lek miejscowo znieczulający
Lek miejscowo znieczulający to substancja, która czasowo blokuje przewodnictwo nerwowe w określonym obszarze ciała, powodując zniesienie odczuwania bólu oraz innych wrażeń czuciowych, bez utraty świadomości pacjenta. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu przepływu jonów sodowych przez błonę komórkową neuronu, co uniemożliwia powstanie i przewodzenie potencjału czynnościowego.
Leki miejscowo znieczulające dzieli się na estry (np. prokaina, benzokaina) i amidy (np. lidokaina, bupiwakaina, ropiwakaina). Amidy charakteryzują się dłuższym czasem działania i mniejszym ryzykiem reakcji alergicznych. Stosuje się je w różnych formach: jako kremy, żele, płyny do iniekcji, plastry czy aerozole, w zależności od wskazań klinicznych.
Zastosowanie leków miejscowo znieczulających obejmuje szerokie spektrum procedur medycznych: od drobnych zabiegów dermatologicznych i stomatologicznych, przez znieczulenie nasiękowe, blokady nerwów obwodowych, znieczulenie przewodowe i zewnątrzoponowe, aż po znieczulenie podpajęczynówkowe. Ich działanie może być wspomagane przez dodanie adrenaliny (epinefryny), która zwęża naczynia krwionośne, zmniejszając krwawienie i wydłużając czas działania znieczulenia.
Działania niepożądane leków miejscowo znieczulających mogą obejmować reakcje miejscowe (rumień, obrzęk), alergiczne oraz objawy ogólnoustrojowe związane z przedawkowaniem lub przypadkowym podaniem donaczyniowym. Najpoważniejsze powikłania to toksyczność dla układu nerwowego (drgawki) i układu sercowo-naczyniowego (zaburzenia rytmu serca, hipotensja), dlatego kluczowe jest przestrzeganie maksymalnych dawek i technik podawania.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cynku tlenek – Interakcje
Cynk tlenek, obecny w preparacie Pudrospan – Puder płynny w stężeniu 200 mg/g, wykazuje minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe przy miejscowej aplikacji, co ogranicza ryzyko interakcji systemowych. Preparat zawiera również benzokainę (10 mg/g) oraz mentol (10 mg/g). Brak jest szczegółowych badań dotyczących interakcji tego preparatu z innymi lekami, jednak na podstawie farmakologii cynku tlenku zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z preparatami zawierającymi kwasy (np. kwas salicylowy, retinoidowy), które mogą zmieniać pH i właściwości fizykochemiczne cynku tlenku, potencjalnie obniżając jego skuteczność. Alkohol stosowany miejscowo może nasilać efekt wysuszający cynk tlenek oraz zwiększać penetrację benzokainy i mentolu, co może wpływać na biodostępność i działania niepożądane tych substancji.
antybiotyk miejscowy, antyoksydant, benzokaina, biodostępność, cynk tlenek, działanie niepożądane, efekt synergistyczny, interakcja fizykochemiczna, interakcja systemowa, kwas salicylowy, lek miejscowo znieczulający, mentol, penetracja skórna, preparat dermatologiczny, puder płynny, Pudrospan, reakcja zapalna, steroid miejscowy, substancja czynna, wchłanianie ogólnoustrojowe, witamina C, witamina E, właściwości fizykochemiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropimol
Znieczulenie przewodowe z użyciem ropiwakainy (Ropimol, 5 mg/ml) wymaga przeprowadzenia w odpowiednio wyposażonych ośrodkach medycznych z przeszkolonym personelem, zdolnym do monitorowania i resuscytacji pacjenta. Przed blokadą z dużymi dawkami ropiwakainy konieczne jest zapewnienie dostępu dożylnego oraz optymalizacja stanu zdrowia pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować, aby uniknąć donaczyniowego podania leku. W przypadku znieczulenia dooponowego ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej jest niskie przy stosowaniu małych dawek, jednak nadmierna dawka może prowadzić do całkowitej blokady podpajęczynówkowej. Pacjenci przyjmujący leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) wymagają ścisłego monitorowania EKG z uwagi na ryzyko powikłań kardiologicznych. Należy także uwzględnić możliwość nadwrażliwości krzyżowej u osób uczulonych na amidowe leki miejscowo znieczulające oraz ryzyko nagłego spadku ciśnienia tętniczego u pacjentów z hipowolemią podczas znieczulenia dooponowego.
amiodaron, blok przewodzenia, blokada nerwów obwodowych, blokada podpajęczynówkowa, choroba wątroby, enoksacyna, fluwoksamina, hipoproteinemia, hipowolemia, inhibitor CYP1A2, kwasica, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy III, monitorowanie EKG, nadwrażliwość krzyżowa, niewydolność nerek, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra porfiria, podanie donaczyniowe, porfiria, resuscytacja pacjenta, ropiwakaina chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, znieczulenie dooponowe, znieczulenie przewodowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidocaini hydrochloridum Noridem
Lidocaini hydrochloridum Noridem w stężeniu 20 mg/ml wymaga szczególnej ostrożności przed zastosowaniem, zwłaszcza u pacjentów z alergią na amidowe środki znieczulające, chorobami wątroby, nerek, miastenią, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, niewydolnością serca, bradykardią, niewydolnością oddechową oraz ciężkim wstrząsem. Konieczne jest zapewnienie natychmiastowej dostępności sprzętu resuscytacyjnego i leków do leczenia reakcji toksycznych. U pacjentów z padaczką istnieje zwiększone ryzyko drgawek nawet przy dawkach poniżej minimalnych terapeutycznych. Podczas znieczulenia zewnątrzoponowego i podpajęczynówkowego należy monitorować ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych, a także uwzględnić ryzyko późniejszego bólu głowy u młodych dorosłych. Podawanie lidokainy w tkance zapalnej wymaga uwagi ze względu na zwiększone wchłanianie ogólnoustrojowe i obniżoną skuteczność znieczulenia z powodu niższego pH.
alergia krzyżowa, ból głowy, bradykardia, choroby wątroby i nerek, drgawki, EKG, elektrolity w osoczu, hipokaliemia, hipoksja, kwasica, leczenie przeciwarytmiczne, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, miastenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, równowaga kwasowo-zasadowa, sprzęt resuscytacyjny, wstrząs, zaburzenia przewodnictwa sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne dożylne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Preparat Xylocaine 2% zawiera chlorowodorek lidokainy w stężeniu 20 mg/ml, który może wpływać na zdolności psychomotoryczne pacjenta, w tym funkcje poznawcze i motoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Efekt ten jest zależny od dawki – standardowa fiolka zawiera 1000 mg lidokainy (50 ml roztworu), a wyższe dawki mogą nasilać zaburzenia koordynacji ruchowej, wydłużać czas reakcji oraz obniżać precyzję ruchów. W konsekwencji, pacjenci mogą doświadczać nieznacznych zaburzeń poznawczych, które wpływają na ocenę sytuacji drogowej, co wymaga szczególnej ostrożności w okresie stosowania leku.
chlorowodorek lidokainy, dawkozależność, dokumentacja medyczna, droga podania leku, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, funkcja psychiczna, interakcja lekowa, koordynacja ruchowa, lek miejscowo znieczulający, nasilenie działania leku, okres działania leku, roztwór do wstrzykiwań, wrażliwość indywidualna, Xylocaine, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ropivacaine Kabi 7,5 mg/ml
Przedawkowanie ropiwakainy, substancji czynnej w preparacie Ropivacaine Kabi (7,5 mg/ml, 150 mg w ampułce 20 ml), może prowadzić do poważnej toksyczności ogólnoustrojowej, obejmującej ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz układ sercowo-naczyniowy. Objawy toksyczności pojawiają się natychmiast po podaniu donaczyniowym lub z opóźnieniem 1-2 godzin po podaniu pozanaczyniowym, co wymaga odpowiednio długiej obserwacji pacjenta. Wczesne symptomy obejmują drętwienie wokół ust, mrowienie języka, metaliczny posmak, tachykardię i nadciśnienie, natomiast zaawansowane i ciężkie objawy to drgawki toniczno-kloniczne, depresja OUN, zapaść sercowo-naczyniowa oraz zatrzymanie krążenia i oddechu.
benzodiazepina, chlorowodorek ropiwakainy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki toniczno-kloniczne, kwasica, lek inotropowy, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwdrgawkowy, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, podanie donaczyniowe, przedawkowanie ropiwakainy, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, toksyczność ogólnoustrojowa, układ sercowo-naczyniowy, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas azotowy – Przedawkowanie
Solcogyn to roztwór do aplikacji na szyjkę macicy, zawierający 70% (w/w) kwasu azotowego w stężeniu 537,0 mg/ml, a także kwas octowy (99% w/w, 20,4 mg/ml), kwas szczawiowy dwuwodny (58,6 mg/ml) oraz cynku azotan sześciowodny (6,0 mg/ml). Preparat wykazuje silne działanie miejscowe i powinien być stosowany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny, ze względu na ryzyko uszkodzenia zdrowych tkanek. Przedawkowanie kwasu azotowego może prowadzić do objawów takich jak ból, pieczenie, świąd, silne reakcje zapalne, a w skrajnych przypadkach do owrzodzeń w miejscu aplikacji. Dawki wywołujące objawy nie są ściśle określone i zależą od indywidualnej wrażliwości pacjentki.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lidocaine Accord 10 mg/ml
Lidokaina chlorowodorek, składnik aktywny preparatu Lidocaine Accord, jest amidowym lekiem miejscowo znieczulającym (kod ATC: N01BB02) o mechanizmie działania polegającym na blokowaniu kanałów sodowych w błonie neuronów. Powoduje to zmniejszenie szybkości depolaryzacji i podniesienie progu pobudzenia, co skutkuje odwracalnym znieczuleniem miejscowym. Po wchłonięciu do krążenia systemowego lidokaina wpływa na ośrodkowy układ nerwowy, wywołując początkowo pobudzenie, a następnie hamowanie funkcji OUN, oraz na układ sercowo-naczyniowy, gdzie zmniejsza pobudliwość elektryczną mięśnia sercowego, spowalnia przewodzenie impulsów i osłabia siłę skurczu. Początek działania zależy od drogi podania: dożylnie około 1 minuty (czas działania 10-20 minut), domięśniowo około 15 minut (czas działania 60-90 minut).
arytmia, blokada przewodnictwa nerwowego, błona neuronu, depolaryzacja błony komórkowej, dieta niskosodowa, droga podania, działanie znieczulające, impuls nerwowy, jon sodowy, kardiomiocyt, krążenie systemowe, lek miejscowo znieczulający, lidokaina chlorowodorek, mięsień sercowy, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudliwość elektryczna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przewodzenie impulsów, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie tkanek - Leksykon substancji czynnych
Chlorheksydyna – Przeciwwskazania stosowania
Chlorheksydyna, wykazująca działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze, jest stosowana w różnych postaciach farmaceutycznych, takich jak kremy, płyny do jamy ustnej, tabletki do ssania czy płyny na skórę. Podstawowym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na chlorheksydynę (w formach chlorowodorku, diglukonianu, dichlorowodorku) lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z integralnością anatomiczną, np. Bepanthen Plus (50 mg + 5 mg/g) nie powinien być stosowany przy przerwaniu błony bębenkowej, a Spirytus skażony hibitanem 0,5% Coel jest przeciwwskazany w zabiegach operacyjnych OUN i otolaryngologicznych oraz nie może być wprowadzany do płynu mózgowo-rdzeniowego. Ponadto, preparaty takie jak DoppelSept Gardło (5 mg + 5 mg) i Gardimax medica spray (20 mg + 5 mg/10 ml) mają ograniczenia wiekowe (odpowiednio powyżej 12 lat i 30 miesięcy) oraz specyficzne przeciwwskazania, np. methemoglobinemia przy DoppelSept Gardło i nadwrażliwość na amidowe leki miejscowo znieczulające przy Gardimax medica spray.
benzokainy, błona bębenkowa, błona śluzowa, dezynfekcja skóry, dichlorowodorek chlorheksydyny, diglukonian chlorheksydyny, działanie przeciwgrzybicze, fenyloalanina, fenyloketonuria, jama ustna, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, methemoglobinemia, nadwrażliwość, nietolerancja fruktozy, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, reakcja alergiczna krzyżowa, wywiad alergologiczny, zabiegi otolaryngologiczne, zapalenie ucha zewnętrznego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bupivacaine Grindeks
Bupiwakaina stosowana w znieczuleniu zewnątrzoponowym i obwodowym niesie ryzyko poważnych powikłań, takich jak zatrzymanie akcji serca, arytmie komór, migotanie komór oraz zapaść sercowo-naczyniowa, zwłaszcza przy niezamierzonym podaniu donaczyniowym i wysokim stężeniu leku w osoczu. Znieczulenie powinno być wykonywane wyłącznie w odpowiednio wyposażonych ośrodkach z dostępem do monitoringu i leków reanimacyjnych, a lekarz musi posiadać odpowiednie przeszkolenie oraz znać metody postępowania w przypadku toksyczności i powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, blokiem przedsionkowo-komorowym, stosujących leki przeciwarytmiczne grupy III oraz u pacjentów w stanie hipowolemii. W przypadku hipotensji podczas znieczulenia zewnątrzoponowego zaleca się podanie efedryny w dawce 5-10 mg dożylnie, dostosowując dawkę u dzieci do wieku i masy ciała.
arytmia komór, blok przedsionkowo-komorowy, blokada centralna, bradykardia, bupiwakaina, drgawka, efedryna, hipotensja, hipowolemii, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny grupy III, lek wazopresyjny, migotanie komór, monitorowanie EKG, ośrodkowy układ nerwowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, reakcja alergiczna, wstrząs anafilaktyczny, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie oddechu, znieczulenie dożylne, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Proktosedon
Produkt leczniczy Proktosedon w postaci maści doodbytniczej zawiera hydrokortyzon (5 mg/g), chlorowodorek cynchokainy (5 mg/g), siarczan neomycyny (10 mg/g) oraz eskulinę (10 mg/g). Stosowanie hydrokortyzonu wymaga wcześniejszego ustalenia właściwej diagnozy, gdyż może maskować objawy innych schorzeń. W przypadku wystąpienia podrażnienia lub braku poprawy, należy przerwać terapię i zweryfikować rozpoznanie. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów niesie ryzyko działań ogólnoustrojowych, takich jak zaburzenia endokrynologiczne, immunologiczne i metaboliczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwe zaburzenia widzenia, w tym nieostre widzenie, zmiany pola widzenia, podwójne widzenie czy zniekształcenia obrazu, które mogą wskazywać na zaćmę, jaskrę lub centralną chorioretinopatię surowiczą (CSCR). W takich przypadkach konieczna jest pilna konsultacja okulistyczna.
antybiotyk aminoglikozydowy, centralna chorioretinopatia surowicza, chlorowodorek cynchokainy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, CSCR, eskulina, hydrokortyzon, jaskra, kortykosteroid, leczenie immunizacyjne, leczenie przyczynowe, lek miejscowo znieczulający, maść doodbytnicza, nieostre widzenie, odpowiedź immunologiczna, odwarstwienie siatkówki, siarczan neomycyny, widzenie podwójne, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie widzenia, zaćma, zmiany ogólnoustrojowe, żywe atenuowane drobnoustroje - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bobodent 0,5 g/100 g
Produkt leczniczy BOBODENT w postaci żelu zawiera lidokainę chlorowodorek jednowodny w stężeniu 0,5 g/100 g. Przedawkowanie tego preparatu, szczególnie przy aplikacji na uszkodzone błony śluzowe lub stosowaniu niezgodnym z zaleceniami (np. zbyt częste aplikacje, nadmierne ilości), może prowadzić do zwiększonego wchłaniania lidokainy i wystąpienia ogólnoustrojowych działań toksycznych. Lidokaina działa poprzez blokadę kanałów sodowych, co skutkuje zaburzeniami przewodzenia impulsów nerwowych oraz dysfunkcją mięśnia sercowego, manifestując się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, parestezje, zaburzenia widzenia, szumy uszne), układu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz układu sercowo-naczyniowego (hipotensja).
blokowanie kanałów sodowych, błona śluzowa, drożność dróg oddechowych, działanie niepożądane lidokainy, hipotensja, lek miejscowo znieczulający, lidokainy chlorowodorek jednowodny, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, parestezje, płyny dożylne, rozszerzenie naczyń obwodowych, saturacja, spadek ciśnienia tętniczego, szumy uszne, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ropimol 2 mg/ml
Ropiwakaina, substancja czynna leku Ropimol w stężeniu 2 mg/ml, jest amidowym lekiem miejscowo znieczulającym o przedłużonym działaniu, klasyfikowanym pod kodem ATC N01BB09. Mechanizm jej działania polega na odwracalnym blokowaniu kanałów sodowych w osłonce włókien nerwowych, co prowadzi do zmniejszenia prędkości depolaryzacji i podniesienia progu pobudliwości, skutkując miejscową blokadą przewodzenia impulsów nerwowych. Ropiwakaina wykazuje działanie zależne od dawki: przy wyższych dawkach stosowana jest jako silne znieczulenie chirurgiczne, natomiast przy niższych dawkach zapewnia selektywną blokadę czuciową z ograniczoną blokadą motoryczną. Czas działania leku jest długi i zależy od miejsca podania oraz dawki, a jego skuteczność nie wymaga stosowania leków zwężających naczynia, takich jak adrenalina.
adrenalina, amid, analgezja, blokada czuciowa, blokada motoryczna, blokada przewodzenia nerwowego, depolaryzacja, dieta niskosodowa, jony sodowe, lek miejscowo znieczulający, lek zwężający naczynia krwionośne, osłona włókna nerwowego, pH, podanie donaczyniowe, próg pobudliwości, ropiwakaina, ropiwakaina chlorowodorek, roztwór do infuzji, substancja czynna, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon substancji czynnych
Bupiwakaina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bupiwakaina, jako amidowy lek miejscowo znieczulający, wymaga stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel w odpowiednio wyposażonych ośrodkach, z zapewnieniem monitorowania funkcji życiowych, dostępu do żyły pacjenta oraz sprzętu do resuscytacji. Toksyczność bupiwakainy manifestuje się głównie objawami ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego, w tym arytmiami komorowymi, migotaniem komór, zapaścią sercowo-naczyniową i zatrzymaniem akcji serca, szczególnie przy przypadkowym podaniu donaczyniowym lub przedawkowaniu. Ryzyko powikłań wzrasta przy znieczuleniu dużych pni nerwowych, gdzie stosowane są większe objętości leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością wątroby i nerek, zaburzeniami przewodnictwa sercowego, hipowolemią, niewydolnością serca, a także u kobiet w zaawansowanej ciąży. Znieczulenie zewnątrzoponowe może powodować hipotensję i bradykardię, które należy leczyć dożylnym podaniem efedryny w dawce 5-10 mg (dawka dostosowana u dzieci do wieku i masy ciała).
arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, blokada centralna, blokada układu współczulnego, bradykardia, chondroliza, choroba wieńcowa, hipotensja, hipowolemla, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, migotanie komór, nadczynność tarczycy, niedokrwienna martwica tkanek, niewydolność naczyń mózgowych, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia krwi, porażenie połowicze, porażenie poprzeczne, powikłanie kardiologiczne, stwardnienie rozsiane, toksyczność bupiwakainy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie neurologiczne, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie akcji serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt gęsty z liścia szałwii – Interakcje
Ekstrakt gęsty z liścia szałwii (Salviae folium extractum spissum) wykazuje właściwości przeciwzapalne i ściągające, co czyni go składnikiem wielu preparatów stosowanych w schorzeniach jamy ustnej, zwłaszcza błony śluzowej dziąseł. Istotne są jednak potencjalne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna, które mogą prowadzić do zaburzeń parametrów krzepnięcia krwi i zwiększonego ryzyka krwawień. Równoczesne stosowanie ekstraktu z szałwii z lekami miejscowo znieczulającymi może nasilać ich działanie oraz wywoływać niepożądane reakcje skórne. Ponadto, obecność alkoholu etylowego w preparatach oraz jego spożycie podczas terapii może zwiększać absorpcję składników aktywnych i nasilać działanie drażniące na błonę śluzową jamy ustnej, co wymaga unikania alkoholu w trakcie leczenia.
antykoagulant, błona śluzowa dziąseł, błona śluzowa jamy ustnej, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, ekstrahent alkoholowy, ekstrakt z liścia szałwii, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krzepnięcie krwi, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwzakrzepowy, reakcja niepożądana, schorzenie jamy ustnej, stan zapalny dziąseł, stan zapalny jamy ustnej, warfaryna, właściwości przeciwzapalne, wyciąg z kory dębu, wyciąg z nagietka, wyciąg z podbiału, wyciąg z rumianku, wyciąg z tymianku - Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek lidokainy – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorowodorek lidokainy jest substancją o działaniu miejscowo znieczulającym, stosowaną w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, często w połączeniu z antyseptykami lub środkami przeciwdrobnoustrojowymi. Dawkowanie preparatów zawierających lidokainę jest ściśle określone i zależy od wieku pacjenta, nasilenia objawów oraz formy farmaceutycznej. Dla dorosłych, np. Envil gardło zaleca 3 dawki aerozolu co 1-2 godziny, maksymalnie 8 aplikacji na dobę (0,33 mg lidokainy/dawka), Gardimax medica lemon spray 3-5 dawek 6-10 razy na dobę (0,045 mg/dawka), a Orofar Total Action 2-4 rozpylenia 3-6 razy na dobę (0,2098 mg/dawki). U dzieci stosowanie jest ograniczone wiekowo i dawkowanie jest zmodyfikowane: Envil od 6 lat, Gardimax od 30 miesięcy, Orofar od 6 lat, z odpowiednio zmniejszonymi dawkami i częstotliwością aplikacji. Czas terapii nie powinien przekraczać 3-7 dni w zależności od preparatu, aby uniknąć działań niepożądanych.
aerozol, antyseptyk, błona śluzowa jamy ustnej, chlorowodorek lidokainy, dysfagia, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, interakcja lekowa, jama ustna i gardło, lek miejscowo znieczulający, postać farmaceutyczna, stan zapalny jamy ustnej i gardła, substancja czynna, terapia, tylna ściana gardła, wywiad medyczny, zachłyśnięcie, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nanolipo 40 mg/g
Nanolipo (40 mg/g, krem) to miejscowy środek znieczulający zawierający lidokainę, stosowany do powierzchniowego znieczulenia skóry przed inwazyjnymi procedurami naczyniowymi, takimi jak cewnikowanie i nakłucia żył. Preparat jest wskazany do stosowania u dorosłych, młodzieży oraz dzieci od 1 miesiąca życia w celu zmniejszenia bólu i dyskomfortu podczas tych zabiegów. Działanie leku ogranicza się do powierzchownych warstw skóry, a jego skład obejmuje również substancje pomocnicze, takie jak glikol propylenowy (75 mg/g), uwodorniona lecytyna sojowa (73,2 mg/g) oraz alkohol benzylowy (15 mg/g), które należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjenta do terapii.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Scandivin 30 mg/ml
Lek Scandivin zawiera 30 mg/ml mepiwakainy chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań i jest skutecznym środkiem znieczulającym miejscowo. Jego stosowanie jest jednak bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na mepiwakainę lub inne amidowe środki znieczulające, u dzieci poniżej 4 roku życia lub o masie ciała poniżej 20 kg, a także u osób z ciężkimi, niewyrównanymi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz u pacjentów ze źle kontrolowaną padaczką. Warto zwrócić uwagę na zawartość sodu (1,18 mg/ml), co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej. Każdy wkład zawiera 54 mg mepiwakainy w 1,8 ml roztworu, co jest istotne przy ustalaniu dawkowania, zwłaszcza u dzieci i osób o niskiej masie ciała.
aktywność drgawkowa, amidowy środek znieczulający, bupiwakaina, dieta niskosodowa, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, mepiwakaina chlorowodorek, nadwrażliwość na mepiwakainę, napad padaczkowy, padaczka kontrolowana, padaczka niekontrolowana, prilokaina, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rozrusznik serca, typ amidowy, upośledzona czynność nerek, upośledzona czynność wątroby, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ropivacaine Kabi
Ropivacaine Kabi 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań, wymaga stosowania wyłącznie w wyspecjalizowanych ośrodkach medycznych przez personel przeszkolony w zakresie znieczulenia regionalnego oraz monitorowania i resuscytacji pacjenta. Podawanie leku, zwłaszcza dooponowe, wiąże się z ryzykiem toksyczności ogólnoustrojowej, zwłaszcza przy przekroczeniu zalecanych dawek, co może prowadzić do całkowitej blokady podpajęczynówkowej. Znieczulenie zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe może wywołać hipotensję i bradykardię, wymagającą natychmiastowego leczenia dożylnymi lekami wazopresyjnymi i płynoterapią. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron), z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, a także u osób w złym stanie ogólnym, w podeszłym wieku oraz u pacjentów z hipowolemią. Ropiwakaina jest metabolizowana w wątrobie, co wymaga redukcji dawek u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek ryzyko toksyczności wzrasta przy kwasicy i niskim stężeniu białka w osoczu.
blok przewodzenia, blokada nerwu obwodowego, blokada podpajęczynówkowa, bradykardia, choroba wątroby, elektrokardiografia, hipotensja, hipowolemia, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek wazopresyjny, nadwrażliwość krzyżowa, ostra porfiria, płynoterapia, przewlekła niewydolność nerek, resuscytacja, ropiwakaina, terapia pacjenta, zaburzenie czynności nerek, znieczulenie dooponowe, znieczulenie podpajęczynkowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lidocaine Grindeks
Lidocaine Grindeks (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wymaga podawania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do sprzętu reanimacyjnego oraz umiejętnościami resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, zastoinową niewydolnością serca, bradykardią, zaburzeniami oddechowymi, ciężkim uszkodzeniem wątroby lub nerek, padaczką oraz u osób leczonych lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem). Podczas znieczulenia nadtwardówkowego istnieje ryzyko niewydolności sercowo-naczyniowej, zwłaszcza u pacjentów z hipowolemią, dlatego zaleca się podanie dożylne płynów krystaloidalnych lub koloidalnych oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego i rytmu serca, a w razie potrzeby stosowanie efedryny w dawce 5-10 mg dożylnie.
Podanie lidokainy może prowadzić do toksycznych reakcji ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza przy przypadkowym podaniu donaczyniowym. Uszkodzenia tkanek, w tym pourazowe uszkodzenia nerwów i miejscowa toksyczność mięśni, zależą od stężenia leku i czasu ekspozycji, dlatego należy stosować najniższą skuteczną dawkę. Wstrzyknięcia donaczyniowe w obrębie głowy i szyi wymagają dokładnej aspiracji przed podaniem. Domięśniowe podanie lidokainy może podwyższać stężenie fosfokinazy kreatynowej, co może utrudniać diagnostykę zawału mięśnia sercowego. Lidokaina może wykazywać działanie porfirogenne, dlatego jej stosowanie u pacjentów z ostrą porfirią jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłego monitorowania klinicznego.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, centralny układ nerwowy, działanie porfirogenne, fosfokinaza kreatynowa, hipowolemja, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, niewydolność nerek, ostra porfiria, padaczka, spadek ciśnienia tętniczego, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie tkanki, uszkodzenie wątroby, wstrzyknięcie donaczyniowe, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nadtwardówkowe - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt gęsty z koszyczka nagietka – Interakcje
Ekstrakt gęsty z koszyczka nagietka (Extractum spissum ex Calendulae anthodio) jest stosowany w leczeniu chorób jamy ustnej, jednak jego jednoczesne stosowanie z lekami miejscowo znieczulającymi (np. lignokainą, benzokainą, prokainą) jest niewskazane ze względu na umiarkowane ryzyko nakładania się efektów terapeutycznych i zwiększenia działań niepożądanych na błonie śluzowej. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak warfaryna i inne antykoagulanty, gdzie interakcje mogą prowadzić do modyfikacji efektu przeciwzakrzepowego i zwiększonego ryzyka krwawienia (poziom ważności interakcji: wysoki). Ponadto, spożycie alkoholu etylowego podczas terapii może modyfikować biodostępność składników aktywnych oraz nasilać podrażnienia błony śluzowej, a także wpływać na metabolizm leków i alkoholu poprzez interakcje z enzymami cytochromu P450 (umiarkowany poziom ryzyka).
alkohol etylowy, antykoagulant, biodostępność, błona śluzowa jamy ustnej, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, ekstrakt gęsty z koszyczka nagietka, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwzakrzepowy, parametry koagulologiczne, terapia przeciwzakrzepowa, warfaryna, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Marcaine Spinal 0,5% Heavy 5 mg/ml
Bupiwakaina chlorowodorku (Marcaine Spinal 0,5% Heavy) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z innymi lekami miejscowo znieczulającymi oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy IB (np. lidokaina, meksyletyna, tokainid). Sumowanie się toksycznych efektów tych leków zwiększa ryzyko kardiotoksyczności i neurotoksyczności, co wymaga dostosowania dawki oraz ścisłego monitorowania funkcji sercowo-naczyniowych i neurologicznych. Ponadto, stosowanie bupiwakainy z lekami przeciwarytmicznymi klasy III (np. amiodaronem) może potencjalnie zwiększać ryzyko arytmii i zaburzeń przewodnictwa, mimo braku formalnych badań, co nakłada obowiązek zachowania szczególnej ostrożności i monitorowania EKG.
amidowy lek znieczulający miejscowo, amiodaron, arytmia, bupiwakaina, bupiwakaina chlorowodorek, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie kardiodepresyjne, elektrokardiografia, kardiotoksyczność, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, Marcaine Spinal, meksyletyna, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, tokainid, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodnictwa, znieczulenie podpajęczynówkowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg)/ml
Przedawkowanie aerozolu Orofar Total Action (2 mg + 1,5 mg/ml), zawierającego benzoksoniowy chlorek i lidokainy chlorowodorek, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Benzoksoniowy chlorek, będący czwartorzędową solą amoniową, wywołuje głównie objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty oraz podrażnienie błon śluzowych. W przypadku przedawkowania nie należy prowokować wymiotów ani wykonywać płukania żołądka, a natychmiast podać mleko lub białko jaj zmieszane z wodą, jednocześnie zakazując spożywania alkoholu, który zwiększa wchłanianie tej substancji. Lidokainy chlorowodorek, jako lek miejscowo znieczulający, stanowi większe zagrożenie toksyczne, szczególnie dla ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego, manifestując się drgawkami, śpiączką, niedociśnieniem, asystolią, bradykardią oraz zatrzymaniem akcji serca i oddechu. Dawki toksyczne dla obu substancji nie zostały precyzyjnie określone, jednak opisano ciężkie zatrucia, w tym zgony, po doustnym spożyciu preparatów zawierających lidokainę.
asystolia, benzoksoniowy chlorek, bezdech, biodostępność lidokainy, bradykardia, czwartorzędowa sól amoniowa, drgawki, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, lek miejscowo znieczulający, lidokainy chlorowodorek, niedociśnienie, nudności, oddział toksykologii, ośrodek leczenia zatruć, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, podrażnienie błony śluzowej, śpiączka, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, zatrucie lidokainą, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie czynności oddechowej - Leksykon substancji czynnych
Difenylol – Interakcje
Difenylol (2-bifenylol) jest substancją czynną o działaniu antyseptycznym, stosowaną miejscowo w preparacie Kodan Tinktur Forte barwiony w stężeniu 0,2 g/100 g płynu. Preparat zawiera również 2-propanol (45 g/100 g) oraz 1-propanol (10 g/100 g), co wpływa na jego profil działania i potencjalne interakcje. Ze względu na ograniczoną absorpcję ogólnoustrojową difenylolu, ryzyko interakcji systemowych jest niskie. Jednakże, teoretyczne interakcje mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu innych środków antyseptycznych, detergentów anionowych, środków utleniających, alkoholi etylowych oraz leków miejscowo znieczulających, co może prowadzić do nasilenia działania drażniącego, zmiany skuteczności przeciwbakteryjnej lub modyfikacji wchłaniania substancji czynnych.
1-propanol, 2-propanol, absorpcja ogólnoustrojowa, benzokaina, charakterystyka produktu leczniczego, detergent anionowy, difenylol, działanie antyseptyczne, działanie przeciwbakteryjne, etanol, inaktywacja, interakcje systemowe, Kodan Tinktur Forte, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, nadtlenek wodoru, penetracja przezskórna, podrażnienie skóry, przepuszczalność błony komórkowej, środek antyseptyczny, środek ostrożności, warstwa rogowa naskórka, właściwości antyseptyczne, związek amoniowy, związek fenolowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Orofar Junior 1 mg + 1 mg
Orofar Junior w formie tabletek do ssania zawiera 1 mg benzoksoniowego chlorku oraz 1 mg lidokainy chlorowodorku na tabletkę i jest wskazany do stosowania u dzieci powyżej 6 lat, młodzieży oraz dorosłych. Dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 1 tabletkę co 2-3 godziny, z możliwością zwiększenia do 1 tabletki co 1-2 godziny w przypadku nasilonej infekcji, przy maksymalnej dawce dobowej 10 tabletek. Dzieci powyżej 6 lat mogą stosować 1 tabletkę co 2-3 godziny, maksymalnie 6 tabletek na dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 6 lat ze względu na ryzyko zaburzeń połykania i zachłyśnięcia. Tabletki należy powoli ssać do całkowitego rozpuszczenia, nie żuć ani nie połykać, a w przypadku aft – rozpuszczać w pobliżu zmienionego chorobowo miejsca w jamie ustnej.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml
Produkt leczniczy Xylodont 2% z adrenaliną to środek miejscowo znieczulający z grupy amidów, zawierający lidokainę chlorowodorek jako składnik aktywny. Mechanizm działania lidokainy polega na blokowaniu prądów jonowych w błonie komórkowej neuronu, co uniemożliwia powstawanie i przewodzenie impulsów nerwowych, skutecznie eliminując ból. Preparat charakteryzuje się szybkim początkiem działania, co jest istotne w praktyce stomatologicznej. Czas działania znieczulającego zależy od miejsca podania, stężenia lidokainy oraz obecności środka obkurczającego naczynia – adrenaliny, która znacząco wydłuża efekt poprzez zmniejszenie lokalnego przepływu krwi i spowolnienie wchłaniania leku.
adrenalina, amid, anestetyk, blokowanie impulsów nerwowych, błona komórkowa neuronu, działanie znieczulające, krwawienie śródzabiegowe, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, lokalny przepływ krwi, prąd jonowy, przekrwienie tkanek, redukcja dawki, środek miejscowo znieczulający, środek obkurczający naczynia krwionośne, struktura amidowa, transmisja bodźców bólowych, wchłanianie lidokainy, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dicloratio (75 mg + 20 mg)/2 ml
Dicloratio to niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) z grupy pochodnych kwasu octowego (kod ATC: M01AB05), zawierający diklofenak sodowy (75 mg) oraz lidokainę chlorowodorku jednowodnego (20 mg) w formie roztworu do wstrzykiwań. Diklofenak działa poprzez hamowanie cyklooksygenazy, co prowadzi do zmniejszenia syntezy prostaglandyn i obniżenia stężenia kwasu arachidonowego w granulocytach, skutkując działaniem przeciwzapalnym, przeciwbólowym, przeciwgorączkowym oraz hamowaniem agregacji płytek indukowanej przez ADP i kolagen. Preparat jest stosowany w terapii stanów zapalnych, w tym schorzeń reumatycznych, zapewniając kompleksowe łagodzenie objawów zapalnych i bólowych.
adenozynodwufosforan, agregacja płytek krwi, cyklooksygenaza prostaglandynowa, diklofenak sodowy, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka diklofenaku, granulocyt, hamowanie syntezy prostaglandyn, iniekcja domięśniowa, kwas arachidonowy, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwreumatyczny, lidokaina chlorowodorek, maksymalne stężenie w osoczu, model zapalenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie reumatyczne, stan zapalny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dentocaine (40 mg + 0,005 mg)/ml
DENTOCAINE to roztwór do wstrzykiwań stosowany w stomatologii jako miejscowy środek znieczulający, zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 5 mikrogramów/ml adrenaliny (w postaci adrenaliny winianu). Każdy wkład o objętości 1,8 ml zawiera 72 mg artykainy i 9 mikrogramów adrenaliny. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 3,0-5,0, osmolalnością około 290 mOsm/kg oraz jest bezbarwny i klarowny. Substancje pomocnicze to m.in. sodu chlorek (0,83 mg/ml), sodu pirosiarczyn (E223), monohydrat kwasu cytrynowego oraz regulatory pH. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach, w tym strzykawkach samoaspirujących i z aspiracją manualną, a okres ważności wynosi 24 miesiące przy przechowywaniu poniżej 30°C w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem.
adrenalina, adrenalina winian, artykaina chlorowodorek, aspiracja manualna, kwas solny, lek miejscowo znieczulający, monohydrat kwasu cytrynowego, niezgodność farmaceutyczna, obkurczenie naczyń krwionośnych, okres ważności leku, osmolalność, przeciwutleniacz, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko zakażenia, sodu pirosiarczyn, sodu wodorotlenek, stabilizator pH, strzykawka samoaspirująca, substancja znieczulająca miejscowo, woda do wstrzykiwań, zapalenie wątroby, zawartość sodu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania lidokainy chlorowodorku (Lignocainum hydrochloricum WZF 1%) jest nadwrażliwość na substancję czynną, inne amidowe środki znieczulające lub substancje pomocnicze. Lek zawiera 2,75 mg sodu/ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Bezwzględne przeciwwskazania do znieczulenia podpajęczynówkowego i zewnątrzoponowego obejmują ostre choroby OUN (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzy OUN, zapalenie istoty szarej rdzenia, krwawienie śródczaszkowe), podostre zwyrodnienie rdzenia w niedokrwistości złośliwej, zwężenie kanału rdzenia, aktywne choroby kręgosłupa (zapalenia, gruźlica, guzy, świeże urazy), posocznicę, zakażenia skóry w miejscu znieczulenia, wstrząs kardiogenny lub hipowolemiczny oraz zaburzenia krzepnięcia i leczenie przeciwzakrzepowe ze względu na ryzyko krwawienia do kanału kręgowego i powikłań neurologicznych.
ciężkie schorzenie wątroby, czynna choroba kręgosłupa, działanie kardiotoksyczne, działanie neurotoksyczne, gruźlica kręgosłupa, guz kręgosłupa, guz OUN, infuzja dożylna lidokainy, krwawienie śródczaszkowe, krwiak nadtwardówkowy, krwiak podtwardówkowy, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina chlorowodorek, miastenia, nadwrażliwość, niedokrwistość złośliwa, niewydolność serca, ostra choroba ośrodkowego układu nerwowego, padaczka, podostre zwyrodnienie rdzenia kręgowego, posocznica, sprzęt resuscytacyjny, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie przewodnictwa serca, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe, zwężenie kanału rdzenia kręgowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropivacaine BioQ 2 mg/ml
Ropivacaine BioQ to roztwór do infuzji zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, przeznaczony do znieczulenia przewodowego. Produkt jest podawany za pomocą pompy infuzyjnej Ropivacaine ReadyfusOR o pojemności 250 ml, co odpowiada całkowitej dawce 500 mg ropiwakainy chlorowodorku jednowodnego. Stała szybkość przepływu wynosi około 5 ml/h, co przekłada się na dawkę 10 mg ropiwakainy na godzinę, a maksymalny czas infuzji to 48 godzin. Taka dawka zapewnia skuteczną analgezję przy minimalnej i niepostępującej blokadzie motorycznej, odpowiednią do leczenia bólu pooperacyjnego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Produkt jest wskazany do podania okołonerwowego i nasiękowego, a w przypadku terapii skojarzonej należy uwzględnić interakcje z innymi lekami przeciwbólowymi stosowanymi doustnie lub w formie bolusów miejscowych.
analgezja, analgezja kontrolowana przez pacjenta, blokada motoryczna, blokada nerwów obwodowych, ból pooperacyjny, cewnik fenestrowany, działanie przeciwbólowe, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwbólowy, lekarz anestezjolog, nasączanie iniekcyjne, podanie nasiękowe, podanie okołonerwowe, pompa infuzyjna, ropiwakaina chlorowodorek, środek znieczulający, terapia skojarzona, wlew okołonerwowy, wstrzyknięcie bolusowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocainum Jelfa 20 mg/g
Lidokaina, klasyfikowana w systemie ATC jako N01BB02, jest amidowym lekiem miejscowo znieczulającym o krótkim czasie działania. Jej mechanizm polega na odwracalnym blokowaniu przewodnictwa nerwowego poprzez hamowanie pompy sodowo-potasowej i zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej dla jonów. Substancja wykazuje selektywność działania, skutecznie blokując cienkie, niemielinowe włókna nerwowe odpowiedzialne za przewodzenie bólu i dotyku przy niskich stężeniach, natomiast wyższe stężenia są wymagane do blokady włókien mielinowych. Preparat Lignocainum Jelfa w formie żelu zawiera 20 mg lidokainy chlorowodorku na 1 g i jest stosowany do miejscowego znieczulenia błon śluzowych oraz skóry, zapewniając precyzyjną aplikację i korzystny profil bezpieczeństwa bez podrażnień czy rozszerzenia naczyń krwionośnych.
anestetyk, blokada przewodnictwa nerwowego, chlorowodorek lidokainy, klasyfikacja ATC, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, pompa sodowo-potasowa, przepuszczalność błony komórkowej, przewodnictwo włókien nerwowych, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, system ATC, włókna nerwowe bezmielinowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bobodent 0,5 g/100 g
Preparat Bobodent (0,5 g/100 g, żel) zawiera lidokainę chlorowodorek jednowodny i jest stosowany miejscowo jako środek znieczulający z grupy amidów. Przeciwwskazaniem do jego użycia jest nadwrażliwość na lidokainę lub inne amidowe środki znieczulające oraz na substancje pomocnicze, takie jak sorbitol ciekły, glikol propylenowy, metylu i propylu parahydroksybenzoesan, które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub podrażnienia. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z uszkodzeniami błony śluzowej jamy ustnej i dziąseł, w tym przy zmianach troficznych, obrzęku tkanek oraz owrzodzeniach, ze względu na ryzyko zwiększonego wchłaniania lidokainy i nasilenia działań niepożądanych.
amid, dolegliwość gastryczna, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza jamy ustnej, infekcja wirusowa, lek miejscowo znieczulający, lidokainy chlorowodorek, nadwrażliwość na lidokainę, nietolerancja fruktozy, owrzodzenie jamy ustnej, paraben, podrażnienie błony śluzowej, reakcja alergiczna, środek miejscowo znieczulający, stan zapalny, układ przewodzący serca, uszkodzenie błony śluzowej, zaburzenie rytmu serca, zachłyśnięcie, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe