standardem, jest obecnie rzadziej stosowana ze względu na inwazyjność i ryzyko powikłań (do 1,2% ryzyka udaru). Stopień zwężenia klasyfikuje się jako łagodne (<50%), umiarkowane (50-69%), ciężkie (70-99%) oraz całkowita okluzja (100%).
angiografia konwencjonalna, angiografia mózgowa, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie dopplerowskie, badanie okulistyczne, blaszka miażdżycowa, całkowita niedrożność, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, endarterektomia tętnicy szyjnej, hipercholesterolemia, nadciśnienie tętnicze, optyczna tomografia koherencyjna, przemijający atak niedokrwienny, stenoza tętnicy szyjnej, szmer naczyniowy, termografia w podczerwieni, tętnica szyjna, TIA, udar mózgu, ultrasonografia duplex, USG dopplerowskie, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Skręt jądra – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Skręt jądra to nagły stan urologiczny, w którym dochodzi do skręcenia powrózka nasiennego, prowadząc do zaburzenia przepływu krwi i niedokrwienia jądra. Objawia się nagłym, jednostronnym bólem jądra, obrzękiem i zaczerwienieniem moszny, często z towarzyszącymi nudnościami i wymiotami. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz ultrasonografii z kolorowym Dopplerem, jednak w przypadku silnych objawów klinicznych nie należy opóźniać interwencji chirurgicznej. Czas od wystąpienia objawów do odkręcenia jądra jest kluczowy dla rokowania: ryzyko orchidektomii wynosi około 5% w ciągu pierwszych 6 godzin, 20% w 7-12 godzin, a 40% w 13-18 godzin od wystąpienia dolegliwości. Standardem leczenia jest chirurgiczne odkręcenie powrózka nasiennego i orchiopeksja, zabezpieczająca również drugie jądro.
badanie dopplerowskie, diagnostyka obrazowa, edukacja pacjenta, maść antybiotykowa, moszna, niedokrwienie jądra, nudności i wymioty, objaw Prehna, obrzęk naczyniowy, obrzęk tkanek, odruch kremasterowy, orchidektomia, orchiopeksja, perfuzja tkankowa, powrózek nasienny, skręt jądra, skręt powrózka nasiennego, suspensorium, zaburzenie perfuzji, zaczerwienienie moszny, zapalenie najądrza, zastój żylny - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy i obrzęki jąder – Diagnostyka i diagnoza
Guzy i obrzęki jąder stanowią istotny problem kliniczny u mężczyzn w różnym wieku, wymagający kompleksowej diagnostyki w celu wykluczenia raka jądra, który w 90% przypadków zmian wewnątrzjądrowych ma charakter złośliwy. Podstawą diagnostyki jest badanie fizykalne, obejmujące ocenę wielkości, kształtu i konsystencji jąder oraz okolicznych struktur, przeprowadzane w pozycji stojącej i leżącej. Diagnostyka obrazowa opiera się głównie na ultrasonografii moszny z Dopplerem, która pozwala na ocenę struktury guza, różnicowanie zmian litych od torbielowatych oraz wykrycie zaburzeń przepływu krwi (czułość 86-88%, swoistość 90-100% w skręcie jądra). Dodatkowo stosuje się prześwietlanie moszny, tomografię komputerową (TK) do oceny zaawansowania nowotworu oraz rezonans magnetyczny (MRI) w przypadkach niejednoznacznych wyników TK. Badania laboratoryjne obejmują oznaczenie markerów nowotworowych: alfa-fetoproteiny (AFP), beta-gonadotropiny kosmówkowej (β-hCG) oraz dehydrogenazy mleczanowej (LDH), które są kluczowe w diagnostyce i monitorowaniu raka jądra, a także badania moczu i serologiczne w kierunku infekcji.
alfa-fetoproteina, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie palpacyjne, badanie USG, beta-gonadotropina kosmówkowa, białko C-reaktywne, dehydrogenaza mleczanowa, dostęp pachwinowy, eksploracja chirurgiczna, elastografia, epididymitis, guz jądra, hydrocele, marker nowotworowy, obrzęk jądra, odruch kremasterowy, orchitis, przepuklina pachwinowa, rak jądra, rezonans magnetyczny, samobadanie jąder, scyntygrafia kości, skręt jądra, tomografia komputerowa, torbiel najądrza, transilluminacja, ultrasonografia moszny, ultrasonografia z kontrastem, varicocele, węzeł chłonny, wodniak jądra, zapalenie jądra, zapalenie najądrza - Leksykon chorób i schorzeń
Lipoedema – Diagnostyka i diagnoza
Lipoedema to przewlekła choroba tkanki tłuszczowej, dotykająca niemal wyłącznie kobiety, charakteryzująca się symetrycznym, nieproporcjonalnym rozrostem tkanki tłuszczowej głównie w kończynach dolnych i/lub ramionach, z oszczędzeniem stóp i dłoni. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu klinicznym, uwzględniającym objawy takie jak ból, tkliwość, uczucie ciężkości, łatwe powstawanie siniaków oraz charakterystyczny „mankiet” na poziomie kostek lub nadgarstków. Próba Stemmera jest ujemna, co odróżnia lipoedemę od obrzęku limfatycznego. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie otyłości, obrzęku limfatycznego oraz niewydolności żylnej, przy czym lipoedema często współistnieje z tymi schorzeniami. Brak jest specyficznych testów laboratoryjnych czy obrazowych, choć ultrasonografia, doppler, CT, MRI i limfoscyntygrafia mogą wspomagać wykluczenie innych patologii. Choroba klasyfikowana jest w czterech stadiach, od gładkiej skóry z powiększoną tkanką tłuszczową do zaawansowanego lipolymphoedemu z wtórnym obrzękiem limfatycznym.
badanie dopplerowskie, badanie kliniczne, badanie palpacyjne, badanie ultrasonograficzne, biomarker diagnostyczny, chirurg plastyczny, chirurgia naczyniowa, drenaż limfatyczny, fałd skórny, flebolog, limfoscyntygrafia, lipoedema, niewydolność żylna przewlekła, obrzęk limfatyczny, rezonans magnetyczny, rozpoznanie różnicowe, stadium zaawansowania, tkanka tłuszczowa, tomografia komputerowa, wtórny obrzęk limfatyczny, wywiad chorobowy, żylaki - Leksykon chorób i schorzeń
Tendinopatia – Diagnostyka i diagnoza
Tendinopatia to schorzenie ścięgien o charakterze degeneracyjnym, a nie zapalnym, co ma kluczowe znaczenie dla diagnostyki i leczenia. Rozpoznanie opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, obejmującym szczegółowy wywiad, ocenę lokalizacji bólu, badanie palpacyjne oraz testy prowokacyjne specyficzne dla danego ścięgna (np. test Thompsona dla ścięgna Achillesa). Objawy obejmują ból nasilający się podczas aktywności fizycznej, sztywność poranną oraz tkliwość w charakterystycznych lokalizacjach, np. ból 2-7 cm powyżej przyczepu ścięgna Achillesa. Badania obrazowe, takie jak ultrasonografia (USG) i rezonans magnetyczny (MRI), są pomocne w potwierdzeniu diagnozy i ocenie stopnia uszkodzenia, ale ich wyniki muszą być interpretowane w kontekście objawów klinicznych, gdyż zmiany strukturalne mogą występować także u osób bezobjawowych. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. zapalenie kaletki, urazy więzadeł, zmiany degeneracyjne stawów oraz zespoły uciskowe nerwów.
badanie dopplerowskie, badanie fizykalne, badanie palpacyjne, badanie rentgenowskie, ćwiczenie ekscentryczne, dna moczanowa, fala uderzeniowa, kolano skoczka, kwestionariusz PRTEE, leczenie operacyjne, leczenie zachowawcze, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze bogatopłytkowe, proces degeneracyjny, proloterapia, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, ścięgno piszczelowe tylne, stożek rotatorów, tendinitis, tendinopatia, tendinopatia Achillesa, tendinopatia łokcia, tendinopatia przyczepu, tendinopatia rzepki, tendinopatia stożka rotatorów, tendinosis, terapia laserowa, test prowokacyjny, test Thompsona, test Thomsena, ultrasonografia, upośledzenie funkcji, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół uciskowy nerwu, zgięcie grzbietowe stopy, złamanie przeciążeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannoma – Diagnostyka i diagnoza
Schwannoma to łagodny, wolno rosnący guz wywodzący się z komórek Schwanna nerwów obwodowych, którego diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na niespecyficzne objawy i różnorodne lokalizacje. Podstawą rozpoznania jest obrazowanie MRI, które wykazuje izointensywny lub hipointensywny sygnał w T1, heterogenicznie hiperintensywny w T2 oraz intensywne wzmocnienie po podaniu kontrastu gadolinowego, często z charakterystycznym „objawem tarczy” (target sign). CT jest pomocne w ocenie zmian kostnych, a USG w diagnostyce guzów powierzchownych. Diagnostyka uzupełniana jest badaniami neurologicznymi, elektrofizjologicznymi (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego, słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu) oraz audiologicznymi, szczególnie w przypadku nerwiaków nerwu przedsionkowo-ślimakowego, gdzie obserwuje się jednostronny niedosłuch odbiorczy i zaburzenia równowagi. Ostateczne potwierdzenie rozpoznania uzyskuje się na podstawie badania histopatologicznego, wykazującego obecność obszarów Antoni A i B, ciałek Verocaya oraz silną ekspresję białka S-100.
audiogram, badanie audiologiczne, badanie dopplerowskie, badanie histopatologiczne, badanie neurologiczne, badanie przedsionkowe, badanie ultrasonograficzne, białko S-100, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, dysfagia, elektromiografia, komórki Schwanna, kontrast gadolinowy, MPNST, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak nerwu słuchowego, nerwiakowłókniak, nerwy obwodowe, neurofibromatoza typu 2, objaw tarczy, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, oponiak, parestezje, potencjały wywołane, przewodnictwo nerwowe, przyzwojak, radioterapia stereotaktyczna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannomatoza, tomografia komputerowa, tympanometria - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Coronal 10 10 mg
Bisoprolol, selektywny beta₁-adrenolityk, może negatywnie wpływać na przebieg ciąży oraz rozwój płodu i noworodka poprzez redukcję przepływu krwi przez łożysko. Skutkiem tego mogą być powikłania takie jak opóźnienie wzrastania wewnątrzmacicznego, poronienie, poród przedwczesny oraz śmierć wewnątrzmaciczna płodu. U noworodków matek stosujących bisoprolol obserwuje się hipoglikemię i bradykardię, które manifestują się najczęściej w pierwszych 72 godzinach życia. Z tego względu stosowanie bisoprololu (Coronal 5 mg i 10 mg) w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. W przypadku konieczności terapii zaleca się monitorowanie przepływu maciczno-łożyskowego (badania dopplerowskie), wzrastania płodu (biometria ultrasonograficzna) oraz dobrostanu płodu (kardiotokografia).
badanie dopplerowskie, beta-adrenolityk, bisoprolol, blokada receptorów beta, bradykardia, depresja oddechowa, fumaran bisoprololu, hipoglikemia, kardiotokografia, karmienie piersią, mleko kobiece, mleko modyfikowane, niewydolność łożyskowa, okres noworodkowy, poród przedwczesny, poronienie, powikłania położnicze, przepływ łożyskowy, przepływ maciczno-łożyskowy, receptor beta-adrenergiczny, selektywny beta1-adrenolityk, śmierć wewnątrzmaciczna płodu - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzykomorowej – Diagnostyka i diagnoza
Defekt przegrody międzykomorowej (VSD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, stanowiąc około 25-30% wszystkich wad u dzieci, z częstością występowania około 4,2 na 1000 żywych urodzeń. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na echokardiografii przezklatkowej z Dopplerem, która umożliwia ocenę wielkości ubytku, lokalizacji, przepływu krwi oraz stosunku przepływu płucnego do systemowego (Qp/Qs). W przypadku niejednoznacznych wyników zaleca się echokardiografię przezprzełykową. EKG i RTG klatki piersiowej dostarczają dodatkowych informacji o przerostach i powiększeniu serca, natomiast cewnikowanie serca jest zarezerwowane do oceny oporu naczyniowego płucnego i pomiarów hemodynamicznych. Wielkość ubytku determinuje objawy kliniczne i strategię leczenia: małe VSD są zwykle bezobjawowe i często zamykają się samoistnie, umiarkowane mogą wymagać farmakoterapii i interwencji, a duże VSD prowadzą do niewydolności serca i nadciśnienia płucnego, wymagając zwykle operacji przed 2. rokiem życia.
badanie dopplerowskie, cewnikowanie serca, choroba naczyń płucnych, defekt przegrody międzykomorowej, dwupłatkowa zastawka aortalna, echokardiografia płodowa, echokardiografia przezklatkowa, echokardiografia przezprzełykowa, elektrokardiogram, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kardiolog dziecięcy, kardiomegalia, kolorowy doppler, nadciśnienie płucne, niewydolność serca, okluzja, opór naczyniowy płucny, powiększenie lewego przedsionka, przeciek lewo-prawy, przerost lewej komory, przetrwały przewód tętniczy, pulsoksymetria, rentgen klatki piersiowej, rezonans magnetyczny serca, saturacja tlenowa, szmer holosystoliczny, tachypnoe, tetralogia Fallota, tomografia komputerowa, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, ubytek przegrody przedsionkowo-komorowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Cholestaza ciążowa – Zapobieganie i profilaktyka
Cholestaza ciążowa (ICP) to schorzenie wątroby występujące w ciąży, charakteryzujące się zaburzeniami przepływu żółci i objawami takimi jak świąd skóry, ze znacznym ryzykiem powikłań okołoporodowych. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne i hormonalne, co utrudnia skuteczną prewencję pierwotną. Kluczowe jest rozpoznanie grup ryzyka, do których należą m.in. wcześniejsza cholestaza ciążowa (ryzyko nawrotu 60-90%), wywiad rodzinny, ciąża po IVF, wiek >35 lat, pochodzenie latynoskie oraz reakcje na estrogeny w antykoncepcji. Profilaktyka opiera się na regularnym monitorowaniu funkcji wątroby, poziomu kwasów żółciowych (szczególnie w III trymestrze), badaniach ultrasonograficznych i testach niestresowych (NST) w celu oceny dobrostanu płodu. Wczesne wykrycie, nawet bezobjawowej postaci choroby, umożliwia wdrożenie leczenia i minimalizację ryzyka powikłań, takich jak poród przedwczesny czy wewnątrzmaciczne obumarcie płodu.
badanie dopplerowskie, badanie genetyczne, badanie przesiewowe, badanie ultrasonograficzne, cholestaza ciążowa, dieta lekkostrawna, dieta niskotłuszczowa, dobrostan płodu, dysfunkcja wątroby, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, indukcja porodu, kardiotokografia, krwotok, kwas ursodeoksycholowy, kwasy żółciowe, martwe urodzenie, opieka położnicza, parametry wątrobowe, płyn owodniowy, poród przedwczesny, S-adenozylo-metionina, stężenie kwasów żółciowych, suplementacja witaminy K, świąd skóry, test niestresowy, wewnątrzmaciczne obumarcie płodu, witamina K, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekła choroba trofoblastyczna i choriokarcynoma – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekła choroba trofoblastyczna (PTD) oraz choriokarcinoma stanowią rzadkie, ale istotne nowotwory związane z ciążą, należące do gestacyjnej choroby trofoblastycznej (GTD). Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu hCG w surowicy i moczu, gdzie utrzymujący się plateau (±10%) w czterech pomiarach przez co najmniej 3 tygodnie, wzrost hCG (>10%) w trzech kolejnych tygodniowych pomiarach lub podwyższony poziom przez 6 miesięcy wskazują na rozwój PTD. Badania obrazowe, takie jak USG, RTG klatki piersiowej, TK, MR oraz PET, służą do oceny lokalizacji i rozległości zmian oraz wykrywania przerzutów, z płucami jako najczęstszym miejscem przerzutów. Diagnostyka histopatologiczna, choć istotna, wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia, a nowoczesne metody molekularne i genotypowanie DNA wspomagają różnicowanie i klasyfikację zmian.
badanie dopplerowskie, badanie funkcji tarczycy, choriokarcynoma, ciąża pozamaciczna, cytotrofoblast, enzym wątrobowy, gestacyjna choroba trofoblastyczna, guz miejsca łożyskowego, immunohistochemia, ludzka gonadotropina kosmówkowa, naciekanie mięśniówki macicy, nadczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie samoistne, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do mózgu, przerzut do płuc, przerzut do wątroby, przetrwała choroba trofoblastyczna, przewlekła choroba trofoblastyczna, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, ultrasonografia przezpochwowa, wyłyżeczkowanie jamy macicy, zaśniad inwazyjny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Corectin 5 5 mg
Bisoprolol, substancja czynna leku Corectin, wykazuje działanie beta1-selektywne, jednak jego stosowanie u kobiet w ciąży, planujących ciążę lub karmiących piersią wiąże się z istotnym ryzykiem. Beta-adrenolityki zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może prowadzić do opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego, śmierci wewnątrzmacicznej, poronienia, przedwczesnego porodu oraz powikłań u płodu i noworodka, takich jak hipoglikemia i bradykardia. W przypadku konieczności terapii bisoprololem w ciąży, zaleca się ścisłe monitorowanie przepływów dopplerowskich przez łożysko oraz biometrię płodu, a także intensywną obserwację noworodka w pierwszych trzech dobach życia pod kątem objawów hipoglikemii i bradykardii. Ze względu na brak danych dotyczących przenikania bisoprololu do mleka kobiecego oraz bezpieczeństwa stosowania w okresie laktacji, karmienie piersią podczas terapii jest przeciwwskazane.
badanie dopplerowskie, badanie USG, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, bradykardia płodu, Corectin, dysfagia, hipoglikemia, hipoglikemia płodu, leczenie beta-adrenolitykami, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, poronienie, przedwczesny poród, przenikanie leku do mleka, przepływ doplerowski, przepływ łożyskowy, selektywny beta1-adrenolityk, śmierć wewnątrzmaciczna, wiek rozrodczy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hemolityczna płodu i noworodka (hdfn) spowodowana czynnikiem rh, inaczej choroba rh lub choroba rhesusowa – Diagnostyka i diagnoza
Choroba hemolityczna płodu i noworodka (HDFN) wywołana niezgodnością czynnika Rh, najczęściej w sytuacji matki Rh-ujemnej i płodu Rh-dodatniego, jest wynikiem immunologicznej destrukcji erytrocytów płodu przez przeciwciała matczyne anty-Rh(D). Diagnostyka rozpoczyna się od rutynowego typowania grupy krwi i czynnika Rh u ciężarnej oraz przesiewowego badania obecności przeciwciał anty-Rh(D). W przypadku wykrycia przeciwciał, monitoruje się ich miano (zwykle krytyczne wartości mieszczą się w zakresie 1:8 do 1:32) oraz wykonuje nieinwazyjne badania prenatalne, takie jak NIPT do określenia statusu Rh płodu (czułość 99,9%, swoistość 99,1%) oraz ultrasonografię z oceną przepływu w tętnicy środkowej mózgu (MCA Doppler) w celu wykrycia anemii płodu. W razie podejrzenia ciężkiej anemii stosuje się inwazyjne procedury diagnostyczne, takie jak kordocenteza (PUBS) i amniocenteza, umożliwiające ocenę stężenia bilirubiny, obecności przeciwciał i niedokrwistości, a także ewentualne wewnątrzmaciczne transfuzje krwi.
alloimmunizacja, amniocenteza, antygen RhD, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, badanie dopplerowskie, badanie prenatalne, choroba hemolityczna płodu i noworodka, choroba Rh, choroba rhesusowa, czynnik Rh, grupa krwi, hematokryt, hiperbilirubinemia, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina Rh, kordocenteza, krew Rh-ujemna, krwawienie płodowo-matczyne, metoda PCR, nieinwazyjne badanie prenatalne, obrzęk uogólniony płodu, poziom bilirubiny, preimplantacyjna diagnostyka genetyczna, retikulocyt, test Coombsa, test Kleihauera-Betke, test point-of-care, transfuzja wymienna, ultrasonografia, wolne DNA płodowe, żółtaczka, zygotyczność - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka bloku serca wymaga wieloetapowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz szeroki zakres badań dodatkowych. Podstawowym narzędziem jest 12-odprowadzeniowe EKG, które pozwala ocenić stopień (I°, II°, III°) i typ bloku (np. Mobitz I lub II), z kluczową interpretacją odstępu PR (>200 ms w bloku I°) oraz relacji załamków P i zespołów QRS. W przypadku okresowego występowania bloku stosuje się długotrwałe monitorowanie rytmu serca za pomocą Holtera (24-72 h), rejestratora zdarzeń lub wszczepialnego rejestratora pętlowego (3-5 lat). W razie wątpliwości diagnostycznych wykonuje się badanie elektrofizjologiczne, umożliwiające precyzyjną lokalizację bloku i ocenę mechanizmu zaburzeń przewodzenia. Dodatkowo, echokardiografia i rezonans magnetyczny serca pozwalają na ocenę struktury i funkcji mięśnia sercowego oraz wykrycie przyczyn strukturalnych bloku. Badania laboratoryjne (elektrolity, markery martwicy, poziomy leków, badania infekcyjne i immunologiczne) służą wykluczeniu odwracalnych przyczyn zaburzeń przewodzenia.
badanie dopplerowskie, badanie elektrofizjologiczne, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba autoimmunologiczna, choroba wieńcowa, echokardiografia, echokardiografia płodowa, elektrokardiogram, holter EKG, koronarografia, martwica mięśnia sercowego, monitoring holterowski, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obrzęk kończyn dolnych, omdlenie, próba wysiłkowa, rejestrator pętlowy, rezonans magnetyczny serca, rozrusznik serca, stymulacja dwujamowa, troponina, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśnia sercowego, zawał serca, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba peyroniego – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka choroby Peyroniego opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie oraz badaniu przedmiotowym, które pozwalają na rozpoznanie charakterystycznych cech choroby, takich jak wyczuwalne blaszki włókniste i krzywizna prącia podczas erekcji. Kluczowe jest określenie fazy choroby – ostrej (aktywnej) z bólem podczas erekcji i progresją deformacji, lub przewlekłej (stabilnej) z ustąpieniem bólu i stabilną krzywizną przez co najmniej 3-6 miesięcy. Badanie palpacyjne w stanie wiotkim umożliwia ocenę lokalizacji i ilości blaszek, a pomiar długości prącia pozwala monitorować ewentualne skrócenie. Obiektywna ocena stopnia krzywizny (w stopniach) jest możliwa dzięki dokumentacji fotograficznej lub testowi iniekcji docierniowej (ICI) z alprostadylem, co umożliwia precyzyjne określenie kąta zgięcia oraz identyfikację dodatkowych deformacji, takich jak efekt klepsydry czy przewężenie.
alprostadyl, badanie dopplerowskie, badanie palpacyjne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, blaszka włóknista, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose’a, choroba Peyroniego, deformacja prącia, faza ostra, faza przewlekła, krzywizna prącia, Międzynarodowy Indeks Funkcji Erektylnej, przepływ krwi, rezonans magnetyczny, ultrasonografia, zaburzenie erekcji - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba tętnic obwodowych – Diagnostyka i diagnoza
Choroba tętnic obwodowych (PAD) charakteryzuje się zwężeniem lub zablokowaniem tętnic kończyn dolnych na tle miażdżycowym, co prowadzi do ograniczenia przepływu krwi i objawów takich jak chromanie przestankowe. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym oraz pomiarze wskaźnika kostka-ramię (ABI), gdzie wartości ≤ 0,90 potwierdzają PAD, a klasyfikacja ciężkości obejmuje: łagodną (0,71-0,90), umiarkowaną (0,41-0,70) i ciężką (≤ 0,40). ABI cechuje się wysoką czułością (90%) i swoistością (98%), jednak u pacjentów z zwapnieniami tętnic (np. cukrzyca, przewlekła choroba nerek) może dawać fałszywie podwyższone wyniki (ABI ≥ 1,4), co wymaga zastosowania wskaźnika paluch-ramię (TBI) lub innych badań nieinwazyjnych, takich jak ultrasonografia dopplerowska, pomiar ciśnienia segmentarnego czy TcPO2. Testy wysiłkowe (ABI wysiłkowe, test na bieżni) są pomocne w wykrywaniu PAD u pacjentów z prawidłowym ABI spoczynkowym, a zaawansowane metody obrazowania (CTA, MRA, klasyczna angiografia) służą do precyzyjnej oceny anatomicznej i planowania rewaskularyzacji.
amputacja kończyny, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, angiolog, angioplastyka, badanie dopplerowskie, chirurg naczyniowy, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, hemoglobina glikowana, kardiolog, konwencjonalna angiografia, krytyczne niedokrwienie kończyny, miażdżyca, neuropatia obwodowa, profil lipidowy, radiolog interwencyjny, stan nadkrzepliwości, stenoza kanału kręgowego, stentowanie, test wysiłkowy, udar mózgu, wskaźnik kostka-ramię, zabieg rewaskularyzacyjny, zakrzepica żył głębokich, zawał serca, złogi tłuszczowe, zwapnienie tętnic - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Coronal 5 5 mg
Bisoprolol, jako selektywny beta1-adrenolityk, niesie potencjalne ryzyko dla płodu i przebiegu ciąży, w tym zmniejszenie przepływu przez łożysko, opóźnienie wzrostu płodu, ryzyko śmierci wewnątrzmacicznej, poronienia oraz porodu przedwczesnego. U noworodków narażonych na bisoprolol w okresie prenatalnym obserwuje się hipoglikemię oraz bradykardię, szczególnie w pierwszych 72 godzinach życia, co wymaga intensywnego monitorowania. Stosowanie bisoprololu w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, z preferencją dla selektywnych beta1-adrenolityków. Zaleca się regularne badania dopplerowskie przepływu maciczno-łożyskowego oraz systematyczną ocenę wzrostu i dobrostanu płodu.
antagonista receptora beta1-adrenergicznego, badanie dopplerowskie, beta₁-adrenolityk, biometria płodu, bradykardia, Coronal, dobrostan płodu, drgawki, działanie farmakologiczne, fumaran bisoprololu, hipoglikemia, mleko kobiece, modyfikacja terapii, objawy hipoglikemii, obniżony poziom glukozy, opóźnienie wzrostu płodu, poród przedwczesny, poronienie, przepływ krwi przez łożysko, przepływ maciczno-łożyskowy, receptor adrenergiczny, zespół neonatologiczny, zwolniona czynność serca - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk limfatyczny – Diagnostyka i diagnoza
Obrzęk limfatyczny to przewlekła choroba charakteryzująca się akumulacją białkowego płynu w tkankach na skutek dysfunkcji układu limfatycznego. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, które pozwalają na rozpoznanie w około 90% przypadków. Kluczowe elementy badania to ocena różnic w obwodzie kończyn, obecność objawu Stemmera, konsystencja tkanek oraz zmiany skórne. Pomiar obwodu kończyny, metoda wypierania wody, perometria oraz bioimpedancja elektryczna (BIS) umożliwiają obiektywną ocenę stopnia obrzęku. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne przyczyny obrzęku, takie jak przewlekła niewydolność żylna, lipedema, myxedema, niewydolność narządowa czy zakrzepica żył głębokich. Klasyfikacja ISL wyróżnia cztery stadia obrzęku, od subklinicznego (stadium 0) do nieodwracalnego z zaawansowanymi zmianami skórnymi (stadium III).
badanie dopplerowskie, bioimpedancja elektryczna, bioimpedancja spektroskopowa, brodawczak, choroba przewlekła, hiperkeratoza, limfoscyntygrafia, lipedema, myxedema, naczynie limfatyczne, niewydolność żylna, objaw Stemmera, obrzęk limfatyczny, obrzęk śluzowaty, obrzęk tłuszczowy, obrzęk wgłębialny, tonometria, układ limfatyczny, węzeł chłonny, zakrzepica żył głębokich, zespół pozakrzepowy, zieleń indocyjaninowa, zwłóknienie