glikozyd nasercowy
Glikozydy nasercowe to grupa naturalnych związków chemicznych o działaniu kardiotonicznym, stosowanych w terapii niewydolności serca. Strukturalnie składają się z części cukrowej (glikonu) połączonej z częścią niecukrową (aglikonem), która jest odpowiedzialna za ich działanie farmakologiczne.
Mechanizm działania glikozydów nasercowych polega na hamowaniu pompy sodowo-potasowej (Na+/K+-ATP-azy), co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego sodu, a w konsekwencji wapnia w kardiomiocytach. Efektem jest zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) bez zwiększania zapotrzebowania na tlen.
Najczęściej stosowane glikozydy nasercowe to digoksyna i digitoksyna, pozyskiwane z naparstnicy purpurowej i wełnistej. Charakteryzują się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia leku we krwi. Ich zastosowanie kliniczne obejmuje leczenie niewydolności serca oraz kontrolę częstości rytmu w migotaniu przedsionków.
Działania niepożądane glikozydów nasercowych obejmują zaburzenia rytmu serca (najczęściej blok przedsionkowo-komorowy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia widzenia) oraz rzadziej inne objawy toksyczności. Interakcje z innymi lekami, szczególnie wpływającymi na stężenie potasu w surowicy, mogą zwiększać ryzyko toksyczności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Pharmaclan 600 mg
Ibuprofen (Ibuprofen Pharmaclan, 600 mg), jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność terapii i bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne jest zmniejszenie działania leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, ARB, beta-blokery) oraz ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i odwodnionych. Ibuprofen zwiększa także ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami moczopędnymi, cyklosporyną i takrolimusem. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy również leków takich jak digoksyna, fenytoina, lit (wymagane monitorowanie stężeń w surowicy), metotreksat (zwiększenie toksyczności przy podaniu w ciągu 24 godzin), a także leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna) i kortykosteroidów, co zwiększa ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Ibuprofen może osłabiać działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego na agregację płytek, co jest istotne w kontekście profilaktyki kardiologicznej.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, bisfosfonian, cholestyramina, cyklooksygenaza-2, cyklosporyna, digoksyna, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kaptopryl, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, ototoksyczność, owrzodzenie, owrzodzenie żołądka, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpyrazon, sulfonylomocznik, takrolimus, toksyczność hematologiczna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Interakcje
Lansoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wywiera istotny wpływ na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH soku żołądkowego oraz modulację aktywności enzymów wątrobowych, zwłaszcza izoenzymów CYP2C19 i CYP3A4. Kluczowe interakcje obejmują znaczące zmniejszenie biodostępności atazanawiru (zmniejszenie AUC i Cmax o około 90% przy dawce lansoprazolu 60 mg/dobę i atazanawiru 400 mg), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, lansoprazol obniża wchłanianie azolowych leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol), prowadząc do stężeń subterapeutycznych. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost jej stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, lansoprazol może zwiększać ekspozycję na takrolimus nawet o 81%, co również wymaga ścisłej kontroli stężenia leku w osoczu.
atazanawir, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, fluwoksamina, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, indeks terapeutyczny, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, lansoprazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek zobojętniający, NLPZ, parametry farmakokinetyczne, pH soku żołądkowego, ryfampicyna, sukralfat, takrolimus, teofilina - Leksykon substancji czynnych
Reina – Interakcje
Reina, aktywny składnik korzenia rzewienia (Rheum palmatum L. i/lub Rheum officinale Baillon), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z glikozydami nasercowymi, lekami antyarytmicznymi, diuretykami, glikokortykosteroidami oraz preparatami zawierającymi korzeń lukrecji. Kluczowym mechanizmem jest indukowana przez reinę hipokaliemia, która nasila toksyczność glikozydów nasercowych i zaburza skuteczność terapii antyarytmicznej, zwiększając ryzyko arytmii. Synergistyczne działanie z diuretykami i glikokortykosteroidami potęguje utratę potasu, co może prowadzić do ciężkich zaburzeń elektrolitowych i mięśniowych. Zaleca się ścisłe monitorowanie poziomu potasu, unikanie długotrwałego stosowania preparatów z reiną oraz rozważenie alternatywnych leków przeczyszczających u pacjentów z wysokim ryzykiem interakcji.
arytmia, digoksyna, diuretyk, działanie przeczyszczające, efekt hipokaliemiczny, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, korzeń lukrecji, korzeń rzewienia, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, osłabienie mięśniowe, reina, skurcz mięśni, suplementacja potasu, terapia steroidowa, toksyczność glikozydów nasercowych, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie mięśniowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bisocard 1,25 mg
Bisocard (bisoprololu fumaran) w dawkach 1,25 mg, 3,75 mg oraz 7,5 mg jest wskazany do leczenia stabilnej, przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF). Lek ten powinien być stosowany jako element terapii skojarzonej, łącznie z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz ewentualnie glikozydami nasercowymi. Inicjacja leczenia beta-blokerem wymaga stabilnej fazy choroby bez zaostrzeń w ostatnich tygodniach, gdyż w ostrych stanach niewydolności serca bisoprolol może pogorszyć stan pacjenta. Diagnostyka funkcji skurczowej lewej komory powinna być potwierdzona badaniami obrazowymi, takimi jak echokardiografia lub rezonans magnetyczny serca.
bisoprololu fumaran, czynność lewej komory, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, hospitalizacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, remodeling mięśnia sercowego, rezonans magnetyczny serca, schemat zwiększania dawki, stabilna niewydolność serca, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wolemia, wskaźnik przeżycia, zaburzenie czynności skurczowej, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory, zaostrzenie niewydolności serca, zastój - Leksykon leków
Interakcje leku – Finospir 50 mg
Spironolakton, substancja czynna Finospiru, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami i suplementami wpływającymi na gospodarkę potasową. Jednoczesne stosowanie spironolaktonu z suplementami potasu, diuretykami oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, blokerami receptorów angiotensyny (ARB), heparyną oraz trimetoprimem/sulfametoksazolem znacząco zwiększa ryzyko ciężkiej hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. U pacjentów z niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA dopuszcza się ostrożne stosowanie spironolaktonu z inhibitorami ACE, pod warunkiem potwierdzonej skuteczności i intensywnego nadzoru laboratoryjnego. Ponadto, spironolakton może osłabiać działanie moczopędne NLPZ i kwasu acetylosalicylowego (w dawkach wykraczających poza przeciwzakrzepowe), a także zmniejszać skuteczność warfaryny, co wymaga częstszego monitorowania INR i ewentualnej korekty dawki antykoagulantu.
abirateron, amiloryd, antagonista aldosteronu, bloker receptora angiotensyny, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka leku, glikozyd nasercowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek zwiotczający niedepolaryzujący, lit, mitotan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, PSA, rak gruczołu krokowego, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Physioneal 40 z glukozą 2,27 w/v 22,7 mg/ml 22,7 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
Produkt leczniczy PHYSIONEAL 40 z glukozą 2,27% w/v (22,7 mg/ml) stosowany w dializie otrzewnowej może wpływać na farmakokinetykę leków poprzez zmniejszenie ich stężenia we krwi, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi (np. digoksyna, digitoksyna), u których zmiany stężenia potasu w surowicy mogą prowadzić do ryzyka zatrucia naparstnicą i zaburzeń rytmu serca; zalecane jest ścisłe monitorowanie potasem i suplementacja w razie hipokaliemii. Ponadto, dializa może obniżać stężenia leków dializowalnych (antybiotyki, leki przeciwdrgawkowe), co wymaga kontroli poziomu leków i dostosowania dawek. Warto również uwzględnić potencjalne interakcje z lekami hipotensyjnymi, hipoglikemizującymi oraz nefrotoksycznymi, a także wpływ elektrolitów zawartych w roztworze (Na⁺ 132 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,25 mmol/l, Cl⁻ 95 mmol/l, HCO₃⁻ 25 mmol/l, mleczan 15 mmol/l) na równowagę elektrolitową pacjenta.
dializa otrzewnowa, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, funkcja nerek, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gospodarka węglowodanowa, hipokaliemia, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwdrgawkowy, monitorowanie glikemii, niewydolność nerek, resztkowa funkcja nerek, równowaga elektrolitowa, równowaga wapniowo-fosforanowa, stężenie elektrolitów, stężenie potasu, zatrucie naparstnicą, związek wiążący fosforany - Leksykon substancji czynnych
Bisakodyl – Interakcje
Bisakodyl wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej ostrożności zwłaszcza u pacjentów stosujących terapię wielolekową. Jednoczesne podawanie bisakodylu z lekami zobojętniającymi sok żołądkowy lub mlekiem może prowadzić do uszkodzenia otoczki dojelitowej tabletek, skutkując przedwczesnym uwolnieniem substancji czynnej w żołądku i podrażnieniem błony śluzowej. Zaleca się zachowanie co najmniej 1-godzinnego odstępu między podaniem bisakodylu a tymi substancjami. Ponadto, bisakodyl w dużych dawkach może nasilać hipokaliemię i inne zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza w połączeniu z glikozydami naparstnicy, lekami moczopędnymi oraz kortykosteroidami, co zwiększa ryzyko toksyczności glikozydów i zaburzeń rytmu serca. W takich przypadkach konieczne jest monitorowanie stężenia elektrolitów, szczególnie potasu, oraz unikanie długotrwałego jednoczesnego stosowania.
biegunka, bisakodyl, błona śluzowa przewodu pokarmowego, ból brzucha, choroba współistniejąca, diuretyk, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek zobojętniający sok żołądkowy, mięsień sercowy, odwodnienie, otoczka dojelitowa, perystaltyka jelit, podrażnienie błony śluzowej żołądka, retencja sodu, środek przeczyszczający, tabletka dojelitowa, układ pokarmowy, utrata potasu, właściwość mineralokortykoidowa, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril Krka 5 mg
Ramipril Krka, inhibitor ACE (ATC: C09AA05), dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, działa poprzez hamowanie konwersji angiotensyny I do angiotensyny II oraz zahamowanie degradacji bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia oporu obwodowego bez istotnego wpływu na filtrację kłębuszkową. Efekt hipotensyjny pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się do 24 godzin, z pełnym efektem po 3-4 tygodniach terapii. Ramipril jest skuteczny w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca (klasy II-IV NYHA) oraz wykazuje działanie nefroprotekcyjne u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią. Badania kliniczne, takie jak HOPE, MICRO-HOPE i REIN, potwierdziły redukcję ryzyka sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, udar, zgon sercowo-naczyniowy) oraz spowolnienie progresji nefropatii, z istotnym zmniejszeniem względnego ryzyka (np. RRR 24% w MICRO-HOPE, p=0,027) i poprawą parametrów filtracji kłębuszkowej (spadek GFR o 0,34 ml/min/miesiąc mniej w ramiprylu, p=0,038).
aldosteron, aliskiren, angiotensyna II, białkomocz, bradykinina, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dławica piersiowa, filtracja kłębuszkowa, glikozyd nasercowy, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, klasyfikacja NYHA, konwertaza angiotensyny, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, przewlekła choroba nerek, ramiprylat, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Abiraterone STADA
Abirateron STADA, zawierający octan abirateronu w dawkach 250 mg i 500 mg, działa poprzez hamowanie enzymu CYP17, co prowadzi do wzrostu stężeń mineralokortykosteroidów i może wywoływać nadciśnienie tętnicze, hipokaliemię oraz zastój płynów. Wskazane jest jednoczesne podawanie kortykosteroidów w celu hamowania wydzielania ACTH i minimalizacji tych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, zwłaszcza z niewydolnością serca (klasy III-IV wg NYHA), frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) < 50%, niekontrolowanym nadciśnieniem, ciężką lub niestabilną dusznicą bolesną oraz po niedawnym zawale mięśnia sercowego. Monitorowanie parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, stężenie potasu w osoczu oraz objawy zastoinowej niewydolności serca powinno odbywać się co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące, a następnie co miesiąc. W przypadku hipokaliemii istnieje ryzyko wydłużenia odstępu QT, co wymaga oceny czynności serca i ewentualnego odstawienia leku.
aminotransferaza, arytmia komorowa, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, cytotoksyczna chemioterapia, dławica piersiowa, echokardiografia, enzym wątrobowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, frakcja wyrzutowa serca, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hamowanie CYP17, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, induktor CYP3A4, kortykosteroid, migotanie przedsionków, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadmiar mineralokortykosteroidów, nadostre zapalenie wątroby, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, octan abirateronu, ostra niewydolność wątroby, rabdomioliza, rak gruczołu krokowego, wirusowe zapalenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmniejszenie gęstości kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kelicardina –
Kelicardina to doustny preparat zawierający wyciągi roślinne z ziela konwalii (Convallaria maialis L.) i kwiatostanu głogu (Crataegus monogyna Jacquin i Crataegus oxycantha L.), a także trokserutynę. Produkt charakteryzuje się wysoką zawartością etanolu (59%-67% V/V), co odpowiada 536 mg etanolu na 1 ml dawki. W składzie znajduje się od 2,5 do 4,2 j.g. glikozydów nasercowych na 1 ml, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów pod kątem potencjalnych zaburzeń rytmu serca, wynikających z działania tych substancji na przewodnictwo elektryczne mięśnia sercowego. Profil bezpieczeństwa leku jest korzystny, gdyż wszystkie zgłoszone działania niepożądane występują bardzo rzadko (<1/10 000). Do najczęściej obserwanych należą nudności, zaburzenia rytmu serca, bóle głowy oraz pokrzywka, które mogą być związane z reakcją na składniki roślinne lub działaniem glikozydów nasercowych.
ból głowy, Convallaria maialis, Crataegus monogyna, Crataegus oxycantha, działanie niepożądane, glikozyd nasercowy, klasyfikacja MedDRA, monitorowanie pacjenta, niepożądane działanie leku, nudności, pokrzywka, produkt leczniczy, przewodnictwo elektryczne serca, reakcja nadwrażliwości, trokserutyna, wyciąg z kwiatostanu głogu, wyciąg z ziela konwalii, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lisinopril Grindeks 20 mg
Lisinopril Grindeks, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 6 lat. Lek dostępny jest w formie tabletek o różnych średnicach (od 6 do 10 mm) z liniami podziału ułatwiającymi dawkowanie. Wskazania obejmują monoterapię lub terapię skojarzoną nadciśnienia, leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych, krótkotrwałą terapię (6 tygodni) po ostrym zawale mięśnia sercowego (rozpoczęcie w ciągu 24 godzin od incydentu) oraz nefropatię cukrzycową u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem tętniczym. Lizynopryl wykazuje działanie nefroprotekcyjne poprzez redukcję ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego i białkomoczu, co spowalnia progresję uszkodzenia nerek i zmniejsza ryzyko niewydolności nerek.
agranulocytoza, badanie laboratoryjne, beta-adrenolityk, białkomocz, choroba nerek, choroba tkanki łącznej, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, działanie nefroprotekcyjne, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, leczenie nerkozastępcze, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lizynopryl, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niewydolność serca, obciążenie następcze serca, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał mięśnia sercowego, przebudowa lewej komory serca, remodeling serca, schyłkowa niewydolność nerek, wada zastawkowa, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Wapń glukonolaktobionian – Przeciwwskazania stosowania
Wapń glukonolaktobionian, stosowany w preparatach takich jak Sanosvit Calcium, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, hiperkalcemią, hiperkalciurią, kamicą nerkową, galaktozemią oraz u osób z cukrzycą ze względu na zawartość sacharozy (1,5 g/5 ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na choroby prowadzące do hiperkalcemii, takie jak pierwotna i trzeciorzędowa nadczynność przytarczyc, szpiczak mnogi, nowotwory z przerzutami do kości, sarkoidoza, długotrwałe unieruchomienie z demineralizacją kości oraz przedawkowanie witaminy D. Kamica wapniowa stanowi bezwzględne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko powiększenia złogów. Preparat zawiera także substancje pomocnicze, takie jak sodu benzoesan (6 mg/5 ml), glikol propylenowy (10,88 mg/5 ml) oraz siarczyny w ilościach śladowych, które mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z astmą.
astma, benzoesan sodu, cukrzyca, demineralizacja kości, filtracja kłębuszkowa, galaktozemia, glikemia, glikol propylenowy, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, kamica wapniowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, przedawkowanie witaminy D, przerzuty do kości, przewlekła choroba nerek, reakcja nadwrażliwości, sacharoza, sarkoidoza, siarczyny, szpiczak mnogi, toksyczność glikozydów nasercowych, wapń glukonolaktobionian, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carvedilol Orion 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna preparatu Carvedilol Orion, jest β-adrenolitykiem o dodatkowych właściwościach blokady receptorów α1, co przekłada się na efekt wazodylatacyjny. Wskazania do stosowania obejmują nadciśnienie tętnicze samoistne, gdzie lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, skutecznie obniżając ciśnienie skurczowe i rozkurczowe. Ponadto, karwedylol jest zalecany w leczeniu przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej, redukując zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen poprzez obniżenie częstości akcji serca, kurczliwości i ciśnienia tętniczego, co zmniejsza częstość i nasilenie napadów dławicowych. W terapii przewlekłej, stabilnej niewydolności serca o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, karwedylol stanowi ważny element leczenia wspomagającego, stosowany w połączeniu z inhibitorami ACE, diuretykami i glikozydami nasercowymi, z zaleceniem stopniowego zwiększania dawki pod kontrolą lekarską.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, blokada receptorów beta-adrenergicznych, choroba wieńcowa, diuretyk, dolegliwość dławicowa, glikozyd nasercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, opór obwodowy, przewlekła dławica piersiowa, przewlekła niewydolność serca, rozszerzanie naczyń krwionośnych, układ sercowo-naczyniowy, właściwości wazodylatacyjne, zapotrzebowanie mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Phenylephrine Aguettant 50 mikrogramów/ml
Fenylefryna, zawarta w preparacie Phenylephrine Aguettant w stężeniu 50 µg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie fenylefryny z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd, nialamid) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i hipertermii, które mogą prowadzić do zgonu, nawet do 15 dni po odstawieniu inhibitorów MAO. Niezalecane są także kombinacje z alkaloidami sporyszu (bromokryptyna, dihydroergotamina), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina), lekami noradrenergiczno-serotoninergicznymi (wenlafaksyna), selektywnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid), linezolidem, guanetydyną, glikozydami nasercowymi, chinidyną, sybutraminą oraz halogenowymi środkami znieczulającymi (desfluran, sewofluran). Mechanizmy interakcji obejmują hamowanie metabolizmu katecholamin, synergistyczne działanie wazokonstrykcyjne oraz nasilenie działania proarytmicznego, co skutkuje ryzykiem przełomu nadciśnieniowego, arytmii i innych poważnych działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, arytmia, bromokryptyna, chinidyna, desfluran, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie presyjne, efekt hemodynamiczny, enfluran, ergotamina, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenylefryna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, halogenowy środek znieczulający, halotan, hipertermia, imipramina, iproniazyd, izofluran, kabergolina, lek noradrenergiczno-serotoninergiczny, lek sympatykomimetyczny, linezolid, lizuryd, metoksyfluran, metyloergometryna, metysergid, minalcypram, moklobemid, napadowe nadciśnienie tętnicze, nialamid, nieselektywny inhibitor MAO, nudności, pergolid, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor MAO-A, sewofluran, sybutramina, toloksaton, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazokonstrykcja, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon substancji czynnych
Sennozyd B – Interakcje
Sennozyd B, obecny w preparatach zawierających liść lub owoc senesu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, głównie poprzez indukcję hipokaliemii oraz przyspieszenie pasażu jelitowego. Długotrwałe stosowanie lub nadużywanie sennozydu B prowadzi do obniżenia stężenia potasu w surowicy, co nasila działanie glikozydów nasercowych, leków przeciwarytmicznych, chinidyny oraz leków wydłużających odcinek QT, zwiększając ryzyko arytmii i innych działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie z lekami wywołującymi hipokaliemię, takimi jak tiazydowe leki moczopędne, adrenokortykosteroidy czy preparaty z korzenia lukrecji, pogłębia niedobór potasu. Ponadto, przyspieszony pasaż jelitowy może obniżać biodostępność doustnych leków antykoncepcyjnych, leków o opóźnionym uwalnianiu oraz innych preparatów wymagających dłuższego czasu absorpcji.
absorpcja jelitowa, adrenokortykosteroid, biodostępność leku, doustny lek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie przeczyszczające, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, opóźnione uwalnianie leku, pasaż jelitowy, rytm zatokowy, sennozyd, sennozyd B, skurcz jelita, torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Vinpoven Forte 10 mg
Winpocetyna, substancja czynna leku Vinpoven Forte, charakteryzuje się stosunkowo niskim ryzykiem klinicznie istotnych interakcji farmakologicznych. Badania nie wykazały znaczących interakcji z beta-adrenolitykami (kloranolol, pindolol), diuretykami (klopamid, hydrochlorotiazyd), lekami przeciwcukrzycowymi (glibenklamid), glikozydami nasercowymi (digoksyna) oraz doustnymi antykoagulantami (acenokumarol). Istotną interakcją jest nasilenie działania hipotensyjnego α-metylodopy, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu winpocetyny z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, przeciwarytmicznymi oraz przeciwzakrzepowymi, ze względu na potencjalne farmakodynamiczne nasilenie efektów i konieczność monitorowania funkcji sercowo-naczyniowych oraz parametrów krzepnięcia.
acenokumarol, alfa-metylodopa, beta-adrenolityk, ciśnienie tętnicze krwi, digoksyna, diuretyk, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, działanie przeciwzakrzepowe, glibenklamid, glikozyd nasercowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, objawy neuropsychiatryczne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia, polipragmazja, układ sercowo-naczyniowy, winpocetyna - Leksykon leków
Interakcje leku – INOVOX Ultra smak miętowy 8,75 mg
Flurbiprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie flurbiprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Również łączenie z kwasem acetylosalicylowym w dawkach przekraczających 75 mg/dobę jest niewskazane. Flurbiprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, a także osłabiać efektywność leków hipotensyjnych (diuretyki, inhibitory ACE, ARB) i nasilać ich nefrotoksyczność, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Wymaga to monitorowania ciśnienia tętniczego oraz parametrów nerkowych. Ponadto, flurbiprofen może zwiększać stężenia glikozydów nasercowych, litu, fenytoiny oraz metotreksatu, co wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie stosowania flurbiprofenu w okresie 8-12 dni po podaniu mifepristonu oraz 24 godziny przed i po podaniu metotreksatu ze względu na zmniejszenie efektu terapeutycznego i wzrost toksyczności, odpowiednio.
antybiotyk chinolonowy, bloker receptora angiotensyny, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie przeciwpłytkowe, fenytoina, flurbiprofen, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, INR, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mifepriston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębkowe, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tolbutamid, układ krwiotwórczy, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Cytosar 100 mg/ml
Cytarabina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny w osoczu u pacjentów leczonych jednocześnie cytarabiną, ze względu na obserwowane zmniejszenie jej stężenia i wydalania nerkowego, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Alternatywnie można rozważyć zastosowanie digitoksyny, która nie wykazuje takich interakcji. Ponadto, antagonizm farmakodynamiczny między cytarabiną a gentamycyną może obniżać skuteczność leczenia zakażeń Klebsiella pneumoniae, co wymaga rozważenia zmiany antybiotyku w przypadku braku odpowiedzi klinicznej. Interakcje z fluorocytozyną, wynikające z konkurencji o wychwyt komórkowy, mogą osłabiać działanie przeciwgrzybicze, co wskazuje na konieczność stosowania alternatywnych leków lub ścisłego monitorowania terapii przeciwgrzybiczej.
beta-acetylodigoksyna, ból głowy, cytostatyk, digitoksyna, działanie przeciwagregacyjne, epizod udaropodobny, fluorocytozyna, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwgrzybiczny, metotreksat dokanałowy, mielosupresja, neurotoksyczność, porażenie, powikłanie neurologiczne, śpiączka, terapia przeciwgrzybicza, trombocytopenia - Leksykon leków
Interakcje leku – Physioneal 40 Clear-Flex –
Produkt leczniczy PHYSIONEAL 40 CLEAR-FLEX, stosowany w dializie otrzewnowej, nie był przedmiotem specyficznych badań interakcji lekowych, jednak ze względu na mechanizm działania dializy istnieje ryzyko zmniejszenia stężenia leków dializowalnych we krwi pacjenta. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia glikozydów nasercowych (np. digoksyny) oraz potasu w osoczu, aby zapobiec zatruciu naparstnicą. Roztwór zawiera elektrolity (Na, Ca, Mg, Cl) oraz bufory (wodorowęglan, mleczan), które mogą wpływać na metabolizm i działanie leków, zwłaszcza tych oddziałujących na gospodarkę wodno-elektrolitową. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów biochemicznych i dostosowanie dawkowania leków, zwłaszcza antyarytmicznych, hipotensyjnych, steroidów, leków wpływających na wapń oraz witaminy D i preparatów wapnia, aby uniknąć zaburzeń homeostazy elektrolitowej i ryzyka hiperkalcemii.
choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, działanie moczopędne, elektrolit, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, homeostaza potasu, indeks terapeutyczny, lek antyarytmiczny, lek hipotensyjny, lek ulegający dializie, niewydolność nerek, parametr biochemiczny krwi, retencja sodu i wody, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie potasu w osoczu, stężenie wapnia w surowicy, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zatrucie naparstnicą - Leksykon substancji czynnych
Fenylefryna – Interakcje
Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak przełom nadciśnieniowy czy zaburzenia rytmu serca. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które nasilają działanie fenylefryny poprzez hamowanie jej metabolizmu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania i zachowania co najmniej 14-dniowego odstępu po odstawieniu MAO. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne zwiększają ryzyko działań sercowo-naczyniowych, a beta-adrenolityki oraz leki przeciwnadciśnieniowe (guanetydyna, mekamylamina, metyldopa, rezerpina) mogą mieć osłabioną skuteczność pod wpływem fenylefryny, co zwiększa ryzyko nadciśnienia tętniczego. Ponadto, fenylefryna jest przeciwwskazana w połączeniu z innymi sympatykomimetykami oraz lekami takimi jak indometacyna, glikozydy nasercowe (np. digoksyna), alkaloidy sporyszu i halogenowe środki znieczulające ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, arytmii i innych poważnych powikłań kardiologicznych.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, arytmia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, cukrzyca, digoksyna, działanie antycholinergiczne, działanie depresyjne, fenylefryna, glikozyd nasercowy, inhibitor monoaminooksydazy, kumaryna, lek hipotensyjny, lek oksytotyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, lotny środek znieczulający, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, substancja czynna, substancja sympatykomimetyczna, sympatykomimetyk, udar, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Tabletki przeciw niestrawności Labofarm –
Tabletki przeciw niestrawności Labofarm wykazują istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, głównie poprzez indukowanie hipokaliemii w wyniku przewlekłego nadużywania preparatu. Hipokaliemia ta nasila działanie glikozydów nasercowych, zwiększając ryzyko arytmii, oraz wpływa na skuteczność i bezpieczeństwo leków przeciwarytmicznych. Dodatkowo, współstosowanie z lekami moczopędnymi, sterydami kory nadnerczy czy preparatami zawierającymi korzeń lukrecji może pogłębiać niedobór potasu, co wymaga monitorowania stężenia elektrolitów i ewentualnej suplementacji. Warto podkreślić, że obecność kory kruszyny (Rhamnus frangula L.) w składzie preparatu, zawierającej związki antranoidowe, jest kluczowym czynnikiem ryzyka poważnych zaburzeń elektrolitowych przy długotrwałym stosowaniu.
działanie przeczyszczające, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, kora kruszyny, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, liść mięty pieprzowej, osłabienie mięśniowe, ostropest plamisty, parestezja, steryd kory nadnerczy, stężenie elektrolitów, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, związek antranoidowy - Leksykon substancji czynnych
Sennozydy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Sennozydy, będące antranoidami o działaniu przeczyszczającym, powinny być stosowane wyłącznie jako krótkoterminowa terapia zaparć, z uwzględnieniem ścisłych ram czasowych: preparat Senalax Extra (17 mg sumy sennozydów/tabletka) nie powinien być stosowany dłużej niż 1-2 tygodnie bez nadzoru lekarskiego, natomiast Senes Apteo Med (28 mg sennozydów/saszetka) – nie dłużej niż 7-10 dni. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie organicznych przyczyn zaparć oraz niedrożności jelit, a także uwzględnienie potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne, środki moczopędne, glikokortykosteroidy czy preparaty z korzenia lukrecji, ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i wydłużenia odcinka QT. Długotrwałe stosowanie sennozydów może prowadzić do paradoksalnego pogorszenia perystaltyki jelit, uzależnienia od leków przeczyszczających oraz specyficznych działań niepożądanych, takich jak białkomocz, krwiomocz i melanoza okrężnicy.
antranoidy, białkomocz, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, działanie przeczyszczające, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, krwiomocz, lek przeciwarytmiczny, melanoza okrężnicy, niedrożność jelit, niewydolność nerek, perystaltyka jelit, preparat pęczniejący, reakcja alergiczna, sennozydy, środek moczopędny, uzależnienie od środków przeczyszczających, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprex 200 mg
Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza u pacjentów poddanych politerapii. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym salicylanami, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga bezwzględnego unikania takiego połączenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego, gdzie ibuprofen może kompetycyjnie hamować jego przeciwpłytkowe działanie, osłabiając tym samym efekt kardioprotekcyjny. Ponadto, ibuprofen zwiększa ryzyko krwawień w połączeniu z lekami przeciwpłytkowymi, przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), SSRI oraz kortykosteroidami, co wymaga monitorowania parametrów hemostazy i ostrożności klinicznej. Interakcje z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści angiotensyny II oraz diuretyki, mogą prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku, co wymaga monitorowania czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia.
antagonista angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk chinolonowy, cholestyramina, choroba autoimmunologiczna, choroba nowotworowa, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie hepatotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, fenytoina, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametry krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, powikłania przewodu pokarmowego, prewencja kardiologiczna, probenecyd, sulfinpirazon, takrolimus, układ krzepnięcia, zydowudyna, żywica wiążąca kwasy żółciowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Xenna jedna saszetka zawiera 0,9 – 1,1 g liści senesu, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B
Preparat Xenna, zawierający liście senesu z glikozydami hydroksyantracenowymi, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez obniżenie absorpcji doustnych leków oraz indukcję hipokaliemii. Hipokaliemia, będąca efektem długotrwałego stosowania Xenna, znacząco potęguje działanie glikozydów nasercowych (np. digoksyny, digitoksyny), leków przeciwarytmicznych (np. chinidyny, amiodaronu) oraz leków wydłużających odstęp QT, zwiększając ryzyko toksyczności, zaburzeń rytmu serca i arytmii komorowych, w tym torsades de pointes. Dodatkowo, preparat może obniżać biodostępność leków o wąskim indeksie terapeutycznym, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniem Xenna a innymi lekami.
adrenokortykosteroid, amiodaron, arytmia komorowa, chinidyna, choroba układu krążenia, digitoksyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie hipokaliemiczne, działanie proarytmiczne, glikozyd hydroksyantracenowy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, kanał jonowy, korzeń lukrecji, kwas glicyryzynowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, monitorowanie EKG, obniżenie stężenia potasu, odwodnienie organizmu, osłabienie mięśniowe, pasaż jelitowy, rytm zatokowy serca, stężenie elektrolitów, toksyczność, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Nurofen 200 mg
Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko uszkodzeń przewodu pokarmowego i nerek. Ibuprofen może również hamować kardioprotekcyjne działanie kwasu acetylosalicylowego przy dawkach do 75 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu ibuprofenu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, diuretykami, lekami przeciwpłytkowymi, SSRI, glikozydami nasercowymi, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol), litem, metotreksatem, cyklosporyną, takrolimusem, zydowudyną, antybiotykami chinolonowymi oraz kortykosteroidami. W tych przypadkach zalecane jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych, funkcji nerek, stężenia leków w osoczu oraz rozważenie profilaktyki gastroprotekcyjnej.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, diuretyk, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, działanie toksyczne, funkcja nerek, glikozyd nasercowy, hemofilia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, INR, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, parametr laboratoryjny, profilaktyka gastroprotekcyjna, przesączanie kłębuszkowe, selektywny inhibitor COX-2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, układ krwiotwórczy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zydowudyna